"Χάσαμε την αγάπη"

Ήρθα σπίτι τρέχοντας από τα τελευταία ψώνια για τους Γιώργηδες.
Πήρα αγκαλιά τον μικρό μέχρι να ρευτεί. Μπροστά μου στο χαμηλό τραπεζάκι του καναπέ οι εφημερίδες ακόμη μες τα σελοφάν τους.
Δεν άντεξα για πολύ. Έσκισα με ήρεμες κινήσεις το περιτύλιγμα της Καθημερινής για να μην ταρακουνήσω το μικρό στον δεξί μου ώμο.
Τέχνες και Γράμματα.
Ενας υπέροχος πίνακας του Ξενοφώντα Μπήτσικα στην πρώτη σελίδα με ένα κείμενο του Νίκου Ξυδάκη γραμμένο αποκλειστικά για την Καθημερινή και το Πάσχα. Λέω ας πάω και στην Τελευταία σελίδα να δω τι γράφει και η αγαπημένη μου Ρίτσα και επανέρχομαι. Το απαλό ξεδίπλωμα της εφημερίδας και πάλι ήταν αρκετό για να μου εκφράσει την δυσαρέσκεια του με μορφασμους ο μικρός. Ακόμη δεν κοιμήθηκε... Θα ξεκινήσω από εδώ λοιπον. Και δεν θα αφήσω κανεναν να με διακόψει.
Εχω ένα χούι. Όταν διαβάζω ένα διήγημα, δεν θέλω διακοπές. Θέλω να είναι μονορούφι. Και όταν σηκώνω το κεφάλι να ταξιδεύω με τις σκέψεις μου για ώρα πολλή. Θέλω να το απολαύσω, να νιώσω τα έντονα συναισθήματα εαν αυτά μου γεννηθούν κατά την ανάγνωση.


Και αυτό το μικρό διήγημα του Ξυδάκη το κατάφερε. Σε μια καθημερινότητα που η αναγνωση όχι απλά βιβλίων ή διηγημάτων αλλά ακόμη και ποστς έχει καταντήσει πολυτέλεια, έκανε την ανάγνωση αυτής της μικρής ιστορίας μια μοναδική συγκίνηση.
Και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο δεν συνέβη μόνο σε μένα...
Όλοι όσοι διαθέσαν 10 λεπτά και διαβάσαν αυτό το κείμενο και ειδικά όσοι διαθέσαν και άλλα 10 λεπτα για να σκεφθούν, να αναλογιστούν κοινά σημεία με τους ήρωες, με τα συναισθήματα που νιώσαν, με τις εικόνες στα μάτια τους, θα ένιωσαν τα ίδια συναισθήματα με εμένα... Μπορεί και την ίδια συγκίνηση.
Ενα κείμενο απλό, σύγχρονο και συνάμα διαχρονικό. Πολύ δυνατό και με υπέροχο τέλος...

¨Εμειναν ένα φωτεινό σημάδι μονάχο στη μελανή επιφάνεια και πέρα η φωτοχυσία.¨

Ο μικρός αποκοιμήθηκε. Το γύρισμα των σελίδων δεν τον ενοχλούσε πλέον. Γύρισα στην τελευταία σελίδα. Πάνω από την αφίσα των μπαλέτων Μπολσόϊ 48 χρόνια πριν, η Ρίτσα Μασουρα έδινε και αυτή με την σειρά της τον καλύτερο εαυτό της.
Σταμάτησα εκεί την ανάγνωση.

Τωρα είναι απογευμα. Εβαλα και πάλι το μπέμπη για ύπνο μετα από αρκετή προσπάθεια. Όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται.
Και γω καταθέτω τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τα συναισθηματά μου.
Σταματώ και κοιτάζω τους υπόλοιπους που κοιμούνται.

Και νιώθω αγάπη...

Google privacy or facebook privacy?

Και τελικά τι είναι αυτό το privacy που επαγγέλονται οι μεν και οι δε?

