El Greco

Σήμερα στις Κυριακάτικες Προσφορές (aka κυριακάτικες εφημερίδες) των περιπτέρων είχε το DVD της ταινίας El Greco μία εφημερίδα και ένα λεύκωμα με τους πίνακες του El Greco μια άλλη.

Και οι δυο εφημερίδες διαφημιστήκανε εξίσου όλη την προηγουμενη εβδομάδα.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι κατά τις 10:30 το πρωί που πήγα να αγοράσω και γω εφημερίδες, στο περίπτερο της γειτονιάς, τα φύλλα της εφημερίδας με το DVD είχαν κιόλας εξαντληθεί, ενώ τα φυλλα της εφημερίδας με το βιβλίο σχημάτιζαν δυο ντάνες 1 μέτρο ύψος η κάθε μία...

Θα μπορουσε κανείς να συμπεράνει ότι...

Τον νεοελγκρέκο δεν τον νοιάζει να γνωρίσει το έργο του Ελ Γκρέκο....
αλλά να γνωρίσει το πως ένας ελ γκρέκο έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο αιώνες πριν...
με άλλα λόγια αυτό καθεαυτό το success story ενος ομοεθνή τους,

όπως αυτό αποτυπώνεται σε μια ταινία διεθνους παραγωγής, με διάσημους Έλληνες ηθοποιούς...

Το λέει ξεκάθαρα και το logo της ταινίας....
"Εμείς οι Έλληνες αξίζουμε την ιστορία μας"

... μόνο ως ένα σενάριο, μια ομορφη εξιστόρηση με ίντριγκες, έρωτες, ηρωισμούς και όχι για να ανακαλύψουμε τον πραγματικό λόγο που η ιστορία μας διδάσκεται στον υπόλοιπο κοσμο ... για την αξία και τον ρόλο των έργων και των μνημείων των Ελλήνων για τον παγκόσμιο πολιτισμό ...

Socialmedia-κώς υπανάπτυκτοι!

Πριν λίγο διάβασα ένα plurk του Paolo Coelho όπου καλούσε τον κόσμο να συζητήσει μια άποψή του για τον έρωτα μέσα στο blog του.

Μπήκα και ανακάλυψα ότι ένα ποστ 2 ημερών με τίτλο ¨Ερωτικό Τρίγωνο" είχε ήδη 450 σχόλια!

To twit βγήκε αυθόρμητα βλέποντας παράλληλα τα hot ελληνικά topic αυτή την στιγμή.


Παράλληλα μπαίνω στο friendfeed και βλέπω ότι μια άλλη Τουρκάλα ποπ σταρ, την Sertab Erener που διατηρεί και ανανεωνει συχνα τον λογαριασμό της εκεί, δημοσιεύει φωτογραφίες της που τράβηξε η ίδια (αν κατάλαβα καλά, μιας και την τουρκικήν δεν την κατέχω) και 10δες τα σχόλια που έχουν συσσωρευτεί από κάτω, όπως δεκάδες και τα likes.


Και αντιλαμβάνεται κανείς ότι όταν αρχίζουν άνθρωποι διανοούμενοι ή celebrities και χρησιμοποιούν τα social media καθημερινά και τα εντάσσουν μες την καθημερινότητά τους στις χώρες από τις οποίες προέρχονται σημαίνει ότι πραγματικά έχουν μεγάλη επιρροή και απήχηση αυτά τα νέα μέσα στις χώρες τους.

Στην χώρα μας δεν νομίζω ότι συμβαίνει κάτι αντίστοιχο.

Οι κλίμακες σε followers, friends, σχόλια, trend topics είναι αισθητά μικρότερες σε αναλογία με το εξωτερικό.
Λίγο πριν τα 40 μου και η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων μου είναι απόντες από κάθε διαδικτυακή κοινωνική δικτύωση και οι λίγοι που έχουν ανοίξει ένα λογαριασμό στο facebook σχεδόν αδρανείς.

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες επί σελίδων γιατί κατά την γνώμη μου συμβαίνει αυτό. Αν και δεν έχω σπουδάσει κάτι σχετικό επί των social media, ένας μηχανικός είμαι που απλα τυγχάνει να ασχολούμαι 3-4 χρόνια με αυτά και να ενδιαφέρομαι για τις εξελίξεις, γιατί νιώθω ότι παρακολουθώ τις εξελίξεις που θα επικρατήσουν αργά ή γρήγορα στην παγκόσμια κοινότητα.

Υπάρχουν άλλοι που πληρώνονται για τις συμβουλές τους σε τέτοια θέματα. Και πραγματικά θα είχα ενδιαφέρον να μάθω γιατί τελικά δεν υπάρχει η ίδια διείσδυση επωνύμων από κάθε χώρο (πολιτική, αθλητισμό, καλλιτεχνικά) στα social media όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες.

Φταίει ότι οι περισσότεροι πολίτες είναι ακόμη καχύποπτοι για τα social media και άρα δεν ενδιαφέρει κάποιον επώνυμο να κόψει χρόνο του από την τηλεόραση και "επενδύσει" το χρόνο του στο twitter και το friendfeed?

Πως έχουμε την απαίτηση να μας ακολουθούνε εκατοντάδες και χιλιάδες άνθρωποι αφού πρώτα εγγραφουν στο twitter ή κάπου αλλού, αν το αγαπημένο μας topic στα tweets είναι ότι οδηγουμαστε σε μια κοινωνία big brother όπου παρακολουθουνται τα πάντα για τους απλούς πολίτες?
Πως θα πείσω εγώ φίλους και γνωστους να δικτυωθούν όταν ο αστικός μύθος στην Ελλάδα θέλει ο καθένας απο εμάς να παρακολουθείται ειδικά και επισταμένως!

