Διακοπές... ενός ανθρώπου που μοιράζεται...

Μια μικρή απογευματινή κουβεντούλα (δεν θα το έλεγα συνέντευξη) ούτε μισής ώρας διάρκειας με έναν άγνωστο (για τα 5 πρώτα λεπτά και πλέον φίλο) , μου αφύπνησε πολλές σκέψεις για το υπόλοιπο της βραδιάς.
Κάθομαι σήμερα το πρωί στην βεράντα με θέα στον Βόρειο Ευβοϊκό, σε αυτή την μία ώρα ελεύθερο χρόνο που μου δίνουν οι μικροί μέχρι ... να ξυπνήσουν και να αρχίσω να τρέχω από πίσω τους, να κάνω τον τροχονόμο, να φωνάξω, να συγχιστώ, να παίξουμε, να ταϊσω, να κολυμπήσουμε, να μαλώσω ... να σκεφτώ τι θα αναρτήσω.

Τι θα αναρτήσω για ποιον και για ποιο σκοπό?
Για να καταγράψω τις σκέψεις ή συναισθήματά μου, όπως θα έκανα σε ένα προσωπικό ημερολόγιο?
Για να ενημερώσω τους κολλητούς μου και τους συγγενείς μου?
Για να κρατήσω ζωντανό το ενδιαφέρον των διαδικτυακών μου επαφών και αναγνωστών (call them followers, facebook friends or whatever?)
Για να κρατήσω στιγμές, ατάκες, σκέψεις για την οικογένειά μου, σαν ένα ημερολόγιο, διάσπαρτο από φωτογραφίες και video?
ή μήπως όλα τα παραπάνω συνοψίζονται σε μία μου ανάγκη την οποία πρόσφατα ανακάλυψα και ακόμη δεν έχω καταφέρει να αποκρυπτογραφήσω και να δαμάσω.
Να μοιραστώ.
Τόσα χρόνια μοιραζόμουν τόσα λίγα και με τόσους λίγους. Και ένιωθα καλά. Και δύσκολα έβαζα ανθρώπους σε αυτό τον κλειστό κύκλο των λίγων εκλεκτών που έβλεπαν τις τυπωμένες φωτογραφίες μου και άκουγαν τις σκέψεις μου.
Σήμερα μοιράζομαι τόσα πολλά και με τόσους πολλούς και νιώθω υπέροχα που αυξάνεται καθημερινά ο αριθμός των ανθρώπων με τους οποίους μοιράζομαι πράγματα.

Γράφω όλες αυτές τις σκέψεις και νιώθω να συγκροτούνται μες το μυαλό μου σιγά, σιγά. Να μπαίνουν σε σειρά. Σα να κάνω αρχειοθέτηση στα άπειρα ερεθίσματα που παίρνω καθημερινά από τους εκατοντάδες διαδικτυακούς μου φίλους.

Είμαι διακοπές. Και αυτή μου η συνήθεια, αυτή η νέα μου πτυχή της προσωπικότητάς μου δε νιώθω να κάνει διακοπές.
ή μήπως κάνει με το δικό της τρόπο?

Δεν πολυμπαίνω διαδίκτυο, ελάχιστα θα έλεγα, έστω και από το κινητό για τα βασικά (email, twitter, Plurk, facebook ... τα γράφω έτσι για να ενημερώνεται και ο ιστορικός του μέλλοντος για τις συνήθειες του 2010), δεν με πολυνοιάζει που θα χάσω twits από αγαπημένους φίλους, όμορφα κείμενα, προσωπικές στιγμές... ούτε με πολυνοιάζει που δεν θα αναρτήσω twits την στιγμή ακριβώς που μου έρχονται, και ειδικά τώρα που το μυαλό έχει αρχίσει να καθαρίζει και να "γράφει" απίστευτα!

