Προσπέραση.

Ακόμη σκέφτομαι τη γιαγιά που περπατούσε το πρωί στην μέση του δρόμου στο Κεφαλλάρι και δεν σταμάτουσε κανενας από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, από όλους ΕΜΑΣ δηλαδή να βοηθήσει... (177 χαρακτηρες... δεν χωράει στο twitter... δεν χωράει καν να προσθέσω τις λέξεις ΝΤΡΟΠΗ ΜΟΥ στο τέλος.... ανοιγω το dashboard και συνεχίζω...)

Ήταν εμφανές ότι η γιαγιάκα είχε ανία και ότι κάποιος θα έπρεπε να διακόψει την κυκλοφορία στη λεωφόρο που βρισκόταν για να την περάσει στο πεζοδρόμιο πριν την διαμελίσει κανένα αυτοκίνητο αλλά και να την βοηθήσει να επιστρέψει σπίτι της.

photo by rileyroxx

Σκεφτόμαι για ώρα μετά, πόσο λάθος έκανα που δεν σταμάτησα.
Εστω και μόνο ως παράδειγματισμό στο γιο μου που καθόταν στο πίσω κάθισμα και παρατηρούσε και αυτός απορημένος.
Ουτε καν τηλεφώνησα στην αστυνομία. 100 μέτρα πιο κάτω σταμάτησα και να κοιτάζω από τον καθρέφτη να δω τι συμβαίνει...

Και τώρα δυστυχώς σκέφτομαι ότι τελικά ο γιος μου το πήρε το μάθημα του σήμερα.
Έμαθε να προσπερνάει τα προβλήματα των άλλων, των αγνώστων στους δρόμους. Αυτών που πραγματικά δεν μπορούν. Όπως έμαθα εγω. Όπως με μάθανε μάλλον...
Θα μάθει και αυτός να κοιτάει αδιάφορος από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Ένα παράλληλο κόσμο για τον οποίο δεν έχει ακούσει τίποτα ακόμη.

Και ξέρω προσωπικά άλλους γονείς που όντως θέλουν να δώσουν αντίστοιχα μάθηματα στα παιδιά τους. Να τα κάνουν "σκληρά", στην σκληρή κοινωνία που θα βγούνε.

Και δεν διαφωνώ ότι η κοινωνία είναι σκληρή.
Αλλά έχω πάψει προ πολλού να συγχέω το να σε πιάνουν κορόϊδο, το να ανέχεσαι την αδικία και την ατιμωρησία στους πραγματικούς ενόχους ή κακούς, με το να δείχνεις αλληλεγγύη και σεβασμό σε συνανθρώπους που πραγματικά δεν μπορούν (και σε καμία περίπτωση όχι σε αυτούς που δεν "θέλουν").
Έχουν υπάρξει στην ζωή μας πολλές τέτοιες στιγμές. Που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια σου και όχι στην οθόνη ή σε ένα κείμενο και εκείνη την στιγμή πρέπει να κινηθείς άμεσα. Να πράξεις και όχι να σκέφτεις ατελείωτα.

Η κοινωνία μας θέλει ανθρωπιά. Η ανθρωπιά θέλει εγρήγορση.

Γιατί αλλιώς θα συνεχίσουμε να προσπερνάμε αδιάφοροι... όχι μόνος τις γιαγιάδες αλλά ότι συμβαίνει και αλλάζει την κοινωνία γύρω μας.

Σφήνα και ελπίδα μαζί.

Το παρακάτω video που θα δείτε, αποτελεί μέρος μιας διαμαρτυρίας.
Μιας διαμαρτυρίας νέων ανθρώπων που θέλουν τα αστικά λεωφορεία στην Θεσσαλονίκη (ο ΟΑΣΘ) να δρομολογούνται όλο το βράδυ τις Παρασκευές και τα Σαββατα προκειμένου να αποφεύγεται η χρήση αυτοκινήτων και έτσι ώστε και λιγότερη κίνηση να υπάρχει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και να μην αναγκάζονται να οδηγουν μεθυσμένοι όσοι ξενυχτούν.
Δείτε το όλο!


SFINA: 5. Διασκεδ.αστικά Λεωφορεία (Mobile Clubbing) from SFINA on Vimeo.

Μια διαμαρτυρία από νέους ανθρώπους, που ως νέοι προτάξανε την ευρηματικότητά τους και την προοδευτικότητά τους και την αισιοδοξία τους, από το να προτάξουνε τον "νεανικό" τσαμπουκά τους, την "νεανική τους αγανάκτηση" συν μερικά καδρόνια και κάμποσες μολότοφ.

Διαμαρτυρηθηκανε για ένα τόσο απλό ζήτημα που οι περισσότεροι δεν θα σπαταλάγανε ουτε καν ένα κλικ στο πληκτρολόγιο τους.
Όχι με οργή αλλά με χαμόγελα, με τραγούδι και χορό.

Δεν κρυφτήκανε πίσω απο κουκούλες και δεν σπάσανε κάμερες.
Αντίθετα δεν διστάσανε να δείξουνε τις φάτσες τους σε ένα βίντεο που τραβήξανε οι ίδιοι, σε ένα βίντεο που δεν σταματώ να βλέπω εδώ και μέρες, από τότε που διάβασα για την διαμαρτυρία τους στο περιοδικό Κ (no link available) στην Καθημερινή της Κυριακής .

Μια διαμαρτυρία ευφυέστατη, μελετημένη και σκηνοθετημένη.
Ένα βίντεο άρτιο τεχνικά, με εκπληκτικό χιούμορ, υπέροχη μουσική και σκηνοθεσία που σου αφήνει ένα χαμόγελο και μια γλυκιά ανατριχίλα στο τέλος.

Ακόμη ελπίζω...

Σαν ζογκλέρ...

Χθες βράδυ στο φανάρι εξω απο την δουλειά, είδα ένα ζογκλέρ πάνω σε ένα ποδήλατο με μία ρόδα να κάνει ακροβατικά παίζοντας παράλληλα με τρεις κορίνες. Σήμερα το πρωί στο ίδιο φανάρι ένας άλλος ζογκλέρ χωρίς το ποδήλατο έδινε show με τις κορίνες του.
Στο εκ διαμέτρου απέναντι φανάρι (στο δαχτυλίδι της Κηφισίας) ένας "ανάπηρος" γερος κουρελιάρης επαίτης προέτεινε το ποτηράκι του στα αυτοκίνητα ζητώντας ελεημοσύνη.

