Τα θεία...

Και κει που τελειώνει η μερα και πάμε για το βραδινό μας ντουζάκι με τον μικρό (4χρ.) ξεκινάνε συνήθως οι πιο ενδιαφέροντες διαλόγοι.

- Μπαμπάααα... τι γίνονται οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν; 

- (Έλα μου ντε; η απάντηση που μου βγήκε αβίαστα από μέσα μου)

βοήθησε με λίγο Π. να βγάλεις τα ρούχα σου μια στιγμή... (αλλάζω θέμα, κερδίζω χρόνο να σκεφτώ)

- Ναι μπαμπά.... 

Μπαίνει στη μπανιερα... και εκεί ξεχνιέται...

Βγαίνει, τον σκουπίζω και τρέχει στο δωμάτιο του για να ντυθεί γρήγορα.

Αλλά δεν ξεχνάει ... το θέμα που τον απασχολεί

- Μπαμπά τι γίνεται με τους ανθρώπους όταν πεθαίνουν; Που πάνε οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν στις ταινίες; 

(Χθες πέρασε η πεθερά μου από εδώ και τους έλεγε για Παναγίτσες, για ουρανούς κλπ... τι έχει ακούσει τώρα ο μικρός και τι πρέπει να απαντήσω εγώ για να μην τον φοβίσω ή τον βάλω σε αμφιβολίες και επομένως τον ταλαιπωρήσω με σκέψεις σε τόσο μικρή ηλικία;)

via http://www.gocomics.com/daddyshome/2012/09/23/

Με φωνή σίγουρη και χαλαρή λες και του μιλάω για το πως θα λύσει ένα παζλ του λέω:

- Κοίτα Παναγιώτη, δεν ξέρουμε με ακρίβεια ... γιατί κανένας άνθρωπος αφότου πεθανε δεν ξαναήρθε να μας πει που πήγε. Άλλοι λένε ότι οι καλοί άνθρωποι πάνε στον Παράδεισο, στον ουρανό, ενώ οι κακοί άνθρωποι στην κόλαση... και με διακόπτει...

- Δηλαδή οι καλοί άνθρωποι μπορεί και να μην φύγουν; 

- Μπορεί να είναι και έτσι Παναγιώτη... 

- Εντάξει μπαμπά... έλα ξάπλωσε τώρα να μου διαβάσεις παραμύθι.

Και διαβάσαμε ... και κοιμήθηκε γρήγορα και ήρεμα και δεν με ξαναρώτησε κάτι σχετικό.

Το καλοκαίρι με είχε ξαναρωτήσει πάλι ένα βράδυ "αν πεθαίνουν οι άνθρωποι στην Ελλάδα;"

Ο Π. αγαπάει πολύ και δένεται με τους ανθρώπους. Αρχίζει και συνειδητοποιεί τι σημαίνει θάνατος... στην ουσία σημαίνει απώλεια για αυτούς που άφησε πίσω του. Και δεν θέλει απώλειες. 

Αλλά θέλει σιγουριά... και αυτή του δίνω. Μέχρι να φτάσει σε μια ηλικία και να αποφασίσει μόνος του που θέλει να πηγαίνουν οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν.

Τα κάλαντα του Λαζάρου, ο Αη Βασίλης και η Αεκ!

Φωνητικά Γιώργος,
Φωτογραφία και παραγωγή: philos

Έτσι ξαφνικά ήρθε χθες βράδυ ο μεγάλος και άρχισε να μου τραγουδάει τα κάλαντα του Λαζάρου που τους έμαθε η δασκάλα τους και που είναι κάπου από την "πάνω" Ελλάδα από ότι μου είπε!

Κι έφτιαξα ένα πολύ απλό βιντεάκι που δείχνει την κερασιά του κηπου μας.

Θα ήθελα πολλά να πω για τον μεγάλο, αλλά μέχρι να κάτσω να τα γράψω έχουνε φύγει από το μυαλό μου.
Τον ρώτησα αν ξέρει τι έγινε την Μεγάλη Εβδομάδα και τι γιορτάζουμε και ήξερε αρκετά. Ήταν λέει ο μόνος στην τάξη του που απάντησε για την Ανάσταση.
Τα είχε δει και πέρσι στο Νήπιο (να μπαμπά αυτό είχαμε δει πέρσι στο σχολείο... τα κλασσικά πάθη του Ιησού που δείχνει φέτος ο Αντ1) αλλά και φέτος είδανε σε dvd σε κιν. σχέδια στο σχολείο.

Η εκκλησία και κατ' επέκταση τα θεία και η θρησκεία δεν φαίνεται να του κάνουν κλικ σε αντίθεση με τον μικρό που του αρέσει η μουσική και κάθε λειτουργία στην τηλεόραση την παρακολουθεί σα μαγεμένος.



Ο μεγάλος άλλωστε πριν λίγες ημέρες αποκάλυψε στον μικρό ενώ κρυφάκουγε η μαμά ό,τι "...δεν υπάρχει άγιος Βασίλης Παναγιώτη... ο μπαμπάς και η μαμά είναι αλλά δεν πειράζει κάνε εσύ ότι πιστέυεις για να παίρνουμε δώρο!"
Δεν πειράζει όμως... γιατί πλέον κάθε φορά που του παίρνουμε δώρο του μεγάλου έρχεται και μας αγκαλιάζει και μας τονίζει ότι είμαστε ... "η καλύτερη μαμά!" ... "ο καλύτερος μπαμπάς!"... γιαγιά, παππούς, νονά...

Δείχνει να προσγειώνεται ομαλά στην πραγματικότητα.
Ο μικρός πάλι δεν ξέρω πως θα προσγειωθεί... θέλει αγάπη, αγκαλιές, αλλά δεν λέει όχι σε σκανδαλιές, σε ανυπακοή, σε ανταρσίες... αλλά και σε ψεματάκια, παρόλες τις φωνές και τις τιμωρίες που τον βάζουμε... είναι που δεν μπορείς να αντισταθείς στην αγκαλιά του μετά!
Άλλωστε όταν φεύγει η μαμά από μπροστά... "Μπαμπά...εγώ ΑΕΚ είμαι!"

Το μουσείο της Ακρόπολης με τα μάτια ενός 4 χρονου και ενός 7 χρονου

Τελικά πήγαμε στο μουσείο
αλλά δε θα σας τα πω εγώ... θα αφήσω τον μικρό να σας τα πει, όπως τα είπε στη γιαγιά του όταν επιστρέψαμε σπίτι:

Κάνετε zoom in... 

Ήταν μεγάλο, περπατήσαμε πολύ, εγώ κουράστηκα και με πήρανε αγκαλιά... όλοι με πήρανε αγκαλιά, ο μπαμπας, η μαμά, η γιαγιά η Ολυμπία, ο Χρήστος....
... δεν αγγίζαμε πράγματα...
... έγινε μια μεγάλη έκρηξη στην Ακροπολη...
... λείπανε μερικά πράγματα ... ειναι (σ)το Λονδίνο...
... ήταν πολύ ωραία... αλλά κουράστηκα... γιατί είμαι μικρός... και ο Γώγος κουράστηκε...
... άκουγα από το κινητό της μαμάς... τα είχε όλα, εγώ πηγαινα κοντά στα αγάλματα και άκουγα...
... τώρα θα ξαναπάμε πάνω στη Ακρόπολη γιατί η μαμά δεν είχε παπούτσια και δεν πηγαμε....