Με νοιάζει να μην ξεχάσω να καταγράψω τις όμορφες ατάκες των παιδιών, τις χαρούμενες φάτσες τους, την ξενοιασιά τους, την ηλικία τους.
Με νοιάζει να με νιώσουν κοντά τους, να με χορτάσουν και να τα χορτάσω όσο το δυνατό περισσότερο.
Με νοιάζει να νιώσω διακοπές, θάλασσα, ήλιο (με μέτρο μην ξεχνιόμαστε!), Ελλάδα και Έλληνες και ... τουρίστες.

Να νιώσω ή έστω να αφυπνίσω αυτό το καλοκαίρι όπως το έχω καταγράψει από παιδί στο υποσυνείδητο, από τα πρώτα μου βήματα στην άμμο της Βαγίας, μέχρι τις βουτιές μου από βράχια στην Κέρκυρα στην εφηβεία και τις αυγές κάτω από ανεμόμυλους στα Κυκλαδονήσια... αυτό το καλοκαίρι που σου γεννάει υπέροχες αναμνήσεις στην διάρκεια του χειμώνα και με το που τελειώνει σε κάνει να προσδοκάς το επόμενο..

Αν πατρίδα είναι εκεί που έχεις τις παιδικές μνήμες, ναι αυτό θέλω να νιώσω... να νιώσω πατρίδα!

Και μετά να την καταγράψω....
... και να την μοιραστώ...
 

...μαζί σας!

10 χρόνια μετά...

Tην Σαντορίνη, είχα να την επισκεφτώ ακριβώς 10 χρόνια.
Τότε και πάλι την είχαμε επισκεφτεί μαζί με την Κατερίνα.

Θυμάμαι τότε ότι είχαμε εορτάσει την δεύτερη επέτειό μας σε μία βίλα γνωστού βιομήχανου στο Μεροβίγλι.
Ο βιομήχανος δεν το έμαθε ποτέ, γιατί απλούστατα στο σπίτι του μας είχε βάλει εν αγνοία του και μείναμε για ένα 24ωρο ένας υπάλληλος του ο οποίος και αυτός εόρταζε την πρώτη του νύχτα με μία δική μας φίλη....


Αξέχαστες στιγμές...

Σήμερα πηγαίνοντας προς Οία, τα θυμηθήκαμε αυτά και άλλα ... πολλά.... με την Κατερίνα και αναρωτιόμασταν πόσο πολύ έχουμε αλλάξει αυτά τα 10 χρόνια.

Εδώ απέξω από το εργοστάσιο ντομάτας του Νομικού στον Μονόλιθο, η γυναίκα μου οδήγησε τα πρώτα 100 μέτρα της με το αυτοκίνητο μου, τότε... Μετά της έσβησε και δεν μπορούσε να το ξαναβάλει μπρος με εμένα να έχω πανικοβληθεί τρέχοντας ξωπίσω της.

Θυμηθήκαμε τα ξενύχτια μας εδώ, τα δεκάδες σφηνάκια τεκίλα που κατεβάζαμε , το πόσο ανέμελοι είμασταν (που χάσαμε το πλοίο χωρίς να αγχωθούμε δευτερόλεπτο... το αντίθετο μάλιστα!)

Και τα συγκρίναμε με τις σημερινές καταστάσεις και το άγχος που συντροφεύει κάθε μας κίνηση, κάθε μας δραστηριότητα.

Ναυάγιο στο Αμμούδι

................................................

Καθόμασταν στην Οία με θέα στην Καλντέρα και άκουγα από πίσω μου μία παρέα να συναγωνίζονται ποιανου ο πατέρας του άφησε μεγαλύτερη περιουσία και γιατί αυτή δεν είναι ακόμη μεγαλύτερη από κάποια "λάθη" των προγόνων τους... Από τις στιγμές που σου έρχεται να σηκωθείς όρθιος και να ξεστομίσεις την μεγαλύτερη κακία που σου έρχεται εκείνη την στιγμη.



..................................................

Αναρωτιόμουν χαζεύοντας το υπέροχο τοπίο της Οίας, τελικά τι είναι αυτό που το κάνει τόσο μοναδικά όμορφο, τόσο μαγευτικό, τόσο θεϊκό.
Η παραδοσιακή αρχιτεκτονικη των σπιτιών?