H άποψη της Google για το πως χειρίζονται τα περιεχόμενα των emails και των chats:

Google Privacy: Emails, Off-the-record Chats

O Τσιμιτάκης εκφράζει διάφορους προβληματισμούς σύμφωνα με αυτά που ακούγονται για το facebook:

Οταν εμείς οι ίδιοι τροφοδοτούμε τον «μεγάλο αδελφό»

Εγώ θα ξαναπώ κάτι που είπα και σε προηγούμενα σχόλια...

"... παρατηρώ ότι κόσμος απλός που δεν ήθελε να εκθέσει τις απόψεις του, ή τις προτιμήσεις του επώνυμα μέσα από τα blogs το κάνει πολύ χαλαρά μέσα από το facebook. Και να φωτογραφίες και να οι φίλοι, και να οι σπουδές και η εταιρεία που δουλευω, τα τραγουδια που ακουω κλπ, κλπ, κλπ..."

"Mας πειράζει που το facebook διαχειρίζεται ένα σωρο προσωπικά δεδομένα χωρίς να γνωρίζουμε τους σκοπούς αυτής της διαχείρισης.
Η google τόσο καιρό που κάνει το ίδιο πράγμα και δίπλα σε κάθε μας email βάζει και την σχετική διαφήμιση με το θέμα του mail μας... δεν αναρωτιέται ή ανησυχεί κανένας?

Μήπως ...
"Απλά φοβόμαστε το καινούριο? Ή εξοικιωνόμαστε με το παλιό και δεν αναγνωρίζουμε τους κινδύνους που ελλοχεύουν?"

Κράτησα για το τέλος μερικούς εύστοχους προβληματισμούς της Τασούλας Καραϊσκάκη (που δείχνει και αυτή να προτιμάει να κάνει αρκετές ερωτήσεις από το να δώσει απαντήσεις!!!) στο εξαιρετικό της κείμενο στην Κυριακάτικη Καθημερινή "Η ζωή μας στην προθήκη του Ιντερνετ"

Είναι άραγε η λαχτάρα για ένα εικονικό παγκόσμιο χωριό, όπου όλοι ταυτόχρονα είναι πρωταγωνιστές και μαζί θεατές του εαυτού τους και των άλλων;


Είναι ναρκισσισμός;


Είναι η ηδονή της εξουσίας (όταν έχεις πρόσβαση στη ζωή των άλλων, νιώθεις να την κατέχεις, να την ορίζεις...);


Είναι μια απάντηση στην πρόκληση να παίξεις με τους δικούς σου όρους σε ένα «παιχνίδι» όπου είσαι έτσι κι αλλιώς εγκλωβισμένος; (Κινητά, Ιντερνετ, e mail, αφήνουν ευδιάκριτα «ίχνη» της ιδιωτικής σου ζωής).


Είναι μια «μούντζα» στο σύστημα περισυλλογής και εμπορίας δεδομένων, με την επίδειξη αυτών που αναζητεί;

Και συνεχίζει. Διαβάστε προσεχτικά και ζυγίστε την κάθε της πρόταση:

"Η διαδικτυακή κοινωνία δεν διαφέρει από τη συμβατική σε πολυπλοκότητα, κινδύνους και αντιφάσεις – άλλωστε αποτελεί μέρος της. Και το παιχνίδι της αυτοαποκάλυψης είναι ένα παιχνίδι με τη φωτιά.
Αλλά κι ένα άλμα προς τη χαμένη συντροφικότητα, προς τη συλλογικότητα.

Μια προσπάθεια να αναδημιουργεί –μέσα από το Ιντερνετ– ο αποψιλωμένος δημόσιος χώρος.

Η ιδιωτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την ασφάλεια, την ελευθερία έκφρασης, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία.

Ομως, χωρίς δημόσιο χώρο δεν μπορούν να υπάρξουν δικαιώματα.

Εξω από αυτόν, τα δικαιώματα είναι ορισμοί χωρίς περιεχόμενο, λόγια χωρίς νόημα, άδεια κελύφη."

Τελικά ... η ιδιωτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την ασφάλεια, την ελευθερία έκφρασης, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία???
Εγώ ρωτάω απλά...

"Αυτό πότε θα αναστηθεί;"

Από τον μοναδικό, καυστικό και δυστυχώς ... πάντα επίκαιρο Καιρό στην Ελευθεροτυπία της 08.04.07.

