Να σαι καλά Φέθρυ...

Πρωί πρωί άνοιξα τηλεόραση άκουσα τα νέα για το θάνατο του Αρχιεπίσκοπου στη ΝΕΤ και αμέσως μετά έτοιμαστηκα να φύγω.

Πλάτανος στο κεφαλάρι

Την sandisk την ειχα φορτώσει από χθες με νέα ακούσματα.
Βγήκα Εθνική οδό και την βρήκα ακούνητη! Θα πάω από μέσα σκέφτηκα. Ευκαιρία να απολαύσω περισσότερη μουσική.
Parov Stellar και Jose Padilla - Bella musica 2.
Φτιάχτηκα.
Σκεφτόμουν και την είδηση και μαζί και όλους εκείνους που ίσως σήμερα ανέπνευσαν για τελευταία φορά, νικημένοι από αρρώστιες, ατυχήματα αλλά και πείνα, κακουχίες, κακοποίηση ή απλά από μια σφαίρα ...
Σκεφτηκα τα παιδιά που δίνουν αγώνα επιβίωσης σε όλο τον κόσμο. Για οποιοδήποτε λόγο. Που δεν σταθήκαν τόσο τυχερά όσο άλλα να έχουν πρόσβαση σε ένα μπουκάλι νερό και ένα πιάτο φαί. Πόσο μάλλον σε μία απλή ασπιρίνη ή σε ένα εμβόλιο....
Προσεύχομαι και εύχομαι.

Το μυαλό μου όμως το αποπροσανατολίζουν .... βασιλικές γαρίδες και χρυσά άμφια.
Μήπως νοιάζομαι πιο πολύ από όσο θα έπρεπε?
Σίγουρα νοιάζομαι πιο πολύ από άλλους που θα έπρεπε...

Παλαιό ξενοδοχείο και νυν γραφεία ομίλου επιχειρήσεων στο Κεφαλλάρι

Η μουσική εναλλάσεται. Και παράλληλα διακόπτονται οι σκέψεις μου.
Σκέφτηκα την γραμματέα στην δουλειά.
Την προηγούμενη εβδομάδα αναρωτιόταν σε κουβέντα που είχαμε αν θα είχαμε αργία επ' ευκαιρία του διαφαινόμενου θανάτου του Αρχιεπισκόπου.
- Μα βρε Μαράκι, και την προηγουμενη φορά που πέθανε ο Σεραφείμ, δεν σταμάτησε κανένας την δουλειά! Τώρα γιατί να κηρυχθεί αργία?
-Όχι ρε π... μου! Σοβαρά μιλάς? Τι χώρα είναι αυτή που ζουμε? Δεν είμαστε Χριστιανοί εμείς.
...... no comments.
Φτάνω στην δουλειά.

Περίμενα να δω τα μούτρα της!
Όντως....
-Τα έμαθες τα νέα?
- Τα έμαθα... Τελικα είδες δεν έχει αργίες που περίμενες!
- Ναι ρε γκαντέμη!!! Εσένα σκεφτόμουν που το έλεγες. Ναι αλλά στο Δημόσιο μια φίλη μου μου είπε ότι έχουν αργία την Τετάρτη λόγω Ιεραρχών και την Πέμπτη λόγω της κηδείας!
- Μαρία... μην πιστεύεις ότι σου λένε. Ποιων Ιεραρχών? Αυτό ισχύει για τα σχολεία μόνο! Αντε και για κανα Υπουργείο Παιδείας. Για την Πέμπτη δεν άκουσα τίποτα.
Αλήθεια το αφεντικουλίνι που βρίσκεται?
- Α δεν ξέρω! Ρωτα την Λ. - aka Φέθρυ, η έταιρη γραμματέας που κάθεται ακριβώς δίπλα της - μόλις έρθει. Αυτή ξέρει που πήγε!


Μπαίνω στο γραφειο μου που βρίσκεται ακριβώς απέναντί τους.

Σε λίγο έρχεται η Λ.
Μόλις κάθεται και γω ξαναβγαίνω από το γραφείο, για να ρωτήσω. Την βλέπω να βγάζει από την τσάντα μια βαφή νυχιών. Κόκκινο! Στο χρώμα που μισούσα!
- Καλημέρα Λ.
- Καλημέρα Χρήστο.
- Πρωί πρωί νύχια βάφεις?
- Ναι, είδες... Κανονικά Δημόσιο είμαστε!
- Ναι είδες... η λίμα σας λείπει! Το αφεντικό που βόσκει πάλι πρωινιάτικα?
- Έχει πάει μαζί με τον....

