Madonna: Ένα όμορφο δίωρο show

Το ομολογώ, ήμουν και γω ένας από τους εκατό χιλιάδες Αθηναίους που αψηφήσαν κρύο, ακριβό εισητήριο, οικογενειακές υποχρεώσεις και δώσανε το παρόν στο event της χρονιάς στην Αθήνα και στο ΟΑΚΑ.

25 χρόνια πριν την σνόμπαρα, λίγο χρόνια αργότερα κοπανιόμουν στα κλαμπ με το Like a prayer και εδώ και κάτι χρόνια την αγνοούσα παντελώς.
Αλλά δεν έπαψε όλα αυτά τα χρόνια να συντηρεί το μυθο της και να καταφέρει να μένει στην κορυφή και ειδικά σε μια περίοδο που δεν παράγονται πλέον mega ποπ-σταρ.

Το βίντεο αμοντάριστο

update: To βίντεο παραμένει αμοντάριστο προς το παρόν λόγω έλλειψης χρόνου αλλά σε πολύ καλύτερη ποιότητα από το από πάνω. Διαλέγεται και παίρνετε...

Πήγα Madonna από καθαρή τύχη και επειδή ένας συνάδελφος μάζεψε πολλά περισσότερα εισητήρια από όσα ήθελε. Η γυναίκα μου ήθελε σαν τρελλή να την παρακολουθήσει. Εγώ πάλι δεν συνηθίζω να παρακολουθώ συναυλίες τελευταία και ειδικά από εξέδρα, αλλά είπα να της κάνω μια έκπληξη μετα από όλα όσα τράβηξε φέτος με τα παιδιά.

Δεν το μετάνιωσα.

Ήταν ένα όμορφο, πολύ καλοστημένο show που σε κράταγε σχεδόν στο 80% του χρόνου καθηλωμένο και στο τέλος έκανε τον περισσότερο κόσμο να σηκωθεί και να χορέψει.

Εμένα μου έκατσε να παρακολουθήσω το show στην θύρα 8 τέρμα πάνω προτελευταία σειρά. Είχαμε προνοήσει και ντυθήκαμε με τα πιο χοντρά μας αντιανεμικά. Σεπτέμβρης μήνας και είχε 13 βαθμους.


Απίστευτα εφφέ, εκπληκτικοί χορευτές, αυτοκίνητα στην εξέδρα, ένας τεράστιος κύλινδρος που ανεβοκατέβαινε και πάνω του απεικονίζονταν εκπληκτικά οπτικά εφφέ, μια Μαντόνα αεικίνητη και με κέφι για αυτό που έκανε. Πολύ δυνατός αλλά καλός ήχος.
Επίσης είχε πολύ καλό μιξάρισμα κομματιών. Πολλά της παλαιά κομμάτια remixed με γνωστά κομμάτια είτε το Τικ Τακ είτε άλλων καλλιτεχνών όπως των Εurythmics, των Faithless και με αποκορύφωση το remix του La Isla Bonita με ήχους τσιγγάνικους, βιολιά και μια μαγεία που θύμιζε Γκόραν Μπρέγκοβιτς.

Λίγο πριν την έναρξη

Εκεί κάπου στο στάδιο στα πάνω διαζώματα άρχισε ο σεισμός! Οι άνω εξέδρες κουνιόντουσαν πάνω κάτω και πέρα δώθε από τον συντονισμό των χιλιάδων θεατών που χόρευαν... Στο βίντεο που έχω πιο πάνω θα δείτε την οθόνη που κουνιέται πανω κάτω σε κεινο το σημείο (γύρω στο 48-50 λεπτό) Και από τότε δεν ξανακάθισαν μέχρι που στα ματριξ έδειξε "GAME OVER".


Θα διαβάστε και αλλού ότι η Madonna έκανε και πολιτική. Μίλησε για οικολογία, πολέμους και φτώχεια. Εγώ πάντως εκείνη την στιγμή ένιωσα άβολα... Το να μιλάμε ότι νοιαζόμαστε για την φτώχεια στις υπαναπτυκτες χώρες όταν 100.000 κόσμου δώσαμε 80-100-200 ευρώ χοντρικά ο καθένας... Από την άλλη και γω που συχνά πυκνά και μέσα απο εδώ αναδεικνύω τέτοια θέματα δεν είμαι και γω ένας υποκριτής, μιας και η ζωή που κάνω δεν αποδεικνύει παρά ψήγματα κοινωνικής ευαισθητοποίησης? Από την άλλη σκέφτομαι ότι και το να μιλάμε μόνο αν όχι ότι είναι καλύτερο από την πλήρη σιωπή, είναι μια ελπίδα ότι αρχίζουμε να μην αδιαφορούμε...
Τεσπα... Συνεχίζω την καταγραφή των εντυπώσεών μου.