Δείτε και το τελευταίο του post, και αν δεν σας έχει κάτσει βαρύ το κατσικάκι περάστε και από αυτό το site, που μιλάει για την κλεμμένη παιδική ηλικία...

Κύριοι ... παραιτηθείτε, γιατί έτσι απλά προτάσσει ο νόμος!

Διαβάζω στην Καθημερινή του Σαββάτου:

"Ο ανεξάρτητος βουλευτής κ. Στ. Μάνος άσκησε χθες κριτική στη Ν. Δ. και προσωπικώς στον πρωθυπουργό. Με αφορμή ένα non paper που έστειλε η Ρηγίλλης στους βουλευτές της Ν. Δ. γνωστοποιώντας τους τη «γραμμή» που πρέπει να ακολουθήσουν, όταν ερωτώνται για την υπόθεση των ομολόγων, ο κ. Μάνος σημειώνει: «Η Ν. Δ. υποδεικνύει στους βουλευτές της να λένε ότι για πρώτη φορά υποχρεώθηκαν τα Ταμεία να υποβάλλουν ισολογισμούς με διάταξη που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2006, ενώ τούτο προβλεπόταν ήδη από το νόμο 2084 του 1992». Ο ανεξάρτητος βουλευτής μάλιστα αποστέλλοντας στα ΜΜΕ το απόσπασμα του συγκεκριμένου νόμου, καταλογίζει σκόπιμη παραπλάνηση της κοινής γνώμης εκ μέρους της κυβέρνησης και καλεί ευθέως τον πρωθυπουργό «να τιμωρήσει παραδειγματικά οποιονδήποτε δεν τήρησε μέχρι σήμερα την κείμενη νομοθεσία» επαναλαμβάνοντας την πάγια άποψή του «ότι η προαιρετική εφαρμογή των νόμων είναι η βασική αιτία ανάπτυξης της διαφθοράς»

H Καθημερινή όμως εδώ αποφεύγει να τονίσει ότι στον ίδιο νόμο που ο Μάνος κατήρτισε το 1992, αναφέρονται παράλληλα και τα παρακάτω ιδιατέρως σημαντικά:

«Η παράγραφος 4 του άρθρου 85 του ν. 2084/92 προβλέπει ότι όλοι οι φορείς κοινωνικής ασφάλισης καταρτίζουν μέχρι τέλους Απριλίου του επόμενου έτους ισολογισμό... Η μη κατάρτιση και υποβολή του ισολογισμού συνεπάγεται, σύμφωνα με τον νόμο, την αυτοδίκαιη λήξη της θητείας του Δ. Σ. του φορέα»

Αυτό μας το υπενθυμίζει το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην ίδια εφημερίδα, λίγες σελίδες παρακάτω.

και συνεχίζει το εξαιρετικό άρθρο του κ. Μανδραβέλη:

"Tο γεγονός ότι σήμερα μένουν στις θέσεις τους οι διοικήσεις εκείνων των ταμείων που δεν έχουν δημοσιεύσει ισολογισμό, σημαίνει ότι η παρανομία συνεχίζει να συντελείται."

Έτσι απλά.
Και άντε το ΠΑΣΟΚ δεν μιλάει γιατί τα ίδια και χειρότερα έχει πράξει επί σειρά ετών, και ξέρει ότι δεν τους παίρνει να μιλήσουν για ένα τέτοιο θέμα.

Δεν σας κάνει εντύπωση ότι δεν μιλάνε ούτε ΣΥΝ, ούτε ΚΚΕ?
Και αυτό έχει την εξήγησή του. Όσοι διαβάσατε ολόκληρο το άρθρο του Μανδραβέλη, θα προσέξατε ότι αναφέρει:

"Δεν είναι η μόνη παρανομία που γίνεται τα τελευταία χρόνια στα Ταμεία. Πριν από μερικές μέρες ο ανεξάρτητος βουλευτής κ. Στέφανος Μάνος ρώτησε κάτι απλό: «Το άρθρο 42 του ν. 2676/99 προβλέπει τη σύσταση εννεαμελούς Ειδικής Επιτροπής και Εποπτείας της Διαχείρισης της Περιουσίας των Ασφαλιστικών Φορέων αρμοδιότητας του υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Στην επιτροπή μετέχουν ένας εκπρόσωπος της Τραπέζης της Ελλάδος, ανά τρεις εκπρόσωποι υπουργείων και ασφαλιστικών φορέων και ένας εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ και τέλος ένας της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Το έργο της επιτροπής συνίσταται σε έλεγχο και αξιολόγηση της επενδυτικής συμπεριφοράς των ασφαλιστικών φορέων. Η επιτροπή, αν διαπιστώσει παράβαση της κειμένης νομοθεσίας, εισηγείται... την επιβολή χρηματικών προστίμων και διοικητικών ποινών στα μέλη των οργάνων διοίκησης και ιδίως των Διοικητικών Συμβουλίων των ασφαλιστικών φορέων που μπορούν να φθάσουν έως και την οριστική τους παύση.»"

Ακούσατε ποτέ καμία τέτοια εισήγηση? Ξέρετε πολύ καλά ποιοι ελέγχουν την ΓΣΕΕ... Αυτό και αν είναι αφορμή για απεργία! Αλλά μην ανησυχείτε δεν πρόκειται κάποιοι ποτε να υποκινήσουν απεργία, γιατί απλά θα χάσουν τις θεσούλες τους στις δεκάδες τέτοιου τύπου επιτροπές που υπάρχουν.

Θα έπρεπε η καθε τέτοια επιτροπή για το καθένα από τα δεκάδες Ταμεία μας να έχει εισηγηθεί από το 1999 και κάθε χρόνο τουλάχιστον την επιβολή χρηματικών προστίμων, και επειδή αποτελεί ένα επαναλαμβανόμενο γεγονός, και καποια στιγμή να εισηγηθεί και την οριστική τους παύση!

Αντ' αυτού όλα τα κόμματα στην Βουλή τηρούν σιγή ιχθύος. Σημαίνει κάτι αυτό? Σίγουρα και πολλά. ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ!
Ειστε έξυπνοι άνθρωποι...
Γιατί συνεχίζετε να τους στηρίζετε όλους αυτούς? Γιατί γίνεστε συνένοχοι στα συμφέροντα τους. Εφόσον τα δικά τους συμφέροντα δεν έχουν καμια σχέση με τα δικά σας και γενικότερα με αυτά της Ελλάδας, και εξ'αυτού πρέπει να θεωρούνται ως παραβάτες!

Γιατί ένας ... αλλά μόνος Μάνος έχει το θάρρος να μας δείξει την αλήθεια?

Γιατί - θα απαντήσω εγώ - οι γνήσιοι φιλελεύθεροι δεν θέλουν απλά ένα μικρό κράτος, αλλά το κυριοτερο για να καρποφορήσουν οι ιδέες τους απαιτούν ένα δίκαιο κράτος!
Και τέτοιο δεν έχουμε.

Μας το λένε και κάποιοι Παγκόσμιοι Δείκτες. Αλλά εμείς κωφεύουμε....

Φιλοδοξία ή ... εθνική ματαιοδοξία?

H μετάφραση ως φιλοδοξία τιτλοφορείται το τελευταίο κείμενο της Αμάντας Μιχαλοπούλου στην Καθημερινή της Κυριακής (11.03.07). Αντιγράφω την πρώτη παράγραφο:

«Γιατί γράφεις σε ποιες γλώσσες έχει μεταφραστεί το βιβλίο σου;», με ρώτησε τις προάλλες ένας Γερμανός συγγραφέας που καταλαβαίνει Ελληνικά. «Θέλω να πω, οι Ελληνες δεν θα ενδιαφέρονταν γι’ αυτήν την πληροφορία κι όλοι οι υπόλοιποι δεν θα μπορούσαν να τη διαβάσουν στα Ελληνικά». H παρατήρησή του με άφησε άφωνη. Στην Eλλάδα συνηθίζεται, πράγματι, να αναφέρεις λεπτομερώς στο αυτί του βιβλίου σου, ως τεκμήριο πολυπραγμοσύνης, τις μεταφράσεις του έργου σου. ..."