"Στο μυαλό μου εκείνη την στιγμή ο ένας χαρακτηρίστηκε αυτόματα ζογκλέρ και ο άλλος επαίτης. Γιατί?

Και οι δύο ως στόχο τους είχαν να πάρουν τα κέρματα που έχω αφημένα στην κονσόλα του αυτοκινήτου μου. Και οι δύο περιμένανε στις εξόδους της Αττικής Οδού προς την Κηφισίας, ίσως προσδοκώντας ότι οι οδηγοί θα είχαν αφημένα τα ρέστα τους από τα διόδια κάπου πρόχειρα.

Ο ένας στοχεύε να χτυπήσει στην ελεημοσύνη μου, ο άλλος στόχευε να χτυπήσει στον εντυπωσιασμό, στην καινοτομία, στην έκπληξη που ένιωσα. Και οι δυο στοχεύουν στα συναισθηματά μου ως παρότρυνση για να πάρω την απόφαση και να κινηθώ να τους δώσω ένα κέρμα μου. Και οι δυο ξέρουν ότι εκείνη την στιγμή που τους βλέπω μπαίνει μέσα μου το δίλημμα, να τους δώσω κάτι ή όχι?

Και γιατί να το κρύψω, στον ζογκλέρ έκανα την κίνηση να δώσω χωρίς πολλή σκέψη (με πρόλαβε το φανάρι), μπορεί και να προλάβω να του δώσω σήμερα το βράδυ.

Ίσως γιατί πίσω από αυτό το κέρμα κρύβονται ατελείωτες ώρες εξάσκησης. Αλλά και κάτι άλλους επαίτες που έχω δει σε φανάρια που κουνιούνται ολόκληροι σαν ξεβιδωμένοι, μήπως και αυτοί δεν έχουν επενδύσει ώρες ολοκληρες για να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα? Και αυτους επαιτες τους χαρακτηρίζω. Τελικά να δίνω και σε αυτους ψιλά ως δείγμα αναγνώρισης της καλλιτεχνικής τους προσπάθειας?
Θα δείξει.
Εφτασα στο γραφείο. Να θυμηθώ να γράψω κάτι..."

Και ανέβηκα στο γραφείο και έγραψα ένα twit.


Ενα ακόμη twit με κάτι που μου προξένησε το ενδιαφέρον.

Όμως οι σκέψεις μου δεν σταματήσανε εκεί. Και ίσως το γεγονός της απλής καταγραφής ενός γεγονότος, μιας σκέψης, μιας ιδέας σε 140 χαρακτήρες μπορεί να με ικανοποιησε αρχικά, αλλά συνειδητοποίησα ότι άφησα πίσω μια σειρά σκέψεις (αυτές στο κείμενο με τα εισαγωγικά πιο πάνω) που μου ήρθανε την στιγμή που είδα το γεγονός.

Θα τις κατέγραφα αυτές τις σκέψεις σε ένα twit ή ένα plurk? Δεν νομίζω. (Ειδικά στο twitter λόγω δομής, με τίποτε. Στο Plurk κάτι γίνεται αλλά και πάλι χάνεται μες τις δεκάδες χαλαρές κουβεντούλες, τα πειράγματα, τις αγκαλίτσες και τις μπανάνες.)

Πλέον έχω αρχίσει και ιεραρχώ τις σκέψεις που θέλω να δημοσιοποιήσω. Ποιες θα μπούνε στο Blog, ποιες στο twitter, ποιες στο plurk. Σαν ένας άλλος ζογκλέρ, προσπαθώντας να τρεις κορίνες...
Άλλη δουλειά δεν είχα... Και όμως.

Βλέπω ότι αυτη η διεργασία που λαμβάνει χώρα συνεχώς στο μυαλό μου με έχει οδηγήσει στο να ζυγίζω τις σκέψεις μου, να τις επεξεργάζομαι, να τις διακρίνω και να τις κρίνω με διάφορα κριτήρια...

Και ευτυχώς να συνεχίζω να ποστάρω όχι μόνο εικόνες και στιγμιαίες αποτυπώσεις του μυαλού μου σε μια υπηρεσία microblogging αλλά όλη αυτή την ακανόνιστη ροή των σκεψεών μου, που ίσως κάποιες φορές να μην βγάζει νόημα, αλλά που σχεδόν πάντα μου δίνει εκείνο το όμορφο συναίσθημα του πατήματος του publish post, με ότι αυτό μπορεί τελικά να σημαίνει...

George and his Coin Operated Dancer

Το Σαββατο εκτάκτως και τυχαία βρεθήκαμε στην Ερμού για κάτι ψιλοδουλειές και μικροψώνια. Χωρίς πρόγραμμα. Και με ένα μωρό στο καρότσι και ένα μικρό να θέλει να τρέχει όλη την ώρα δεν είναι ο πιο εύκολος δρόμος για βόλτα.

Αλλά αυτό το αλλοπρόσαλο χαρμάνι κόσμου που απλώνεται στο μήκος αυτού του δρόμου, τα χρώματα, οι φωνές, οι εκπλήξεις που έχει πάντα σε κάνουν να ξεχνάς έστω και για μικρά διαλλείματα το άγχος, τις έννοιες και την κουραση που κουβαλάς.


Πόσο μάλλον όταν έχεις μαζί σου ένα μικρό παιδί, που βλέπει όλους αυτους τους "παραξενους" τύπους να δίνουν το δικό τους μαγικό show ...





Την πρώτη φορά που κατεβήκαμε την Ερμού, κοντοσταθήκαμε λίγο, την προσπεράσαμε αλλα γυρνώντας το κεφάλι πίσω να την ξαναδούμε λίγο ακομη...

Στην επιστροφή όμως καθίσαμε και την κοιτάζαμε ακίνητη σαν κούκλα να περιμένει κάποιον να της βάλει ένα κέρμα και να αρχίσει να χορεύει...

Μαμα θα μου δώσεις ένα κέρμα?

Και η μαγεία ξεκίνησε...


Και πραγματικά η ψηλή λυγερόκορμη κοπέλα έμοιαζε σαν ξωτικό στα μάτια του Γιωργου που κάθισε και πάλι δίπλα στην μαμά του και την παρακολουθουσε περίεργος...


Και μαζευτηκε κόσμος...

και οι μικρές γύφτισσες με τα πολύχρωμα φορεματά τους και με αυτή την ζωηράδα και πονηριά στα μάτια, κοιτούσαν και αυτές με την ίδια απορία την μαγική χορεύτρια...


... ίσως και να έπαιρναν ιδέες...