Μήπως φταίει ότι τελικά αντίθετα με τον μυθο των ανοιχτόκαρδων Ελλήνων είμαστε μια κοινωνία κλειστη στα συναισθηματά της, που φοβάται ή ντρέπεται μάλλον να εκφραστεί, να διαμαρτυρηθεί, να οργιστεί, να χαρεί, ή απλά να κλάψει επωνύμως και δυστυχώς ούτε καν ψευδωνύμως?

Μήπως δεν έχει τονιστεί αρκετά στην Ελλάδα η δυναμη της επώνυμης άποψης και τελικά η κουκούλα μας πάει καλύτερα ως έθνος?

Ή μήπως απλά σκάω την ζαχαρένια μου και τελικά δεν έχουμε σε αυτή την χώρα ικανούς να εμπνευσουν social media consultants που να πείσουν πρώτα τους επώνυμους να ανοίξουν την καθημερινότητά τους και μαζί τους να συμπαρασύρουν και όλους τους υπόλοιπους πολίτες?

ENOUGH, ας εκμεταλλευτώ το υπολοιπο διαλειμμα μου να παω να διαβάσω τα σχόλια στο forum του Coelho... να δω τι σκέφτονται οι ξένοι για τον έρωτα...

Πιάσε μια κρίκετ, γιατί συγχίστηκα!

Περιττό να πω ότι με απογοητεύσατε πλήρως. Μόνο ο Chris προσπάθησε λίγο, αλλά και πάλι δεν είναι καρντάσι για να πάει απευθείας το μυαλό του στο τι εννοώ.

Η απάντηση στο προηγούμενο post είναι ότι στην Θεσσαλονίκη πίνουν κρίκετ ενώ στους Θρακομακεδόνες παίζουν κρίκετ.

Στην Σαλλονίκη λοιπόν και δεν ξέρω αν αυτό ισχύει και στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας, η βαρελίσια μπύρα (ή η μπύρα που σερβίρεται στο ποτήρι αν θέλετε να είμαστε πιο ακριβολόγοι, μιας και βαρέλι δεν βρίσκεται πλέον!) ζητείται ως κρίκετ!
Μάλλον έχει επικρατήσει αυτό γιατί πριν 20 και... χρόνια ξεκίνησε και στην Ελλάδα η διανομή μιας βαρελίσιας μπύρας πάνω στις μηχανές εμφανιζόταν το όνομα cricket

Ψάχνοντας να βρω καμια φωτογραφία να συνδυάσω το κείμενο, ανακάλυψα και ένα site με 5 συμβουλές για την τέλεια βαρελίσια μπύρα. Καλό είναι να διαβαστει ειδικά από όσους εμμένουν να πίνουν την μπύρα τους σε μικρό ποτηράκι του κρασιού και χωρίς αφρό!

Τώρα ας προχωρήσουμε στο κυρίως θέμα του ποστ.

Στους Θρακομακεδόνες λοιπόν εσχάτως ανακάλυψα ότι παίζουν κρίκετ! Αν σας έλεγα ότι παίζουν στην Κέρκυρα δεν θα ήταν είδηση, εφόσον εκεί διεξάγεται και το σχετικό εθνικό μας πρωτάθλημα.

Μην ξεγελαστείτε και πιστέψετε ότι οι τυχόν ψωνάρες της περιοχής, είπαν να αναδείξουν τις ευγενείς τους ρίζες και το έριξαν στο άγνωστο αυτό άθλημα. Δεν εννοώ ότι παίζουμε κρίκετ εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι των Θρακομακεδόνων, αλλά οι Πακιστανοί της ευρύτερης περιοχής μας ...

Οι φωτογραφίες που βλέπετε τραβήχτηκαν από μένα μια Κυριακή του Δεκέμβρη σε μία αλάνα απέναντι από το Ολυμπιακό χωριό, δίπλα στο συνοικισμό Ξενοδοχοϋπαλλήλων.Άψογο στύλ από τον Pakistan Batsman

Όταν συνειδητοποίησα από μακρυά τι κάνανε εκείνοι οι άνθρωποι στην αλάνα Κυριακή πρωί, χωρίς να το ξανασκεφτω, προχώρησα με το αμάξι και σταμάτησα όσο πιο κοντά μπορούσα, χαζεύοντας για κανά δεκάλεπτο το θέαμα.

Τα μπάζα δίνουν μια ξεχωριστή ... αίσθηση, αναδεικνύουν τον πολιτισμό μας και εξυμνούν τα ιδεώδη του αθλητισμού !

Μέχρι και πριν δύο δεκαετίες βλέπαμε αντίστοιχες σκηνές με παιδιά και μεγάλους να παίζουν ποδόσφαιρο σε τέτοια κακοτράχαλα χωράφια, όχι μόνο μακρυά από την Αθήνα κατά τις Κυριακάτικες εκδρομές για πικνίκ (άλλη εξαφανισμένη συνήθεια), αλλά και στα προάστεια της Αθήνας σε πολυσύχναστα μάλιστα σημεία. Δεν έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που γινόντουσαν πρωταθλήματα μεταξύ ομάδων των γειτονικών εταιρειών τις Παρασκευές και τα Σάββατα στο κατηφορική αλάνα (aka γήπεδο) στο Αλσάκι που βρίσκεται πίσω από τον ουρανοξύστη Atrina στον Παράδεισο. Ο καθένας φόραγε ότι παλιά μπλούζα και σορτσάκι διέθετε και παίζαν κλωτσοσκούφι. Θυμάμαι τον πατέρα μου με τους συναδέλφους του να παίζουν τις Παρασκευές τα απογεύματα και εμείς τα πιτσιρίκια της γειτονιάς τα Σαββατοκύριακα.
Η αλάνα είναι ακόμη εκεί, μόνο που πλέον δεν συναντάς ούτε ένα παιδί να παίζει, όπως κάναμε εμείς 20-25 χρόνια πριν. Ακόμη και οι bmx-άδες που κάποτε ψάχναν σαν τρελλοί να βρουν τέτοια μέρη, σήμερα τα σνομπάρουν για τις ειδικές πίστες και τις μεγάλες μαρμαροστρωμένες πλατείες. Τα σημερινά παιδιά που θέλουν να παίξουν μπάλλα, τα πάνε από τα τέσσερά τους στα 5x5 και σπάνια γυρνάνε σπίτι με το γόνατο παρασημοφορημένο και με εκτεταμμενα γδαρσίματα σε μπούτια και αγκώνες.