Το υπόλοιπο κείμενο εδώ ή με δικές μου επισημάνσεις εδώ.

Νομίζω οτι είναι ενα κείμενο που αξίζει να διαβαστεί από όλους μας και όχι μόνο από όλους εκείνους ή εκείνες που τυχόν τρέφουν εκδοτικές φιλοδοξίες για τα συγγραφικά τους πονήματα.

Παραθέτω τέλος την φράση: "Ωστόσο, τα εθνικά χαρακτηριστικά δε σβήνονται εύκολα: θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας."

Είναι όντως εθνικό μας χαρακτηριστικό να θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας, ή μήπως συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ιδιαιτέρως εσωστρεφής και μήπως απλά έτσι προσπαθούμε να αποδείξουμε στους γύρω συνομιλητές μας ότι δεν είμαστε και τόσο εσωστρεφής?

Το σύνδρομο της Μαριγούλας ή .... Βαράτε μας και ας Κλαίμε!!!

Αντιγραφω από το κείμενο της Mαριαννας Tζιαντζη στην στήλη της Αποτυπώματα (Κυριακάτικη Καθημερινή της 11.03.07):

«Nα έχετε στο σπίτι σας μόνον ό,τι ξέρετε ότι είναι χρήσιμο ή πιστεύετε ότι είναι όμορφο», συμβούλευε τους συγχρόνους του ο Ουίλιαμ Μόρις. Kαι επειδή η τηλεόραση μπαίνει στο σπίτι μας και εποικίζει τη συνείδησή μας, ίσως θα έπρεπε να βλέπουμε μόνον ό,τι ξέρουμε ότι είναι χρήσιμο ή πιστεύουμε ότι είναι όμορφο.

Γιατί όμως τόσοι πολλοί παραδέχονται ότι βλέπουν ανούσιες ή και άθλιες εκπομπές; Οι συνήθεις απαντήσεις είναι «για να περνάει η ώρα», «γιατί έτσι κάνουν όλοι» ή «είμαι πολύ κουρασμένος για να κάνω οτιδήποτε άλλο». Συχνά βλέπουμε τηλεόραση επειδή κρυφά μας παρηγορεί η σκέψη ότι υπάρχουν και χειρότερα: άνθρωποι πιο δυστυχισμένοι, αλλοτριωμένοι και ανόητοι από εμάς, εποχές και τόποι πιο δύσκολοι, ζωές πιο άδειες και ρημαγμένες. Η γελοιότητα πουλάει, όπως πουλάνε η αμάθεια και η σκληρότητα. Μπορεί να φταίει το σύνδρομο της Μαριγούλας....."

Η συνέχεια και για να μάθετε και εσείς ποιο είναι το σύνδρομο της Μαριγούλας, πατήστε εδώ.

Το πολύ καλό κείμενο τελειώνει με τα παρακάτω:

"Οι περισσότερες εκπομπές μάς χαστουκίζουν, μας κολακεύουν, μας υποτιμούν, μας προσβάλλουν, μας καθηλώνουν – και όμως τις βλέπουμε. Ισως γιατί εδώ και χρόνια το Μέσο μάς έχει επιβάλει τη δική του αντίληψη περί ωραίου και επωφελούς. Και ίσως ένα παρόμοιο σύνδρομο της Μαριγούλας μάς σπρώχνει στην αγκαλιά εκείνων των πολιτικών που θυμίζουν τους παραδοσιακούς αγαπητικούς."

Πολύ ενδιαφέρουσα την βρίσκω την άποψη αυτή!
Βαράτε μας αλύπητα... και ας κλαίμε εμείς!!!

Ελιά, ελιά και… φαμπερζέ αυγά

Από το εξαιρετικό άρθρο της Γιώτας Συκκα στην Καθημερινή του Σαββάτου με τον ευρηματικό και χιουμοριστικό τίτλο που βλέπετε παραπάνω, για τα "ασημικά" των πρώην βασιλικών ανακτόρων στο Τατόϊ, ξεχώρισα τα παρακάτω και επισημαίνω ειδικά την τελευταία παράγραφο.

