Γιατί ντρέπεσαι καλέ;

Παντα έκανα αυτό που μου άρεσε και μένα να μου κάνουν.
Ποτέ δεν έκανα αυτό που δεν θέλω και μένα να μου κάνουν.

Sharing is love. 'Εμαθες ποτέ πως είναι η αληθινή αγάπη;

Δεν μοιράζομαι συμβουλές.
Το παράδειγμά μου και η "συμβουλή" μου είναι οι πράξεις μου.

Προσπαθώ να αλλάξω τον κόσμο όχι λέγοντας σου τι να κάνεις.
Προσπαθώντας να πετύχω όπως λειτουργώ και να ζηλέψεις και να με μιμηθείς.
Ξέρεις όμως να μιμείσαι;

Δες καλύτερα τι κάνω.
Μιμήσου καλύτερα.
Να πετύχεις κάτι θες και συ...
... μην ζητιανεύεις όμως την επιτυχία.

Μόλις συνειδητοποίησα ότι ασχολούμαι τώρα μαζί σου ενώ πλέον δεν με νοιάζεις...σήμερα συ, χθες πολλοί, αύριο ίσως και περισσότεροι.
Ίσως είναι η τελευταία σου ευκαιρία να αλλάξεις.

Έτσι για να πω και γω ότι άλλαξα κάτι, σε μια κοινωνία που κρυφά νοσταλγεί το παρελθόν, πετάει ντομάτες στο παρόν, αλλά στην ουσία το μόνο που θέλει είναι να αποφύγει το νέο και την αλλαγή... γιατί αρνείται πεισματικά να αλλάξει συνήθειες...

... να κάνει το μεγάλο Like στην δική του δημιουργία και όχι στην συγκέντρωση των likes των "φίλων"!

γκούγκλε μούμπλε

Δεν θα παραθέσω βαθυστόχαστες αναλύσεις, αλλά καταγράφω τις σκέψεις που μου ήρθανε αβίαστα και με χρονολογική σειρά, παρακολουθώντας την ολη ιστορία του google+, και των αλλαγών του gmail και ας έχω αλλάξει ήδη γνώμη για αρκετά!


H google έκανε PR. Όλοι οι celebs των social media στην Ελλάδα πήρανε πρώτοι προσκλήσεις.... και ΟΟΟΟΛΟΙ υποδέχθηκαν με χαρά το google+ γιατί όλοι πιστεύουν ότι ήρθε κάποιος που πιστεύουν ότι θα γκρεμίσει τον βασιλιά! Χλωμό είναι η γνώμη μου!

Πρώτη εντύπωση περίεργη αλλά οι κύκλοι ωραίοι.
η δεύτερη εντύπωση μου έκανε πιο άσχημη
πολύ ασπρίλα, άκομψο, δείχνει ότι είναι κάτι πολύ στην αρχή του.
Πολλές αντιγραφές από facebook, αλλά πως λέμε facebook ... καμία σχέση.
Τo Google+ δεν είναι facebook....(friendfeed όμως?)

Τα ποστ μπαίνουν όπως fb αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις την σύντομη περιγραφή.
Αποφυγή dublication ακόμη αδύνατη.
Οι φωτογραφίες έχουν tags, αλλά το χυμαδιό που τις βλέπεις όλες μαζί είναι επιεικώς άθλιο...σαν google images και σαν picasa.

Φίλους κάνω. Δεν με κάνουν όλοι, ακριβώς όπως στο google buzz.
Μα τι λέω? Δεν είναι φίλοι, είναι κύκλοι
Έχει άλλο κύκλο για φίλους, άλλο για γνωστούς, άλλο για απλή παρατήρηση του wall τους και άλλο
άρα επιβεβαιώνουμε facebook δεν είναι...

Κάνω μια ανάρτηση και κανονίζω ποιοι κύκλοι θα την δούνε ή αν θα την δούνε δημόσια όλοι.

Κάθε ποστ επιλογή, ενώ στο facebook επιλέγω ποιοι κύκλοι θα βλέπουν τις αναρτήσεις μου ... ή και οι ίδιοι έχουν την δυνατότητα να με κρύβουν.

Τελικά η google κάνει κάτι πιο έντιμο, αλλά πιο κουραστικό! Κάτι παρόμοιο είχε κάνει παλαιότερα και το friendfeed... αλλά το παρατήσαμε?  

Ή μάλλον αν όλα είναι δημόσια κάποια επιλεγμένα ποστ μπορείς να τα βάζεις για λίγους.

πχ στους φίλους από δουλειά, βάζεις ένα τεχνικό κείμενο αλλά προσέχεις να μην βάλεις φωτό από το caramel machiato στις 12 το πρωί!

Ασε που το google+ δεν το κόβουν οι server...ακόμη ! Άρα η google πρέπει να "χτυπησει" άμεσα στις παραγωγικές τάξεις της κοινωνίας!

Και γιατί να μην την έχω την σελίδα του G+ μες στο gmail, όπως γίνεται με το buzz και το οποίο πολύ με βολεύει αλλά δεν έχει κόσμο?

Γιατί να μην έχω το gmail μεσα στο google+?
τον reader?
Γιατί δεν κάνεις βρε Google το igoogle μιας μορφής facebook?
Γιατί πρέπει να έχει κενά η 16:9 οθόνη μου?

Το facebook δεν διαμορφώνεται πολύ από τους χρήστες.
Γιατί δεν προσπαθεί να διαμορφώνει ο καθένας το google+ όπως κάνεις στο twitter ή το plurk ή ακόμη και το gmail?
Αληθεια μιλώντας για Plurk, γιατί δεν έχει βρεθεί από κοτζάμ google μια επανάσταση ακόμη στον τρόπο παρουσίασης?
όπως το pinterest?
ή κάτι σε μορφή ipad, όπως η σελίδα των NYT?

Κάτι φρέσκο τέλος πάντων? ο σχεδιασμός του G+ δεν είναι φρέσκος... και δεν πρέπει να έχουν πολύ καλές σχέσεις me designers!

fan pages/groups?

Διαφημίσεις?

Καμπάνιες?

Διαγωνισμοί?

Events?

Ναι κάποια από αυτά είναι spam, αλλά οι "βαριοί" χρήστες από το κανάλι του facebook θα έχουν σύνδρομα έλλειψης των παραπάνω.. για να μην μιλήσουμε για τους yo mommy και yo daddy!

Και φυσικά ο κόσμος...θα έρθει και πότε?
Και μέχρι τότε θα μεταφέρουμε μέρος της κουβέντας που κάνουμε στο twitter αλλού? Αυτό θέλουμε? Άλλο καφενείο ή άλλη ποιότητα καφέ? Και θα την διατηρησουμε αυτή την ποιότητα καφέ ή θα θέλουμε όλοι και πάλι να δείχνουμε influential κάνοντας 100δες φίλους (και αφαιρώντας τους μετά, όπως twitter) μέχρι να έρθει και πάλι πρώτα σε μας η επόμενη πρόσκληση από την google ή το facebook?

το gmail μου άρεσε που φέρνει σταθερή μπάρα... ο αγώνας ετών τώρα δικαιώνεται απέναντι se web developer που δυσκολεύονται να αφήσουν τις κλασσικές φόρμες. Κάνει αλλαγές, βελτιώνεται, αλλά το νέο του template... άχαρο!