Λίγο προσοχή εκεί στου Ζωγράφου

Συναδέρφος στην δουλειά μας έλεγε τώρα το πρωί ότι η μητέρα της (γύρω στα 50) ενώ περπατούσε αμέριμνη χθες το απογευμα σε δρόμο στου Ζωγράφου (πάνω στην Γ. Παπανδρέου κοντά στην διασταύρωση με την Παπάγου) δέχτηκε ξαφνικά μία μπουνιά στο κεφάλι την στιγμή που περνούσε δίπλα από έναν άγνωστο άνδρα και την έριξε κάτω.

Ζωγράφου από το Live search maps (bird view)

Στην συνέχεια πήγε στο μαγαζί που έχουν εκεί κοντά, είπε το γεγονός στον συζυγό της, τρέξανε και πιάσανε τον άγνωστο άνδρα, ο οποίος ακόμη περιφερόταν στην περιοχή αμέριμνος, καθ' υπόδειξη μίας περαστικής γυναίκας η οποία είδε το γεγονός.
Ο άνδρας αυτός είναι ψηλός, σωματώδης, νέος και σχεδόν ρακένδυτος. Γυρνάει μόνος και μιλάει μόνος του την περισσότερη ώρα.

Η μητέρα της συναδέρφου μου δεν θυμόταν καν τα χαρακτηριστικά του άνδρα που της επιτέθηκε μιας και όλα έγιναν εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα, ενώ περνούσε δίπλα του.
Λίγο πριν, μάθανε ότι είχε χτυπήσει και μία 80χρονη.

Όταν τον πήγανε στο αστυνομικό τμήμα, εκεί εμφανίστηκε και άλλη μία γυναίκα που κατήγγειλε παρόμοια επίθεση από τον ίδιο άνδρα την ιδια περίπου ώρα.
Ο δράστης όταν ρωτήθηκε σχετικά δεν αρνήθηκε το γεγονός και δήλωσε ότι "σιγά ο πρώτος ή ο τελευταίος είμαι που χτυπησε άνθρωπο" ... χαρακτηριστικό της πνευματικής κατάστασής του...
Οι αστυνομικοί γνωρίζαν τον ίδιο και την συνηθειά του να χτυπάει ανθρώπους. Ανδρες και γυναίκες, ανεξαρτήτου ηλικίας.

Η συνάδερφος δεν ξέρει αν ακόμη κρατείται ή αφέθηκε ελεύθερος. Απλά κατέθεσαν μήνυση.

Ας προσέχετε όσοι τυγχάνει να κυκλοφορείτε εκεί κοντά.
Και ας ελπίσουμε ότι κάποιοι ή κάποια υπηρεσία πραγματικά θα νοιαστούν για αυτό τον άνδρα και να τον βοηθήσουν πραγματικά.

Η επανάσταση ξεκίνησε...

ή μάλλον ποτέ δεν σταμάτησε για να ξεκινήσει πάλι.

Πάντα υπήρχαν επαναστάτες, σε κάθε εποχή και σε κάθε μήκος και πλάτος του κόσμου τούτου.

Απλά πάντα ήταν μικρή μειοψηφία ανάμεσα σε τεράστιες μάζες συμβιβασμένων ανθρώπων.

Σήμερα το πρωί, ένα στενό πριν την δουλειά μου στην Κηφισίας, συνάντησα μία από αυτούς.

via bicyclesonly

Ναι ... ζουνε δίπλα μας. Κυκλοφορούν αναμεσά μας.

Αθόρυβα, πραγματικά αθόρυβα, χωρίς να αφήνουν ίχνη,

χωρίς να μολύνουν, χωρίς να καθυστερούν τους άλλους

χωρίς άγχος

Δεν πρόλαβα δυστυχώς να βγάλω την κάμερα από την θήκη της.

Η σκηνή όμως έχει αποθανατιστεί μες τον εγκέφαλο μου σαν να έκαναν κλικ τα μάτια μου...

Η ποδηλάτρια με το ροζ γυναικείο ποδηλατο που με προσπέρασε ξαφνικά από τα δεξιά και την έβλεπα να χάνεται περνώντας χαλαρά με το ίδιο ρυθμό ανάμεσα από τα μποτιλιαρισμένα μπροστινά αυτοκίνητα και να χάνεται τελικά πίσω από τις τεράστιες σιλουέτες των μαύρων καλογυαλισμένων τζιπ.

To post αυτό κλείνει με το ποίημα του Ελύτη "Η ποδηλάτισσα¨που μας υπενθύμισε η Ελένη σε σχόλιο της:

Το δρόμο πλάι στη θάλασσα
περπάτησα που 'κανε κάθε
μέρα η ποδηλάτισσα.

Βρήκα τα φρούτα που 'χε
στο πανέρι της, το δαχτυλίδι
που 'πεσε απ' το χέρι της.

Βρήκα το κουδουνάκι και το
σάλι της, τις ρόδες,
το τιμόνι, το πεντάλι της.

Βρήκα τη ζώνη της, βρήκα σε
μιαν άκρη, μια πέτρα διάφανη
που 'μοιαζε με δάκρυ.

Τα μάζεψα ένα ένα και τα
κράτησα κι έλεγα πού 'ναι
πού 'ναι η ποδηλάτισσα.

Την είδα να περνά πάνω
απ' τα κύματα, την άλλη μέρα
πάνω από τα μνήματα.

Την τρίτη νύχτωσ' έχασα
τ' αχνάρια της, στους ουρανούς
άναψαν τα φανάρια της.

Ενα Σαββατιάτικο μεσημεριανό στας Κηφισιάς

Πάρτυ again!!!
Και αυτή την φορά στην Κηφισιά πάλι. Eκεί βρήκαμε Παιδικό Σταθμό που να καλύπτει το μίνιμουμ των στανταρντς που θέσαμε άρα είναι λογικό και οι περισσότεροι συμμαθητές του παιδιού μας να μένουν εκεί κοντά.
Το πάρτυ είχε οριστεί στις 12 το μεσημέρι.
Γύρω στις 12 και κάτι είχα φτάσει. Άφησα τον μικρό στο δωμάτιο της μικρής και γύρισα στο ομολογουμένως εντυπωσιακό σαλόνι με τα νεο-κλασίκ δερμάτινα έπιπλα. Πρώτος όπως ήμουνα κατάφερα να γνωρίσω όλη την οικογένεια. Παπούδες, γιαγιάδες και από τα δύο σόγια, την φιλιπιννέζα αλλά και μία ακόμη οικονόμο (μάλλον σλαβικής προέλευσης) που κυκλοφορούσε εκεί πέρα με σαφέστατα πιο διευθυντικά καθήκοντα.
Βέβαια το βλέμμα μου δεν έλεγε να ξεφύγει από την μία γιαγιά, για την οποία και δεν δυσκολεύτηκα να θυμηθώ ποια μου θύμιζε!