Ο κόσμος που είδα ήταν κυρίως άνω των 30, τουλάχιστον στις εξέδρες που ήμουν και γω. Είδα πολλές γυναίκες σε μεγάλες παρέες, πολλά ζευγάρια μεμονωμένα, αρκετές παρέες αντρών με εμφανώς... χαλαρή και ανάλαφρη διάθεση και ... χιλιάδες κάμερες...

Τραγουδούσε και η Robyn... αλλά μόνο τραγουδούσε... κατα τα άλλα ακίνητη!

Είδα μέχρι και τον φίλο μου τον Ηλία, που ακόμη επιμένει και με φωνάζει cassis και ο οποίος πρέπει να είναι ένας από τους ανθρώπους στην Ελλάδα με την μεγαλύτερη συλλογή δίσκων και cd ανεξάρτητης ροκ-πανκ σκηνής. Αλλά ο Ηλίας δεν χάνει συναυλία για συναυλία στην Ελλάδα κυρίως ξένων συγκροτημάτων και μουσικών. Αν και είμαι σίγουρος ότι δεν έχει ούτε ένα δίσκο της Madonna ή άλλων ποπ σταρ, έχει προ πολλού απενοχοποιήσει την παρουσία του σε τέτοιες εκδηλώσεις.

Ενα event ήταν, ένα show. Από τα καλύτερα αν όχι το καλύτερο του είδους του παγκοσμίως. Δεν ήταν πολιτιστικό γεγονός, δεν ήταν η συναυλία που έβγαινες μετά και ήθελες να φιλήσεις την κοπέλα σου, να πιαστείτε χέρι χέρι και να περπατάτε μέχρι το πρωί αγκαλιασμένοι.
Ήταν απλά η Madonna και ήταν μισή ώρα απόσταση από το σπίτι μου.


Στην φωτογραφία από πάνω όλα αυτά τα φωτάκια που φαίνονται μες το πλήθος είναι οι οθόνες από τις φωτογραφικές μηχανές και κινητά...
Σε μερικά χρόνια θα λέω στα παιδιά μου ότι κάποτε στις συναυλίες ανεμίζαμε ψηλά τα χέρια με αναμμένους αναπτήρες... ενώ σήμερα σηκώνουμε ψηλά τα κινητά και τις κάμερες...

Ασχετο:
Το ΟΑΚΑ το βράδυ παραμένει πανέμορφο και μαγικό, γιατί δεν το ανοίγουν μόνιμα στο κοινό με παραστάσεις και συναυλίες και διάφορα events...

Περπατούσα στην πύλη των Εθνών και στο μυαλό μου ηχούν ακόμη οι φωνές των εθελοντών του 2004 και εκείνο το υπέροχο πολύγλωσσο και πολύχρωμο πλήθος...


ps. Στον γυρισμό με το μετρό για Κηφισιά, δυο γνωστοί χαιρετιούνται μες το βαγόνι. Απλώνουν και δίνουν τα χέρια ψηλά, αναμεσα από τον κόσμο ...
- Γεια σου, τι κάνεις καλά?
- Καλά, μια χαρά.
.....
- στην συναυλία ήσουν?
- Ναι, και ήταν καλύτερη και από το Λονδίνο...
Μειδίασε ο άλλος... Δεν ξαναμιλήσανε...

Ατιμα ΒΟΥΠΟΥ... άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις...

Καλό "χειμώνα" ... Αθήνα!

Και που να αρχίσει να βρέχει κιόλας...

Αρχίσαν τα σχολεία, αλλά το κυριότερο γέμισε παντου φορτηγά και παλι!
Και γω έχω τρελλαθεί στην δουλειά και στις υποχρεώσεις..

Μες το μυαλό ενός υποψήφιου αγοραστή...