Δεν ειμαι designer, αλλά προς θεού μπορείς να καταλάβεις απο μακρια την διαφορά μιας δουλειάς που οι γραμματοσειρές και τα κενά και οι γραμμές έχουν συνδυαστεί αρμονικά από κάποιον ειδικό και όχι από κάποιο προγραμματιστή! [Αν και ξέρω προγραμματιστές που είναι αστέρια στον σχεδιασμό! ;)]

Το friendfeed μου έλειψε. 

Οι ωραίες συζητήσεις, η ενημέρωση από χιλιάδες χρήστες ταυτόχρονα και το μοίρασμα απίστευτου όγκου πληροφορίας. Αλλά ενώ ακόμη το χρησιμοποιώ, είναι άδειο από likes, από σχόλια...και έχοντας ήδη το facebook στην ζωή μου να μου τρώει χρόνο, πόσο χρόνο θα βρω να ασχολούμαι στο google+ αν δεν κάνει την διαφορά σε κάτι?

Είτε σε design είτε σε χρηστικότητα?

πχ... μπορείς να βρίσκεις εύκολα τα κείμενά σου? τα status σου ένα χρόνο πριν?

να επεξεργαστείς τις φωτογραφίες σου?

να αλλάξεις τρόπο που φαίνεται η σελίδα σου?

να γίνει δικό σου...κάποια στιγμή, να μπορείς να το σώσεις κάπου, πριν το εξαφανίσεις την ώρα που θα γίνεσαι ... υπουργός?

Πόσο θα πλήρωνες για τις online δραστηριότητες σου τον χρόνο? 

Θέλουμε νέο facebook?

ή μήπως θέλουμε κάτι νέο να ξεχάσουμε το facebook?

Κάτι influential, χωρίς διαφημίσεις, με όλα τα νέα, το οποίο να ανοίγουμε το πρωί και να το κλείνουμε το βράδυ? Κάτι σέξυ και εθιστικό, κάτι που να ρίχνει κυβερνήσεις ή μήπως απλά θέλουμε εκπαίδευση για τα social media και απλά δεν το ξέρουμε ακόμη;

Τελικά πολύ χρόνο έχασα με το να γράφω όλα αυτά, ενώ κανονικά τώρα θα έπρεπε να κολλάω παίζοντας με το Google+

Διακοπές... ενός ανθρώπου που μοιράζεται...

Μια μικρή απογευματινή κουβεντούλα (δεν θα το έλεγα συνέντευξη) ούτε μισής ώρας διάρκειας με έναν άγνωστο (για τα 5 πρώτα λεπτά και πλέον φίλο) , μου αφύπνησε πολλές σκέψεις για το υπόλοιπο της βραδιάς.
Κάθομαι σήμερα το πρωί στην βεράντα με θέα στον Βόρειο Ευβοϊκό, σε αυτή την μία ώρα ελεύθερο χρόνο που μου δίνουν οι μικροί μέχρι ... να ξυπνήσουν και να αρχίσω να τρέχω από πίσω τους, να κάνω τον τροχονόμο, να φωνάξω, να συγχιστώ, να παίξουμε, να ταϊσω, να κολυμπήσουμε, να μαλώσω ... να σκεφτώ τι θα αναρτήσω.

Τι θα αναρτήσω για ποιον και για ποιο σκοπό?
Για να καταγράψω τις σκέψεις ή συναισθήματά μου, όπως θα έκανα σε ένα προσωπικό ημερολόγιο?
Για να ενημερώσω τους κολλητούς μου και τους συγγενείς μου?
Για να κρατήσω ζωντανό το ενδιαφέρον των διαδικτυακών μου επαφών και αναγνωστών (call them followers, facebook friends or whatever?)
Για να κρατήσω στιγμές, ατάκες, σκέψεις για την οικογένειά μου, σαν ένα ημερολόγιο, διάσπαρτο από φωτογραφίες και video?
ή μήπως όλα τα παραπάνω συνοψίζονται σε μία μου ανάγκη την οποία πρόσφατα ανακάλυψα και ακόμη δεν έχω καταφέρει να αποκρυπτογραφήσω και να δαμάσω.
Να μοιραστώ.
Τόσα χρόνια μοιραζόμουν τόσα λίγα και με τόσους λίγους. Και ένιωθα καλά. Και δύσκολα έβαζα ανθρώπους σε αυτό τον κλειστό κύκλο των λίγων εκλεκτών που έβλεπαν τις τυπωμένες φωτογραφίες μου και άκουγαν τις σκέψεις μου.
Σήμερα μοιράζομαι τόσα πολλά και με τόσους πολλούς και νιώθω υπέροχα που αυξάνεται καθημερινά ο αριθμός των ανθρώπων με τους οποίους μοιράζομαι πράγματα.

Γράφω όλες αυτές τις σκέψεις και νιώθω να συγκροτούνται μες το μυαλό μου σιγά, σιγά. Να μπαίνουν σε σειρά. Σα να κάνω αρχειοθέτηση στα άπειρα ερεθίσματα που παίρνω καθημερινά από τους εκατοντάδες διαδικτυακούς μου φίλους.

Είμαι διακοπές. Και αυτή μου η συνήθεια, αυτή η νέα μου πτυχή της προσωπικότητάς μου δε νιώθω να κάνει διακοπές.
ή μήπως κάνει με το δικό της τρόπο?

Δεν πολυμπαίνω διαδίκτυο, ελάχιστα θα έλεγα, έστω και από το κινητό για τα βασικά (email, twitter, Plurk, facebook ... τα γράφω έτσι για να ενημερώνεται και ο ιστορικός του μέλλοντος για τις συνήθειες του 2010), δεν με πολυνοιάζει που θα χάσω twits από αγαπημένους φίλους, όμορφα κείμενα, προσωπικές στιγμές... ούτε με πολυνοιάζει που δεν θα αναρτήσω twits την στιγμή ακριβώς που μου έρχονται, και ειδικά τώρα που το μυαλό έχει αρχίσει να καθαρίζει και να "γράφει" απίστευτα!

Με νοιάζει να μην ξεχάσω να καταγράψω τις όμορφες ατάκες των παιδιών, τις χαρούμενες φάτσες τους, την ξενοιασιά τους, την ηλικία τους.
Με νοιάζει να με νιώσουν κοντά τους, να με χορτάσουν και να τα χορτάσω όσο το δυνατό περισσότερο.
Με νοιάζει να νιώσω διακοπές, θάλασσα, ήλιο (με μέτρο μην ξεχνιόμαστε!), Ελλάδα και Έλληνες και ... τουρίστες.

Να νιώσω ή έστω να αφυπνίσω αυτό το καλοκαίρι όπως το έχω καταγράψει από παιδί στο υποσυνείδητο, από τα πρώτα μου βήματα στην άμμο της Βαγίας, μέχρι τις βουτιές μου από βράχια στην Κέρκυρα στην εφηβεία και τις αυγές κάτω από ανεμόμυλους στα Κυκλαδονήσια... αυτό το καλοκαίρι που σου γεννάει υπέροχες αναμνήσεις στην διάρκεια του χειμώνα και με το που τελειώνει σε κάνει να προσδοκάς το επόμενο..

Αν πατρίδα είναι εκεί που έχεις τις παιδικές μνήμες, ναι αυτό θέλω να νιώσω... να νιώσω πατρίδα!

Και μετά να την καταγράψω....
... και να την μοιραστώ...
 

...μαζί σας!

Thank you ALL my twitter followings!