(VIA)

Σιγά σιγά άρχιζε να συρρέει ο κόσμος στο πάρτυ.
Πάνω από 20 παιδάκια είχανε μαζευτεί στο πάρτυ. Στο δωματιάκι της εορτάζουσας και στο μπαλκόνι μετά από λίγη ώρα είμασταν τα είκοσι παιδάκια, τέσσερις γονείς (οι συνήθεις ύποπτοι) δύο φιλιπιννέζες, μία μαύρη (αλλά πολύ μαύρη λέμε!), μία κυρία αγνώστου προέλευσης που μιλούσε όμορφα ελληνικά αλλά με πολύ ασυνήθιστη προφορά.
Αυτοί.
Και φυσικά γινόταν ο κακός χαμός. Τα παιδιά απλά δεν ελεγχόντουσαν. Ούτε παιδαγωγός, ούτε διασκεδαστής.
Στο σαλόνι κάποιες στιγμές που ξαναβγήκα για να πάρω φαγητό του μικρού διαπίστωσα ότι ήταν πάνω από 40 γονείς, φίλοι και συγγενείς, τρομερή κάπνα, και μάλιστα με αρκετά από τα πιτσιρίκια να κυκλοφορούν αναμεσα τους.
Δεν θα ξεχάσω την μητέρα εκείνη που κάπνιζε έχοντας αγκαλιά δίπλα της σε απόσταση 10 εκατοστών την μικρή της, που γύρισε με ύφος ελαφρώς ειρωνικό και μου είπε ότι "εσένα σε μάντρωσε κανονικά ο μικρός μέσα στο δωμάτιο?"
Γέλασα ευγενικά αλλά δεν της είπα τίποτε από όσα πλημμυρίζαν εκείνη την στιγμή τις σκέψεις μου.
Το παιδί μου μου λείπει.
Και όταν βρίσκω ευκαιρία να το δω να παίζει με τους φίλους του, δεν τη χάνω.
Να δω αν συνεργάζεται ή αν προτιμά να παίζει μόνος, αν έχει φίλους, πως μιλάει, αν έχει ηγετικές ικανότητες ή αν ακολουθεί τον όχλο, πως αντιδράει όταν του παίρνουν τα παιχνίδια ή όταν τον τσαντίζουν. Να δω τις παρέες του, να καταλάβω γιατί κολλάνε τόσο εύκολα αρρώστιες το ένα από το άλλο σε αυτή την ηλικία (σε αυτό το πάρτυ το εμπέδωσα καλά!!!), ποιοι τον βαράνε, ποιους βαράει, ποιους προτιμαει περισσότερο για παρέα, ποια παιχνίδια θέλει, πόσο μιμητικός σε συμπεριφορές είναι .... και άλλα πολλά ακόμη.

Και εγώ είδα πολλά. Εμαθα αρκετά ακόμη για να μπορέσω να τον βοηθήσω εκεί που χρειάζεται.
Προτίμησα από το να κάνω δημόσιες σχέσεις να μάθω το παιδί μου.
Δεν είδα όμως το ίδιο να ενδιαφέρει την πλειοψηφία των γονιών εκεί.


Για αυτό και δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση που τον πρώτο καιρό κάποια μητέρα παραπονιόταν στην Νηπιαγωγό ότι ο γιος της δεν θέλει να έρχεται στο Παιδικό Σταθμό όχι γιατί του λείπουν οι γονείς αλλά γιατί του έλειπε η γκουβερνάντα!


Γύρισα σπίτι. Με σκέψεις μπόλικες. Δεν ένιωσα ότι ανήκα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ούτε λεπτό. Και γω και ίσως και οι υπόλοιποι γονείς που προτιμησαμε σε όλη την διάρκεια του πάρτυ να το περάσουμε παρέα με τα παιδιά μας.

Παράλληλα όλο αυτό το χειμώνα που πηγαίνω το πρωί στο σχολείο τον μικρό, παρατηρώ ότι στα πανέμορφα στενά της Κηφισιάς δεν κυκλοφορούν Κηφισιώτες.
Φιλιπιννέζοι οδηγούν τα πανάκριβα τζιπ, πηγαίνοντας τα για βενζίνη και πλύσιμο, Φιλιπιννέζες βγάζουν τα σκυλιά βόλτα, Αφρικάνες πηγαίνουν τα παιδιά στον παιδικό (Θυμήθηκα την ιστορία με την νταντά από την ταινία Paris: Je t' aime) ή περιμένουν μαζί τους το σχολικό, μέχρι που και στο Παιδικό Σταθμό του Κολλεγίου υπάρχει Φιλιπιννέζος που σταματάει την κίνηση πάνω στην Χαρ. Τρικούπη, προκειμένου να μπει ή να βγεί το σχολικό στην αυλη του σχολείου.


Απρίλιο μήνα και ήταν δεκάδες οι μεγάλες κυρίες που έβλεπα στα μαγαζιά με μαύρισμα που θα το ζήλευε μέχρι και ο Ψινάκης και ο Γαβαλάς.
Και παντού στους δρόμους γιγάντια τζιπ. Μόνο τώρα στην απεργία των βενζινοπωλών και αυτό για μια ημέρα μόνο, την πρώτη, τα αφήσαν στην άκρη και έβλεπες και κανένα πιο συμβατικό αυτοκίνητο της προηγούμενης δεκαετίας.

Μου κάνει συνέχεια εντύπωση ότι θα περίμενε κανείς από ανθρώπους κοσμογυρισμένους ότι θα είχαν υιοθετήσει πιο ευρωπαϊκές και πολιτισμένες συμπεριφορές. Αλλα συμβαίνει το αντίθετο....

Γονείς που καπνίζουν δίπλα στα παιδιά τους, σπάνια σταματάνε τα αυτοκίνητα να περάσουν πεζοί, ακόμη και στις διαβάσεις, διπλοπαρκάρουν με τα Καγιέν όπου βρούνε ή ακόμη χειρότερα σταματάνε μες τη μέση για να φορτώσουν τα ψώνια τους.

Εισβολέας στην Κηφισιά! (Είδατε καλά τα σκίτσα στην καρότσα?)