Οι ξεναγοί όντως μας κοιτάζαν περίεργα που ο μικρός κουβαλούσε παντού και άκουγε από το κινητό όλη την ξενάγηση χάρη σε μια εκπληκτική εφαρμογή που έχουμε κατεβάσει σχεδόν 2 χρόνια τώρα στο iphone, ενθουσιάστηκαν και οι δύο και έμαθαν πολλά από το βίντεο στον 2 όροφο, ο Γιώργος έμαθε πολλά και από τον Χρήστο, όπως για τα χρώματα που είχαν τα γλυπτά, ή που μερικά γλυπτά είχαν πρόσθετα χέρια "όπως τα playmobil", αλλά στο τέλος ήταν εξαντλημένοι αλλά χαρούμενοι.
Αποτέλεσμα φάγανε όλο τους το φαγητό στο εξαιρετικό πάντα εστιατόριο του Μουσείου και ζωγραφίσανε από 2 ζωγραφιές ο μεγάλος και μία ο μικρός επί τόπου.

Λίγοι επισκέπτες, 3 σχολεία (ένα αμερικάνικο), υπέροχος ήλιος για καφέ έξω στο αίθριο (είδαμε αρκετούς που ήρθανε μόνο για αυτό), και στο τέλος ο μικρός επανέλαβε την δική του επιθυμία μόλις αντίκρυσε όλα αυτά τα νομίσματα (ξανά) στα πηγάδια που είχαν τα αρχαία στον προαύλιο χώρο και ρωτήθηκε τι επιθυμία θα ήθελε να πραγματοποιηθεί (όχι δεν ρίξαμε νόμισμα κι εμείς):

Μαμάαα... θέλω να μάθω να γράφω και να διαβάζω...

... όπως έμαθε να διαβάζει και ο Γώγος σχεδόν ένα χρόνο τώρα... όταν από μια εφαρμογή για την Ακρόπολη ανακάλυψε (με την βοήθεια του μπαμπά ... πάντα) μια άλλη με το αλφαβητάριο... και έτσι σήμερα το βράδυ έκρυβε το βιβλίο του για να μην τον δω ότι αντί να κοιμάται διάβαζει...

Τι είναι η Ακρόπολη... τι είναι το Μουσείο της!

"Μπαμπά ξέρεις τι είναι αυτό;


Είναι η Ακρόπολη (το μεγάλο κομμάτι κέϊκ)


και δίπλα του είναι το Μου_είο τη_ Ακρόπολη (το roller)!


Αυτα είναι μπαμπά!"

...φαντασία στα 4!

Ακρόπολη και Μουσείο έχουμε απλά περάσει απέξω αλλά είναι μεγάλος ο καημός του Παναγιώτη να τα επισκεφτεί και τα δύο!
Προς το παρόν αρκείται με το να ακούει σχεδόν καθημερινά μια εφαρμογή για iphone που κάνει ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης

"Μπαμπάαα πε_νάμε ανάμεσα από τα εκθέματα το μου_ειο τη_ Ακρόπολη!"




ps. Έχω και μια ιστορία για τον Γιώργο... αλλά αξίζει ξεχωριστό ποστ!

Σε όλα!

- Μπαμπάααα... δε θέλω να παω σχολείο σήμερα... α κάτσω σπίτι... με τη μαμά...

- Ναι αλλά σήμερα είναι και γιορτή που δίνουμε μια καρτούλα και ένα φιλάκι σε αυτους που αγαπάμε..

- Εσύ αγαπάς κάποιο κοριτσάκι στο σχολείο;

- Ναι όλα τα αγαπάω...

- 'Oλα τα κοριτσακια;

- Όλα ... και τα κοριτσάκια και τα αγοράκια...

- ε χμ... συνήθως σήμερα δίνουμε καρτούλα στα κοριτσάκια ... εσύ θα δώσεις;

- ναι... 

- πάμε να φάμε πρωινό και να φτιάξουμε καρτούλες;

- Πάμε...

Και πήγαμε και φτιάξαμε και μία... και δύο... και τρεις... και τέσσερις κάρτες για την Σ., την Α., την Λ...την Δ...

- ...και μετά μπαμπά θα τους δώσω φιλάκια εεε;
- Ναι Παναγιώτη...
- Σε όλα;
- Σε όλα Παναγιώτη... στο μάγουλο, ε!
- Ναι... μπαμπάααα!


Ο μεγάλος σε αντίστοιχη ερώτηση αν θα δώσει κάποια κάρτα... αφού σκέφτηκε πολύ... και απέκλειε μία προς μία τις διάφορες υποψήφιες... κατέληξε σε ένα κοριτσάκι που μας έχει αναφέρει απο καιρό...
αυτή μάλλον μαμά... αυτή έμεινε μαμά... οι άλλες δεν μου αρέσουν...

Άλλοι χαρακτήρες!

Boys!

Γυρνάς στο σπίτι βράδυ αργά και ακούς να σου διηγούνται τον παρακάτω διάλογο...

Γιωργος: Μαμά... γιατί δεν κάνουμε ακόμη ένα μωράκι;
Μαμά: Δεν είναι τόσο εύκολο Γιώργο... Τα παιδιά τα κάνουμε εμείς οι γονείς... και πρέπει να μείνω έγκυος για 9 μήνες και μετά θα γεννηθεί και θα πρέπει να το ταϊζουμε να του αλλάζουμε πάνες... άσε που δεν έχουμε και άλλο δωμάτιο....
Γιώργος: Μαμά θα το φροντίζω εγώ. Θα το ταϊζω, θα το αλλάζω... και θα κοιμάται μαζί μου στο ίδιο δωμάτιο... θα του διαβάζω....θα του δίνω του μπέμπη τα παιχνίδια μου
Μαμά: Μπράβο σου Γιώργο, αλλά δεν είναι τόσο απλό θέμα, χρειάζονται χρήματα, χρόνος και να είμαστε και υγειείς...
Γιώργος: Έλα μαμάαααα κάνε ένα μωράκι να έχουμε παρεούλα... να είμαστε τρία αγοράκια...
Μαμά: Ναι αλλά Γιώργο αμά κάνω ένα μωράκι μπορεί να μην είναι αγοράκι... μπορεί να είναι κοριτσάκι...

Γιώργος: Ε τότε ας πάρουμε ένα σκυλάκι...

It's a man's man's world!
Και ακόμη ο Γιώργος δεν έχει σκεφτεί το πως θα ήταν χωρίς κορίτσια... το θέμα είναι ότι μάλλον ο Γιώργος θέλει κάποιον να εκπαιδεύσει μιας και ο μικρός δεν δείχνει να πολυακούει (χθες τον πλάκωνε κιόλας) έχει αρχίσει να σκέφτεται νέες παρέες... Εγωιστής; Ρεαλιστής; ή απλά νιώθει ένα έντονο κενό παρέας και φιλίας;
Τα κορίτσια προς το παρόν είναι εκτός κάθε κύκλου ενδιαφέροντος!