γιατί σε αυτη την συντομη, αθορυβη, βαρετη, κλισέ, αγονη σε ιδέες και προτάσεις προεκλογικη περίοδο, όπου οι πολιτικές συζητήσεις σε σπίτι, τηλεφωνο, δουλειά, με φίλους και συνεργάτες σχεδόν εκλείψανε ή πολύ γρήγορα φτάνανε σε τέλος με συνεναιτικό (συγκαταβατικό καλύτερα) τόνο ...

... εγώ κάθε φορά που εκλεβα χρόνο και πάταγα στην μπάρα του Firefox το twitter "ακουγα"...



... αμετρητα twits ...
με χιουμορ,
με αυθορμητες σκέψεις,
με λίγο ένταση ενίοτε,
με κριτική,
με άλλο ύφος απο το δικό μου και του περιβαλλοντός μου,
με ενδιαφέρον για την πολιτική (ή μάλλον περισσσότερο για τις πολιτικές τακτικές και μάρκετιγκ - αλλά κάτι είναι και αυτό),
καθε ώρα της ημέρας, 24/7,
σε διαλειμματα απο την δουλεια και απο τις έννοιες της ημέρας
ή λίγο πριν δώσω το γάλα στον μικρό το βράδυ,
από ανθρώπους πολλους,
διαφορετικούς,
απο κάθε φύλο,
καθε ηλικία,
κάθε επαγγελμα,
κάθε γούστου,
γνώμες πολλές που πότε πότε συμφωνουσα, που συνήθως διαφωνούσα αισθητά ή διαφοροποιομουν σχετικά
αλλά συχνά σκεφτομουν για ώρα ή για ώρες πολλές μετά,
και που σπανιότερα εξεφραζα και δημόσια αυτη την διαφωνία μου ή την αντίθεσή μου.


Σκεφτηκα αρκετά, όσο δεν ειχα σκεφτεί και προβληματιστεί τις τελευταιες 4-5 εκλογικές αναμετρήσεις μαζι.
Διαμορφωσα άποψη (προσωρινή πάντα!) για πολλα ,
γέννησα νέες και έλυσα παλιες απορίες και διχογνωμίες μεσα μου.
Είδα λάθη σε προεκλογικές καμπάνιες τωρινές αλλά και παλιες, και κυρίως προσπάθησα να βρω τι θα ψηφίσω... δηλαδή... να εντοπίσω τι θέλω να δω σε ένα κομμα για να με πείσει να το ψηφίσω χωρίς να έχω ακουσει τίποτα πιο πριν για αυτό, για τους ανθρωπους που το απαρτίζουν, σε ενα χωρο ταμπου για μένα μόλις μερικα χρόνια πριν!

Και όλα αυτα χάρη σε ανθρώπους αγνωστους στην πλειοψηφία τους σε εμένα, που δεν διστάζουν να μοιράζονται καιρό τώρα τις γνώμες τους και την διαθεσή τους λιγότερο ή περισσότερο αυθόρμητα και να συνθέτουν αυτο το νέο μου περιβάλλον που με εβγαλε απο τον ωχαδερφισμό, την μεμψιμοιρία, την μιζέρια (που τοσο πετυχημένα καλύπτει η έκφραση ψωροκώσταινα) και γενικότερα αυτό το σκουρί χρώμα που έχουν αποκτήσει οι κουβέντες και οι επαφές (και δυστυχώς όχι μονο για πολιτικα θεματα) στο καθημερινό μη δικτυακό μου περιβάλλον...

Thank you ALL my twitter followings... once more!

Greece is on fire ... again...
22 August 2009
ή
43 ημέρες πριν γραφτεί αυτό το ποστ

Socialmedia-κώς υπανάπτυκτοι!

Πριν λίγο διάβασα ένα plurk του Paolo Coelho όπου καλούσε τον κόσμο να συζητήσει μια άποψή του για τον έρωτα μέσα στο blog του.

Μπήκα και ανακάλυψα ότι ένα ποστ 2 ημερών με τίτλο ¨Ερωτικό Τρίγωνο" είχε ήδη 450 σχόλια!

To twit βγήκε αυθόρμητα βλέποντας παράλληλα τα hot ελληνικά topic αυτή την στιγμή.


Παράλληλα μπαίνω στο friendfeed και βλέπω ότι μια άλλη Τουρκάλα ποπ σταρ, την Sertab Erener που διατηρεί και ανανεωνει συχνα τον λογαριασμό της εκεί, δημοσιεύει φωτογραφίες της που τράβηξε η ίδια (αν κατάλαβα καλά, μιας και την τουρκικήν δεν την κατέχω) και 10δες τα σχόλια που έχουν συσσωρευτεί από κάτω, όπως δεκάδες και τα likes.


Και αντιλαμβάνεται κανείς ότι όταν αρχίζουν άνθρωποι διανοούμενοι ή celebrities και χρησιμοποιούν τα social media καθημερινά και τα εντάσσουν μες την καθημερινότητά τους στις χώρες από τις οποίες προέρχονται σημαίνει ότι πραγματικά έχουν μεγάλη επιρροή και απήχηση αυτά τα νέα μέσα στις χώρες τους.

Στην χώρα μας δεν νομίζω ότι συμβαίνει κάτι αντίστοιχο.

Οι κλίμακες σε followers, friends, σχόλια, trend topics είναι αισθητά μικρότερες σε αναλογία με το εξωτερικό.
Λίγο πριν τα 40 μου και η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων μου είναι απόντες από κάθε διαδικτυακή κοινωνική δικτύωση και οι λίγοι που έχουν ανοίξει ένα λογαριασμό στο facebook σχεδόν αδρανείς.

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες επί σελίδων γιατί κατά την γνώμη μου συμβαίνει αυτό. Αν και δεν έχω σπουδάσει κάτι σχετικό επί των social media, ένας μηχανικός είμαι που απλα τυγχάνει να ασχολούμαι 3-4 χρόνια με αυτά και να ενδιαφέρομαι για τις εξελίξεις, γιατί νιώθω ότι παρακολουθώ τις εξελίξεις που θα επικρατήσουν αργά ή γρήγορα στην παγκόσμια κοινότητα.

Υπάρχουν άλλοι που πληρώνονται για τις συμβουλές τους σε τέτοια θέματα. Και πραγματικά θα είχα ενδιαφέρον να μάθω γιατί τελικά δεν υπάρχει η ίδια διείσδυση επωνύμων από κάθε χώρο (πολιτική, αθλητισμό, καλλιτεχνικά) στα social media όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες.

Φταίει ότι οι περισσότεροι πολίτες είναι ακόμη καχύποπτοι για τα social media και άρα δεν ενδιαφέρει κάποιον επώνυμο να κόψει χρόνο του από την τηλεόραση και "επενδύσει" το χρόνο του στο twitter και το friendfeed?

Πως έχουμε την απαίτηση να μας ακολουθούνε εκατοντάδες και χιλιάδες άνθρωποι αφού πρώτα εγγραφουν στο twitter ή κάπου αλλού, αν το αγαπημένο μας topic στα tweets είναι ότι οδηγουμαστε σε μια κοινωνία big brother όπου παρακολουθουνται τα πάντα για τους απλούς πολίτες?
Πως θα πείσω εγώ φίλους και γνωστους να δικτυωθούν όταν ο αστικός μύθος στην Ελλάδα θέλει ο καθένας απο εμάς να παρακολουθείται ειδικά και επισταμένως!