Μέχρι και σε κάτι μπιστρό όταν σε δουνε με καρότσι ή με μικρά οι μαγαζάτορες σου λένε ότι είναι ρεζερβέ για να μην κάτσεις.
Λες και μισούν τα παιδιά. Γεμάτοι κόμπλεξ. Κλεισμένοι καλά στο δικό τους γυάλινο κάστρο...

Είκοσι χρόνια και βάλε κυκλοφορώ Κηφισιά... και όμως ακόμη νιώθω ξένος...


update: ο Dealsend απάντησε στα τρία μου τελευταία κείμενα όχι απλά με ένα σχόλιο αλλά με ολόκληρο ποστ!
Νομίζω ότι πρέπει να διαβαστεί από όλους, όσους ενδιαφέρθηκαν και για αυτό το κείμενο!

Ενα κυριακάτικο πρωϊνό στας Αχαρνάς!

Το Σαββατο βράδυ για μια ακόμη φορά ήταν δύσκολο.
Ο μεγάλος υιός δεν έλεγε να σταματήσει να βήχει όλο το βράδυ και ξημέρωμα της Κυριακής πήραμε τηλεφωνο το γιατρό του. Ενα καινούριο σπρέϊ προστέθηκε στην λίστα των φαρμάκων του. Ανοίγω τηλεόραση να δω στο teletext του Alpha που έχει κοντά φαρμακείο.
Προς μεγάλη μου τύχη βλέπω ότι υπάρχει ανοιχτό φαρμακείο σε κεντρικό δρόμο του Μενιδίου.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, μπαίνω στο αμάξι και κατηφορίζω.
Η ώρα δεν έχει πάει ακόμη 10 το πρωί.
Στη στάση λεωφορείων Καραμανλή και Πάρνηθος έρχεται το πρώτο σοκ.
Δυο κοριτσάκια - όχι πάνω από 15 - με τα μίνι τους, τα βαψιματά τους και όλο προκλητικότητα σε ύφος, περιμένουν το λεωφορείο.
Γυρνάνε σπίτι ή τώρα ξεμυτίσανε?

WHO cares? Ούτε καν οι γονείς τους!
Παρακάτω εκεί που ανοίγει ο δρόμος με προσπερνάει το πρώτο
"φτιαγμένο" αμάξι με διαπασών σκυλάδικα και με μια εξάτμιση να βρυχάται.
Στην επόμενη μεγάλη διασταύρωση και ενώ περιμενα το φανάρι να ανάψει, στα δεξιά μου μία κοπελίτσα γύρω στα 17 (και είμαι απόλυτος στην εκτίμηση της ηλικίας, γιατί στα εικοσί της θα βγαίνει ήδη βόλτα με το μωρό της) με λευκές μπότες, φόρεμα υπέρκοντο που τονίζει το πλούσιο μπούστο της, τεράστια λευκά γυαλιά ηλίου και περπάτημα κανονικά πασαρέλας, κάνει όλους τους αρσενικούς οδηγούς να γυρίσουν το κεφάλι για πάνω από 180 μοίρες.
Ίσως το διερχόμενο περιπολικό απέτρεψε κάποια σχόλια που φάνηκε έτοιμος να εκστομίσει ο μπροστινός οδηγός μου.
Φτάνω στο φαρμακείο. Πάω να μπω, αλλά με προλαβαίνει με γρήγορο διασκελισμό μία κυρία μαυροντυμένη και με πορτοκαλί παντόφλες.
Ρωτάει αν έχει κάτι η φαρμακοποιός για τον πυρετό που νιώθει. Τις δίνει κάτι και της λέει την τιμή 10€. Κοντοστέκεται η πελάτισσα...
Της απαντάει μισό λεπτό να πάω στο αμάξι να δω αν έχω λεφτά! Μέχρι που έφυγα ακόμη έψαχνε στο αμάξι να βρει λεφτά. Μετά ξαναμπήκε στο φαρμακείο... Ποιος ξέρει τι πραματικά ήθελε...
Φεύγω και στην διαδρομή σταματάω για Κυριακάτικες.
Διαλεγω εφημερίδες, τις αφήνω πάνω στις καραμέλες και εκεί που πάω να πληρώσω έρχεται ένας πελάτης που ήταν από το πλάι και μπαίνει μπροστά μου.
Σε άλλη περίπτωση θα είχαμε χεστεί... Η μπόχα που ανέδυε και το θολωμένο βλέμμα του, με έκαναν να απομακρυνθώ κανα μέτρο μέχρι να απομακρυνθεί... Μιλάμε για τρελλή απλυσιά και μπόχα. Μαλλί μέχρι τους ώμους... άπλυτο. Φεύγω και γω και εκείνη την στιγμή με προσπερνάει με θόρυβο από εξάτμιση και μουσική με το "φτιαγμένο" Οκτάβια του.

Οκ. Αφού έχω αδειάσει ήδη τα μισά μαντηλάκια dettol που έχω στο αμάξι, λέω τώρα πάμε προς το σπίτι και το πολύ πολύ να σταματήσω στο βιντεο κλαμπ να πάρω καμια κασέτα του μικρού μιας και θα την βγάλει στο κρεβάτι.

Φτάνω στο βιντεο κλαμπ.
Σταματάω στο πλάι του δρόμου που έχει χώμα. Κοιτάζω από τον καθρέφτη για διερχόμενα αυτοκίνητα.
Ερχονται δύο.
Ο πρώτος ανάβει alarm... αλλά πηγαίνει αργά προς την απεναντι πλευρά του δρόμου... Το από πίσω αυτοκίνητο έχει την φαεινή ιδέα να τον προσπεράσει όταν είδε ότι έβαλε τα alarm... θεωρώντας ότι θα σταματήσει στην πλευρά που βρισκόταν, ενώ ένα τρίτο φορτηγάκι ξεπροβάλλει με ταχύτητα από πίσω τους. Από απέναντι έρχεται και μια τζιπούρα...

Αποτέλεσμα.
Ευτυχώς φρενάραν όλοι εγκαίρως και ακινητοποιηθήκαν. Ο πρώτος με τα αλαρμ πάρκαρε στην απέναντι πλευρά του δρόμου, δίπλα του είχε σταματήσει το αυτοκίνητο που πήγε να τον προσπεράσει και τον έβριζε, το φορτηγάκι που ερχόταν από πίσω τους προσπέρασε από δεξιά , ξυστά από εκεί που είχα παρκάρει και ο τύπος στο τζιπ έμεινε εκεί και κοίταζε την σκηνή με ανοιχτό το στόμα όπως και γω!

Εβαλα μπρος και πήγα κατευθείαν σπίτι.
Χωρίς άλλη στάση. Ούτε βίντεο κλαμπ πήγα..