Το ξαναείπα και στο προηγούμενο ποστ ότι εδώ και 1 χρόνο τουλάχιστον φλέρταρα με την ιδέα της αγοράς μίας ψηφιακής μηχανής SLR. Τότε είχα ήδη 1 χρόνο μία Canon ixus και παλαιότερα μία από τις πρώτες ψηφιακές Sony. Έκανα την δουλειά μου στα βασικά (φωτογραφίες μικρού, πάρτυ, διακοπές, εκδηλώσεις) αλλά έβλεπα ότι ήθελα και το κάτι παραπάνω...

Οι μικρές compact ψηφιακές μηχανές είναι ένα απίστευτο επίτευγμα και σήμερα δεν διαννοούμαι να πάω ούτε μέχρι το περίπτερο (κυριολεκτικά) χωρίς να έχω μαζί μου μία.

Εβλεπα τις φωτογραφίες από ψηφιακές SLR στο flickr και ζήλευα... Τα χρώματα, τις λεπτομέρειες, τα macro, τις στιγμές εκείνες που θέλουν μόλις μερικά εκατοστά του δευτερολέπτου για να τις προλάβεις...

Μια πρώτη προσπάθεια macro σε ένα ανθρωπάκι playmobil. Δείτε καλύτερα τα χρώματα και τις επιφάνειες ανοίγοντας σε μεγάλο μέγεθος!

Η Canon ixus απέτυχε γρήγορα στα σκληρά crash test του μικρού σε αντίθεση με την παλαιότερη Sony (η οποία όμως έβγαζε μικρές αναλύσεις και είχε πολύ μικρή μνήμη) και παραμονές διακοπών έπρεπε να πάρω μία καινούρια ψηφιακή, χωρίς πολλά λεφτά μιας και είχα πάντα στο μυαλό μου να πάρω μία καλύτερη.
Πήρα τότε την πιο φθηνή μηχανή που βρήκα, μία Olympus μ720SWπου έδινε εγγύηση ότι αντέχει από πτώσεις 1,5 μέτρου και μέχρι 3μ βάθος στην θάλασσα. Και άντεξε! Και στις δύο περιπτώσεις! Αλλά η ποιότητα φωτογραφιών ήταν χειρότερη και από τις δύο προηγούμενες μηχανές μου. Ειδικά χωρίς χρήση flash, όπως και χρειαζόμουν για το νεογέννητο μωρό.

Εδώ αν ανοίξετε σε μεγάλο μέγεθος θα δείτε το ανάγλυφο του τοίχου από πίσω και το ξεθώριασμα του σαξοφώνου.

Όλο αυτό το διάστημα έψαχνα. Και μέσα από το flickr και από περιοδικά. Κοίταζα φωτογραφίες από συγκεκριμένες μηχανές. Έπαιζα μεταξύ canon, sony, pentax. Ξεχώρισα ότι η Canon ήταν αυτή που είχε για μένα το κάτι παραπάνω. Απλά ήθελα αν είναι δυνατό να είχε και προεπισκόπηση της φωτογραφίας και στην οθόνη και όχι μόνο μέσα από το εικονοσκόπιο.
Η Sony το είχε ενσωματώσει ήδη. Και ξαφνικά μαθαίνω ότι η νέα Canon EOS 40D έχει αυτο το live view. Λέω δεν μπορεί... και ο διάδοχος της 400 που είχα ακούσει ότι θα έβγαινε φέτος θα πρέπει να είχε το ίδιο.
Και δικαιώθηκα. Δεν είναι ούτε 10 ημέρες που το έμαθα. Και πλέον άρχισα την αναζήτηση μέσω ιντερνετ για να βρώ την φθηνότερη προσφορά!

Skroutz! Τι άλλo!?!
Πέρασα και από Mall. Μόνο το Πλαίσιο την είχε ήδη φέρει και εκεί μίλησα με ένα ευγενέστατο και καταρτισμένο νεαρό που μου έλυσε αρκετές απορίες. Η τιμή όμως ήταν 66 € ακριβότερη από αυτή που έβρισκα σε 2 μαγαζια μέσω ιντερνετ.