Οι υπέροχες λεπτομέρειες σαν αυτήν εδώ της φωτογραφίας?
Τα ποικίλλα χρώματα που διάσπαρτα κοσμούν έναν ζωντανό εξπρεσσιονιστικό πίνακα?
Το σκούρο μπλε της θάλασσας δίπλα ακριβώς στην εικόνα των σπιτιών έτσι όπως φαίνονται από κάτω?


ή μήπως το σκούρο καφέκόκκινο κάδρο της καλντέρας στο βάθος που λυτρώνει το μάτι από το απέραντο γαλάζιο στην ένωση του ουρανού με την θάλασσα?

................................................

Ένα άλλο στοιχείο που με γοήτευσε στην Σαντορίνη αλλά ειδικά στην Οία σήμερα το μεσημέρι ήταν αυτή η ποικιλία στις εθνικότητες. Πολλοί νοτιοαμερικάνοι ανακατεμένοι με γιαπωνέζους και γερμανούς, και πολλούς πολλούς Ιταλούς. Σαν να είσαι σε Μητρόπολη του κόσμου. Και από το πρωί να χάνεσαι σε ήχους του Dizzy και του Art Blakey...


............................................

Περί φαγητού
Με απογοήτευσε ο Κρητικός με τις πάλαι ποτέ φημισμένες μπριζόλες του. Δεν θύμιζε σε τίποτε τις παλιές καλές του εποχές και τις υπερμεγέθεις αλλά πολύ ζουμερές και καλοψημένες μπριζόλες του. Πλέον είναι μια ταβέρνα της σειράς με τιμές ανάλογες της Αθήνας, δλδ σίγουρα όχι φθηνές. Εδώ να ευχαριστήσω και τον Κλέαρχο που μας κέρασε!

Με απογοήτευσε και η ποιότητα του γνωστου ζαχαροπλαστείου με θέα στην καλντέρα στην Οία. Με τις τιμές που είχε περίμενα κάτι περισσότερο... ποιοτικά, κάτι πιο ξεχωριστό. Τελικά το παραπάνω στην τιμή (πλήρωσα για ένα μέτριο freddo baileys με παγωτό 10€ και σύνολο για 2 τοστ, 2 χυμους και έναν ακόμη freddo 45€, χωρίς κάτι από αυτά να αξίζει ιδιαίτερης μνείας) μπορώ να το αποδώσω μόνο στην εξαιρετική θέα των περισσοτέρων τραπεζιών του μπαλκονιού που καθίσαμε.

Από την άλλη έφαγα ικανοποιητικά και σχετικά φθηνά, σε ένα από τα δεκάδες τουριστικά εστιατόρια μες τα Φηρά, όταν από την εξάντληση 1 ώρας συνεχούς περπατήματος στα σοκάκια σταματήσαμε στο πρώτο μέρος που βρήκαμε για να πάρουμε δυνάμεις.

Ωραίο και το σημερινό, γνωστό για το ψάρι του, εστιατόριο στην παραλία του Περιβολου, "τα Δίχτυα". Βρήκαμε ένα ωραιότατο μεγάλο φαγκρί γύρω στα 1,750 κιλά, το οποίο μας βγήκε καλοψημένο και ... νοστιμότατο, δοκίμασα τις ωραιότερες τηγανιτές γαρίδες (τουλάχιστον όσο με άφησε ο υιός, ο οποίος τις καταβρόχθισε!) αλλά και μία εξαίσια πίτα μελιτζάνας. Θα δοκίμαζα και άλλα ωραία, αν έβρισκα τον Κλέαρχο σε καλύτερη φόρμα για να βοηθήσει! Δεν πειράζει τους χρωστάω ένα γενναιόδωρο κέρασμα και ελπίζω τις επομενες ημέρες να βρω την κατάλληλη ευκαιρία στο κατάλληλο μέρος.

Ο γιος μου βελτιώνεται στις φωτογραφίες που μου βγάζει!