(συνεχίζεται αύριο με το κείμενο για την Κηφισιά)

ps. Το κείμενο το πρωτοξεκίνησα να το γράφω ένα μήνα πριν. Ο μικρός χαίρει άκρας υγείας αυτή την περίοδο!

Τα ονόματα της Γεωργίας ... και κάτι παραπάνω...

Το ξέρατε ότι:

Η Γεωργία στην Κηφισιά συνήθως ακούει στο όνομα Τζώρτζια (με αμερικάνικο άξεντ και έμφαση στο Τζω που ακούγεται ως Τζοοου)...

... ενώ στο Μενίδι την φωνάζουν Τζωρτζίνα (ακούγεται ως Τζωρτζιιιιιιιιιινα με τσιριχτό ιιιι ή καμιά φορά και χαϊδευτικά ως Τζωρτζινάκι)!

Κηφισιά και Μενίδι.
Δύο δήμοι που γειτονεύουν, που είναι τόσο κοντά σε απόσταση και όμως απέχουν έτη φωτός σε συμπεριφορές και νοοτροπία οι κάτοικοι που ζουν σε αυτές τις περιοχές.

Και για να μην παρεξηγηθώ από φίλους και μη που ζουν στις περιοχές αυτές δεν μιλάω για το σύνολο των κατοίκων αλλά για την πλειοψηφία αυτών που ζουν εκεί. Και φυσικά ούτε κατακρίνω συμπεριφορές και νοοτροπίες. Απλά τις καταγράφω.
Τυγχάνει να μένω ενδιάμεσα των δύο Δήμων εδώ και 15 χρόνια. Έχω γεννηθεί και ζήσει 10 χρόνια στο κέντρο στην Αθήνα και να έχω μεγαλώσει και τελειώσει σχολείο στο Χαλάνδρι αλλά κάθε φορά που επισκέπτομαι τους δύο αυτούς Δήμους όπου εκεί κάνω τις περισσότερες δουλειές μου και ψώνια, νιώθω ότι μπαίνω σε δύο διαφορετικούς κόσμους, έξω από τον δικό μου...
... σα να ταξιδεύω μακρυά από την Αθήνα...

Ακολουθουν δύο ποστς για να καταλάβετε τι ακριβώς νιώθω και τι εννοώ...

Με δελτίο την θέλουμε την βενζίνη!

Για να μάθουμε να μην παίρνουμε το αυτοκίνητο για ψύλλου πήδημα, να μάθουμε να πηγαίνουμε στην δουλειά δυο δυό ή και περισσότεροι στο ίδιο αυτοκίνητο ή πιο απλά για να μας γίνει συνήθειο η χρήση των ΜΜΜ πρέπει να μας κόψουν την βενζίνη.

Σήμερα ήρθα στη δουλειά χωρίς να κολλήσω ούτε σε ένα φανάρι, καίγοντας μόλις 1,3l βενζίνης για 16,8km μέσα σε χρόνο ρεκόρ 30 λεπτών και με στάση στον παιδικό σταθμό του μικρού. Η αλήθεια είναι ότι και γω και πολλοί ακόμη πηγαίναν στο ρελαντί τα αυτοκίνητά τους, χωρίς επιταχύνσεις. Είδα πολύ λιγότερα SUV στους δρόμους των Β. Προαστείων και πολύ κόσμο μές τα αυτοκίνητα.

Είμαι με 7 l ακόμη βενζίνης στο ντεπόζιτο και δεν αγχώνομαι. Ούτε πήγα να στηθώ σε καμία ουρά ακόμη. Γιατί ξέρω ότι αν γεμίσω και πάλι το ρεζερβουάρ θα παρσαυρθώ και πάλι θα πατάω γκάζι άσκοπα μες την πόλη. Εκεί που έχω Μ.Ο. 9,7l/100km μες την πόλη σήμερα κινήθηκα με 7,7l/100km. Στα 30000km που κάνω το χρόνο αυτό σημαίνει μία εξοικονόμηση 600l το χρόνο ή σχεδόν 700€ με σημερινές τιμές!

Και πραγματικά το γεγονός ότι μένω Θρακομακεδόνες και πρέπει να πηγαίνω εγώ στον Παιδικό Σταθμό στο Κεφαλλάρι τον μικρό κάνει την χρήση του αυτοκινήτου επιβεβλημένη αλλιώς δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ζηλέψει τη μετακίνηση με λεωφορεία και μετρό.

Για να μην μιλήσω για την μείωση σε εκπομπή ρύπων!

Σήμερα η Αθήνα έχει ένα εκπληκτικό καταγάλανο ουρανό!

Ολυμπιακοί αγώνες στην γειτονιά...

Είδα το παραπανω διαφημιστικό της Adidas και το μυαλό μου πήγε και μένα τρεις δεκαετίες πίσω, στις "Ολυμπιάδες" που διοργανώναμε παιδιά του Δημοτικού και Γυμνασίου σε αυλές και πιλωτές σε Πατήσια και Μαρούσι όπου μεγάλωσα.
Στα χάρτινα μετάλλια με τα οποία γυρνούσαμε σπίτι αργά το βράδυ τα καλοκαίρια και τα επιδεικνύαμε στους γονείς και τους παπούδες και τις γιαγιάδες.
Που φωνάζαμε τους μεγαλύτερους ή γονείς για να μας χρονομετρήσουν ή να μας λύσουν διαφορές περί κανονισμών και άλλα τέτοια "σοβαρά"...
Και που γεμίζαμε τα γόνατα και τους αγκώνες μας και όχι μόνο με ένα σωρό μικρά και μεγάλα παράσημα, για τα οποία καμαρώναμε και τα εξιστορούσαμε στο σχολείο ώρες ατελείωτες...

(Via)

Πρέπει να πληρωθούν όσοι δεν εργαστήκαν σήμερα και χθες?

Στο flash.gr αλίευσα την πληροφορία ότι:

"Οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν κατόρθωσαν να μεταβούν στις εργασίες τους δεν θα υποστούν κυρώσεις, τόνισε ο υπουργός Εσωτερικών. Για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που δεν κατόρθωσαν να φτάσουν στο χώρο εργασίας λόγω της χιονόπτωσης, η επιχείρηση οφείλει να τους καταβάλει το ημερομίσθιο, είτε λειτούργησε είτε παρέμεινε κλειστή, σημειώνει η ΓΣΕΕ."