Μήπως φταίει ότι τελικά αντίθετα με τον μυθο των ανοιχτόκαρδων Ελλήνων είμαστε μια κοινωνία κλειστη στα συναισθηματά της, που φοβάται ή ντρέπεται μάλλον να εκφραστεί, να διαμαρτυρηθεί, να οργιστεί, να χαρεί, ή απλά να κλάψει επωνύμως και δυστυχώς ούτε καν ψευδωνύμως?

Μήπως δεν έχει τονιστεί αρκετά στην Ελλάδα η δυναμη της επώνυμης άποψης και τελικά η κουκούλα μας πάει καλύτερα ως έθνος?

Ή μήπως απλά σκάω την ζαχαρένια μου και τελικά δεν έχουμε σε αυτή την χώρα ικανούς να εμπνευσουν social media consultants που να πείσουν πρώτα τους επώνυμους να ανοίξουν την καθημερινότητά τους και μαζί τους να συμπαρασύρουν και όλους τους υπόλοιπους πολίτες?

ENOUGH, ας εκμεταλλευτώ το υπολοιπο διαλειμμα μου να παω να διαβάσω τα σχόλια στο forum του Coelho... να δω τι σκέφτονται οι ξένοι για τον έρωτα...

Silence please...

Eίναι ενδεικτικο της φύσης μας.
Φτιάχνεται μια απλή υπηρεσία, το twitter. Το twitter διαφημίζεται ως κάτι απλο. Κάτι που σου επιτρέπει να εκφραστείς λιτά μεσα απο 140 χαρακτηρες.
Και μέσα σε συντομο χρονικο διάστημα φυτρωνουν άλλες 500 υπηρεσίες γυρω απο το twitter για να βοηθήσουν να διαχειριστείς καλύτερα αυτη την απλη υπηρεσία.

Η απλότητα έχει πεθάνει προ πολλού. Και τελικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αυτό που αναζητουμε δεν είναι απλότητα, αλλά ακροατήριο, followers, επικοινωνία. Αναζητουμε ανθρώπους... πολλους ανθρώπους για να μας ακουνε... χωρις όμως να αντιλαμβανόμαστε ότι στο τέλος ουσιαστικά ουτε μας ακούνε, ούτε τους ακούμε...

Μένει μονο η χαλαρη κουβεντουλα... και ένα ατελείωτο τιτίβισμα στα αυτιά μας... μονο και μονο για να διαπιστώσεις, αργα ή γρήγορα, πόσο όμορφη και αναζωογονητική και κυρίως ... δημιουργική μπορεί να ειναι η ησυχία...

Happy twitter-Birthday Dr. Seuss!

Πριν λίγη ώρα παιρνώντας για λίγο απο τα στατιστικά μου μπας και υπηρχε κάτι αξιοσημείωτο κατά την διάρκεια του τριήμερου, διαπίστωσα ότι πάνω από 170 άνθρωποι είχαν διαβάσει σήμερα ένα ποστ που είχα γράψει ένα χρόνο πριν σχετικά με την ταινία "Horton Hears a Who" απο το βιβλίο του Dr. Seuss.

Η σκέψη μου αρχικά πήγε στην τηλεόραση. Σκέφτηκα ότι θα έδειξαν κάποια ταινία του σε κανένα κανάλι και να ενθουσιαστηκανε αρκετοι.
Αλλά δεν βρήκα κάτι.
Προχώρησα λίγο πιο πέρα και είδα ότι οι αναγνώστες του ποστ προέρχονταν απο διαφορετικά κράτη ανά τον κόσμο! Από όσο θυμόμουν ο Dr. Seuss είχε πεθάνει πολλά χρόνια πριν, άρα φαντάστηκα μήπως πρόκειται για καμια νέα ταινία από βιβλίο του ή κάποια βιογραφική ταινία.

Εκανα και εγώ search στο google μέσω του firefox (και όχι απευθείας στην σελίδα της google-βασική λεπτομέρεια!) αλλά δεν πρόσεξα κάτι στα πρώτα αποτελέσματα της αναζητήσης που να δικαιολογεί τέτοιο ψάξιμο σε μια ημέρα σαν την σημερινη, τόσο διαδικτυακά πεσμένη για την Ελλάδα.

Και τότε σκέφθηκα το ψαχτήρι του twitter.


Αν κάτι έγινε σήμερα, αν έχει δημιουργηθεί κάποιος φρέσκος ντόρος, αν υπάρχει μια ειδηση στην τελική, θα έχει αναφερθεί, σχολιαστεί, συζητηθεί στο twitter.

Και δικαιωθηκα άμεσα και γρήγορα.
O Dr. Seuss είχε γενέθλια...σαν σημερα και η google είχε αφιερώσει το σημερινό της logo στον μεγάλο αυτό συγγραφέα.


Μια είδηση που ακόμη δεν είχε προλάβει να γραφτεί σε κάποιο ποστ και να μπορεί κάποιος να την εντοπίσει στο google search.
Μια είδηση που και ποστ να διάβαζε κάποιος δεν θα καταλαβαινε τόσο την σημασία της, αν δεν έβλεπε παράλληλα τα δεκάδες twits που αποδεικνύουν πόσο διάσημος και αγαπημένος είναι ο Dr. Seuss στο εξωτερικό, ένας συγγραφέας και καρτουνίστας που έζησε τον προηγουμενο αιώνα (με πωλήσεις πάνω από 222 εκατομύρια αντίτυπα!!!) αλλά σχετικά άγνωστος στην Ελλάδα.

Μέσα σε μερικά λεπτά της ώρας άνθρωποι απο όλο τον κόσμο ευχήθηκαν Χρόνια Πολλά σε κάποιον χωρίς να υπάρχει ένα ειδικό site που στηθηκε για αυτό το συγκεκριμένο σκοπό χωρίς καν κάποιος να οργανώσει το παραμικρό.
Ακουστηκαν χιλιάδες "φωνές" σχεδόν ταυτόχρονα και καταγράφηκαν χωρίς καν την χρήση ενος hashtag.
Σαν να γράφτηκαν ταυτόχρονα χιλιάδες comments για ένα γεγονός χωρίς καν να έχει γραφτεί ακομη η σχετική είδηση ή κάποιο ποστ!


Αν βέβαια πέσει στα χέρια σας κάποιο απο τα δεκάδες βιβλία του ή τύχει να δείτε και σεις το cat in the hat ή τις παλιές σειρές κινουμένων σχεδίων του Horton ή την περσινή έκδοση της ταινίας, τότε μπορεί και σεις να αφήσετε το δικό σας μήνυμα/σχόλιο στο twitter αναφωνώντας...

Happy Birthday Dr. Seuss!

και αυτός σαν άλλος ... Horton να σας ακουσει από εκεί που βρίσκεται...
Αυτά που μοιάζουν απίθανα δεν συμβαίνουν πλέον μόνο στα βιβλία του Dr. Seuss!


update:
Ενα παρόμοιο περιστατικό συνέβη πριν λίγες ημέρες με την κατάρρευση του gmail για 4 ώρες.... το twitter πραγματικά πήρε φωτιά!
Αν η δυναμη της συνήθειας είναι για εσάς τόσο μεγάλη που όλες σας οι αναζητήσεις λαμβανουν χώρα στο google τότε διαβάστε αυτο το ποστ του the voyager και προσθέστε τις αναζητήσεις του twitter στο google!