Αλλα η έκπληξη ήταν το Jojo's λίγα μέτρα πιο πέρα... Και πισίνα, και εκπληκτικές ξαπλώστρες, και bar και ένα πολύ κομψό εστιατόριο (το οποίο δυστυχώς έκλεισε από χθες λόγω της επιστροφής του σεφ για την Αθήνα).
Πολύ καλή διεθνή κουζίνα, τεράστιες μερίδες, εξαιρετικό service, εκπληκτικό περιβάλλον και όμορφη mainstream μουσική. Εγώ συμβουλεύτηκα την σερβιτόρα και πήρα φιλετίνια με ζυμαρικά... Ο δε γιος μου - γόης όπως πάντα κατάφερε και πήρε στο τέλος κερασμένη διπλή μερίδα πανακότα! Από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει!

To εστιατόριο στο Jojo's

Κόσμος ... πιο ώριμος. άνω των 30 και αρκετά παιδάκια, χωρίς όμως να ενοχλούν. Και ξένοι λίγοι. Το μπαρ βέβαια "έτσουζε" λίγο, αλλά ίσως και να μου φάνηκε μιας και είχα χρόνια να παραγγείλω σε μπιτσόμπαρο! Θα ξαναπάω σίγουρα και με την αυριανή παρέα που θα προστεθεί μαζί μας! (Και όντως πήγαμε και κάτσαμε σε ξαπλώστρα-κρεβάτι, που δεν σου έκανε καρδιά να σηκωθείς και να βουτήξεις...)

Ο Κλέαρχος συστήνει και μία βόλτα από Chili για περισσότερο χαβαλέ και παιχνίδι. Θα το δω και αυτό και θα σας πω.

.....................................
Από παραλίες πάλι δεν είδα να έχει αλλάξει κάτι σημαντικά... Ο Μονόλιθος έχει αναβαθμιστεί κάπως, αλλά και πάλι είναι μόνο για οικογένειες, μιας και το μπαρ στην παραλία είναι κλειστό!!!
Είχε όμως ωραία παιδική χαρά για πιτσιρίκια!

......................................

Το νησί αν και έχει τρομερή ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια με πάρα πολλά σπίτια να χτίζονται ακόμη και σήμερα, έχει πολλά θετικά αλλά και πολλά αρνητικά, που χαλάνε την συνολική εικόνα.
Εκεί που βλέπεις υπέροχα από αρχιτεκτονικής άποψης σπίτια, στην μάντρα από πίσω βλέπεις συνήθως αρκετά μπάζα από την οικοδομή και όχι μόνο. Και αν δεν φαίνονται εκ πρώτης όψεως από το αυτοκίνητο, όταν περπατάς σου κάνουν πολύ άσχημη εντύπωση.


Είδα σε πολλους ασβεστωμένους ευκαλύπτους αφίσες από την επιθεώρηση του Ψάλτη, με τον ίδιο ντυμένο τραβεστί ως Μαρία η άσχημη. ΌΤΙ ΠΙΟ ΑΣΧΗΜΟ για το νησί! Το έβαλα στο ποστ και αμέσως το ξανασκέφτηκα και την απέσυρα δια παντός.

Πολλές επίσης κακογουστες και άσχημες ταμπέλες που διαφημίζουν ότι μπορεί να φανταστεί κανείς σε πολλά σημεία του νησιού, διαταράσσοντας το τοπίο. Μέχρι και γήπεδο paintball
Το δε κέντρο των Φηρών συναγωνίζεται σε κιτσαρία την Γλυφάδα της εποχής της αμερικανικης βάσης στο Ελληνικό.
.........................................

Το νερό σε πολλά μέρη είναι βρόχινο αλλά χλωριωμένο ή αφαλατωμένο. Πριν σας φτιάξουν καφέ ρωτήστε το γιατί το εμφιαλωμένο έχει ... άλλη γεύση και απλα θα σας κοστίσει μόνο 1 ευρώ παραπάνω. Αφήστε που είστε και πιο σίγουροι με το εμφιαλωμένο.