Ευχή

Οι μικροί μεγαλώνουν συνεχώς. Τους ανακαλύπτουμε καθημερινά. Και αυτοί παρόμοια ανακαλύπτουν τις αντοχές μας και τα όριά μας. Μας λατρεύουν με το δικό τους τρόπο.
Τη μια μερα αγαπανε περισσότερο το μπαμπά, την επόμενη τη μαμά. Κάποιες μέρες και τους δύο το ίδιο.

Ο μικρός τη μια μέρα είναι Αεκάρα, μετά και κόκκινος... ολυμπικός (σωστά το έγραψα!).... λέει συνθήματα θα σκίσουμε, κουρέλες, χοροπηδάει όλη μέρα, ουρλιάζοντας σα πειρατής, πειράζοντας το μεγάλο, κάνοντας ζημιές, αναποδογυρίζοντας τα παιχνίδια, κάνοντας ζαβολιες στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στην κουζίνα... τιμωρίες, παππούδες και γιαγιάδες που τον γλυτώνουν από τους "κακους γονείς", θέλει πολύ να διαβάσει... και φυσικά συνεχίζει τα "αμερικάνικα" και το Σάββατο πρωί θέλει να πάει Λονδίνο για βιβόσαυρους (δεινόσαυρους)! Είναι φαφουτάκι και δεν παίρνει καλές ανάσες από τα κρεατάκια, αλλά πλέον το λεξιλόγιο του είναι μεγαλύτερο. Εκφράσεις πολλές και διαφορετικές...."θα έρθει ο καιρός του". Ωριμάζει, λέει τη γνώμη του, πίνει ακόμη γάλα μετά από διαπραγμάτευση σε χρόνο dt... και τέλος... κάνει υπέροχα το Κοάλα!!!
Αγαπάει την Αριάδνη, αλλά και την Δήμητρα και την Άννα Μπανάνα και πλέον έχει δικους του φίλους, το Παύλο, τον Αντρέα, τον... Αντρέα, τη Μυρτώ, την Αλίκη, την Σοφία... αλλά κρατάει και μούτρα σε όσους τον έχουν πειράξει στο παρελθόν!

Ο μεγάλος κουρασμένος πλέον από το σχολείο, δε μιλάει πολύ σκέφτεται πάρα πολύ, μαστερ στα ηλεκτρονικά, διαβαζει μια δυο ώρες την ημέρα από μίκυ μάους, βιβλία, εγκυκλοπαιδικά... αυτό είναι σαχλαμάρα, είναι βαρετό, αυτό να το ξαναπάρουμε... αρχίζει και γελάει με τα ανεκδοτα στο Μίκυ, κάνει λιγότερα καπρίτσια, τρώει μία πίτσα cheddar-melt ολόκληρη και 2 λίτρα γάλα, κάνει μπάνιο μόνος, κρίνει φίλους, μεγάλους, το μπαμπά του, τη μαμά του, τη δασκάλα του και την διευθυντριά του, και θέλει ακόμη αγκαλίτσες, ζηλεύει πάντα, και πάντα θέλει παρέα σε ότι κάνει.
Κάνει λαθάκια απο αφηρημάδα, αλλά όταν συγκεντρωθεί τα πάντα επιταχύνονται με εκρηκτικους ρυθμους. Νεοι φίλοι αλλα και σταθεροι παλιοι, κάποιοι πιο παλιοι έχουν γίνει εντελώς delete απο την μνήμη. Παλιά πάρτυ, εκδρομές δεν τις θυμάται καν. Απίστευτο. Και εκεί που ξυπνάει μες το γέλιο μπορεί για μια ασήμαντη αφορμή να αρχίσει να χτυπιέται. Φτιάχνει μόνος του lego και πλέον ζωγραφίζει, ενώ το αγαπημένο του μάθημα είναι τα αγγλικά και η μουσική. Θα ήταν και η πισίνα αλλά μάλλον δεν φαίνεται να δώσει αυτή την χαρά στη δασκάλα της γυμναστικής. Οι φόρμες πλέον αντικαθιστουν κάθε άλλο ρούχο...
Αθεράπευτα αντικομφορμιστής και σκηνοθέτης!

Και γω καθημερινά διαβάζω δεκάδες αναρτήσεις από γονείς, από ψυχολόγους, επιλέγω, σχολιάζω και τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν έχω γράψει για μένα.
Φωτογραφίζω αλλά δεν είναι αρκετό. Έχω πολλά ακόμη να ξεκλειδώσω.
Δουλειά πολύ το πρωί, γονιός για 2-3 ώρες καθημερινά, blogging το βράδυ, full γονιός το ΣΚ... και νέες προκλήσεις και προσκλήσεις. Νιώθω καλά. Υπάρχει αναγνώριση και σε νούμερα αλλα το σημαντικότερο από ανθρώπους ... άγνωστους μέχρι χθες.
Χωρίς άγχος. Ετοιμάζεται το mikroimegaloi, είναι σχεδόν έτοιμο και άγχος μηδέν. Γιατί νιώθω καλά.
Καλά που περνάνε τα βράδια δημιουργικά, μεταδίδοντας έμπνευση και ιδέες και ενέργεια.

Ειδήσεις ελάχιστες. Άλλωστε κανένας δεν κάνει κάτι να αλλάξει κάτι. Αποσβωλομένοι. Τριγύρω σοφιστές, και ευνουχισμένοι είρωνες.
Καμία ιδέα για μέλλον. Ο καθένας μόνος. Ο καθένας μας είναι ένα παράδειγμα. Δεν θέλω να πιστέψω ότι χρεωκοπούμε αλλά θέλω να πιστέψω ότι αλλάζουμε.

Οι σκέψεις από ένα σημείο και μετά είναι λίγο πολύ οι ίδιες. Βρίσκονται άλλωστε μες τα link που μοιράζομαι, στα likes αλλά και στις φωτογραφίες μου.

Θέλω να θυμάμαι πάντα το μικρό την πρηγουμενη Κυριακή... όταν είδε κόσμο να πετάει σε ένα πηγάδι στο Μουσείο της Ακρόπολης νομίσματα κι έμαθε ότι κάνουν ταυτόχρονα μία ευχή...

"Θέλω και γω μαμά μια ευχή.... να μάθω να διαβάζω (*)..."

Και έγραψα όλα τα παραπάνω... γιατί κάποτε θα αναζητεί αυτά που σκέφτομαι και γράφω εγώ σήμερα!

(*) update της επόμενης μέρας:
η μαμά του μου είπε ότι πραγματικά είπε γράφω αντί για διαβάζω... αλλά όλο το τελευταίο διάστημα είναι εμφανής η προσπάθειά του να διαβάσει ακόμη και σε μας κάθε βιβλίο που πέφτει στα χέρια του!

εΞεπλάγην!