Τελικά μονο η χιονόπτωση είναι σοβαρός παράγοντας μη προσέλευσης στην δουλειά? Εγω και χθες θα μπορούσα άνετα να φτάσω στην δουλειά μου μιας και χρειαζόταν να φορέσω μόνο αλυσίδες στο αυτοκίνητο. Αλλά δεν ήρθα γιατί απλούστατα δεν πάτησε άνθρωπος στην εταιρεία.

Όταν όμως το κράτος κλείνει τα σχολεία λόγω παγετού, πως είναι σίγουρο ότι οι εργαζόμενοι θα έχουν την τύχη να έχουν κάποιον στο σπίτι ή την δυνατότητα να βρούνε κάποιον να φροντίσει τα παιδιά?

Πως ελέγχεται αν τα πεζοδρόμια είναι καθαρά και ασφαλή για να περπατήσει κάποιος ως το αμάξι του και την στάση των ΜΜΕ?

Δεν θα έπρεπε ο κάθε Δήμος να έχει την εποπτεία όλων των δρόμων στην περιφέρεια του και με ανακοινώσεις του να ενημερώνει ποιοι δρόμοι είναι ανοιχτοί και που θέλει προσοχή?

Τι ζητάς τώρα θα μου πεις... Και όμως έχω την αίσθηση ότι μία τέτοια υπηρεσία είναι απλή και αν εφαρμοστεί σε ένα δυο δήμους θα συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους να την εφαρμόσουν.

Το θέμα είναι ότι στον ιδιωτικό τομέα θα βρεθούν πολλοί εργοδότες να αρνηθούν να πληρώσουν αυτά τα μεροκάματα, παρόλο που υφίσταται λόγος ανωτέρας βίας, και το κράτος εκεί που πραγματικά έχει λόγο ύπαρξης να διαφυλάσσει την ισονομία των πολιτών και να εφαρμόζει το δίκαιο, είναι χαρακτηριστικά απών.

Σημαντική Παρατήρηση:
Κάθε είδους ατύχημα κατα την διάρκεια της μετακίνησης από και προς το χώρο εργασίας θεωρείται εργατικό ατύχημα.

Μακιγιάζ!

Αν στις γυναίκες το μακιγιάζ τονώνει την αυτοπεποίθηση, τις κάνει πιο προσιτές στους άνδρες και πιο συμπαθητικές στον κύκλο τους, μήπως μπορεί να πει κάποιος κάτι ανάλογο και για το βάψιμο αυτών των πολυκατοικιών κάπου στην Ρωσία (αν δεν κάνω λάθος)?


Αν κάποιος ταξιδέψει σε αυτά τα μέρη του πρωην σοσιαλιστικού - κομμουνιστικού παράδεισου, δεν θα δυσκολευτεί να δει χιλιάδες πολυκατοικίες - γκέτο - σαν και αυτές που είχα δημοσιεύσει παλαιότερα εδώ.



Και αν όντως αυτοί οι κάτοικοι νιώθουν πολύ καλύτερα όταν και οι ίδιοι ερχόμενοι στις κατοικίες τους ή κοιτώντας από τα παραθυρά τους έξω, αντικρίζουν λίγο χρώμα σε κόντραστ με την μουντάδα του ουρανού, που σε αυτές τις περιοχές αποτελεί μόνιμο σκηνικό για τους περισσότερους μήνες του χρόνου, μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι ένα παρόμοιο μακιγιάζ θα βοηθούσε να αλλάξουν διάθεση και οι εκατομμύρια Αθηναίοι που καθημερινά αντικρίζουν μία άχρωμη και βρώμικη πόλη.


Κάτι πήγε να γίνει στους Ολυμπιακούς, αλλά με το που έφυγαν οι μουσαφίρηδες εγκαταλείφθηκε το όλο σχέδιο!

Γιατί λείπει το χρώμα από αυτή την πόλη?
Μήπως τελικά το μακιγιάζ εμείς θεωρούμε το χρειαζόμαστε μόνο για να είμαστε επιφανειακά θελκτικοί στους ξένους?


Ή μήπως - ακόμη χειρότερα - έχουμε συνηθίσει την ασχήμια μας και θέλουμε να την επιβάλλουμε και στους επισκέπτες αυτής της πόλης μαζί με την Ακρόπολη και την χωριάτικη σαλάτα!

Περισσότερες φωτογραφίες από τα χρωματιστά κτίρια μπορείτε να βρείτε στο freshpics.

Γκλαμουράτο ... Ρετιρέ!

Επειδή την βλέπω αυτή την ταμπέλα εδώ και κανά δίμηνο, στο τέρμα της Αμαρουσίου Χαλανδρίου, είπα να βοηθήσω και γω τον πωλητή του διαμερίσματος μπας και ενδιαφέρεται κανένας από τους ... γκλαμουράτους αναγνώστες μου!

Σηκώστε τα κεφάλια!

Γιατί καμιά φορά ακόμη και η άσχημη Αθήνα που δεν παύουμε να την κατακρίνουμε, μπορεί να κρύβει όμορφες εκπλήξεις σαν και αυτή του ανακαινισμένου Μέγαρου Πάλλη που έβγαλε επιτέλους μετά από πολύ καιρό τον βρωμικό μουσαμά που το κάλυπτε και αποκάλυψε μία διαφορετική, πιο αριστοκρατική και σίγουρα πιο καθαρή πρόσοψη...


όσο τουλάχιστον τα περιστέρια θα αφήσουν να διατηρηθεί (μην και δω όμως τίποτε μιμητές του Δημαρχείου!)

Βλέπετε η "κακιά" ιδιωτική πρωτοβουλία αλλού ανακαινίζει παλαιά κτίρια ενώ το "καλό" κράτος δεν διστάζει να προωθεί το γκρεμισμα παλαιών διατηρητέων χτισμάτων για το καλό της θέας!!!
Αθήνα εν έτει 2007!

Θέλω να πιστεύω ότι αν ολοένα και περισσότεροι Αθηναίοι μαθαίναμε να κοιτάμε ψηλά, να αναζητούμε το ωραίο παντού, δεν θα τίθετο καν θέμα για το γκρέμισμα ή μη του πανέμορφου art-deco διατηρητέου της Αρεοπαγείτου!




Απλά δεν θα τολμούσε να περάσει καν ως σκέψη από το μυαλό κανενός Αθηναίου το γκρέμισμα ενός τέτοιου κτίσματος!

H Ισπανία αγαπάει την αρχιτεκτονική

και το αποδεικνύει συνεχώς με καινούρια κτίρια, δείγματα συγχρονης αρχιτεκτονικής


και ανακαινίσεις κτιρίων ή σταδίων!