..........................................
Είδα πολλές και ωραίες πισίνες. Αλλά σε ελάχιστες περιπτώσεις είδα ντους δίπλα σε αυτές που να υποχρεώνουν τον κόσμο να πλυθεί από τον ιδρώτα και τον αντηλιακό πριν βουτήξει.
Αυτός παραμένει και ο λόγος που δεν έχω βουτηξει ακόμα σε πισίνα.


............................................

Στην Οία και γενικότερα δεν βρήκα κάτι συγκλονιστικό καλλιτεχνικά. Αλλά το νησί έχει γεμίσει από εκθέσεις με πολύ όμορφα κεραμικά.
Θα προτιμούσα όμως να φυλάξω τα λεφτά μου και να αγοράσω σε ένα προσεχές ταξίδι σε κάποια ευρωπαική πόλη ή από κάποια ενδιαφέρουσα και μη διαφημιζόμενη έκθεση μη επώνυμου καλλιτέχνη σε κάποια άγνωστη Αθηναϊκή γκαλερί.


............................................

Τέλος...


Το ξενοδοχείο που βλεπετε στις περισσότερες φωτογραφίες αυτου και των προηγουμενων ποστς είναι το Απάνεμο, στο χωριό του Ακρωτηρίου, πάνω ψηλά στην κορυφή του λόφου.
Από τις ελάχιστες περιπτώσεις που μου έχουν τύχει χρόνια τώρα, το ξενοδοχείο να είναι μακράν καλύτερο από αυτό που φαίνεται στην ιστοσελίδα.

Η φωτό αφιερωμένη στην Σοφία

Πεντακάθαρο, με φιλικότατους ιδιοκτήτες, με υπέροχο πρωινό (φανταστική η σπιτική φανουρόπιτα της ιδιοκτήτριας) πιο όμορφο και βελτιωμένο σε σχέση με τις φωτογραφίες του site, καθημερινές αλλαγές σε όλες τις πετσέτες, με Α/C, με wifi, κοινόχρηστο υπολογιστή ανοιχτό όλη μέρα, με δωρεάν καφέ (ελληνικό φραπέ ή γαλλικό όποτε το ζητήσετε) και μια πεντακάθαρη πισίνα που καθαρίζεται καθημερινά και .

Ξέχασα τίποτα? Α ναι ναι ναι ναι
Στο ξενοδοχείο δεν είναι λίγες οι φορές όπως και σε πολλά άλλα ξενοδοχεία εδώ στο νησί, που έρχονται ξένοι τουρίστες όπως Ρώσοι και τελούν τον πολιτικό τους γάμο δίπλα στην πισίνα ή στην βεράντα του δωματίου που διαμένουμε και που διαθέτει αυτή την εκπληκτική θέα...


Γενικά δεν είναι τυχαίο ότι ο κύριος Παύλος το προτιμάει εδώ και 7 χρόνια!!!

Σαντορίνη... τώρα!

Από την οροφή του κάναβου που διαμένω στο Ακρωτήρι.
Μπορεί να μην έχω άμεση οπτική επαφή με το ηλιοβασίλεμα,
αλλά η γαλήνη στο βλέμμα και τους ήχους
είναι συγκλονιστική,
μοναδική.


Οι διακοπές μου τώρα αρχίσανε...

Οι διακοπές είναι ένα πράγμα ... σαν το στρατό

ή σκέψεις διακοπών Part one!

[Πρόλογος]
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιόδους στην ζωή μου ήταν πάντα η περίοδος των διακοπών. Φορτωμένος με βιβλία που αγοράζω όλο τον χρόνο, με υποχρεώσεις επαγγελματικές ή άλλες προσωπικές που εδω και καιρό έχω πείσει (sic) τον εαυτό μου ότι θα καταφερω να εκπληρώσω μεταξύ μπάνιου και μεσημεριανής σιέστας στην διάρκεια αυτών των 5-10 άντε μάξιμουμ 15 ημερών που κανονίζω κάθε χρόνο να φεύγω από την Αθήνα.
Τελικά το μόνο σίγουρο, είναι ότι καταφέρνω να σκέφτομαι, να διαλογίζομαι, να γεννάω ιδέες, οράματα, να λύνω προβλήματα, να προγραμματίζω και να αμπελοφιλοσοφώ...