Pakistan Bowler

Φυσικά και είναι καλύτερα σήμερα. Αλλά νοστάλγησα βλέποντας τους Πακιστανούς και εκείνες τις εικόνες που έβλεπα μέχρι και έφηβος.

Χωρίς να ζηλεύω σε τίποτε άλλο τους συμπαθέστατους Πακιστανούς, και πολύ περισσότερο την φτώχεια, το σκληρό ωράριο εργασίας και τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης τους, δεν μπορώ να μη δηλώσω ότι ζηλεύω που δεν έχουν χάσει ακόμη αυτή την παιδική απλότητα και τον αγνό ενθουσιασμό στη ζωή τους.


Αν τους βλέπατε τους Πακιστανούς πως χαίρονταν και πως γελάγανε, θα καταλαβαίνατε τι εννοώ...
... παρόλο το "ειδυλλιακό" τοπίο που τους περιέβαλλε.



p.s.
Και πάνω που έλεγα να ξαναρχίσω τις σπαζοκεφαλιές σαν και αυτή που είχα δημοσιεύσει πέρσι θα χρειαστει να με πείσετε αρκετά ότι είστε έτοιμοι ... για αντίστοιχα posts.
;p

Απαξιώστε (τους) και Αξιώστε (από αυτούς)!

Απαξιώστε το ελληνικό κράτος ...που είναι ανίκανο να προστατέψει τις περιουσίες μας, ιδιωτικές και δημόσιες.

Απαξιώστε όλες εκείνες τις κότες με τα κράνη, που το μόνο που κάνουν είναι να προστατεύουν τα συμφέροντα όλων εκείνων των κρατικοδίαιτων και όσων απολαμβάνουν προνόμια από το δημόσιο και οι οποίοι είναι οι μόνοι που δεν έχουν συμφέρον να αλλάξει το παραμικρό στην σημερινή ελληνική κοινωνία.

Απαξιώστε όλους αυτούς τους μέντορες των παραπάνω, που βγαίνουν στα κανάλια και συνηγορούν υπέρ της τρομοκρατίας των μολότωφ και της τυφλής βίας.

Απαξιώστε την ελληνική αστυνομία που βρίσκει και αυτή τον τσαμπουκά της, μόνο όταν πετύχει κάποιον διαδηλωτή (ή έστω κάποιον που μοιάζει με διαδηλωτή) μόνο του και μακριά από κάμερες.

Απαξιώστε τους δημοσιογράφους που διαμορφώνουν κοινές γνώμες απευθείας ανάλογες των συμφερόντων για τηλεθέαση και όλους εκείνους που υπηρετούν τα εκάστοτε οικονομικά συμφέροντα των αφεντικών τους.

Απαξιώστε τους εαυτούς σας, που κάθεστε απλά και παρακολουθείτε ως θεατής σε σύγχρονο Κολοσσαίο, τις μονομαχίες και το αίμα που σας προσφέρουν, αρνούμενοι να γυρίσετε το κεφάλι από την τηλεόραση, να σηκωθείτε από την πολυθρόνα και να καταδικάσετε με πράξεις τα όσα σκατά συμβαίνουν γύρω σας.


και....


Α ξ ι ώ σ τ ε!

Αξιώστε μια κοινωνία που κυριαρχεί η απλή λογική και που νόμος δεν είναι μόνο ο νόμος του εργάτη, του φοιτητή, του βιομήχανου, του δημοσιογράφου, του αγρότη, του δικαστή, του χουλιγκανου, του συνδικαλιστή, του δημοσίου υπαλλήλου, του σκουπιδιάρη, του κηπουρού ... κ.ο.κ. αλλά ο νόμος όλων των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών και το κυριότερο να εφαρμόζεται σε όλους ανεξαιρέτως (άρση κάθε μορφής ασυλίας)

Αξιώστε από το κράτος διαφάνεια σε κάθε συναλλαγή, οικονομικούς ισολογισμούς και απολογισμούς,

Αξιώστε από το κράτος δωρεάν υγεία για όλους και πραγματική παιδεία (σε ενα κράτος που παρέχει πραγματική παιδεία, δεν νοείται ο μαθητής, ο σπουδαστής ή ο φοιτητής να καταστρέφει την δημόσια περιουσία που του προσφέρουν μέσω των φόρων του ο κάθε πολίτης από εμάς),

Αξιώστε από το κράτος προστασία από γνωστούς και αγνώστους....

Αξιώστε από αυτούς που ψηφίσατε συνέπεια και ταπεινότητα (υπάλληλοι σας είναι),

Αξιώστε την (πραγματική) άρση της μονιμότητας σε όλους τους Δημόσιους Υπαλλήλους.