Μέσα σε αυτόν τον εθνικό παροξυσμό για το ασημένιο δοχείο νυχτός και τα κουταλοπίρουνα, οι συνυπεύθυνοι της πολιτικής δήλωσαν αναρμόδιοι για όσα άφησαν να φύγουν κι όσα επιτρέπουν στα ποντίκια του Τατοΐου να αποτελειώσουν. Κανείς δεν γνώριζε για τις λίστες που είχε το υπουργείο Πολιτισμού. Διευθυντές οργανισμών και υπάλληλοι στελέχη που πήραν τον υπουργό «στο λαιμό τους». Βγήκε κι αυτός να διεκδικήσει, από κεκτημένη ταχύτητα (τόση σιγουριά), όσα συνάδελφοί του άφησαν να φύγουν βράδυ με κοντέινερ από το οίκημα των ανακτόρων.

Καμία παραίτηση. Κανείς δεν φταίει.

Τόση αγωνία για τη νεότερη ιστορία. Ας πάνε ώς το Τατόι να τη δουν. Ρημάζει. Κτίρια, επιπλα, αρχαία, παιχνίδια και σαβούρα. Ενα κουβάρι όλα στις αποθήκες. Αραχνιασμένα μαζί με τα αυτοκίνητα. Οσο για τα αντικείμενα που ανέλαβαν να συντηρήσουν οι υπάλληλοι του υπουργείου μπρος στις κάμερες όταν πήγε ως υφυπουργός Πολιτισμού ο Π.Τατούλης, τέλειωσαν τα λεφτά κι έμειναν έτσι.

... «Εγω θα προσπαθούσα να τα κρατήσω όλα, ενδεχομένως θα προσπαθούσα και να τα αγοράσω» δήλωσε ο Γ. Βουλγαράκης.
Ανάλογη ήταν η συγκίνηση και κάποιων που πήγαν στο Λονδίνο.
«Αυτά είναι ελληνικά, πρέπει να μείνουν δικά μας» αποφάνθηκαν.
Δηλαδή, τα άλλα που ρημάζουν στους αρχαιολογικούς χώρους, τίνος είναι;

Αυτή η κοινωνία νοιάζεται για ένα (1) άρρωστο παιδί, για μια (1) φτωχή οικογένεια, για ένα(1) σκάνδαλο,
νοιάζεται πάντα για το δέντρο ή το θάμνο ξεχνώντας το δάσος, ....

... που είναι και η εικόνα που βλέπουμε καθημερινά παντού γύρω μας.

«Σαφώς τους εξαπάτησα»

Από την Καθημερινή του Σαββάτου 13.01.07

Tου Παντελη Μπουκαλα

Το 1989, στον δίσκο του «Το κούρεμα», ο Διονύσης Σαββόπουλος, που ίσως ένιωθε ότι στενεύεται μέσα στα «ξυπόλυτα τάγματα των μειοψηφιών» και επιθυμούσε να υπάρξει ως «εθνικός» πια, τραγουδάει τα εξής (αν και στον δίσκο εκείνο η μουσική έμοιαζε απλός υπηρέτης των διακηρυκτικών στίχων):

«Ο γιος μου πάει στον στρατό ενώ εγώ δεν πήγα /

μόν’ πήγα κι απαλλάχτηκα κι εν τέλει μετανιώνω/

καλύτερα στο στράτευμα παρά στους λουφαδόρους /

νισάφι και η τρέλα τους και τα τρελόχαρτά τους. //

Σαν έργο τρόμου είδαν την στρατώνα /

οι κλάσεις του ’48 κι εδώ /

κινδύνευες ν’ αποκηρύξεις εκεί μέσα τον ίδιο σου τον εαυτό /

και σ’ όλη τη ζωή σου ντρεπόσουνα γι’ αυτό /

και τότε είπα ο έξυπνος γιατί να το ρισκάρω /

σαφώς τους εξαπάτησα /

δεν υπηρέτησα εγώ επί δικτατορίας /

παλιά μου τέχνη στρουθοκαμηλίας /

είναι στιγμές που αμφισβητώ τον ίδιο μου τον ανδρισμό».