Εκείνη την στιγμή μας διακόπτει ένας συνάδερφος που μπαίνει ξαφνικά στο χώρο...
- Φτιάχνει κανείς σας τόστ στην κουζίνα? Μυρίζει καμμένο!
- ΑΜΑΑΑΑΝ.... το ξέχασα εγώ!


Ο Φέθρυ πετάει το μπουκαλάκι με την βαφή στο τραπέζι στην στιγμή και τρέχει προς την κουζίνα με την χάρη που την έχει κάνει διάσημη στην εταιρεία!

Εγώ με την Μαρία κοιταζόμαστε για λίγο απορημένοι....
- Δεν πάει καλά, μου λέει... Και γω θα φύγω τώρα γιατί δεν αισθάνομαι καλά! Θα καλέσω ταξί.


Εγώ γύρισα στο γραφειο.
Εβαλα λίγο Nova tunes, vol. 9 να χαλαρώσω...
Κανείς και τίποτα δεν θα μου χαλάσει την διάθεση!
Σήμερα πάω Ιασώ για να ευχηθώ σε δύο καλούς φίλους που οι γυναίκες τους έφεραν το Σάββατο στον κόσμο τα δεύτερα παιδάκια τους. Μία "δεύτερη γλυκιά γκομενίτσα" ο ένας και τον διάδοχο ο άλλος!

Και το μικρό τιγράκι χαμογέλασε και πάλι!


Οι εικόνες του Φέθρυ από εδώ και εδώ αντίστοιχα

Δεν έχω απαντήσεις... έχω όμως πολλά ερωτήματα!

Ακολουθεί ένα τεράστιο ποστ, με πλήθος ερωτήματα αλλά και πολλές φωτογραφίες με σκοπό να σας βοηθήσουν να διεγείρετε περισσότερο ακόμη το μυαλό σας... Για αυτό μην διστάσετε να πατήσετε πάνω στις φωτογραφίες ...


Τελικά τι συμβαίνει?

• Αλλάζει ο τρόπος που συναναστρεφόμαστε, ο τρόπος που επικοινωνούμε?

• Πως κατάφερε το facebook μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο να έχει 90.000 Έλληνες συνδρομητές (84.511 στις 22.11.07) και όλα τα blogs (όχι οι bloggers) ακόμη δεν έχουν φτάσει τις 25.000 στην χώρα μας?

• Τελικά τι επικοινωνία αναζητούμε?

Ciber Cafe

Την επικοινωνία των emails?
Την επικοινωνία των forums?
Την επικοινωνία των chats?
Την επικοινωνία των blogs?
ή μια επικοινωνία αλά facebook, hi5 ή Myspace?

what people do online?

.
.
.
ή κάτι άλλο που ακόμη δεν έχει προωθηθεί?

Scoble's Social Media Starfish

• Τελικά προτιμάμε να Επικοινωνούμε ή να Προβαλλουμε τον εαυτό μας (σαν να είμαστε κάποιου είδους προϊόν?)

• Μήπως είμαστε όπως επικοινωνούμε? (διορθώστε με αν δεν σας αρέσει συντακτικά η πρόταση)

• Αναζητούμε συνεχώς κάτι καινούριο στην διαδικασία της επικοινωνίας για να καλύπτουμε τις ανάγκες μας ή απλά για να είμαστε συνεχώς μες την μόδα, μαζί με τα trends, με το πλήθος?

did we lose our chance?

• Και που τα χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα νέα μέσα, επικοινωνούμε στην πραγματικότητα?
  
• Τι είναι επικοινωνία? Ο ορισμός στο λεξικό του Τριανταφυλλίδη, η διαδικασία δλδ. μόνο?

• ή μήπως πρέπει να ανακαλύψουμε νέες καινούριες λέξεις για να περιγράψουμε τις διάφορες μορφές της και διαστάσεις της, όπως οι Ινουϊτ στην Γροιλανδία που έχουν 49 λέξεις για να περιγράψουν το χιόνι και τον πάγο (via εξάντας)?