και τέλος ... αξιώστε οικονομική αποζημίωση για κάθε ζημιά που τυχόν υποστήκατε. Σας έκαψαν το αυτοκίνητο δυο πιτσιρικάδες με κράνη?
Όχι μήνυση. Αξίωση. Ζητείστε οικονομική αποζημίωση από τους 1,2,3, ...65 που συλλήφθηκαν εκείνη την ημέρα. Την αξια της περιουσίας, και κάθε άλλο πρόσθετο έξοδο που σας προκάλεσε η απώλειά του. Βγάζει αρνητική απόφαση η δικαιοσύνη ή δεν έχει επαρκή στοιχεία?
Αξίωση. Από το κράτος που δεν είχε αποτελεσματική αστυνόμευση. Ζητείστε την αξία της περιουσίας και ηθική αποζημίωση για ότι ηθική βλάβη και ταλαιπωρία υποστήκατε.
Πάλι δεν βγάζετε αποτέλεσμα ή παίρνετε ψίχουλα? Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Πρέπει κάποτε να πάψει η ατιμωρησία και η "μη ύπαρξη" ή μη αποδοχή ευθυνών. Φτάνουν στα άκρα κουκουλοφόροι και κράτος? Και εσείς στα άκρα.

Χθες που οι συνήθεις γνωστοί κάψανε τον κουβούκλιο των τσολιάδων έξω από την Βουλή δεν ζημιωθήκαμε όλοι μας οικονομικά τουλάχιστον? Ξεχνάω την οργή που προκάλεσαν οι εικόνες αυτές στους περισσοτέρους.
Αλλά μόνο οικονομικά δεν ζημιωθήκαμε με την υπερωριακή απασχόληση εκατοντάδων αστυνομικών και πυροσβεστών, το κάψιμο δημόσιας περιουσίας, και ποιος ξέρει πόσο ακόμη από την αρνητική εικόνα της χώρας στο εξωτερικό?
Γιατί θα πρέπει να πληρώσω εγώ μέσω των φόρων μου λεφτά για όλα αυτά? Έστω και αν μου αναλογεί 1 ευρώ ή κάτι λεπτά, από το χθεσινό ξεσηκωμό. Στο σύνολό του κάθε χρόνο έχετε ποτέ σκεφτεί ποσο μας κοστίζει όλο αυτό το πανηγύρι στους δρόμους της Αθήνας και εσχάτως και της Θεσσαλονίκης κάθε τρεις και λίγο?

Ακόμη και στην Αμερική έχουν το θάρρος της γνώμης και λένε "κύριοι χθες ο πόλεμος στο Ιράκ, μας στοιχισε τόσα λεφτά". Αν τώρα είναι μαλάκες ή μη τα Αμερικανάκια και τους στηρίζουν και πληρώνουν κάτι δις δολλάρια αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Αλλά ο κάθε φορολογούμενος έχει δικαίωμα να γνωρίζει πόσο του στοιχίζουν οι βλακείες και τα λάθη των κυβερνώντων. Και αν δεν συμφωνεί να αξιώσει.

Σας θυμίζω ακόμη μια φορά (εδώ) τι ζητάνε οι πολίτες της Νέας Ορλεάνης από τον Αμερικάνικο Στρατό για τις καταστροφές που υποστήκανε από το πέσιμο του φράγματος που φτιάξανε και στην πορεία φάνηκε να είναι ελαττωματικό με πολύ δυσάρεστες συνέπειες (και για μένα αυτοί οι πολίτες κάθε άλλο παρά σαν μαλάκες συμπεριφέρονται).

Πρέπει κάποτε όλα αυτά τα παιδιά που κρύβονται μες τα κράνη τους να μαθουν να πληρώνουν από την τσέπη τους την καταστροφή που προκαλέσαν όχι μόνο στην τυχόν ιδιωτική περιουσία μας, αλλά σε κάθε δημόσια περιουσία. Από το βιβλίο που καίνε στο τέλος της σχολικής περιοδου, μέχρι τα καθίσματα στα γήπεδα. Έτσι μόνο θα σεβαστούν όχι μόνο τους νόμους, αλλά όλους εμάς που τελικά πληρώνουμε τις διάφορες νεανικές τους μαγκιές και επιπολαιότητες.

Αξιώστε για να μάθουν να σας σέβονται!

«Σαφώς τους εξαπάτησα»

Από την Καθημερινή του Σαββάτου 13.01.07

Tου Παντελη Μπουκαλα

Το 1989, στον δίσκο του «Το κούρεμα», ο Διονύσης Σαββόπουλος, που ίσως ένιωθε ότι στενεύεται μέσα στα «ξυπόλυτα τάγματα των μειοψηφιών» και επιθυμούσε να υπάρξει ως «εθνικός» πια, τραγουδάει τα εξής (αν και στον δίσκο εκείνο η μουσική έμοιαζε απλός υπηρέτης των διακηρυκτικών στίχων):

«Ο γιος μου πάει στον στρατό ενώ εγώ δεν πήγα /

μόν’ πήγα κι απαλλάχτηκα κι εν τέλει μετανιώνω/

καλύτερα στο στράτευμα παρά στους λουφαδόρους /

νισάφι και η τρέλα τους και τα τρελόχαρτά τους. //

Σαν έργο τρόμου είδαν την στρατώνα /

οι κλάσεις του ’48 κι εδώ /

κινδύνευες ν’ αποκηρύξεις εκεί μέσα τον ίδιο σου τον εαυτό /

και σ’ όλη τη ζωή σου ντρεπόσουνα γι’ αυτό /

και τότε είπα ο έξυπνος γιατί να το ρισκάρω /

σαφώς τους εξαπάτησα /

δεν υπηρέτησα εγώ επί δικτατορίας /

παλιά μου τέχνη στρουθοκαμηλίας /

είναι στιγμές που αμφισβητώ τον ίδιο μου τον ανδρισμό».