Έτσι όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να κατέβω κέντρο, πέρασα σε ένα από αυτά στην Κάνιγγος, να δω αν υπάρχει διαθέσιμη και αν έχει την τιμή που διατείνεται.
Το μαγαζί 2 μέτρα πλάτος και 5 μήκος, με 4-5 υπαλλήλους να εξυπηρετούν τους 3-4 παρόντες πελάτες και κάποιους ακόμη από το τηλεφωνο! Και αυτό παραμονές Πρωτομαγιάς! Με την Αθήνα άδεια!
Πράμα που σημαίνει ότι πολλοί εκτός από εμένα έχουν διαπιστώσει ότι το Adorama διαθέτει τις φθηνότερες τιμές σε ψηφιακές μηχανές στην Ελλάδα.
Ρωτάω αν υπάρχει η συγκεκριμένη μηχανή και μου απαντάνε ότι όλες οι μηχανές παραγγέλονται χωρίς καμία προκαταβολή παρα μόνο με τα στοιχεία μου και ένα τηλέφωνο και έρχονται σε 7-10 ημέρες. Χμμμμ...
Εκεί ρώτησα τι εγγύηση έχω.
Μου είπανε ότι έχω ένα χρόνο από το μαγαζί και αν τυχόν μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα πάθει κάτι το προϊόν το επιστρέφω σε αυτούς και αυτοί μου το ανταλλάσουν με άλλο ίδιο.
Τους ρώτησα αν η εγγύηση είναι της Canon Ελλάδας και μου είπανε ότι είναι της Canon Ιαπωνίας.
Εκεί σκέφτομαι ότι αν δεν έχουν ετοιμοπαράδοτο προϊόν, τότε και η ανταλλαγή θα πάρει τουλάχιστον 7-10 ημέρες και αν φυσικά η Canon Ιαπωνίας (γιατί αυτοί θα τσεκάρουν αν η βλάβη είναι μέσα στην εγγύηση ή πρόκειται για δικό μου σφάλμα) θα συναινέσει στην ανταλλαγή.
Και πάλι πως θα ξέρω αν το νέο προϊόν θα είναι καινούριο ή άλλο επισκευασμένο?
Ο πειρασμός μεγάλος να το χτυπήσω επί τόπου αλλά είπα να το ξανασκεφτώ εν ψυχρώ.

Πήγα Σύνταγμα πάλι μπας και είχε φτάσει η σειρά μου στο ΤΣΜΕΔΕ... αλλά που...
Περνάω από το Public. Κοιτάζω. Και την βρίσκω και πάλι την μηχανή με 799 ευρώ όσο και στο Πλαίσιο.
Εκεί οι αντιστάσεις μου πέσανε με μιας.
Εδωσα τα 65 παραπανίσια ευρώ και την πήρα κατευθείαν από το ράφι. Ρώτησα βέβαια αν έχει εγγύηση από την Intersys και όχι από την Ιαπωνία, και αφού με διαβεβαίωσαν πήγα κατευθείαν Ταμείο.
Δεν περίμενα καν να πάω στον ευγενικό υπάλληλο του Πλαισίου. Δεν πειράζει σκέφτηκα ... παίρνω ένα σωρό άλλα αναλώσιμα από εκεί και τους κάνω καλό τζίρο ούτως ή άλλως!

Ο μικρός φαίνεται σαν ακούνητος μέσω του προγράμματος sports.

Το μόνο περίεργο είναι ότι μέσα το κουτί δεν είχε το manual. Ούτε ελληνικό, ούτε αγγλικό ούτε καν γιαπωνέζικο. Νιέντε!
Ρώτησα την υπαλληλο και μου είπε ότι και αυτή που είχε πάρει άλλη μηχανή της canon δεν είχε βρεί μες το κουτί manual και ότι πήρε τηλέφωνο στην αντιπροσωπεία και της το στείλανε ταχυδρομικώς.
Και όντως... έτσι έγινε και με μένα. Αφού η υπάλληλος της Intersys με ρώτησε πρώτα από πήρα την μηχανή... Να υποθέσω ότι αν της έλεγα από το Adorama δεν θα με εξυπηρετούσε?
Και το περιμένω από εβδομάδα. Τώρα βέβαια τις περισσότερες λειτουργίες της τις έχω ήδη μάθει. Δείγμα ότι είναι σχετικά εύχρηστη (ή εγώ εξαιρετικά εξοικιωμένος με τα τεχνολογικά γενικότερα).