To Twitter or to Plurk? Or Both?

Προσπαθώ εδώ και καμιά ώρα να δω πως θα συνεχίσω ένα κείμενο που γράφω εδώ και μέρες για την δουλειά, αλλά δεν μου κατεβαίνει καμιά ιδέα.

Με διακόπτει ο ηλεκτρολόγος, το συνεργείο, φίλοι...

Παράλληλα κλέβω καμιά ματιά σε reader, mails, twitter .... Plurk.
Αυτό το τελευταίο άλλη καινούρια πόρωση...

Πάνω που έχεις ηρεμήσει από νέα τρεντς στο χώρο του διαδικτύου και ειδικότερα των social media, σου έρχεται νέο ελπιδοφόρο προϊόν. Και μετά από ελάχιστη χρήση ανακαλύπτεις ότι είναι ακρως εθιστικό!

Φτου και από την αρχή... να στήσεις δίκτυα, φίλους, να εξερευνήσεις πως γράφεται τί και πως...

Το Plurk ανήκει στην κατηγορία του microblogging.

Με εντελώς διαφορετικό interface (όχι σαν το pownce, που κινήθηκε παρεμφερώς) και με ένα σωρό καλούδια (shares, follows, fans, friends, karma, emoticons κλπ κλπ). Το Wiggler γράφει για αρκετά από αυτά, μην επαναλαμβάνομαι και γω εδώ.
Και πολύ σχολιασμός.
Μια ατελείωτη κουβέντα.

Και τώρα που βρέθηκε νέο εργαλείο που κάνει πολλά περισσότερα από αυτά που κάνει το twitter, δεν είναι λίγοι και αυτοί που το κοιτάνε καχύποπτα.
Μήπως γιατί δεν έχει καταθέσει - ακόμη - την άποψή του ο Arrington?

Θες να πεις τι σκέφτεσαι ή να μοιραστείς απόψεις ή αρχεία, θες δλδ στην ουσία να κάνεις microblogging?
Ε τότε ... νομίζω ότι το Plurk καλύπτει πολύ περισσότερες ανάγκες από ότι το twitter.

Αλλά και πάλι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο τι διαστάσεις θα αφήσεις να πάρει ο νέος προσωπικός σου λογαριασμός στο Plurk. Θα έχεις και πάλι 50-100 φίλους που παρακολουθείς και σε παρακολουθούν? Θες πάλι ένα 24ωρο μες το 24ωρο για να παρακολουθείς ότι κάνουν χωρίς να χάνεις στιγμή.

Εσύ πάλι θες κάτι πιο απλό... αλλά οι φίλοι σου είναι δεδομένο ότι θέλουν και αυτοί το Plurk ή το Twitter ως κάτι απλό ή το προτιμούν κάτι πιο διαδραστικό?

Ή μήπως ήρθε η ώρα για διαχωρισμό ρόλων?

Εγώ θέλω να ελπίζω ότι το twitter θα ξαναβρεί τον αρχικό του απλό χαρακτήρα.
Απλά να δηλώνεις το τι κάνεις τώρα...

Το Plurk κάνει ότι θα θέλαμε εμείς να κάνει το twitter αλλά το twitter δεν μπορεί να το κάνει...
...γιατί απλούστατα το twitter άλλη δουλειά ξεκίνησε να κάνει και άλλο έχει καταλήξει να κάνει για την πλειοψηφία των χρηστών του.

Και τελικά όπως έχει αποδειχθεί, σε όλα αυτά τα social media, δεν είμαστε μόνοι μας για να δώσουμε τον χαρακτήρα που εμείς θέλουμε ή στην αρχή φανταζόμαστε στο λογαριασμό μας. Είναι και οι άλλοι...

Οι πολυάριθμοι διαδικτυακοί μας φίλοι... Που πολλές φορες μαζί τους "δεν κάνουμε" αλλά που σίγουρα χώρια τους δεν μπορούμε...

UPDATE: Η κουβέντα φουντώνει με τις ημέρες και καθώς οι χρήστες δοκιμάζουν τo Plurk όλο και περισσότερο.

Μια πολύ όμορφη ανάλυση έγραψε και ο Nikan στο Metablogging

Το twitter μπορεί....

... εμείς θέλουμε?

Η είδηση:
Με το twitzer ένα add-on extension για τον firefox μπορεί κάποιος να γράψει περισσότερους από τους περιοριστικούς 140 χαρακτήρες στις καταχωρίσεις του στο twitter.

Κοινώς αντί να περιορίζεσαι πως θα περιγράψεις αυτό που σου συμβαίνει σε 140 χαρακτήρες σπάζοντας πολλές φορές το μυαλό σου για να σκεφτείς κάθε πιθανό abbreviation,
γράφεις ότι σου έρθει,
όπως σου έρθει,
όσες λέξεις και αν είναι....


και όταν είσαι έτοιμος να στείλεις το μήνυμα σου, με δεξί κλικ στο mouse
πατάς "Twitzer Text"


και αυτόματα οι 1624 πλεονάζοντες χαρακτήρες του κειμένου σου, μετατρέπονται σε ένα link, που πατώντας πάνω του σε μεταφέρει σε μία ξεχωριστή σελίδα (tab) του firefox (διανθισμένη και με ολίγες διαφημίσεις από Google).


Αν και οι αναγνώστες των μηνυμάτων σου στο twitter πειστούν και εγκαταστήσουν το απαραίτητο extension, τότε δεν χρειάζεται καν να μεταβούν σε άλλη σελίδα, αλλά πατώντας με δεξί mouse click de-twitzer text η ίδια η σελίδα του twitter θα μεταμορφωθεί κάπως έτσι:

ενσωματώνοντας και το twitzered text!

Όλες οι οδηγίες για εγκατασταση στα αγγλικά βρίσκονται εδώ.


Τώρα το θέμα είναι άλλο... εμείς θέλουμε τα κειμενάκια μας στο twitter να περιέχουν πάνω από 140 λέξεις?

Θέλουμε να παραμείνουν απλά μηνύματα ή να εξελιχθούν σε μακροσκελή κείμενα που με τον καιρό και να χάσουν σημαντικό μέρος της γοητείας τους?

Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Προς το παρόν θα το τεστάρω... και όπως πάντα ο χρόνος και η ενδεχόμενη αποδοχή του ή μη θα δείξει τι τελικά προτιμάει ο χρήστης.

Εμένα πάντως ήδη στο twitter, τα πολλά @, δηλαδή οι προσωπικές απευθύνσεις έχουν αρχίσει και με κουράζουν. Για αυτό και προσπαθώ όταν θέλω να απευθυνθώ σε κάποιον συγκεκριμένα να του στέλνω direct message που να μην είναι ορατό από όλους τους υπόλοιπους τους δικούς μου followers αλλά και τους followers του αποδέκτη του μηνύματος).

Δεν θέλω να βλέπω το twitter να μετεξελίσσεται σε ένα forum ή ένα chat. Θέλω να είναι ένας χάρτης δραστηριοτήτων και σκέψεων του καθενός χρήστη χωριστά.
Αλλά και πάλι δεν είμαι εγώ αυτός που θα ορίσει τι προτιμάει η πλειονότητα των χρηστών.