Όταν είσαι γονιός πρέπει να είσαι και συ προετοιμασμένος ότι πολλές φορές το παιδί σου μπορεί να σκέφτεται λίγο διαφορετικά από τα υπόλοιπα...

Έτσι όταν όλα τα παιδιά σχεδιάζουν το σχολείο τους και σχεδιάζουν χαρούμενα παιδιά, προσόψεις, ουρανούς, ήλιους, σχολικά.... 

 το δικό σου παιδί, μπορεί να σχεδιάζει την κάτοψη όλου του σχολικού συγκροτήματος!!!

ή όταν η δασκάλα ζητάει να ζωγραφίσεις μία λέξη από Ξ - ξ το παιδί σου να σχεδιάζει μια μικρή ιστορία... 

"Ένας ... Ξερόλας Ξυλοκόπος πετάει ένα Ξύλο που το πιάνει ένας Ξιφίας (που έχει βγει στην στεριά... ο γκρι από κάτω) και πιο κάτω οι υπόλοιποι Ξυλοκόποι παίζουνε ... Ξερή σε Ξύλινο τραπέζι!"




...μήπως αύριο το πρωί να του μάθω και τους Xaxakes!?!

Ένας φανταστικός μαραθώνιος

"Μπαμπά, φαντάζεσαι να έτρεχαν όλοι...όλοι οι άνθρωποι και μαμάδες και παιδιά...... μπαμπάααα... και οι κλέφτες και οι φυλακισμένοι... και όλοι... και οι στρατιώτες και τα τανκ και τα αεροπλάνα..... και όλος ο κόσμος από τα σπίτια... να είναι όλοι στο δρόμο, εκεί σαν μια στρατιά... πάρα πολλοί... αλλά τότε ποιος θα πολέμαγε;....
... και να είναι όλοι και οι άνθρωποι και τα ζώα, και τα πουλιά, και οι καρχαρίες και τα μπαρμπούνια και τα ψάρια...
και η γή... και οι πλανήτες και ο ήλιος... όλοι...

Αν όλος ο κόσμος και ότι ονειρέυεσαι έτρεχαν.... τότε ποιον θα πολέμαγες;... τα πάντα να είναι σε εκστρατεία και τότε ποιον να πολεμάς; το τίποτα;..."

Οι φωναχτές σκέψεις ενός 6χρονου μερικά δευτερόλεπτα αφότου προβλήθηκε στην τηλεόραση η παραπάνω εικόνα τόσου κόσμου να τρέχει ταυτόχρονα...
... και μετά από 5 λεπτά επέστρεψε στα παιχνίδια του...

Προσευχηθείτε για μας!

Τα παιδιά εξαντλημένα από την σχολική εβδομάδα κοιμηθήκαν νωρίς Παρασκευή βράδυ. Σαββάτο πρωί είναι ξύπνια από τις 7. Παιχνίδι, λίγο "παιδικούλια" και γκρίνια... μόλις αντιληφθήκαν την έξοδο. Βάλε βγάλε το παντελόνι γιατί ενοχλεί, τις κάλτσες, τα γυαλιά και αφού τελικά καταφέραμε να πείσουμε το μικρό ότι δεν φοράμε πέδιλο με τις κάλτσες, όσο και αν αυτός προετοιμάζεται για την Γερμανική εισβολή, τελικά με λίγα κορν φλέικς για σνακ μπήκαμε στο αμάξι εν ειρήνη!
Γνώριμες καταστάσεις.

Φτάσαμε στα εγκαίνια πολυκαταστήματος για παιδιά. Χαιρετήσαμε γνωστούς και φίλους, ψωνίσαμε, περιμέναμε σε μία ατελείωτη ουρά, που αν μη τι άλλο σε κάνει να χαρείς έστω και λίγο μες την κρίση. Πίσω μου μία μαμά εξηγούσε στη μαμά της ότι είναι τυχερές αφού το μπλουζάκι που πήρανε είχε έκπτωση 20% και άρα θα το έπαιρναν μόνο 8€! "Ας είναι αξίζει, να το πάρουμε" Δίπλα μου μια άλλη κυρία αρκετά πιο καλοντυμένη από τις πίσω κυρίες έσκιζε 4-5 φυλλάδια ρίχνοντας τα ολόκληρα στο πάτωμα μπροστά της.... για να πάρει τα αποκόμματα που θα της δωρίζαν από ένα σετ μαρκαδόρους το καθένα. Ζήτησα και εγώ απο το ταμείο ένα σετάκι μαρκαδόρους, χωρίς να σκίσω φυλλάδιο και να ρίξω τα χαρτιά στο πάτωμα... και μου δώσανε. Έκανε και το πολυκατάστημα την συνδρομή του προς την δράση των atenistas.
Λίαν συντόμως... γνώριμες καταστάσεις.

Λίγο πριν τις δύο ξεκινήσαμε για τους atenistas. Πηγαίναμε για να αφήσουμε την τσάντα με τα σχολικά είδη που επέλεξαν τα παιδιά μας για να δώσουν σε φτωχά παιδιά. Στην Μεσογείων πάνω, ένας 35ρης ρακένδυτος και με στράτα σαν και αυτή που έχουν όσοι έχουν πάθει εγκεφαλικό, περπατά στην άκρη του δρόμου σιγά σιγά και ενώ τα λεωφορεία παιρνούν με ταχύτητα σχεδόν ξυστά του. Πεζοδρόμιο δεν υπάρχει. Λίγο πριν τον σταθμό μετρό του νομισματοκοπείου που θαύμασα μία μέρα νωρίτερα όταν τον χρησιμοποίησα πρώτη φορά... πεζοδρόμιο για έναν ανάπηρο άνθρωπο δεν υπάρχει.
Σταμάτησα στην Πανεπιστημίου για να κατέβει ο Γ. με τη μαμά του στην Κοραή να παραδόσουν την τσάντα. Κάνοντας τον κύκλο για να ξαναεπιστρέψω, είδα δυο τρεις ναρκομανείς να τρεκλίζουν στους γύρω δρόμους και έναν ξαπλωμένο κάτω στο φανάρι της Κλαυθμώνος στην Σταδίου... Στον πρώτο κύκλο ήδη η μαμά και γιος μου είχαν επιστρέψει εκεί που τους άφησα και ενθουσιασμένοι ξαναμπήκαν στο αυτοκίνητο μιας  και είχαν μαζευτεί πολλά πράγματα για τα φτωχά παιδιά. Εγώ έναν κόμπο όμως τον είχα...
Γνώριμες και μή γνώριμες καταστάσεις.