«Ο γιος μου πάει στον στρατό» ήταν ο τίτλος του τραγουδιού και το ρεφραίν του το ακόλουθο:

«Καλός πολίτης γιε μου, καλό σου στόλισμα / να σβήσει απ’ τ’ όνομά μας εκείνο το διαόλισμα».

Στη συγκεκριμένη εποχή του βίου του, των αισθημάτων και των ιδεών του δηλαδή, ο Σαββόπουλος αφενός μετανιώνει για μια παλαιότερη στάση του, αφετέρου ανακοινώνει δημοσίως τη μετάνοιά του. Δεν είναι εδώ ο χώρος για να κριθεί η διαδρομή ενός ποιητή-μουσικού που τον αγαπάμε κι όταν μας φέρνει σε αμηχανία ή και μας θυμώνει, το βάρος πάντως της ευθείας δήλωσής του («σαφώς τους εξαπάτησα») αποδεικνύεται ακόμα μεγαλύτερο αν συσχετιστεί με την ελαφρότητα που επιδεικνύουν εσχάτως όσοι σκαρφίζονται αναδρομικώς διάφορες «αντιστασιακές» και «αντιεξουσιαστικές» δικαιολογίες για να αποφύγουν να πούνε το απλό: σε καιρούς που ήταν κάπως της μόδας το «τρελόχαρτο» ή όποιο άλλο απαλλακτικό εφεύρημα (ιδίως στους κύκλους όσων υπέθεταν ότι κάτι τέτοιο δεν θα εμπόδιζε την καριέρα τους), προτίμησαν το στρίβειν διά του παριστάνειν. Μια τέτοια επιλογή, που θεμελιωνόταν συνήθως στο ναρκισσιστικό δόγμα «σιγά μην πάω, κορόιδο είμαι;» και όχι σε τίποτε βαριές αντιμιλιταριστικές φιλοσοφίες, είναι αδιανόητο και ανήθικο να παρουσιάζεται τώρα υποκριτικά σαν «άρνηση συνειδήσεως». «Αρνητές συνειδήσεως» υπήρξαν όσοι αποδέχτηκαν και πλήρωσαν το κόστος της επιλογής τους, όσοι σύρθηκαν στα δικαστήρια σαν «εθνοπροδότες» ή, από κάποια στιγμή κι έπειτα, υπηρέτησαν διπλάσιο χρόνο. Οι υπόλοιποι, που ήταν σκέτοι λουφαδόροι, πώς αντέχουν και, εις διπλούν υποκριτές, δίνουν τώρα και μαθήματα πατριωτισμού;

«Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαν ώς εδώ, ας πούνε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό», για να ξαναθυμηθούμε τον Σαββόπουλο.

Οι επισημάνσεις δικές μου.

Αν υποψιαστώ ότι

το 40% των φίλων και το 50% των φιλενάδων μου, όταν τους παίρνω τηλέφωνο είναι κουμπλήτλι τσίτσιδοι..... θα ξαναφορέσω τα ρούχα μου!

Δείτε τι έβγαλε η σχετική έρευνα στην Μεγάλη Βρετανία.
Συμβουλή αν βρεθείτε στην Αγγλία και θέλετε να πάρετε τηλέφωνο από σταθερό, καλού κακού, περάστε το με ένα μαντηλάκι Dettol, προτού βάλετε το ακουστικό στο αυτάκι σας!

Στην δε Αμερική άλλη έρευνα δείχνει ότι 10% αυτών που εργάζονται σπίτι συνηθίζουν και αυτοί να περιφέρονται με αδαμιαία περιβολή. Το μόνο που δεν λέει η έρευνα είναι πόσοι από αυτούς κάνουν ταυτόχρονα και video conference!

via (tackyjulie)

Ελπίζω ο Αη Βασίλης και οι βοηθοί του μην έχουν τέτοιες συνήθειες, όταν πακετάρουν τα δώρα τους χριστουγεννιάτικα!

Πηγή μου αποτέλεσε το ποστ του Digital Information

Βρέστε μου εσείς τίτλο!!!

Tην φωτογραφία που βλέπετε την τράβηξα χθες το βράδυ στο σαλόνι του 3ου ορόφου στο Μαιευτήριο Ιασώ.

"Ηλικιωμένος στρουμπουλός κύριος καπνίζει σε αίθουσα Μαιευτηρίου, κάτω ακριβώς από το ταμπελάκι που απαγορεύει το κάπνισμα. Αθήνα, 09-11-2006"

Δυσκολεύτηκα πολύ να βάλω τίτλο σε αυτό το Post.
Να τσαντιστώ?
Να βρίσω?
Να τα χώσω?

Ένα είναι το σίγουρο. Με γύρισε 20 χρόνια και βάλε πίσω. Τότε που ζούσαμε την δικτατορία των καπνιστών. Που σε μια χώρα θεριακλήδων το μόνο μέρος που δεν καπνίζανε στην Ελλάδα - ακόμη και μες τα νοσοκομεία - ήταν οι χώροι των χειρουργίων.

Τι να πει κανείς για αυτό τον ηλικιωμένο κυριο που ήρθε να επισκεφτεί το νεογέννητο εγγόνι του, κάπνιζε εντός του νοσοκομείου, ούτε καν κοντά σε ένα παράθυρο, σε ένα χώρο γεμάτο νεογέννητα και τις ταλαιπωρημένες μαμάδες τους.

Ο οποίος παρά την έκκληση των νοσοκόμων, ξαναγύρισε και άναψε και δεύτερο τσιγάρο μετά από μισή ώρα. Ατάραχος, χωρίς να νοιάζεται καν ότι 5 μέτρα απέναντι καθόντουσαν μικρά παιδιά και ένα σωρό κόσμος που αν δεν ένιωθε χαρούμενος λόγω των ευχάριστων μαντάτων που ο καθένας βιώνει σε ένα μαιευτήριο, θα τον είχαν λούσει με ουκ ολίγα ... κοσμητικά.