(Οι παρακάτω φωτογραφίες καθώς και οι δύο παραπάνω είναι από το flickr και όλες έχουν ως κοινό tag ...communication)

Copyright by Michael Zwerg. ( www.flickr.com/groups/visualization)

post secrets

lost in communication

Untitled (1st tag: communication)

• Προτιμάμε αλήθεια μια πιο αποστειρωμένη επικοινωνία με περισσότερους ανθρώπους ή μια πιο δυνατή, ζωντανή - και με εντάσεις πιθανόν, αλλά πιο ειλικρινή - επικοινωνία με λιγότερους?

Εγώ τους καλούς φίλους τους σχολιάζω ανοιχτά, θα τους πω τα ελαττώματά τους ή θα επικροτήσω τις καλές τους ενέργειες και τα προτερήματά τους, χωρίς να κινδυνεύω να με βρίσουν ή να με κακολογήσουν. Τους κουτσομπολεύω - δεν το κρύβω - και ρωτάω για να μάθω περισσότερα, να έρθω πιο κοντά τους. Για ανθρώπους που δεν αισθάνομαι φιλικά πραγματικά χέσ...κα τι κάνουν στην ζωή τους και ούτε που με ενδιαφέρει να μάθω κάτι παραπάνω για αυτους από κοινούς γνωστούς ή φίλου. Ούτε καν να τους σχολιάσω ή να τους κουτσομπολέψω.

• Στα social media δεν βρίσκεις έυκολα αρνητικές γνώμες ή εντάσεις και όταν αυτές γίνονται έχουν πιο πολύ την έννοια του debate... Μας αρκεί μόνο αυτό? Δεν έχουμε την ανάγκη να ακούσουμε τα αρνητικά μας σημεία?

Όλοι μας δείχνουμε τόσο τέλειοι στα social media... που αν είμασταν πολιτικοί θα είχανε μείνει χωρίς δουλειά οι image makers...

• Ανησυχείτε για τους φίλους σας στα media πιο πολύ από ότι για τους φίλους σας στην λίστα του τηλεφώνου σας?
  
• Τι ορισμό θα δίνατε σήμερα για τον φίλο?

Ορισμός από το flickr

"These guys were actually not holding hands together, but the one on the right took a break when the other passed it on the left, which provoked him to take a look who dared to overtake him."

• Πιάσατε τον εαυτό σας να ψάχνει για κάποιον παλαιό σας φίλο σε κάποιο social media, του οποίου να έχετε το τηλεφωνό του στην ατζέντα σας αλλά να μην τον έχετε πάρει ένα τηλέφωνο εδώ και χρόνια?

• Και όταν τον βρήκατε, να του κάνατε request για να γίνει "added as a friend" αλλά και πάλι να μην τον καλέσατε έστω και μία φορά στο τηλεφωνο?

• Μήπως τελικά ζούμε μία επανάσταση στην επικοινωνία?

Αλήθεια τι είναι η επανάσταση?



Δικοί μου ορισμοί... μέσω flickr again!

και άλλοι ...

Να έχεις φίλους που διαφωνούν μαζί σου!

Διάβαζα ένα πολύ όμορφο ποστ που βρήκα τυχαία στα clipmarks και συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι για μένα και πόσο τυχερός πρέπει να νιώθω που έχω φίλους που διαφωνούν μαζί μου αλλά και φίλους που ανέχονται και αποδέχονται να διαφωνώ μαζί τους.

Ειλικρινά είναι στιγμές που όταν ακούω συγκεκριμένους γνωστούς ή φίλους να συμφωνούν μαζί μου σε κάποια άποψη ή ιδέα μου για κάτι, με κάνει να απορώ αν και πόσο σοβαρά έχουν σκεφτεί ότι συμπνέουν οι σκέψεις μας, γιατί τις περισσότερες φορές ... με έχουν συνηθίσει να είναι αρκετά κριτικοί και δριμείς απέναντί μου. Και πολύ καλά κάνουν!

Το ίδιο κάνω και εγώ σε αυτούς (και μόνο) που θεωρώ καλούς μου φίλους. Δεν χαϊδεύω τα αυτιά τους, εκτός και αν πραγματικά αξίζουν τον έπαινό μου. Και αυτό τότε το κάνω με τον δικό μου τρόπο, εκεί που δεν το περιμένουν ...

Διαφωνεί κανείς φίλος μου?