Ο μικρός κοιμάται ήδη ώρα και γύρω στις 2:30 φτάνουμε στον MEGA ΑΒ στην Εθνική οδό. Ένα σουπερμάρκετ που έρχομαι από παιδί σχεδόν, όσο μακρυά και αν έμενα τότε ή και τώρα που προσπερνάω 4-5 άλλα μεγάλα σουπερμάρκετ μιας και το έχω συνηθίσει και σπάνια μένω παραπονεμένος από ποιότητα ή τιμές (αναγκάζομαι να κάνω αυτό το disclaimer για να μην ακούσω ανοησίες περί σουπερ μάρκετ για πλουσίους!).
Παρκάρω στο εξωτερικό πάρκιγκ και όχι στο υπόγειο για να μπορώ να έχω ανοιχτά παράθυρα μιας και ο μικρός κοιμάται. Μεγάλος και μαμά πάνε για ψώνια. Εγώ ξάπλωσα την θέση, και χάζευα στο Internet από το κινητό.
Λίγο πριν τις τρεις, ακουστηκαν φωνές... κόσμος βγήκε από το σουπερμάρκετ τρέχοντας, μερικά δευτερόλεπτα μετά μια γυναίκα που έτρεχε προς το αυτοκίνητό της σταμάτησε και μου αποκρίθηκε... "ληστεία με καλάσνικοφ"...ο μικρός κοιμάται, εγώ έξω από το αυτοκίνητο ανήσυχος με έναν πανικό να φουντώνει, η Κ. και ο Γ. που; γιατί δεν σηκώνει τηλέφωνο;... θολούρα στο μυαλό από τις σκέψεις... κατάφερα ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο και σκέφτηκα να ξεπαρκάρω και να πάω πιο μακρυά από την είσοδο... τότε βγήκαν οι δύο ληστές... με προτεταμένο το όπλο ο ένας, έλπιζα να μην με δει, να μην έρθει προς εμάς, να μην πυροβολήσει.
Μέχρι να ξεπαρκάρω, είχανε ήδη φύγει. Για μένα ο χρόνος είχε σταματήσει. Χτύπησε το τηλέφωνο. "Που είστε; είστε καλά;" "Εσείς καλά; Φύγανε;" "Ναι φύγανε!"
Δεν ήξερα όμως ότι ο τρόμος, ο πανικός,  ο φόβος δεν είχανε φύγει. Αργούσαν να φυγουν. Βγήκα από το αυτοκίνητο. Ο κόσμος ακόμη έτρεχε. Πολλοί φυγανε. Αγκαλιασμένοι. Με τρόμο, με δάκρυα.
Προσπαθώ να πάρω τηλέφωνο τους γονεις μου. Τρέμουν τα χέρια μου. Κάνω tweet. Δεν ξανακοίταξα το twitter μέχρι να παω σπίτι. Είχε ήδη πάει λίγο μετά τις 3...
Καθόλου γνώριμες καταστάσεις...σε μια ώρα απόσταση.


Δεν χρειάζεται να σχολιάσω τα παραπάνω. Δεν είναι μόνο η ληστεία, που με σημάδεψε χθες. Είναι όσα ακολούθησαν μετά από σχόλια στο twitter. Μπορεί οι ληστές να ήταν δύο αλλά αυτοί που χαίρονται με τέτοια φαινόμενα είναι πολύ περισσότεροι.Χιλιάδες αν κάνεις μια απλή αριθμητική αναγωγή.
Η γνώμη του Στράτου Σ., αυτόπτης μάρτυρας κι εκείνος, μαζί με εμένα κι εκατοντάδες άλλους, με καλύπτει ήδη σε πολλά.
Αν σε μια τέτοια κρίση που έχεις ήδη διαπιστώσει ότι μόνο με λογική και ρεαλισμό μπορείς να βρεις τις λύσεις προκειμένου να ξεφύγουμε όλοι μαζί, να δημιουργήσουμε κάτι φρέσκο και απαλλαγμένο από προπατορικές αμαρτίες και παθογένειες, κάποιοι εκδηλώνουν τον δονκιχωτισμό τους και τον καταπιεσμένο τους ψυχισμό, τότε δεν μπορείς παρά να ανησυχείς...

Και αν ακόμη αρχικά σκέφτεσαι και νιώθεις ότι κάτι αλλάζει, τελικά με μια πιο ώριμη σκέψη καταλήγεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Απλά το ζεις και συ έντονα. Κινηματογραφικά.

Εκεί που κάθεσαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου, σε καλούν μέσα από την τηλεόραση να συμμετάσχεις. Σε σέρνουν βίαια. Βλέπεις εσύ πλέον τους θεατές απέξω να κάνει ο καθένας τους την δική του κριτική. Να κρίνει τα γεγονότα, να κρίνει εσένα, και διαπιστώνεις ότι δεν έχει καν παρακολουθήσει την ταινία σου.
Να χαίρονται που είναι άλλοι τα θύματα ενώ ήδη εκείνη την στιγμή μπορεί καθήμενοι στην δική τους πολυθρόνα να έχουν συρθεί μέσα σε κάποια οθόνη και τους παρακολουθούν χιλιάδες άλλοι...

«Προσευχηθείτε για μας»

Και ο κύκλος συνεχίζεται και πιάνεις τον εαυτό σου να προσεύχεται να παραμείνει θεατής όσο το δυνατό περισσότερο!

Κάποιος να προσευχηθεί να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι πρωταγωνιστές!

Χιούμορ από ένα κύριο 3 ετών

Μόλις ξεκινήσαν οι διακοπές στην Εύβοια.
Ανεβαίνουμε τα βουνά βόρεια της Χαλκίδας και ακούμε ραδιόφωνο. Κατα περίεργο τρόπο παίζει αγαπημένα μας παλιά κομμάτια, ο ήχος δυναμώνει, τραγουδάμε σα να μην έχουμε παιδιά στο πίσω κάθισμα...
χαμηλώνω μουσική, γυρνάω στην Κατερίνα και λέω:

"Καλά τι μουσικάρες παίζει σήμερα στον Cosmos..."
"Ναι όντως παίζει εκπληκτικά κομμάτια σήμερα... Φοβερά είναι!"
"Σκ...τά είναι" ακούστηκε να λέει μια παιδική φωνή με πολύ σοβαρό και γκρινιάρικο ύφος
....
προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε την αρχική παγωμάρα μεταξύ μας προσπαθώντας να ψελίσουμε ότι Παναγιώτη... δεν μιλάμε έτσι.... αλλά πολύ γρήγορα δεν κρατηθήκαμε και γελούσαμε και δαγκωνόμασταν ταυτόχρονα με το ύφος και το timing της ατάκας και ενώ ένα πονηρό χαμόγελο ζωγραφιζόταν στα χείλη του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που πεταγόταν από το πίσω κάθισμα να πει την γνώμη του*

Όλες οι διακοπές κύλησαν με την παραπάνω έκφραση να εκστομίζεται συχνά πυκνά όταν κάναμε κάποια θετική παρατήρηση... για το τοπίο, για ένα φαγητό, μια παραλία...
Κατορθώσαμε και το περιορίζαμε για μερικές ώρες, κάθε φορά που του στερούσαμε την τσάντα με τα εργαλεία του Μπομπ του Μάστορα.

Άγνωστη η προέλευση της έκφρασης. Από που την έμαθε γιατί την χρησιμοποιούσε κάθε φορά με σοβαρό ύφος ξέροντας ότι θα μας πειράξει και θα μας εκνευρίσει.
Τις επόμενες φορές δεν γελάγαμε όπως την πρώτη φορά.