«Ο γιος μου πάει στον στρατό» ήταν ο τίτλος του τραγουδιού και το ρεφραίν του το ακόλουθο:

«Καλός πολίτης γιε μου, καλό σου στόλισμα / να σβήσει απ’ τ’ όνομά μας εκείνο το διαόλισμα».

Στη συγκεκριμένη εποχή του βίου του, των αισθημάτων και των ιδεών του δηλαδή, ο Σαββόπουλος αφενός μετανιώνει για μια παλαιότερη στάση του, αφετέρου ανακοινώνει δημοσίως τη μετάνοιά του. Δεν είναι εδώ ο χώρος για να κριθεί η διαδρομή ενός ποιητή-μουσικού που τον αγαπάμε κι όταν μας φέρνει σε αμηχανία ή και μας θυμώνει, το βάρος πάντως της ευθείας δήλωσής του («σαφώς τους εξαπάτησα») αποδεικνύεται ακόμα μεγαλύτερο αν συσχετιστεί με την ελαφρότητα που επιδεικνύουν εσχάτως όσοι σκαρφίζονται αναδρομικώς διάφορες «αντιστασιακές» και «αντιεξουσιαστικές» δικαιολογίες για να αποφύγουν να πούνε το απλό: σε καιρούς που ήταν κάπως της μόδας το «τρελόχαρτο» ή όποιο άλλο απαλλακτικό εφεύρημα (ιδίως στους κύκλους όσων υπέθεταν ότι κάτι τέτοιο δεν θα εμπόδιζε την καριέρα τους), προτίμησαν το στρίβειν διά του παριστάνειν. Μια τέτοια επιλογή, που θεμελιωνόταν συνήθως στο ναρκισσιστικό δόγμα «σιγά μην πάω, κορόιδο είμαι;» και όχι σε τίποτε βαριές αντιμιλιταριστικές φιλοσοφίες, είναι αδιανόητο και ανήθικο να παρουσιάζεται τώρα υποκριτικά σαν «άρνηση συνειδήσεως». «Αρνητές συνειδήσεως» υπήρξαν όσοι αποδέχτηκαν και πλήρωσαν το κόστος της επιλογής τους, όσοι σύρθηκαν στα δικαστήρια σαν «εθνοπροδότες» ή, από κάποια στιγμή κι έπειτα, υπηρέτησαν διπλάσιο χρόνο. Οι υπόλοιποι, που ήταν σκέτοι λουφαδόροι, πώς αντέχουν και, εις διπλούν υποκριτές, δίνουν τώρα και μαθήματα πατριωτισμού;

«Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαν ώς εδώ, ας πούνε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό», για να ξαναθυμηθούμε τον Σαββόπουλο.

Οι επισημάνσεις δικές μου.

Ή Τ Α Ν!!!

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΚΑΡΛ ΦΛΙΚ, Αυστριακός βιομήχανος, γνωστός ως ο πλουσιότερος άνθρωπος στη χώρα του, απεβίωσε την περασμένη Πέμπτη σε ηλικία 79 ετών. Γιος αξιωματικού των ναζί, που καταδικάστηκε σε φυλάκιση 3 χρόνων στη Δίκη της Νυρεμβέργης για εγκλήματα πολέμου, ο Φρίντριχ Φλικ ενεπλάκη στο μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο της Αυστρίας, στη 10ετία του '80, όταν αποκαλύφθηκε ότι σε αντάλλαγμα για κάποιες δωρεές χρημάτων που έκανε στα κόμματα και σε πολιτικούς, κατάφερε να εξασφαλίσει την εύνοιά τους (δηλαδή, τα... στραβά τους μάτια!) σε καραμπινάτες περιπτώσεις φοροδιαφυγής. Βασικός μέτοχος της DaimlerCrysler και άλλων επιχειρήσεων σιδήρου και κάρβουνου, ο Φλικ ήταν πάντα στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου. Ηταν.


Από το Πρόσωπα και Προσωπεία του Χρήστου Μιχαηλίδη στην Ελευθεροτυπία της 09.10.06