Για να δούμε...
Θα καταφέρω να αποτυπώσω εδώ, όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα, τα σοβαρά και τα απολύτως ασήμαντα που κατακλύζουν κάθε στιγμη το μυαλό μου, ειδικά αυτές τις ημέρες?
[Τέλος προλόγου]


Τελικα οι διακοπές μου θυμίζουν το στρατό.

Ανακαλύπτεις στις διακοπές όπως και στο στρατό, ότι δίπλα σου ζουνε και άλλοι άνθρωποι, τελείως διαφορετικοι από σένα.
Με εντελώς διαφορετικά ενδιαφέροντα, με άλλες προτιμήσεις, με άλλες αντιλήψεις.
Συνειδητοποιώ ότι οι στατιστικές λένε την αλήθεια όσο και αν δεν επιθυμούμε να το πιστεψουμε.
Στα δύο γειτονικά μου διαμερίσματα ακούω να παίζουν από το πρωί, λαϊκά και ποπ κομμάτια, ενίοτε με ενισχυμένα decibel στην προσπαθεια να καλύψουν τις απόπειρες karaoke των γειτόνων μου. Και θυμήθηκα που άκουγα πρόσφατα τον Πετρίδη στο ραδιόφωνο να λέει ότι δεν πιστεύει στα ποσοστα ακροαματικότητας που δίνουν οι διάφορες δημοσκοπήσεις μιας και όλοι του οι φίλοι και οι γνωστοί τον διαβεβαιώναν ότι ακουνε άλλους σταθμούς από αυτους που βγαίνουν πρώτοι... Κακό πράγμα να πιστεύουμε ότι εκφράζουμε την βούληση ή εστω τα γούστα της πλειοψηφίας... σχεδόν φασισμός. Η αγορά δείχνει ποια είναι τα γούστα της πλειοψηφίας... 1 κρατικός σταθμός με κλασσική μουσική και άλλος 1 κρατικός με εθνικ, 1 με ροκ, 1 με ηλεκτρονική, και μετά το χάος ή πιο απλά τα γούστα της πλειοψηφίας... Δυο νομούς διέσχισα και δεν βρήκα ακόμη σταθμό με μουσική που ακούω έστω και πιο σπανια. Αυτό τα λέει όλα.

Στην παραλία ένα φιλικό ζευγάρι της γυναικας μου μας έβαλε να ακούσουμε από το κινητό μία τηλεφωνική φάρσα (επιπέδου γυμνασίου και κάτω) την οποία τους στείλανε με μηνυμα στο κινητό. Μέχρι σήμερα όσους βρήκα και μιλήσαμε δεν νομίζω ότι διέθεταν καν ηλεκτρονική διεύθυνση!

Είδα νέα παιδιά, να φεύγουν από την παραλία και να αφήνουν πίσω τους πλαστικά μπουκάλια και ποτηρια, χαρτιά και άδεια πακέτα τσιγάρα ενώ 5 μέτρα από πίσω υπήρχαν άδειοι κάδοι για σκουπίδια.
Όταν σηκώθηκα να φύγω αισθάνθηκα την περιφρόνηση στο βλέμμα της παρέας που με είδε να πηγαίνω τα απορρίματα στους κάδους του μαγαζιού και τα γυάλινα ποτήρια στο σημείο που συγκεντρώναν οι σερβιτόροι τα άπλυτα.

Η διαχειρίστρια με ρώταγε πως πάμε με το νέφος πάνω στους Θρακομακεδόνες, που έχει έρθει και κάθεται πάνω από τα κεφάλια μας γιατί δεν έχει διέξοδο που να πάει!?! Ετσι μου είπε λεγανε οι ειδικοι στην τηλεόραση! Μάλιστα μου ανέφερε ότι αφου κάποιοι ειδικοί που ακουσε τις τελευταίες ημέρες λέγανε ότι δεν είναι μόνο η Πάρνηθα που παράγει οξυγόνο, και ότι δεν θα μειωθεί το οξυγόνο μετά τις τελευταίες πυρκαγιές στην Ελλάδα, δεν καταλάβαινε γιατί έγινε τόσος ντόρος για τα καμένα δάση...
Καταλαβαίνετε κύριοι ειδικοί τι μπορεί να καταλαβαίνει η κάθε κυρία Νίτσα όταν σας βλέπει κάθε βράδυ να τσακώνεστε στα παράθυρα?