Ούτε νιώσαμε ότι ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Σαν επιδημία ακούγαμε πολλές παρόμοιες φράσεις από παιδιά από 3 εως 10 ετών. Μάλλον μπορεί εμείς να τα ακουσαμε πρώτη φορά, τώρα που είμασταν 24/7 δίπλα τους ή ... το έκαναν επίτηδες για να ασχολούμαστε μαζί τους όσο είμασταν δίπλα τους!?!

Το θέμα είναι ότι ο μικρός έχει ένα πολύ φλεγματικό χιούμορ που όσο μεγαλώνει γίνεται εμφανέστερο.

Και έτσι ενώ ξεκινάει το σχολείο και πρέπει να ξυπνάει νωρίς, στην πρώτη προσπάθεια που κάναμε να τον ξυπνήσουμε πριν τις 7, γύρισε μες τον ύπνο του και μας είπε την πρώτη μέρα:
- Μαμάααα, δεν δουλεύουν ακόμη τα σχολικά τέτοια ώρα!
την επόμενη μέρα:
- Μα μαμάαα σήμερα είναι Σάββατο...δεν έχει σχολείο!

την τέταρτη μέρα απλά έκλαψε γοερά λίγο πριν μπει σχολικό. Κέρδισε άλλη μισή ώρα μαζί με το μπαμπά και την μαμά.... και εμείς τον ακούγαμε να παραπονιέται ότι το σχολικό κουνάει πολύ... για αυτό δεν του αρέσει!

Και αν το ξανάειπαμε σε facebook μαμά και μπαμπάς... θα την καταγράψω και εδώ την ατάκα του μικρού μετά την πρώτη του ξενάγηση στο σχολείο... για να την θυμόμαστε και πολύ αργότερα

‎"- Μαμά το σχολείο έχει βρυσούλες; 

- Βεβαίως... Για να πλένεις τα χεράκια σου; 

- Όχι μαμά, για να παίζουμε μπουγέλα!" 

Teachers beware!

(*) Η μαμά και ο μεγάλος παίζουν Ζώο - όνομα - πράγμα στο αυτοκίνητο και βάζουν το γράμμα Θ για να βρουνε λέξεις που σημαίνουν πράγμα... περνάνε τα δευτερόλεπτα χωρίς κανένας να βρίσκει τη έστω μία λέξη, μέχρι που ο Παναγιώτης επεμβαίνει μη έχοντας ξανασυμμετάσχει στο παιχνίδι με απόλυτη ηρεμία και σοβαρότητα: ΘΕΡΜΟΜΕΤΡΟ... σα να έχει αλλάξει για λίγο μάσκα από τις αγαπημένες του γκριμάτσες και μιμήσεις φωνών!

ps. Thanks Yolina για το ποστ σου που μου έδωσε το έναυσμα να γράψω και το δικό μου!

ο philos με τα μάτια των παιδιών!

Η σχέση μου με τα παιδιά...

έχει πλέον χτιστεί σε γερές βάσεις... 

Με νιώθουν σαν δικό τους.

Το μυστικό είναι ότι απλά αφήνομαι... 

Αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη, μιλάω φωνές πολλές, χαρακτήρες φανταστικούς, παίζω όποτε μπορώ.

Ο Χρήστος μπέμπης, με μορφή γουρουνιού, και εσώρουχα!

αλά Εβίτα με στυλ Μιρό!

Προσέξατε ότι σε όλα τα σχέδια έχω μία μόνο τρίχα στο κεφάλι, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που έδωσε η Εβελίνα!

That's my son's drawing!

και η "βρωμοπατούσα" μου!

Και δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω την ιστορία με την βαφτιστήρα μου, η οποία όταν ήταν στην ηλικία των 6 ήρθε ένα καλοκαιρινό απόγευμα σπίτι μας επίσκεψη με τη μαμά της.
Κάποια στιγμή η μαμά της με την Κατερίνα, την γυναίκα μου, πήγανε περίπτερο. Μόλις μείναμε μόνοι με την Λυδία, γυρνάει και μου λέει: "Τώρα που φύγανε οι μαμάδες μας... θα κάνουμε αταξίες?"

Και κάναμε... Διαβάζοντας Μίκυ Μάους... και το χαρήκαμε πολύ... και το κρατήσαμε μυστικό από τις μαμάδες... μας!

Αξία ανεκτίμητη...

Να ακούς νέα παιδιά, να είναι ενθουσιασμένα που ετοιμάζουν την δική τους επιχείρηση... να είναι ενθουσιασμένα που είναι έτοιμα να ανταγωνιστούν στη silicon valley.
Να βλέπεις πολλά νέα πρόσωπα στο opencoffee
Να βλέπεις πολλούς φίλους που έκανες τον τελευταίο χρόνο
Να αισθάνεσαι την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας, την ζέστη της ασφάλτου και του μπετόν... να νοσταλγείς
Να πίνεις ένα ποτό έξω στο γκάζι, χωρίς έννοιες, χωρίς να κοιτάς το ρολόι
Να κάνεις όμορφες ατελείωτες συζητήσεις με Φίλους που σου έχουνε λείψει
Να βολτάρεις με το αμάξι στο κέντρο της Αθήνας Παρασκευή βράδυ, καλοκαίρι, να βλέπεις γωνιές σκοτεινές γεμάτες κόσμο,
Να τρέχεις μόνος στην εθνική οδό με δυνατή μουσική...

... να γυρνάς αργά στο σπίτι και να βλέπεις τον μικρό να κοιμάται στην θέση σου στο κρεβάτι, να τον παίρνεις αγκαλιά, να τον αφήνεις στο κρεβάτι του, να τον σκεπάζεις, να τον φιλάς στο μάγουλο, να ψιθυρίζεις "σε αγαπώ"...
... και αυτός να σου χαμογελάει στον ύπνο του!

Για τις αρχόντισσες της δικής μου μνήμης!

13 χρόνια πέρασαν και πάλι σήμερα για λίγη ώρα μια μικρή επίσκεψη στον τάφο της γιαγιάς. 
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ, να θυμηθώ, να νοσταλγήσω, να δακρύσω... αλλά ήμουν ψύχραιμος. Και όμως λίγα λεπτά νωρίτερα στο λάπτοπ διάβαζα μια σχετική ανάρτηση από το μακρινό... 2006 και ένιωθα να σφίγγομαι.
Πέντε χρόνια και θυμάμαι κάθε λέξη που έβαζα, κάθε συναίσθημα και τελικά δεν ξέρω γιατί ένιωσα έτσι έντονα ξαναδιαβάζοντας ένα παλαιό κείμενο παρά όταν βρέθηκα στο νεκροταφείο.
Μήπως συγκινούμαι για τις δικές μου μνήμες που τις αφήνω πίσω και αυτές σιγοσβήνουν και όχι για τα άτομα που έχασα, για τους ανθρώπους που αγάπησα τόσο; Η αγάπη βρίσκεται μέσα σε μνήμες;