Τώρα πρώτες παρατηρήσεις... Το Live view δεν ισχύει για τα διάφορα προγράμματα (landscape, night portrait, sports κ.λ.π) αλλά μόνο για τις προσωπικές σου ρυθμίσεις. Αυτό δεν θυμάμαι να το είχα διαβάσει πουθενά και με πείραξε λίγο. Αν και μου αρέσει να καδράρω από το εικονοσκόπιο υπάρχουν πολλές φορές και χθες μάλιστα στο μπάνιο του μωρού, που έβγαλα στα τυφλά φωτογραφίες στην αρχή και μετά αναγκάστηκα να βγάλω τις αυτόματες ρυθμίσεις για να καδράρω σωστά.

Σσσσσσ... κοιμάται!!!

Βγάζει απίστευτα γρήγορα και με πολύ χαμηλό ISO (με 800 ISO, έβγαλα το μωρό λίγο πριν το σούρουπο με εξαιρετική ανάλυση και ποιότητα, όπως θα δείτε και σεις ανοίγοντας τη παραπάνω φωτογραφία σε κανονικό μέγεθος). Για μένα τον ερασιτέχνη φωτογράφο, το μενου είναι υπερπλήρες και πολύ απλό στην εκμάθηση του. Η μηχανή είναι ελαφριά σε σχέση με ακριβότερα μοντέλα και η φόρτιση της μπαταρίας κρατάει πάρα πολύ και γίνεται και πολύ γρήγορα σε σχέση με όσες μηχανές είχα μέχρι σήμερα. Το δε memory card που πήρα SD EXTREME III, είναι απλά εκπληκτικό. Και ταχύτατη μεταφορά στον υπολογιστή και βοηθάει σημαντικά στο να τραβήξεις πολύ γρήγορες ριπές!
Το stabilizer στο φακό αποδεικνύεται τρομερή βοήθεια όταν τραβάς με το ένα χέρι και με το άλλο κρατάς τις τσάντες του μικρού ή και το ίδιο το μωρό!!!
Αν θυμηθώ και άλλα θετικά ή αρνητικά θα ανανεώνω ή θα γράφω στα σχόλια.

ps.
Χάρη στο φίλο Ipodcrates, από σήμερα κατέβασα το manual στα αγγλικά από εδώ.

Σήμερα 7 Μαΐου, μόλις μία εβδομάδα μετά την αγορά της μηχανής, έλαβα ταχυδρομικά και το ελληνικό manual. Σε pocket size, ότι καλύτερο για να το κουβαλάς μαζί σου παντού!
Thanks Intersys!

Είδα επιτέλους χρώμα!

Εναλλακτικός τίτλος:
"A dream comes true"

Ένας χαρούμενος αγοραστής!

Περίμενε... , περίμενα την Canon ... την έβγαλα ένα χρόνο με μία απαίσια compact της Olympus, η οποία λες και έχει κηρύξει πόλεμο με το χρώμα και μιας και έπρεπε να υποδεχτούμε και το νέο μέλος της οικογενείας με μπόλικες ... φυσιολογικές φωτογραφίες, είπα να αγοράσω το ένα και μοναδικό μου όνειρο.
Μία Canon SLR.

Η αλήθεια είναι ότι θα την είχα χτυπήσει από πέρσι, αλλά περίμενα αυτό το ρημάδι το live view για να μην είμαι μονίμως με το ένα μάτι κλειστό να σημαδεύω.

Το γραφείο μου με τους όμορφους χρωματιστους μου φακέλλους!

Σήμερα πέρασα από το Σύνταγμα για κάτι δουλειές, μπήκα στο Public, είχα τσεκάρει ήδη ότι ήταν η πιο φτηνή διαθέσιμη και με ελληνική εγγύηση και την αγόρασα με συνοπτικές.

Σας αφήνω τώρα! Ξεχύνομαι έξω να πιάσω τον Μάη!

Σε πείσμα όλων...

ο μπαρμπα Μήτσος αντιστέκεται ...

και με τον ταπεινό του γαιδουράκο - δεκαετίες τώρα - πηγαίνει την βόλτα για τα καθημερινά του ψώνια, αδιαφορώντας για τα δεκάδες τετράτροχα με τους εκατοντάδες ιππους, που συνεχώς και πληθαίνουν στην γειτονιά του.

Στην γειτονιά του που τον βρήκαμε όλοι εμείς που ήρθαμε να ζήσουμε τα τελευταία χρόνια για να ξεφύγουμε από την βοή, την κίνηση, την πολυκοσμία και το καυσαέριο της Αθήνας, για να πιστοποιήσουμε την ανθηρή μας οικονομικη κατάσταση και που δυστυχώς φροντίσαμε να φέρουμε και όλες τις κακές μας συνήθειες από την μεγαλούπολη. Αυτοκίνητα, τσιμέντο, σκουπίδια... αποξένωση.