Τα πράματα εξελισσονται καθημερινά στην επικοινωνία.
Και εμείς ώρες ώρες νιώθω ότι παίζουμε ευχάριστα τον ρόλο του πειραματόζωου!

ps.
Από την πρώτη στιγμή που βγήκε το twitter αναρωτήθηκα ποιο θα είναι το επόμενο βήμα? Κάποιοι άνθρωποι, προφανώς κάποια funds επενδύσαν στο όραμα των κατασκευαστών του twitter και το χρηματοδοτούν μέχρι και σήμερα μετα από ένα χρόνο και ... από την λειτουργία του. Χωρίς διαφημίσεις, χωρίς άλλα έσοδα ή donations. Με το twitzer κάτι φαίνεται να κινείται προς την κατευθυνση των εσόδων, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι ο στόχος ήταν κάτι τέτοιο...

Δεν χρειάζεται να είσαι blogger...

... για να γίνεις SYNC!

Ο καθένας μπορεί να έχει ένα λογαριασμό στο SYNC (όπως εγώ) και να ....

... σήμερα δεν έχει λόγια....

θα δούμε απλά το παρακάτω 3λεπτο βιντεάκι

SYNC Demo from Nikos on Vimeo.


και όποιος έχει ακόμα την παραμικρή απορία μην διστάσει να με ρωτήσει!

Το μέλλον στις συνηθειές μας είναι εδώ.

Μια εφαρμογή απόλυτα ελληνική που εξελίσσεται συνεχώς και ήρθε για να μπει για τα καλά στις καθημερινές μας συνηθειες.

Συνηθίστε εσείς πρώτοι!

Διαβάστε ακόμη τι γράψανε :
Danah, nikan, νικος, hitman



Εσείς ακόμη δεν είστε SYNC?

Το μανούλι ... web 2.0

Είδηση δεν είναι μια αφίσα στον Κηφισό που αναγγέλει το νέο δίσκο της Φωτεινής Βαλέντη με τίτλο "Το μανούλι".

Είδηση είναι ότι η εν λόγω αφίσα ίσως είναι η πρώτη που παράλληλα αναφέρει και την διευθυνση στο Myspace του λαϊκού καλλιτέχνη.

http://myspace.com/foteinivalenti

Και μπήκα και διαπίστωσα ότι το site είναι και ενεργό και έχει και 4 τραγούδια της διαθέσιμα σε download και πλούσιο φωτογραφικο υλικο από τη ζωή της και τους δίσκους της!

Νομίζω ότι η Φωτεινή Βαλέντη simply rulezzzz!

ps1. Διαπίστωσα ότι είναι και άλλοι λαϊκοί καλλιτέχνες, πχ ο Βασίλης Τερλέγκας με αντίστοιχες σελίδες στο Myspace.

ps2. Ακούστε και κατεβάσετε τον Κόκορα της Φωτεινής Βαλέντη! Άσμα που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι και κανένα γλέντι!

Google privacy or facebook privacy?

Και τελικά τι είναι αυτό το privacy που επαγγέλονται οι μεν και οι δε?

H άποψη της Google για το πως χειρίζονται τα περιεχόμενα των emails και των chats:

Google Privacy: Emails, Off-the-record Chats

O Τσιμιτάκης εκφράζει διάφορους προβληματισμούς σύμφωνα με αυτά που ακούγονται για το facebook:

Οταν εμείς οι ίδιοι τροφοδοτούμε τον «μεγάλο αδελφό»

Εγώ θα ξαναπώ κάτι που είπα και σε προηγούμενα σχόλια...

"... παρατηρώ ότι κόσμος απλός που δεν ήθελε να εκθέσει τις απόψεις του, ή τις προτιμήσεις του επώνυμα μέσα από τα blogs το κάνει πολύ χαλαρά μέσα από το facebook. Και να φωτογραφίες και να οι φίλοι, και να οι σπουδές και η εταιρεία που δουλευω, τα τραγουδια που ακουω κλπ, κλπ, κλπ..."

"Mας πειράζει που το facebook διαχειρίζεται ένα σωρο προσωπικά δεδομένα χωρίς να γνωρίζουμε τους σκοπούς αυτής της διαχείρισης.
Η google τόσο καιρό που κάνει το ίδιο πράγμα και δίπλα σε κάθε μας email βάζει και την σχετική διαφήμιση με το θέμα του mail μας... δεν αναρωτιέται ή ανησυχεί κανένας?

Μήπως ...
"Απλά φοβόμαστε το καινούριο? Ή εξοικιωνόμαστε με το παλιό και δεν αναγνωρίζουμε τους κινδύνους που ελλοχεύουν?"

Κράτησα για το τέλος μερικούς εύστοχους προβληματισμούς της Τασούλας Καραϊσκάκη (που δείχνει και αυτή να προτιμάει να κάνει αρκετές ερωτήσεις από το να δώσει απαντήσεις!!!) στο εξαιρετικό της κείμενο στην Κυριακάτικη Καθημερινή "Η ζωή μας στην προθήκη του Ιντερνετ"

Είναι άραγε η λαχτάρα για ένα εικονικό παγκόσμιο χωριό, όπου όλοι ταυτόχρονα είναι πρωταγωνιστές και μαζί θεατές του εαυτού τους και των άλλων;


Είναι ναρκισσισμός;


Είναι η ηδονή της εξουσίας (όταν έχεις πρόσβαση στη ζωή των άλλων, νιώθεις να την κατέχεις, να την ορίζεις...);


Είναι μια απάντηση στην πρόκληση να παίξεις με τους δικούς σου όρους σε ένα «παιχνίδι» όπου είσαι έτσι κι αλλιώς εγκλωβισμένος; (Κινητά, Ιντερνετ, e mail, αφήνουν ευδιάκριτα «ίχνη» της ιδιωτικής σου ζωής).


Είναι μια «μούντζα» στο σύστημα περισυλλογής και εμπορίας δεδομένων, με την επίδειξη αυτών που αναζητεί;

Και συνεχίζει. Διαβάστε προσεχτικά και ζυγίστε την κάθε της πρόταση:

"Η διαδικτυακή κοινωνία δεν διαφέρει από τη συμβατική σε πολυπλοκότητα, κινδύνους και αντιφάσεις – άλλωστε αποτελεί μέρος της. Και το παιχνίδι της αυτοαποκάλυψης είναι ένα παιχνίδι με τη φωτιά.
Αλλά κι ένα άλμα προς τη χαμένη συντροφικότητα, προς τη συλλογικότητα.

Μια προσπάθεια να αναδημιουργεί –μέσα από το Ιντερνετ– ο αποψιλωμένος δημόσιος χώρος.

Η ιδιωτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την ασφάλεια, την ελευθερία έκφρασης, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία.

Ομως, χωρίς δημόσιο χώρο δεν μπορούν να υπάρξουν δικαιώματα.

Εξω από αυτόν, τα δικαιώματα είναι ορισμοί χωρίς περιεχόμενο, λόγια χωρίς νόημα, άδεια κελύφη."

Τελικά ... η ιδιωτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την ασφάλεια, την ελευθερία έκφρασης, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία???
Εγώ ρωτάω απλά...

Αφεντικόοοοο...

... θες να γίνουμε friends?

Αλήθεια όταν βρίσκεις ένα από τα αφεντικά της εταιρείας που εργάζεσαι να έχει ανοιχτό προφίλ στο facebook αλήθεια τι πρέπει να κάνεις?