Μια απώλεια....

Δύσκολη και περιέργη η χθεσινή ημέρα.

Μέσα σε ένα κλίμα γενικής ευφορίας για την πολυπόθητη εορτή των ερωτευμένων (μήπως είναι η εορτή των γραμματέων, γιατί δεν βλέπω άλλο κομμάτι του πληθυσμου να την χαίρεται και να την προσδοκά τόσο μια τέτοια ημέρα), εγώ σε αντίθεση με τις καθημερινές μου συνήθειες, επέλεξα να φορέσω ένα σκούρο γκρί κουστούμι με σκούρα μπλε γραβάτα.

Έτσι όλη την ημέρα στην δουλειά, ήμουν στην δυσάρεστη θέση να ενημερώνω τον κάθε ένα που συναντούσα και με ρώταγε προς τι τέτοιες επισημότητες, ότι δεν ντύθηκα έτσι γιατί είχα κανονίσει με την γυναίκα μου να πάμε μετά στην Μεγάλη Βρετάνια, αλλά γιατί θα συνόδευα (και εγώ μαζί με εκατοντάδες άλλους φίλους και συγγενείς) έναν από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχω συναντήσει στην επαγγελματική μου καριέρα, στην τελευταία του κατοικια στο Κοιμητήριο Κηφισιάς ...

Ο κύριος Αλέκος, ο πρώτος δικηγόρος με τον οποίο συνεργάστηκα, δυστυχώς απεβίωσε μετά από χρόνια μάχη με την υγεία του προχθές τα ξημερώματα.

Ήταν μία αριστοκρατική φυσιογνωμία, με σπινθηροβόλο πνεύμα και βλέμμα (που διατήρησε μέχρι τέλους), ένας πολύ γλυκός συνομιλητής, που όταν του μίλαγες σε κοίταγε στα μάτια και όταν μιλούσε ή διηγείτο ιστορίες από την ζωή του ή από την καριέρα του, πραγματικά κρεμόσουν από τα χείλη του.

Ένας σπάνιος άνθρωπος, από αυτούς τους ελάχιστους που ακόμη κυκλοφορούν ανάμεσά μας, και μας θυμίζουν ότι υπήρχε μία εποχή που οι άνθρωποι ήταν ευγενείς (όχι απλά ευγενικοί), μιλούσαν με σοφία, με ηρεμία, που και στις αντιδικίες τους διατηρούσαν κανόνες ηθικής και αληθινό savoir vivre.




Για το επαγγελματικό του κύρος δεν χρειάζεται και δεν μου πρέπει -ηλικιακά και εμπειρικά - να μιλήσω. Μιλήσαν οι εκατοντάδες φίλοι του που ήρθαν από τις εταιρείες που δούλεψε και συνεργάστηκε στην 40χρονη καριέρα του. Και λέω φίλοι, γιατί όλοι όσοι ήρθαν τον θρηνύσαν σαν φίλοι και όχι σαν απλοί συνεργάτες. Ηλικιωμένοι και νέοι μαζί. Επώνυμοι και ανώνυμοι.
Όλοι με πολλές καλές στιγμές να θυμηθούν, με χιλιάδες ώρες δουλειάς μαζί του.

Έτσι και εγώ μετά την κηδεία γύρισα σπίτι με ανάμεικτα αισθήματα. Αισθήματα βαθιάς λύπης που διακοπτόντουσαν από μνήμες εύθυμες, σε Ελλάδα και Παρίσι, με τον κύριο Αλέκο στο επίκεντρο όλων αυτών των εικόνων...

Έζησε καλά, με μια όμορφη και αγαπημένη οικογένεια και εγώ μπορώ να πω ότι πραγματικά νιώθω ευγνώμων που γνώρισα έναν τέτοιον άνθρωπο, που με βοήθησε και με συμβούλευσε.

Την επόμενη αλλά και κάθε φορά που μπορεί στο μέλλον να βρεθούμε Παρίσι μαζί με το γιό του Γιάννη, εκεί στα αγαπημένα του bistrot που μας πήγαινε, θα σηκώσουμε τα ποτήρια ψηλά και θα πιούμε στη μνήμη του, στον αγαπημένο μας κύριο Αλέκο.

Χρόνια Πολλά κε Κλεάρχου!