Τυπικό δείγμα προηγούμενης γενιάς, που αποδεικνύει περίτρανα, ότι είμαστε καλύτερη γενιά και ότι τα παιδιά μας και αυτά θα είναι μια ακόμη καλύτερη γενιά από εμάς.

p.s Και αυτό το Post το αφιερώνω στον μικρό Αλέξανδρο και την μαμά του... που αναπολούν τα παλιά τα χρόνια!

Για τον Αλέξανδρο, την μαμά του και ... για μένα.

Το παρακάτω κείμενο το έγραψα πριν 10 ημέρες και το αναθεώρησα πριν λίγο. Πρόκειται για ένα συνοθύλευμα σκόρπιων σκέψεών μου και έτσι ήθελα να παραμείνει. Είναι μια προσπάθεια καταγραφής των διαφόρων φωνών που ουρλιάζουν στον εγκέφαλό μου ταυτόχρονα...

Με αφορμή την ιστορία στην Αμάρυνθο, τα όρνεα των καναλιών που τρέφονται με την παρακμή και την σαπίλα που κυκλοφορεί στην κοινωνία μας, βρήκαν ευκαιρία να τροφοδοτήσουν τα εμετικά τους προγράμματα, με σκηνές από αυτές που δυστυχώς κυκλοφορούν μεταξύ των παιδιών με τα κινητά τους.

Και γιατί όχι, εφόσον πουλάνε. Δεν κρυβονται πλέον. Μόνο αυτό τους νοιάζει.

Αλλά εμείς καλύτεροι είμαστε?
Όπως ακριβώς σταματάμε για λίγο πλάι από ένα τροχαίο στην Εθνική, για να θαυμάσουμε το αίμα και την ζημιά του συνανθρώπου μας, χωρίς καν να σταματήσουμε να βοηθήσουμε τις περισσότερες φορές, έτσι και στην περίπτωση αυτή, είδαμε και θαυμάσαμε τις διάφορες μαλακίες στις οποίες επιδίδονται τα παιδιά στα σχολεία και μετά οργιστήκαμε και κατηγορήσαμε.

Τα βάλαμε με την κοινωνία, την εποχή που ζούμε, τους γονείς των παιδιών, τους δασκάλους τους, γυρίσαμε πλευρό και κοιμηθήκαμε. Βάλαμε μέχρι και παιδιά - κλώνους να αναπολήσουν για μια ζωή που δεν ζήσανε... ΤΕΤΟΙΑ ΞΕΦΤΙΛΑ!
Είχαμε ένα γερό θέμα να συζητήσουμε τις επόμενες ημέρες στο γραφείο, στην παρέα, στο σπίτι. Ενώ κάποιοι πιο ευαισθητοποιημένοι, πήγανε και με πούλμαν να διαμαρτυρηθούν στην Αμάρυνθο.

Ενώ αυτό που όλοι όσοι έχουμε απομείνει με λίγη στοιχειώδη ηθική και λογική σε αυτό τον τόπο, μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, είναι κάτι πολύ πιο απλό και ίσως πολύ πιο αποτελεσματικό.
Να κλείσουμε την τηλεόρασή μας σε αυτη την ενημέρωση. Τόσο απλό, αλλά κανείς μας δεν το κάνει.

Τόσο καιρό στα blogs που είχε κυκλοφορήσει το θέμα, δεν είδα κανένα Blog να βάζει έστω και μία φωτό από τα περίφημα video που κυκλοφορούν στα κινητά. Αν και ανώνυμοι οι περισσότεροί μας, δεν βρέθηκε κανένας ανήθικος εδώ γύρω. Τολμώ να πω, ότι ίσως και πάλι κάποιοι (που τους έτρωγε η ιδέα) να φοβηθήκαν τον νόμο και ίσως τώρα που βλέπουν την ατιμωρησία των καναλιών να σκέφτονται να τα παρουσιάσουν.
Θέλω να ελπίζω ότι δεν θα βρεθεί κανένας τόσο μαλάκας blogger ανάμεσά μας. Αλλά και πάλι κανένας blogger ή γενικότερα απλός πολίτης δεν νιώθει την δύναμη και την παντοκρατορία ενός Ευαγγελάτου ή ενός Τριανταφυλλόπουλου για να κάνει ότι του έρθει στο κεφάλι.

Το μεγάλο ζητούμενο και αυτό που πραγματικά με απασχολεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι ένα.
Όχι ότι δεν με απασχολούν, αλλά ακόμη περισσότερο και σε πιο μόνιμη βάση δεν με απασχολούν τόσο ούτε οι βιασμοί, ούτε οι διάφορες μαλακίες που κάνουν τα μικρά, ούτε ο υποβόσκων ρατσισμός της επαρχίας, ούτε οι φανφάρες του τύπου και γενικά των ΜΜΕ.

Πάνω από όλα με απασχολεί η ατιμωρησία!

Όλη αυτή η ατιμωρησία που βλέπουμε να κυκλοφορεί γύρω μας, μονο καλές επιρροές δεν μπορεί να έχει.
Τι παρατηρεί και τι συμπεράσματα βγάζει ένα παιδί, ένας νέος, ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος σήμερα, βάσει των γεγονότων που έχουν συμβει στην χώρα μας το τελευταίο διάστημα.

Βλέπει 5 μικρά παιδιά στην Βέροια, να έχουν συστήσει συμμορία, να διαπράτουν φόνο και να μην προφυλακίζεται ούτε ένας γονιός....