Να του ζητήσεις να σε προσθέσει ως φίλο?
Να βγάλεις αθόρυβα την εταιρεία που εργάζεσαι από το προφίλ σου γιατί και αυτός θα σε εντοπίσει αργά ή γρήγορα?
Να περιμένεις αυτός να σου ζητήσει να γίνετε φίλοι (δίπλα σε μια ντουζίνα ονόματα γόνων επωνύμων εφοπλιστών και άλλων διάσημων επωνύμων)?
Να ανησυχείς που το χει ρίξει και αυτός στο facebook (που βαδίζουμε ως εταιρεία κύριοι?!?)

ή

απλά να συνειδητοποιήσεις ότι τα social media απλώνονται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Χωρίς διακρίσεις ή ελιτισμούς.

Δεν έχω απαντήσεις... έχω όμως πολλά ερωτήματα!

Ακολουθεί ένα τεράστιο ποστ, με πλήθος ερωτήματα αλλά και πολλές φωτογραφίες με σκοπό να σας βοηθήσουν να διεγείρετε περισσότερο ακόμη το μυαλό σας... Για αυτό μην διστάσετε να πατήσετε πάνω στις φωτογραφίες ...


Τελικά τι συμβαίνει?

• Αλλάζει ο τρόπος που συναναστρεφόμαστε, ο τρόπος που επικοινωνούμε?

• Πως κατάφερε το facebook μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο να έχει 90.000 Έλληνες συνδρομητές (84.511 στις 22.11.07) και όλα τα blogs (όχι οι bloggers) ακόμη δεν έχουν φτάσει τις 25.000 στην χώρα μας?

• Τελικά τι επικοινωνία αναζητούμε?

Ciber Cafe

Την επικοινωνία των emails?
Την επικοινωνία των forums?
Την επικοινωνία των chats?
Την επικοινωνία των blogs?
ή μια επικοινωνία αλά facebook, hi5 ή Myspace?

what people do online?

.
.
.
ή κάτι άλλο που ακόμη δεν έχει προωθηθεί?

Scoble's Social Media Starfish

• Τελικά προτιμάμε να Επικοινωνούμε ή να Προβαλλουμε τον εαυτό μας (σαν να είμαστε κάποιου είδους προϊόν?)

• Μήπως είμαστε όπως επικοινωνούμε? (διορθώστε με αν δεν σας αρέσει συντακτικά η πρόταση)

• Αναζητούμε συνεχώς κάτι καινούριο στην διαδικασία της επικοινωνίας για να καλύπτουμε τις ανάγκες μας ή απλά για να είμαστε συνεχώς μες την μόδα, μαζί με τα trends, με το πλήθος?

did we lose our chance?

• Και που τα χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα νέα μέσα, επικοινωνούμε στην πραγματικότητα?
  
• Τι είναι επικοινωνία? Ο ορισμός στο λεξικό του Τριανταφυλλίδη, η διαδικασία δλδ. μόνο?

• ή μήπως πρέπει να ανακαλύψουμε νέες καινούριες λέξεις για να περιγράψουμε τις διάφορες μορφές της και διαστάσεις της, όπως οι Ινουϊτ στην Γροιλανδία που έχουν 49 λέξεις για να περιγράψουν το χιόνι και τον πάγο (via εξάντας)?

(Οι παρακάτω φωτογραφίες καθώς και οι δύο παραπάνω είναι από το flickr και όλες έχουν ως κοινό tag ...communication)

Copyright by Michael Zwerg. ( www.flickr.com/groups/visualization)

post secrets

lost in communication

Untitled (1st tag: communication)

• Προτιμάμε αλήθεια μια πιο αποστειρωμένη επικοινωνία με περισσότερους ανθρώπους ή μια πιο δυνατή, ζωντανή - και με εντάσεις πιθανόν, αλλά πιο ειλικρινή - επικοινωνία με λιγότερους?

Εγώ τους καλούς φίλους τους σχολιάζω ανοιχτά, θα τους πω τα ελαττώματά τους ή θα επικροτήσω τις καλές τους ενέργειες και τα προτερήματά τους, χωρίς να κινδυνεύω να με βρίσουν ή να με κακολογήσουν. Τους κουτσομπολεύω - δεν το κρύβω - και ρωτάω για να μάθω περισσότερα, να έρθω πιο κοντά τους. Για ανθρώπους που δεν αισθάνομαι φιλικά πραγματικά χέσ...κα τι κάνουν στην ζωή τους και ούτε που με ενδιαφέρει να μάθω κάτι παραπάνω για αυτους από κοινούς γνωστούς ή φίλου. Ούτε καν να τους σχολιάσω ή να τους κουτσομπολέψω.

• Στα social media δεν βρίσκεις έυκολα αρνητικές γνώμες ή εντάσεις και όταν αυτές γίνονται έχουν πιο πολύ την έννοια του debate... Μας αρκεί μόνο αυτό? Δεν έχουμε την ανάγκη να ακούσουμε τα αρνητικά μας σημεία?

Όλοι μας δείχνουμε τόσο τέλειοι στα social media... που αν είμασταν πολιτικοί θα είχανε μείνει χωρίς δουλειά οι image makers...

• Ανησυχείτε για τους φίλους σας στα media πιο πολύ από ότι για τους φίλους σας στην λίστα του τηλεφώνου σας?
  
• Τι ορισμό θα δίνατε σήμερα για τον φίλο?

Ορισμός από το flickr

"These guys were actually not holding hands together, but the one on the right took a break when the other passed it on the left, which provoked him to take a look who dared to overtake him."

• Πιάσατε τον εαυτό σας να ψάχνει για κάποιον παλαιό σας φίλο σε κάποιο social media, του οποίου να έχετε το τηλεφωνό του στην ατζέντα σας αλλά να μην τον έχετε πάρει ένα τηλέφωνο εδώ και χρόνια?

• Και όταν τον βρήκατε, να του κάνατε request για να γίνει "added as a friend" αλλά και πάλι να μην τον καλέσατε έστω και μία φορά στο τηλεφωνο?

• Μήπως τελικά ζούμε μία επανάσταση στην επικοινωνία?

Αλήθεια τι είναι η επανάσταση?



Δικοί μου ορισμοί... μέσω flickr again!

και άλλοι ...

Όλα σε ένα... νοικοκυρεμένα!

Τέρμα κάτω στο Sidebar μου βρίσκεται από σήμερα μία εφαρμογή widget, ένα πινακάκι που περιέχει τα κυριότερα απο τα social media που χρησιμοποιώ. Πατώντας ξεχωριστά πάνω σε κάθε καταχώριση, σας μεταφέρει άμεσα στην προσωπική σελίδα που διαθέτω σε καθένα από αυτά.

Μπορείτε και εσείς να κάνετε το ιδιο και με τα δικά σας, πηγαίνοντας στην σελίδα του Showyoureslf Widget και μαρκάροντας εκείνα τα web sites στα οποία έχετε κάποιας μορφής λογαριασμό, ή ακόμη και να προσθέσετε όπως έκανα και εγώ τα ελληνικά sites που χρησιμοποιώ, το buzz, το Sync και το Blogspace. Μετά παίρνετε τον κωδικό html που έχει διαμορφωθεί ανάλογα με τις προτιμήσεις σας και τον προσθέτετε στο blog σας, σε όποιο σημείο εσείς επιθυμείτε.