Παραθέτω απόσπασμα από εκείνο το κείμενο που έγραψα για την γιαγιά Άννα και σίγουρα ξέρω ότι θα είχα γράψει πολλά περισσότερα αν είχα ένα blog το 1998:

Αύγουστος 1997 

"Αλλά μας αγαπούσε αληθινά και εμάς όλα τα εγγόνια της γιαγιάς της Μαρίας, με την οποία εκτός από μια μακρά φιλία που είχαν από νεες κοπέλες, της συνέδεε και η κοινή μοίρα που είχαν. Από το ίδιο μέρος, ήρθανε λίγο πριν τον πόλεμο στην Αθήνα, παντρευτήκανε δύο αδέρφια από την Πόλη, τους χάσανε και οι δυο πολύ νωρίς (από καρκίνο του στόματος και οι δύο, μιας και δεν αποχωριζόντουσαν ποτέ τα αγαπημένα τους πούρα!), και ήταν πάντα αγαπημένες σαν αδερφές. Τις θυμάμαι με τις ώρες να μιλάνε στο τηλέφωνο κάθε μέρα ή όταν βρισκοντουσαν να χαλάνε τον κόσμο με τις φωνές και τα γέλια τους ενθυμούμενες τα παλιά.
Ήταν σαν να ξαναέχασα την γιαγιά μου. Παρόμοια πρέπει να ένιωσαν και η μάνα μου και οι αδερφές της και τα ξαδέρφια μου και όλοι οι υπόλοιποι συγγενείς που βρεθήκαμε την Παρασκευή στο Τρίτο.Και ταυτόχρονα είναι σαν να έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο που λέγεται Γιαγιά Μαρία στην ζωή μου. Γιατί το κεφάλαιο γιαγιά δεν ήταν μόνο η ίδια και η πληθωρική της προσωπικότητα, αλλά όλα τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που συνδέονταν άμεσα μαζί της. Και από τα πρόσωπα αυτά κυρίως ήταν οι φίλες της.Και αυτές που ήταν μαζί απο την Σπάρτη και αυτές από την Πόλη.Η Πολυτίμη, η Καλλιρόη, η Σταθούλα, η Άννα, η Φώτο, η Μερόπη. Γιαγιάδες που κουβαλάγανε μια αύρα από μια άλλη Αθήνα, μια άλλη Ελλάδα. Αριστοκράτισσες με την ευρεία έννοια. Σύζυγοι δίπλα σε μεγάλους άνδρες. Μάνες για τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους μαζί. Με πυγμή και άποψη. Με τσαγανό.
Μου έχουν λειψει όλες τους."

... ίσως να πρέπει να γράψω κάποια στιγμή την ιστορία με το πουλάκι που χτυπούσε το παράθυρο τον καιρό που η γιαγιά ήταν άρρωστη... 
... ίσως θα πρέπει να γράφω συχνότερα για τα παιδιά μου!

Μικρό παιδί είσαι...

... όταν σε ένα μπισκότο με μια χαρούμενη φατσούλα στην μια πλευρά, εσύ επιλέγεις να φας το μπισκότο γυρνώντας το ανάποδα, για να μην βλέπεις την φατσούλα την ώρα που την τρως!

Την παρατήρηση αυτή κάναμε αρκετοί μεγάλοι (έχουμε και φωτογραφικό υλικό) βλέποντας μικρά παιδιά της παρέας (κάτω των 6) να τρώνε τα πειρατικά μπισκότα της φωτογραφίας! Όλα πριν τα φάνε τα κοιτάζανε και τα γυρίζανε ανάποδα! Τα μεγαλύτερα αδιαφορούσαν!

Τελικά η πλήρης αθωότητα να έχει ημερομηνία λήξης κάπου εκεί στα 6? Εγώ ξέρω όμως ότι χθες δεν χόρταινα να βλέπω αυτά τα μικρά χεράκια να τρώνε τα μπισκοτάκια τους! Δεν χορταίνω να απολαμβάνω αυτές τις στιγμές που μας χαρίζουν όλα τα μικρά παιδιά, όταν εμείς βρίσκουμε τον χρόνο να τις απολαύσουμε.

Και θέλω να παραμείνω έτσι και να απολαμβάνω αυτή την αθωότητα στα μάτια των παιδιών μου ακόμη και όταν αυτά θα μεγαλώσουν ... και ας έχω σταματήσει χρόνια τώρα να κοιτάζω τα μπισκότα μου στα μάτια!

Διαφορετικός

Στο νηπιαγωγείο:

"Ποια παιδάκια προτιμάνε να κάτσουν εδώ να κάνουμε και άλλο μάθημα αντί να πάνε έξω να παίξουνε;"

Στο twitter:

Ποιος κλείνει το twitter όταν οι περισσότεροι followers του ασχολούνται με εκπομπές σαν το chartnow Κυριακή βράδυ;

Έμαθα από μικρός να διακρίνω ότι είμαι διαφορετικός από τους πολλούς... τώρα αρχίζει να το μαθαίνει και ο μεγάλος μου γιος (και να το διαβάζει ο μικρός μου!)

Χρόνοι!

Πέμπτη: Θα κλείσω τα τλία...

Παρασκευή: Θα κλείσω τα τλία...

Σάββατο: Έκλεισα τα τλία

Κυριακή: Έχω Πάρτυ!!!!!!!!!!

Δευτέρα: Πάει το πάρτυ μου

....

"Πόσο χρονών είσαι τώρα Παναγιώτη;" "Τέσσελα!"

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία

- Πάω κάτω τον μικρό... βάλε λίγο γάλα σε ένα ποτήρι στο τζάκι και κατέβα να φύγουμε.
- Μπισκότα;
- έβαλα!
- Και ποιος θα ανεβάσει τα δώρα από την αποθήκη?
- Η μάνα σου...
- οκ.
Στο τζάκι μπροστά είναι το πιάτο με τα μπισκότα... 6 μπισκότα... χμμμ πρέπει να επιστρέψω τα περισσότερα στο κουτί τους και να κάνω ψίχουλα... οκ, ας φάω και ένα....

Φεύγουμε.

Στον γυρισμό δεν κοιμάται κανείς από τους δύο.
Και ας είναι περασμένα μεσάνυχτα.
Και ας ακούγονται χασμουρητά σε όλη την διαδρομή.
Παρκάρω. Ανοίγω την πόρτα και τα μικρά ξεχύνονται προς τα πάνω... μέχρι να φτάσω και γω ο μεγάλος έχει ήδη βρει και ξετυλίξει από το περιτυλιγμά του, ένα τεράστιο πειρατικό πλοίο και μένει να το κοιτάζει έκπληκτος μπροστά από το τζάκι...
- Είναι ακριβώς αυτό που ζήτησα από τον Αη Βασίλη
- Γιώργο, είδες αν ήπιε το γάλα του και αν έφαγε τα μπισκότα του;
- Ναι ,τα φαγε.. χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από το παιχνίδι.

Ο μικρός μόλις άνοιξε και το δικό του δώρο... και γυρνάει περιχαρής να μας πει ότι "ατό δωρο ηθελα εγω" και ας μην είχε γραψει γράμμα στον Αη Βασίλη!