Ο Μπαρμπα Μήτσος αντιστέκεται.
Σε πεισμα της πλειοψηφίας των σύγχρονων συνδημοτών του που έχουν κόψει μέχρι και την καλημέρα, όταν συναντιούνται στο δρόμο, ο Μπαρμπα Μήτσος δεν κουράζεται να χαιρετάει
και να καλημερίζει.

Καλή σου ημέρα, Μπαρμπα Μήτσο!


ps. Προσπαθώ εδώ και καιρό να πετύχω τον Μπαρμπα Μήτσο για να τον βγάλω μία φωτογραφία. Κάποιες φορες τον πέτυχα από το παράθυρο, αλλά δεν βγηκανε καθαρές.
Χθες τον πέτυχα από μακρυά μες το αυτοκίνητο. Εβγαλα την μηχανή και τον τραβηξα από μακρυά. Αλλά ντράπηκα να τον βγάλω από πιο κοντά που με κατάλαβε ότι τον περίμενα να περάσει απο το στενό εκείνο σημείο.
Απλά άνοιξα το παράθυρο και τον καλημέρισα και του χαμογέλασα.
Και το δικό του χαμόγελο και η καλημέρα θα αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση της τελευταίας Κυριακής των Αποκρεών του 2008. Τότε που λογαριαζα αντί για αυτό το ποστ να δημοσιεύσω την καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ.

Δεν πειράζει...
Μπορεί να βγάλω πιο όμορφη φωτογραφία σε λίγες ημέρες από τώρα...


"Ίσως τελικά, οι σταθμοί της ζωής μας, εκείνοι που μας προσδιορίζουν, να μην είναι τα μεγάλα τρένα που τρέχουν σαν άνεμος στις ράγες του ταξιδιού μας, αλλά εκείνες οι στάσεις του λεπτού, που ανεβοκατεβαίνουν βιαστικοί και απαρατήρητοι οι συνεπιβάτες και τα μάτια τους συναντούν τυχαία (;) το βλέμμα μας ή την ψυχή μας."

Οι εντυπώσεις του Αντώνη από την Ιαπωνία!

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αντίγραφη από το mail που μου έστειλε ο φίλος μου ο Αντώνης και το αναδημοσιεύω όπως ακριβώς μου το έστειλε. Απολαύστε το.

* * * Always authentic, NEVER a forward, and Bcc * * *

Hi all!

I hope you are well and happy.

I am back from Japan my friends! It was an unforgettable trip.

I am looking forward to share my experience with you in detail. For now, enjoy some pictures taken by me.

Isn’t she adorable? When they are young they are so cute. When they reach middle school age it is another story.

Japan’s capital was a fishing village then it grew to become a monster city of 30 million. This is Northern Tokyo.

This is Southern Tokyo. The pictures are taken from the Tokyo tower. Tokyo is not as dense as NYC but it expands for as far as you can see.

Here is another view of Tokyo and in the middle you can see Tokyo Tower which is modeled after the Eiffel Tower in Paris.

This incredible 5-story pagoda is located in Central Tokyo. Popularly known as Asakusa Kannon this is Tokyo’s most sacred and spectacular temple.

Cemetery: Death in Buddhism is defined as the gradual separation of body and mind. As this separation is a gradual process, death is not a point in time, like in Western thought, but it describes a period during which this separation occurs.

Look at these buttocks! I had to get up at 5 am to watch these creatures practicing wrestling. Sumo wrestlers have a very low life expectancy due to obesity.

Okinawa Churaumi Aquarium: Second largest aquarium in the world.

I was mesmerized! I could not get my eyes away from all these creatures. Aquarium after aquarium I spent hours looking at fish and oysters.

Here I am in Tsukiji Fish Market in Tokyo. Japanese consume 75% of the global tuna catch and they eat 80% of it raw.

There are environmental consequences too when over fishing. I like octopus in Greece grilled with oregano and served with olive oil dressing and lemon.

What the hell is that? Don’t ask me. I would make a soup out of it, what do you think?