Βλέπει άλλα 4 τσογλάνια μεγαλύτερης ηλικίας αυτή την φορά, αλλά πάντα ανήλικα, να ομολογούν βιασμό αυτή την φορά, αλλά και πάλι να κυκλοφορούν ελεύθερα και αυτά και ειδικά οι γονείς τους.

Βλέπει το κάθε μαστουρωμένο πιτσιρίκι, να πηγαίνει στο γήπεδο και να μαχαιρώνει ή να κλωτσάει ότι ζωντανό βρεθεί στο δρόμο του και να σπάει την περιουσία του γείτονα και πάλι κανείς να μην πηγαίνει φυλακή.

Βλέπει νέα παιδιά με τις μηχανές τους να πέφτουν σε λακούβες και να σκοτώνονται ή να μένουν ανάπηρα, αλλά κανείς να μην πληρώνει την αδιαφορία και την αμέλεια που ο νόμος έχει θεωρεί ποινικό αδίκημα,

Βλέπει δημοσιογράφους και καναλάρχες να διασύρουν, να λοιδωρούν, να αλληλοβρίζονται για διαφθορά, αλλά κανένας να μην διώκεται ποινικά,

Βλέπει βίντεο με προσωπικές στιγμές παιδιών ή άλλων ενήλικων συνανθρώπων μας και ενώ έχει την τεχνολογία να βρεί από ποιο κινητό προήλθαν, δεν κάνει το παραμικρό για να κινηθεί ποινικά εναντίον τους.

Και όποτε κινηθεί ποινικά εναντίον κάποιου, οι ποινές είναι χάιδεμα στα αυτιά.
Για ποιο λόγο λοιπόν να φοβηθεί κάποιος το νόμο στις μέρες μας?

Ο ΝΟΜΟΣ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ.
Και όχι μόνο για τους ισχυρούς αυτής της κοινωνίας. Για τους ισχυρούς μόνο κάτω από πολύ ειδικές συνθήκες εφαρμόζεται ο νόμος και πάλι ποτέ δεν εξαντλεί τα όριά του.
Το πολύ πολύ κάποιος να ταλαιπωρηθεί για λίγο διάστημα και μετά πάλι στην καθημερινότητά του και την ρουτίνα.

Άλλο θέμα τώρα:

Αφήνουμε την κηδεμονία των παιδιών στους δασκάλους και βρίσκουμε τα παιδιά μας πίσω από τις πλάτες τους να επιδίδονται σε κάθε είδους βλακεία. Αλλά δεν αντιδράει κανένας. Δεν κάνει κανένας μήνυση, δεν απεργεί κανένας, δεν απέχει κανένας από τα καθήκοντά του για την ατιμωρησία και την έλλειψη υπευθυνότητας που μαστίζει τον τόπο μας.

Ρωτάνε τα παιδιά στα υπό κατάληψη σχολεία, ποιος έκανε τις ζημιές και εκείνα απαντάνε με μια φωνη "εξωσχολικοί" Δεν έχουν ποτέ όνομα οι υπεύθυνοι.

Αυτά τα μαθαίνουν τα παιδιά μας από μικρή ηλικία. Όταν καταγγέλει ο έλληνας αυτοί που φταίνε είναι είτε άγνωστοι είτε οι αρμόδιοι είτε δυστυχώς (με την παραμικρή μυρωδιά ή υποψία) οι ξένοι ....

Έχουμε κάνει την καταγγελία συνώνυμο της ρουφιανιάς.
Ενώ το κουτσομπολιό χωρίς στοιχεία και αποδείξεις το έχουμε απενοχοποιήσει και αποσυνδέσει από την πραγματική ρουφιανιά.

Η υπόδειξη του ενόχου είναι συνώνυμο του χαφιεδισμού στην Ελλάδα. Και στους κύκλους της Μαφίας να συμπληρώσω.
Μήπως φοβόμαστε και δεν λέμε τα πράγματα με το όνομα τους?
Μήπως νιώθουμε και εμεις ένοιχοι και τα ρίχνουμε αλλού?
Μήπως πάλι πιστεύουμε ότι θα είμαστε οι αυριανοί ένοχοι και άρα δεν μιλάμε εμείς σήμερα για να μην μιλήσει ο διπλανός μας αύριο?

Για κλάματα είμαστε.
Και το λιγότερο για μούτζες.

Και ευτυχως που τελικά υπάρχουν και τα κινητά, για να φανερώνουν το επίπεδο της κουλτούρας μας και της ξεφτίλας μας.

Και τέλος, όσο αντιφατικό και αν ακούγεται σε σχέση με όσα λέω παραπάνω, πιστεύω ακράδαντα ότι η κοινωνία μας είναι πολύ καλύτερη, μικρέ Άγγελε και μαμά του, σήμερα από ότι ήταν πριν 5 χρόνια και τότε από ότι ήταν πριν 10 χρόνια κ.ο.κ.
Και αν δεν είχαμε τότε κινητά, μπορεί κάποιος να διαβάσει εφημερίδες της κάθε εποχής, ιστορικά και λογοτεχνικά ηθογραφικά βιβλία, για να καταλάβει τι γινόταν παλαιότερα ...
Δεν γίναμε κοινωνία αγγέλων και ούτε ποτέ θα γίνουμε, αλλά προοδεύουμε και καλυτερεύουμε. Αν δεν σας πείθω κοιτάχτε τις στατιστικές γύρω σας. Σταματείστε να αναπολείτε το παρελθόν. Το παρελθόν είναι μονο για γνώση και συμμόρφωση. Για να διορθώνουμε τα λάθη μας.
Ας παράγουμε το μέλλον, δουλεύοντας για το παρόν.