Δεν είδα πουθενά έναν υπολογιστή, ή έστω ένα PDA.
Φυσικά και δεν άκουσα λέξη για blogs...
Αντίθετα είδα πολλούς στην ηλικία μου να έχουν παιδιά στο Λύκειο.

Μήπως εγώ ζω τελικά στην γυάλα? Μήπως εγώ τελικα είμαι το σπάνιο είδος, το παράξενο πουλί?
Το ίδιο αισθανθηκα όταν πρωτοπαρουσιάστηκα στον στρατό. Παραξενευόμουν με τους υπόλοιπους φαντάρους, με αυτους που γνώρισα και δεν ξέρανε γραφή και αναγνωση, με αυτους που είχαν παιδιά στα 18 τους, με αυτους που δεν είχανε δει υπολογιστή, με τους κλέφτες, με τα παιδιά που δεν είχανε έρθει ποτε Αθήνα ή δεν είχανε δει ποτε θάλασσα κλπ

Και αν εγω κάποτε θέλω να αλλαξω την Ελλάδα, πως θα αλλάξω ανθρώπους με τους οποίους δεν έχω καμία σχέση και κοινό σημείο επαφής? Γιατί η Ελλάδα μας, αυτοί οι άνθρωποι είναι κατά πλειοψηφία!
................................

Ο Β. το πρωί στην παραλία μου ανακοινώσε περιχαρής ότι θα απεργήσουν στον ΟΛΠ από Σεπτέμβρη, γιατί οι νέοι προσληφθέντες υπογράψαν σύμβαση για χειριστές γερανών με 1000 ευρώ το μήνα μόνο (sic) (για ουσιαστικά 4ωρη εργασία) στην οποία δεν έχουν ενσωματωθεί τα διάφορα κεκτημένα των παλαιών όπως πχ. το επίδομα για παιδικό σταθμό (300€ μηνιαίως παρακαλώ) καθως και το ότι δεν ισχύει η μονιμότητά τους. Απαράδεκτα πραγματα δηλαδή. Τι να λέμε τώρα... Ο δε φίλος μάλιστα να μου δηλώνει την ανασφάλειά που έχει πλέον για την δική του μονιμότητα με την Νεα Δημοκρατία, η οποία τον έχει οδηγήσει στην απόφαση να μην παρει ακόμη στεγαστικό δάνειο, γιατί φοβάται ότι δεν θα μπορεί να το ξεπληρώσει αργότερα...
Άσε που έχει ακόμη 4 δόσεις να πληρώσει το τζιπ του. Αλλά με 3000 καθαρό μισθό (χωρίς τα υπόλοιπα extras) σε δημόσια επιχείρηση έχοντας μόνο δίπλωμα χειριστή και απολυτήριο Λυκείου είναι να μην έχεις τέτοιες ανασφάλειες.... (εδω σε θέλω google adsense, να βάζεις κάτω από τέτοια κείμενα, διαφήμιση για υπογλώσσια!)

..................................

O διπλανός πριν λίγο μπήκε σπίτι του ουρλιάζοντας ότι δεν θα γαμήσει μόνο τους υπόλοιπους διαμένοντες εκεί, αλλά και όποιον άλλον έχει πρόβλημα που φωνάζει 1 η ώρα το βράδυ... Ευτυχώς... γιατί με αυτό αφορμή ο εκ δεξιών το πήρε απόφαση και χαμήλωσε λίγο το Mega.... Σου λέει μη και μας πηδήξουν για μια κωλοταινία, που δεν καταλάβαινε κιόλας και ρώταγε και την κόρη του...