Are you a sushi eater? Then you know what that is. It is safe to assume that during this trip I had plenty of sushi. Sushi breakfast, sushi lunch and sushi dinner with tempura interruptions and weird sea weed salads.I have to tell you though, after eating sushi and Asian food for three weeks, I could not wait for the time for a T-bone steak with mashed potatoes and corn.

Tokyo bridges are delish! This is from our reception dinner in San Francisco at the Japanese Consul’s residence.

This dish was prepared for dinner by the family I stayed for an overnight in Okinawa. Very friendly and generous people. They spoke English and we had a wonderful opportunity to exchange political and philosophical views.

This is Japanese style donuts. It takes about three days to digest one.

This is silly me in Japanese drag. I had to celebrate Halloween after all. Look a the defibrillator to the right of the picture (άσχετο).

SOUPER DOOPER - At 3,776 meters Mt. Fuji is Japan’s highest peak. During the summer months one can relatively easily hike up to the volcano’s rim.

Majestic!

This is how Japanese perceive fashion… whatever…
Wedding a la Japan: This is the bride’s sister. Her name is Haruna Mitsimoto (she is very mean and jealous of her sister’s good looking husband). The guy to the left is her brother Taiga.

Groom’s family (left to right): Sakura (mom, she is the best sushi roller in Tokyo), Souta (the groom, he works for Sony), Shouta (groom’s brother, he works as a janitor for Mitsubishi), Miyu (groom’s sister, obedient wife herself), Rin (youngest sister, fashion designer wanna-be), Aoi (ugly sister), Nanami (auntie, she is a Panasonic secretary).

OMB (Oh My Buddha) here they are going down the alley. Don’t you adore that fabulous red umbrella? Let’s hope it is not going to get windy now.

Isn’t she special? She looks like a character straight from Star Wars. Now I see where George Lucas gets his ideas.

This is me in Okinawa (birth place of Karate) attempting to communicate with the locals. In Japan people don’t speak English that well. In the end we tried smoke signals.

Let’s not forget that the trip’s purpose was educational. It is financed by the Japanese government in order to strengthen the already excellent diplomatic, economic, and social relationship between the USA and Japan. These are middle school students.

Due to China's Tang Dynasty opening of doors to the Japanese, the Japanese musical development and style somewhat resembles that of the Chinese music. Here is an elementary school student in Okinawa practicing a local version of the shamisen instrument.

Kindergarteners engaged in after school athletic activities. Notice that they are all skinny. Childhood obesity is not a problem in Japan yet.

High school girls eager to say hello and introduce themselves in English. The second girl from the left seems SO happy to pose.

High school boys, more reserved, introducing themselves. Notice that some of them are wearing a mask. In Japan when someone is sick it is a cultural norm that wears a mask in order to protect others from getting sick.

This is elementary school art work. The kids used paper clay to make shisas. A shisa is a lion originally from China that wards off evil spirits and was initially placed at the entrances to castles, temples, imperial mausoleums and communities.

PS. Important: By no means I am trying to play down or insult Japanese culture through my captions.

I am only having fun expressing silly thoughts. The Western world has certainly a lot to learn from Japan.

THE END

ps by PHILOS
O φίλος μου ο Αντώνης ζει και εργάζεται στην Αμερική.
Το παραπάνω κείμενο είναι το email, με το οποίο ενημέρωσε τους φίλους του σε όλο τον κόσμο - γιατί ο Αντώνης είναι μακράν ο πιο κοσμογυρισμένος φίλος μου - για τις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στην Ιαπωνία.
Εγραψε απλά, καθαρά, με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο, μιλώντας για μικρά και μεγάλα θέματα που ίσως ενδιαφέρουν περισσοτερο από τα διάφορα αξιοθέατα που μπορεί να δει κάποιος επισκεπτόμενος μια ξένη χώρα.
Ο Αντώνης αν είχε blog, είμαι σίγουρος ότι θα είχε ένα πολύ πετυχημένο blog. Γιατί γράφει τις σκέψεις του τόσο απλά και κατανοητά κάτω σα να απευθύνεται σους μαθητές του. Και δεν κρύβεται, ούτε ωραιοποιεί, και δεν διστάζει να πει τα πράματα όπως τα λέμε και μεις στις μεταξύ μας κουβέντες.
Προς το παρόν τον παρακάλεσα να δημοσιεύσω αυτό του κείμενο εδώ και δέχθηκε χωρίς ενδοιασμό και δεύτερη κουβέντα και τον ευχαριστώ πολύ για αυτό. Ήθελα να μοιραστώ αυτό το κείμενο και με άλλους. Να δώσω ένα άλλο δείγμα γραφής. Που μου αρέσει πραγματικά.