Το μέλλον είναι πάντα καλύτερο από το παρελθόν, γιατί το μέλλον περιέχει οράματα, ελπίδα, προσδοκία, ζωή! Δεν περιέχει λάθη. Τα λάθη ανηκουν στο παρελθόν.
Και αυτά ακόμη μπορούν να διορθωθούν στο παρόν.

Φτάνει να το απαιτήσουμε δυναμικά. Από τον εαυτό μας πρώτα και μετά και από τους γύρω μας.
Όχι άλλα ευχολόγια και μνημόσυνα. Όχι άλλα κείμενα εκθέσεων.

Θέλουμε φωνές δημιουργίας και αυστηρών απαιτήσεων. Φωνές δυνατές και αποτελεσματικές. Φωνές με όραμα.

Δεν ξέρω αν βγαίνει νόημα από όλα τα παραπάνω. Μην με παρεξηγήσει κανείς. Ποτέ δεν έγραφα καλά. Ούτε εγώ, ούτε και η μαμά μου. Αλλά ποτέ δεν δίστασα να εκφραστώ. Και πάλι, ούτε εγώ, ούτε και η μαμά μου...

Ο ρατσισμός στην Επαρχία

Διαβάζω για την υπόθεση σε ένα χωριό της Εύβοιας, και για την περίπτωση που ένα ολόκληρο χωριό έχει ξεσηκωθεί εναντίον μιας Βουλγάρας μαθήτριας που την βίασαν 4 και η αδερφή του ενός παρακολουθούσε.
Την άποψή μου την εκφράζει πλήρως αυτό το post του εξαιρετικού oistros.

Θα ήθελα να προσθέσω την άποψη του Δημ. Καμπουράκη στο Mega, που όταν τον ρώτησε η μάνα του ενός κατηγορούμενου παιδιού

"Δηλαδή λέτε τον γιο μου Βιαστή?"

αυτός της απάντησε:

"Δηλαδή εσείς λέτε την κοπέλα, Πουτάνα?"

Εγώ βλέπω ότι οι πόλεις αλλάζουν, αλλά η επαρχία μένει η ίδια. Οι μικρές κοινωνίες γενικότερα αδυνατούν να δουν τις εξελίξεις, να ανατρέψουν αντιλήψεις, να διαμορφωθούν στα καινούρια δεδομένα.

Από την μια σπεύδουμε βάζουμε στο σπίτι μας μέσω λαϊκιστικών φυλλάδων, τις διάφορες τσόντες όπου οι κοπέλες δείχνουν πάντα να ευχαριστιούνται την "παρέα" 4 και 5 ανδρών ταυτόχρονα και από την άλλη αναρωτιόμαστε πως γίνονται στα σχολεία μας σήμερα γεγονότα σαν και αυτό.

Είμαστε τόσο ξεφτίλες, που έχουμε αμφιβολίες αν μια κοπέλα 16 ετών που την πηδούσαν 4 σε ένα σχολείο και την κινηματογραφούσε η αδερφή του ενός είναι πουτάνα ή μη. Λες και από μόνο του αυτό το γεγονός δεν αποτελεί αδίκημα. Αύριο οι δολοφόνοι θα γυρνάνε και θα μας λένε ότι το θύμα τους, τους παρακάλαγε να τον σκοτώσουν γιατί ήθελε demek (και καλά) να αυτοκτονήσει.

Ένα ολόκληρο χωριό βίασε την ψυχή μιας κοπέλας στα 16 της. Και οι επιπτώσεις θα την συνοδεύουν για την υπόλοιπη ζωή της.
Σε τέτοια πρωτόγονα και φανατισμένα μυαλά μια τιμωρία αρκεί. Να στείλουμε τις οικογένειες όλων αυτών που υπερασπίζονται τα βαρβατισμένα 16χρονα του χωριού, για πάντα εξορία σε ένα χωριό σε μια ξένη χώρα.

Να νιώσουν και οι ίδιοι τι σημαίνει να είσαι ξένος, να σε δείχνουν για μια ζωή, να σε φθονούν, να σε κατηγορούν για ότι συμβεί, να σου βιάζουν τα παιδιά και την ψυχή... για πάντα.

Η ατάκα του Κ.:

"Πρέπει να φύγουμε τώρα, έχουμε να δουμε και μια ... φιλιππινέζα"

Η παραπάνω ατάκα ακούστηκε μεταξύ σοβαρού και αστείου ύφους από τον φίλο μου τον Κ. στο τέλος ενός Κυριακάτικου BBQ την προηγούμενη εβδομάδα, στο σπίτι μου.
Και σχολιάστηκε ... κάπως... από μερικούς άλλους καλεσμένους.

Ρε κάτι ζόρια που τραβάτε και σεις στα Β.Π. , θα πουνε άνετα οι περισσότεροι.

Το θέμα είναι ότι άσχετα αν οι περισσότεροι από τους παρευρισκομένους (και μη) το φαινόμενο "φιλιππινέζα" το θεωρούν νεοπλουτίστικο και ελιτίστικο (χωρίς να έχουν άδικο), πιστεύω ότι αν τους δινόταν η ευκαιρία και η οικονομική δυνατότητα, θα ηθελαν και αυτοί μια φιλιππινέζα να τους λύσει τα χέρια στο σπίτι και να τους χαρίσει ελεύθερο χρόνο - το υπέρτατο αγαθό στην σημερινή κοινωνία.

Προς το παρόν, όμως όλοι εμείς που δεν σκεφτόμαστε καν τέτοιο ενδεχόμενο, μπορούμε να σχολιάζουμε ελεύθερα και να σατιρίζουμε εκ του ασφαλούς!

Χρήστο, επιτέλους τι θα γίνει θα φέρεις εκείνες τις Κινέζες που μου υποσχέθηκες από τα Εμιράτα?