Πολύ απλό στην εφαρμογή του, και αν έχετε όρεξη και χρόνο, μπορείτε να παίξετε και με τα χρώματα του πινακιδίου. Εγώ τα άφησα όπως υπήρχαν στην προεπιλογή γιατί απλά ... έχω πολύ δουλειά αυτή την στιγμή!

via PaulStamatiou

Παγκόσμιες Γειτονιές

ή πιο απλά τι είναι το blogging και τα άλλα social media.
O διάσημος πια Hugh MacLeod aka Gapingvoid πριν λίγο καιρό έδωσε μία δεκάλεπτη ομιλία στην Παγκόσμια Συνάντηση των Bloggers , στο Le Web 3 που έγινε στις 11-12 Δεκ.2006 στο Παρίσι.

Εκεί εξέθεσε κάποιες άκρως ενδιαφέρουσες σκέψεις του σχετικά με το διαδίκτυο γενικότερα, όπως επιγραμματικά σας δείχνω παρακάτω και πραγματικά αξίζει να διαβάσετε στο σχετικό post του:

1. Stop talking about the future. Start talking about the present.


2. Globalization. Fashion and Luxury brands are every bit as vulnerable as any other commodity.

3. "How do I make money with Blogs/Web 2.0?"

4. With blogging, it's not just about having "Passion and Authority". You also have to have a great product.

5. It has never been easier to own a niche. But it's also never been easier to be totally screwed without one.

6. The best blogging campaigns are acts of love.

και κλείνει:

This market and communication transition we're going through is not about technology, and it sure as hell isn't about marketing. It's about Love. Love enabled. Love re-asserting itself in the business between people.

Σε σημερινό του ποστ, o Hugh μας μεταφέρει στις σκέψεις ενός φίλου του, του Shel Israel που ετοιμάζει το δεύτερο βιβλίο του σχετικά με τις απόψεις του για την μορφή που παίρνει το Παγκόσμιο Διαδίκτυο.


Το βιβλίο που ετοιμάζει λέγεται Global Neighborhoods και μόλις τελείωσε την Κεντρική του Ιδέα, το Overview. Τώρα ετοιμάζει τον πίνακα Περιεχομένων. Και όλα αυτά τα εκθέτει στο διαδίκτυο, όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να εκθέσει τις απόψεις του, να επισημάνει, να διορθώσει να κριτικάρει και ο συγγραφέας, όπως αποδεικνύουν και οι διάφορες αναθεωρήσεις που κάνει τις διαβάζει και τις λαμβάνει υπόψη του στην τελική διαμόρφωση του εγχειρήματός του!

Θα γίνω κουραστικός με το να επαναλάβω ότι πρέπει να περάσετε απαραιτήτως και μία βόλτα από το εν λόγω blog, για να διαβάσετε όλο το Overview. Πάρτε μια μικρή γεύση του Overview από μένα (οι επισημάνσεις δικές μου):

Human nature has remained pretty much the same since we were hanging out in caves. What keeps changing are the tools we use to explore and communicate. It has been a long, strange trip from the ox cart to the rocket ship, but in fact, we ain't seen nothing yet.

Now. internet technology is allowing people in modern and developing nations to form new neighborhoods, defined not by physical boundaries, but by common interests. Huge communities are forming at MySpace, YouTube, Bebo, Second Life, Flickr, FaceBook, Skype, and in the blogosphere.

.......

These are global neighborhoods. They may not be tangible, but they are far from virtual.
Real people separated by miles, oceans and political borders are connecting with others of like mind. They are conducting a great deal of business, making decisions based on the influence of peers rather than marketing campaigns. In a few cases, friendships are being formed between people whose governments are waging hostilities. Even the profound barrier of diverse language is being lowered by the universal communications abilities of music and pictures.

.......

The author recollects that when asked why the US wanted to recognize China, Henry Kissinger observed that countries that do business with each other are unlikely to go to war against each other. Global Neighborhoods extends the argument, contending that like the Palestinian and Israeli students, people, who get to know each other, and understand each other’s cultures, are unlikely to want to wage hostilities. (το πιστεύω και εγώ ακράδαντα!)

Target Audience

This book fits into three bookseller categories: Business, General Interest and Current Affairs very much like recent best-sellers such as The World is Flat, The Wisdom of Crowds, Freakonomics and Blink.

It also will appeal to any parents curious to see what the world may look like as their children come of age.

Όσοι κάνετε τον κόπο να διαβάσετε όλο το πρωτότυπο θα διαπιστώσετε ότι ο κ.Ισραελ είναι ένας Εβραίος που πιστεύει πραγματικά στην ειρήνη και δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί αυτή να επιτευχθεί.

Στο προηγουμενο βιβλίο του με τίτλο Naked Conversations, ο Shel Israel με τον Robert Scoble δίνουν 6 σημαντικούς λόγους που δείχνουν τις διαφορές της επικοινωνίας με blogs σε σχέση με τα υπόλοιπα κανάλια επικοινωνίας

Bloggings's Six Pillars: There are six key differences between blogging and any other communications channel. You can find any of them elsewhere. These are the Six Pillars of Blogging:

1.Publishable.Anyone can publish a blog.You can do it cheaply and post often. Each posting is instantly available worldwide.

2.Findable. Through search engines, people will find blogs by subject, by author, or both. The more you post, the more findable you become.

3.Social. The blogosphere is one big conversation. Interesting topical conversations move from site to site, linking to each other. Through blogs, people with shared interests build relationships unrestricted by geographic borders.

4.Viral. Information often spreads faster through blogs than via a newsservice. No form of viral marketing matches the speed and efficiency of a blog.

5.Syndicatable. By clicking on an icon, you can get free "home delivery" of RSS- enabled blogs into your e-mail software. RSS lets you know when a blog you subscribe to is updated, saving you search time. This process is considerably more efficient than the last- generation method of visiting one page of one web site at a time looking for changes.

6.Linkable. Because each blog can link to all others, every blogger has access to the tens of millions of people who visit the blogosphere every day.

You can find each of these elements elsewhere. None is, in itself, all that remarkable. But in final assembly, they are the benefits of the most powerful two-way Internet communications tool so far developed.

Χαίρομαι που διάβασα κείμενα αισιόδοξων ανθρώπων. Και ο Hugh MacLeod και ο Shel Israel με τον Robert Scoble δεν είναι απλά αισιόδοξοι αλλά πάνω από όλα ρεαλιστές, γιατί έχουν καταλάβει την σημασία των σημερινών εξελίξεων χωρίς να φοβούνται ή να κινδυνολογούν για το μέλλον. Για αυτούς το παρελθόν είναι για να μας δείχνει τα λάθη μας και να διορθώνουμε την πορεία μας.

Τέτοιος άνθρωπος είμαι και εγώ ή τουλάχιστον έτσι θέλω να είμαι.

Εσείς ακόμη δεν φτιάξατε το δικό σας blog? Δεν ανήκετε ακόμη σε κάποια γειτονιά? Αν θέλετε μπορείτε να ανοίξετε την δικιά σας γειτονιά. Υπάρχουν σίγουρα κάποιοι εκεί έξω, από μερικά άτομα μέχρι κάποια εκατομύρια που μπορεί να γοητευτούν από την γειτονιά που θα δημιουργήσετε και να θέλουν να ζήσουν σε αυτήν. Να την κάνουν πιο όμορφη, αλλά μπορεί και πιο άσχημη.

Μην στενοχωριέστε....

Ένα κλικ πιο πέρα θα βρείτε καινουρια γειτονιά ή μπορείτε να ανοίξετε άλλη καινούρια.