Και που ξέρεις...μήπως και τον πείσω να μοιραστεί και άλλες ταξιδιωτικές του εμπειρίες μαζί μας, είτε απο εδω είτε από το δικό του Blog!

Τι μπορεί να κάνει μια άμαξα μέσα σε ένα βενζινάδικο?

Σήμερα από το σπίτι βγήκα μόνο για να πάω ως το βιντεοκλαμπ, να ανανεώσω dvd για τον μικρό και να πάρω φυσικά και κυριακάτικες.

Και όμως τελευταία στιγμή είπα να πάρω την φωτογραφική μηχανή τσέπης που χω...

Ποτέ δεν ξέρεις ...
Την εχωσα στην τσέπη και ξεκίνησα.

Βγαίνοντας από το ψιλικατζίδικο αντίκρισα μία άμαξα στο αντικριστό βενζινάδικο. Χωρις δεύτερη σκέψη έβγαλα την κάμερα να αποθανατίσω την σκηνή.

Το έκανα για να έχω θέμα για ποστ?

Το έκανα γιατί εχω εθιστεί στο να τραβάω σκηνές στο δρόμο με την μηχανή?

Το έκανα γιατί κάθε φορά που τραβάω φωτογραφίες νιώθω έστω και λίγο να δημιουργώ?

Λίγο από όλα? Τίποτε από τα απαραπάνω? Μήπως επειδή είμαι απλά ψώνιο?
Κάτι άλλο που δεν έχω σκεφτεί ενσυνείδητα?

Στο δρόμο για το βιντεοκλαμπ, προσπέρασα την άμαξα και παρκάρωντας λίγο πιο κάτω έβγαλα και άλλες φωτογραφίες. Μπας και πετύχω μια πιο καλή, πιο χαρακτηριστική, μια διαφορετική ίσως?


Και έτσι με αυτά και με αυτά, γεμισα λίγο παραπάνω το αρχείο μου, τον λογαριασμό μου στο flickr και μεγάλωσα λίγο ακόμη το μέγεθος αυτού του Blog.
Και σίγουρα κάποιος από τους αναγνώστες αυτού του blog θα βρεθεί να σκεφτεί - μπορεί και να το πεί, αν δεν ντραπεί - ακόμη ένα αδιάφορο ποστ βρε philos, γιατί θα πρέπει να διαβάζω μαζί με τα καλά σου κείμενα, αυτά που με κάνανε να σε προσθέσω στα αγαπημένα μου ή στα feeds μου και ένα σωρό κείμενα ή φωτογραφίες που δεν θα μου κάνουν το παραμικρό κλικ. Που δεν θα είχα στενοχωρηθεί καθόλου αν δεν τα είχα διαβάσει. Που θα έπρεπε να είχα προσπεράσει.
Αλλά τελευταία πεθαίνει η ελπίδα.


Πάντα προσδοκούμε ότι θα βρούμε το κείμενο που αξίζει, την πληροφορία που αναζητούμε, το καινούριο, το διαφορετικό, το πρωτότυπο.

Θα μπορούσα να εγραφα ένα κείμενο το μήνα και να έλεγα αυτό το ξεχωριστό και διαφορετικό που πολλοί αναζητούνε και προσδωκούν απο εμενα. Αλλα το νιώθω, το ξέρω θα έλεγα ότι δεν θα ήταν το ίδιο.

Με τα συνεχόμενα κείμενα, λύθηκε το χέρι μου, έμαθα να μεταφέρω άμεσα τις σκέψεις μου σε γραφή. Και ας μην είναι σημαντικές και ξεχωριστές πάντα.

Και μην ξεχνάμε ότι γράφω για μένα πρώτα. Εμένα χαλαρώνω και ικανοποιώ πρώτα.

Και έτσι με γνωρίσαν αρκετοί, έκανα φίλους, έχει αλλάξει η ζωή μου... λίγο πριν τα 37 μου.

Σταματώ εδώ. Πρέπει κάποιος να κάνει το βραδινό μπάνιο στον μικρό...


Αλήθεια τι δουλειά μπορεί να έχει μία άμαξα μέσα σε ένα βενζινάδικο?