Και οι δυο μη αποχωριζόμενοι σε απόσταση μέτρου τα δώρα τους προχώρησαν να ετοιμαστούν για ύπνο.
Ο Γιώργος σχολίασε το γεγονός ότι ο Αη Βασίλης έφερε δώρο και στον Παναγιώτη, παρόλο που δεν του το ζήτησε. Και ήταν και αυτό που ήθελε...
- Τελικά Γιώργο ο Αη Βασίλης πάει τα δώρα που θέλουν σε όλα τα καλά παιδάκια... και μάλλον εσύ πρέπει να ήσουν καλό παιδάκι φέτος...
- Μπαμπά... θα είμαι καλό παιδάκι του χρόνου... και θα ξαναρθει ο Αη Βασίλης...
- Ναι Γιώργο, μπορεί φέτος να μην ήσουν πάντα καλό παιδί, αλλά τελικά ο Αη Βασίλης πίστεψε ότι θα γίνεις καλύτερο παιδί και άξιζες το δώρο που ηθελες!
- Ναι μπαμπα.... 

Βάζουμε πιτζάμες
- Κοίτα Γιώργο... η κουρτίνα σου είναι σηκωμένη στην άκρη. Λες να μπήκε από εδω ο Αη Βασίλης;
- Ε ναι μπαμπά... που να χωρέσει ο Αη Βασίλης από το τζάκι τέτοιο, τόσο μεγάλο δώρο.
- Σα να χεις δίκιο... και μάλλον θα πάρκαρε εδώ στο μπαλκόνι τους τάρανδους!!!
- Ναι μπαμπα!!!

Τον σκεπάζω και πάω να φύγω....
- Μπαμπά...έλα να σου πω κάτι...
- Τι θες πάλι;
Σηκώνεται όρθιος στο κρεβάτι του...

Μπαμπά.... σε αγαπάω... με αφήνει και πετάγεται στη μαμά του που μόλις μπήκε...
Μαμά ... σε αγαπάω... σας αγαπάω...
και θα είμαι καλό παιδί...

...κλείσαμε φώτα και τις πόρτες των δωματίων τους... και μετά από λίγα λεπτά φανήκε και πάλι φώς να βγαίνει από τα δωμάτια.

Τελικά υπάρχει Αη Βασίλης...
και μεις... 
θα είμαστε καλοί γονείς!

Παιδί για πάντα!

Παναγιώτηηη ... θα πιεις το γάλα σου?
ό(χ)ι μπαμπά...
(Δ)εν (θ)έλω...

Γιατί δεν θέλεις Παναγιώτη? Δεν θες να γίνεις μεγάλος και δυνατός?
Ό(χ)ιιι.... (θ)έλω ειμαι παιδί!

Από το πίσω κάθισμα!

Λατρεύω την φωτογραφική μου μηχανή που μέσα σε 1'' πιάνεις το μικρό στον αέρα και σε κάθε πόζα και γκριμάτσα. Λατρεύω και την βιντεοκάμερά μου γιατί με τα βίντεο κάθεσαι και χαζεύεις ώρες το παιχνίδι των μικρών, τις βουτιές τους, τις συνομιλίες τους αν είσαι τυχερός και δε σε πάρουν χαμπάρι και κλείσουν τα στόματα συνωμοτικά και ερμητικά.

Τι κάνεις όμως όταν η ατάκα έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις? Την ώρα που εσυ μιλάς με τη γυναίκα σου και πριν τελειώσεις καλά καλά την φράση σου ακούγεται η απάντηση από το πίσω καθισμα?
Και οι δύο επόμενες σκηνές συνέβησαν στο αυτοκίνητο.

Σκηνή 1η: To μαγιό!
Η συζυγος επιβιβάζεται στο αυτοκίνητο... δεν αργεί να "γκρινιάξει" που δεν την άφησα περισσότερη ώρα στα μαγαζιά.
- Μα καλά τι ψάχνεις? Κάτι θες να αγοράσεις εσυ...
- Δε σου χω πει τόσο καιρό? Θέλω ένα μαγιό!
- Δύο δεν έχεις?
- Μαγιό τα λες εσύ αυτά...τόσα χρόνια τα έχω....έχουν χαλάσει πλέον... Το καταλαβαίνεις ότι δεν έχω μαγιό να φορέσω?

και μια καθόλα σοβαρή φωνή από πίσω...
"Δηλαδή μαμά τόσες μέρες έκανες μπάνιο με το σώβρακο?"

Ναι ήταν από τις ατάκες που μας χαλάρωσε... και έκανε και την σύζυγο να ξεχάσει (προσωρινά) την εμμονή της να αγοράσει μαγιό!

photo by i-live.gr Greek News magazine

Σκηνή 2η: Οι ανεμόμυλοι!
Στην εθνική οδό βλέπω κάποια στιγμή στην κορυφή ενός βουνού ένα μικρό αιολικό πάρκο με Ανεμογεννήτριες. Φαντάζομαι ότι θα εντυπωσιαστεί από το θέαμα ο μεγάλος στο πίσω κάθισμα μιας και δεν έχει ξαναδεί κάτι παρόμοιο  και τον ειδοποιώ:
- Aαααααα (μπαμπαδίστικο επιφώνημα για να προσελκύσω την προσοχή πριν ξεκινήσω να μιλάω) για κοιτάχτε μπροστά αριστερά μας κάτι τεράστιους ανεμόμυλους...
και πριν προλάβω να συνεχίσω... ο μεγάλος πετάγεται ηλεκτρισμένος από το πίσω κάθισμα και φωνάζει περιχαρής:
- Φτάσαμε στην Μύκονο μπαμπά?

Την κάμερα αυτές τις στιγμές έπρεπε να τις είχαμε στις μπροστινές θέσεις να δείτε τα γέλια μας. Και επειδή κάποια αστεία τα καταλαβαίνεις μόνο όταν ξέρεις και την προϊστορία τους πρέπει να αναφέρω και τα παρακάτω:
Μύκονο δεν έχουμε πάει. Ούτε του έχω μιλήσει ποτέ για αυτή, αλλά ούτε και ειδήσεις στο star βλέπουμε για να πεις ότι κάτι μπορεί να είχε πάρει το μάτι του ή το αυτί του!
Στο σχολείο έχει ένα συμμαθητή που παραθερίζει εκεί και κανονίσανε όταν τελειώσουμε εμείς τις διακοπές μας να πάει εκεί να τον επισκεφθεί... Προφανώς ο φίλος του, του είχε περιγράψει εκτενώς τα αξιοθέατα της Μυκόνου! Έτσι λοιπόν από την ημέρα που κλείσανε τα σχολεία δεν έχει πάψει ο μεγάλος να ρωτάει πότε θα πάμε Μύκονο... και αν κλείσαμε εισιτήρια για το καράβι... Προφανώς την στιγμή εκείνη που ανέφερα τους "ανεμόμυλους" κάπου αλλού ήταν απορροφημένη η σκέψη του... και προσπέρασε το γεγονός ότι δεν ταξιδεύαμε με πλοίο!!!