Klearhos축 생일 씨 (Korean Wishes from Lee Jung Hyun)

生日快乐Klearhos 先生 (Chinese Wishes)

Klearhos 誕生日おめでとうの氏 (Japanese wishes*)


Φίλε μου σου εύχομαι Χρόνια Καλά, με υγεία, επιτυχίες και ... καλά μυαλά!

Και σαν δωράκι σε σένα δύο παλιές φωτογραφίες που βρήκα σκαναρισμένες από παλιές αλλά πολύ καλές στιγμές που περάσαμε μαζί!

Klearhos, Philos, anonymous from Kuwait, Ποσείδι 2001

Klearchos, φίλοι και... φίλες στο φοιτητικό δωμάτιο του Philos το 1992!

* via(danz in tokyo)

Που Χριστούγεννα σημαίνει.... (οχτάκις!)

Χαρτάκι.
Από κολιτσίνα και ξερή τα παιδάκια, μέχρι στούκι και τριανταμία οι περισσότεροι μεγάλοι.
Τα τελευταία χρόνια μια νέα συνήθεια μου θυμίζει ότι πλησιάζουν οι γιορτινές ημέρες. Το SMS του Νίκου, ενός φίλου γιατρου με τον οποίο σπουδάσαμε μαζί Πάτρα και ο οποίος μαζεύει μία από τις αρκετές χαρτοπαικτικές παρέες που είχαν αναπτυχθεί στα φοιτητικά μας χρόνια, για την ετήσια ποκίτσα μας.

via (ian of leam)

Για φέτος το ραντεβού κλείστηκε στις 9 σήμερα το βράδυ. Έτσι και σήμερα θα δω μετά από 1 χρόνο ακριβώς, τον έτερο Νίκο, τον Κώστα, τον Μήτσο, τον Σπύρο, και μπορεί και κανένα ακόμη πρόσωπο έκπληξη!

(Αν το πρόσωπο έκπληξη είναι η εικονιζόμενη Liz Lieu, η διάσημη Diva του Poker, τότε θα παίξω τα ρέστα μου!)

Αν και το παιχνίδι κρατιέται σε χαμηλά επίπεδα budget και πονταρίσματος, χάσω κερδίσω πλέον σπάνια με νοιάζει, γιατί περισσότερο κάνω χάζι την παρέα και τις συνήθειες του καθενός, και οι οποίες ελάχιστα έχουν αλλάξει από τα φοιτητικά χρόνια. Τσαντίλες, ειρωνείες από τους τυχερούς στους άτυχους, γκρίνιες, και πάνω από όλα οι ατάκες του οικοδεσπότη, που προκαλούν τρελλό γέλιο αν κερδίζει ο ίδιος, αλλά και μπορεί να στάζουν χολή όταν δεν τον πάει η βραδιά!

Ξεκινάω λοιπόν με 3 βροχές ομπλιζέ και ελπίζω να παίξουμε προς το τέλος της βραδιάς και κανα 7ρια-9ρια!!!

via (gabinha)

Για στριπ πόκερ δεν μας βλέπω σήμερα, εκτός και αν έρθει το Lizaki!!!
Τότε βλέπω να έρχεται κολυμπώντας και ο Κλέαρχος, γνωστός για τις προτιμήσεις του στις σχιστομάτες!!!

Χρόνια Πολλά κε Τάκη!

Χρόνια καλά, με υγεία και με αμέτρητες ευτυχισμένες στιγμές.

Να σας χαίρονται η σύζυγος και οι δυό εκπληκτικές μοντέλα - κόρες σας και εσείς να τις καμαρώσετε και ως παππούς και ως προ-πάππους!

Τέλος σας εύχομαι ολόψυχα να κερδίσετε εκείνο το Λαχείο που λέγαμε, για να ασχοληθούμε επιτέλους και με άλλα πιο ενδιαφέροντα πράγματα από την δουλειά, όπως το ... Hacking!!!

Είμασταν κάποτε εργένηδες ....

Αφιερώνω την σημερινή γελοιογραφία του Garfield, στον επί χρόνια συγκάτοικο μου, αλλά και σε όλους τους άλλους φίλους της εργένικης ζωής μου.


Ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, που το νοσταλγώ, αλλά δεν θα μπορούσα πλέον και δεν επιθυμώ με τίποτα να ξαναζήσω...


We were Bachelors too, baby!