Θα μου πει κάποιος περίεργος είσαι. Που ζεις? Στην απομόνωση? Η αλήθεια είναι ότι μου κακοφαίνεται να ξεκινήσω από τους Θρακομακεδόνες, μες την απόλυτη ησυχία, τον καθαρό αέρα, τις ανέσεις της μονοκατοικίας μου για να πάω για 10 ημέρες με αφορμή τα μπάνια του μικρού να κλειστώ σε ένα σπιτάκι 60 τετραγωνικών, σε ένα συγκρότημα με άλλα 10 παρόμοια σπιτάκια, όπου ακούς την ανάσα του διπλανού σου ... και τελικά καταλήγεις να πας για μπάνιο 1 ώρα απόσταση απο εδω, γιατί την τελευταία εβδομαδα, τα κύματα περνάνε το 1 μέτρο! Voila!


.....................................

Οι διακοπές έρχονται κάποια στιγμή και μετά από ανευ προηγουμένου - για ελληνικά δεδομένα - χρονικό προγραμματισμό και λεπτομερή σχεδιασμό και σου αλλάζουν ριζικά την καθημερινότητα. Ειδικά αν φεύγεις και αφήνεις ένα γραφείο με δεκάδες εκκρεμότητες. Σκέφτεσαι τώρα που πάω, πως θα ζήσουν οι άλλοι χωρίς εμένα, θα με ψάχνουν, πως θα δω τι απάντησαν οι πελάτες και ένα σωρό άλλα ζητήματα που στο μυαλό σου ελάχιστα πιο σημαντικά φαντάζουν από την συντέλεια του κόσμου... Και όμως αν όχι την δεύτερη, την τρίτη ημέρα των διακοπών τα έχεις κάνει τα περισσότερα delete. (Αν όχι, μπορεί και να σημαίνει ότι κάποια από αυτά είναι όντως σημαντικά, αλλά και πάλι όχι τόσο ώστε να διακόψεις την άδειά σου. Αν συμβεί το τελευταίο, πρέπει είτε να είναι δική σου δουλειά, είτε να παίζεις bonus, αλλιώς ανήκεις στην κατηγορία του χοντρομαλάκα ή του ρουκυ!)

................................

Σήμερα έκανα έναν άσχετο συνειρμό.
Στην Ελλάδα πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο εργοτάξιο ή αργοτάξιο?!?

........................................

Γιατί πιστεύω ακραδαντα ότι αυτό το ποστ θα το διαβάσουν ελάχιστοι γιατί τελικά θα βγει τεράστιο? Τελικά αν θες να γράψεις κάτι προσωπικό ενσωμάτωσε το σε ένα τεράστιο ποστ. Κανείς δεν θα μπει στον κόπο να το διαβάσει.

........................................

Πολιτισμός σημαίνει... ή μάλλον αυτό παει σε ξεχωριστό ποστ γιατί ήταν από τις ωραιότερες στιγμές της βραδυάς.

.........................................


Είμαι στο Ναύπλιο και σκέφτομαι τι όμορφη πόλη που θα ήταν η Αθήνα αν δεν είχαν την φαεινή ιδέα κάποιοι προγονοί μας να μεταφέρουν την πρωτεύουσα από το Ναύπλιο στην Αθήνα. Παράλληλα αρνούμαι πεισματικά να σκεφτώ πόσο χάλια θα ήταν σήμερα το Ναύπλιο και όλος ο νομός Αργολίδας αν είχε παραμείνει πρωτευουσα της Ελλάδας ως σήμερα!

...................................

Τέλος σας είπα ότι στο Ναύπλιο φάγαμε τρεις μερίδες φαί, σαλάτα, πατάτες, ένα ορεκτικό και νερό εμφιαλωμένο και 2 αναψυκτικά με 26€!?
Σερβις αψογο, γεύσεις εκπληκτικές.
Μας κακοσυνηθίζετε εμάς τους Αθηναίους, που τα ίδια δίνουμε όταν πηγαίνουμε σε σουβλατζίδικο και όχι σε ταβέρνα!