Ιδού λοιπόν ένα νέο δικαστικό μέγαρο που θα ανεγερθεί στην Μαδρίτη, βασισμένο στα σχέδια της διάσημης και βραβευμενης με το ανώτερο βραβειο παγκόσμιας αρχιτεκτονικής διάκρισης της Ιρακινής αρχιτέκτων Zaha Hadid.






και το πλήρες ανακαινισμένο στάδιο της Barcelona, όπως θα είναι μετα την επέμβαση της Foster + Partners.





Δεν σας πειράζει που βλέπω το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης και με πιάνει θλίψη σε σχέση με το τι βλέπω να φτιαχνεται στο εξωτερικό...
Στην πόλη του Βωβού ακόμη και τα μουσεία μοιάζουν με δικά του κτίρια....

Αυθαίρετος ή άσχετος?

Υποθέτω ότι οι περισσότεροι έχετε μάθει τι έχει γίνει με την οικοδομή του Σουφλιά στην Ανάβυσσο....
...που ενώ δεν ίσχυε η οικοδομική άδεια (γιατί δεν είχε έγκριθεί η αναθέωρηση που έκανε το 2005) συνέχιζε να ολοκληρώνει την οικοδομή του... και που βγήκε ο Τάσος Τέλλογλου στον ΣΚΑΙ και αποκάλυψε όλα τα στοιχεία της υπόθεσης?

"Είναι γνωστό το ήθος και η ακεραιότητα του κ. Σουφλιά" μας θυμίζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και έτσι όπως και ο υπουργός επισημαίνει "...το Φεβρουάριο του 2005 κατατέθηκε αίτηση για αναθεώρηση της άδειας, ωστόσο, για λόγους που ο ίδιος δεν γνωρίζει, η Πολεοδομία καθυστέρησε την έκδοσή της. Όπως προστίθεται στην ανακοίνωση, ο μηχανικός δεν ενημέρωσε τον κ. Σουφλιά για την ανεξήγητη -όπως την χαρακτηρίζει- καθυστέρηση της πολεοδομίας."

Το πληρες τηλεοπτικό ρεπορτάζ της όλης υποθεσης βρίσκεται στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΙ, μαζί και τα έγγραφα από την Πολεοδομία Μαρκοπούλου και την Νομαρχία Αθηνών.

Εγώ μια απορία έχω...

Ο Σουφλιάς είναι πολιτικός μηχανικός.
Είναι και ο αρμόδιος υπουργός για θέματα πολεοδομίας.
Έχει υπογράψει και καμποσα σχετικα διατάγματα για πολεοδομικα θέματα.

Και άντε το προσπερνάω ότι πήγε να χτίσει σε περιοχή εκτός σχεδίου, ένας τότε wannabe Υπουργός Περιβάλλοντος. Αλλά να δηλώνει ότι δεν είχε ιδέα ότι λειτουργουσε χωρίς άδεια και ότι φταίει για αυτό ο μηχανικός του μόνο?

Κυριε Υπουργέ... για διαβάστε παρακατω τον ΓΟΚ, στο άρθρο 335:

"ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ 1. Για την έναρξη των οικοδομικών εργασιών επιβάλλεται η θεώρηση της άδειας από το οικείο αστυνομικό τμήμα.
2. Με την έναρξη των οικοδομικών εργασιών τοποθετείται σε εμφανές σημείο του εργοταξίου πινακίδα διαστάσεων τουλάχιστον 30 εκατοστά χ 40 εκατοστά με τον αριθμό και τη χρονολογία έκδοσης της οικοδομικής άδειας, σύμφωνα με την οποία εκτελούνται οι οικοδομικές εργασίες στο οικόπεδο.
Επιβάλλεται επίσης να βρίσκεται στο εργοτάξιο, φωτοαντίγραφο της άδειας της οικοδομής που φέρει την υπογραφή και σφραγίδα του μηχανικού, όταν εκτελούνται οι οικοδομικές εργασίες. Αν έστω και ένα από τα παραπάνω στοιχεία παραλειφθεί διακόπτονται αμέσως οι οικοδομικές εργασίες από την υπηρεσία που διαπιστώνει την παράβαση (αστυνομία, πολεοδομική υπηρεσία), η οποία τις επιτρέπει μετά τη συμπλήρωσή τους. Αν η παράβαση διαπιστώνεται από την αστυνομία εκτός από την επιβολή της διακοπής των οικοδομικών εργασιών, ειδοποιείται αμέσως η αρμόδια πολεοδομική υπηρεσία για την επιβολή του προστίμου που προβλέπεται από την παρ. 13 του άρθ-382, για την περίπτωση μη τοποθέτησης πινακίδας.
3. Ο έλεγχος των οικοδομικών εργασιών γίνεται οποτεδήποτε από τις πολεοδομικές υπηρεσίες.
4. Αν κατά τον επιτόπου έλεγχο (αυτοψία) διαπιστωθεί ότι η κατασκευή δεν συμφωνεί με τα εγκεκριμένα σχέδια της άδειας και η ασυμφωνία δεν εμπίπτει στις περιπτ.α και β της παρ.4 του προηγούμενου άρθρου εφαρμόζεται το Αρθ-381 παρ.1. ( Κάθε κατασκευή που εκτελείται: α) χωρίς την άδεια του Αρθ-329 παρ.1 ή β) καθ' υπέρβαση της άδειας ή γ) με βάση άδεια που ανακλήθηκε ή δ) κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων είναι αυθαίρετη και υπάγεται στις σχετικές για τα αυθαίρετα διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου.

Η αρχικη άδεια προεβλεπε 2 χτίσματα των 61τμ έκαστο.

Τι συμπεραίνουμε κυριε Υπουργε?

• Πήγατε να θεωρήσετε την άδεια από το οικείο αστυνομικό τμήμα? Όχι!
• Είδατε αναρτημένη σε ταμπέλα την αναθεωρημένη άδεια στην Οικοδομή σας? Όχι!
• Χτιζόταν επί δύο χρόνια η οικοδομή χωρίς άδεια? Ναι!
• Η πολεοδομία προφανώς επί δύο χρόνια δεν είχε προσέξει την έλλειψη της ταμπέλας με τον αριθμό Αδείας στην οικοδομή? Ναι!
  
• Πληρώνατε τον μηχανικό σας επί δύο χρόνια για να συνεχίζει το χτίσιμο? Ναι!
  
• Είναι λάθος να ισχυρίζεται ο μηχανικός σας ότι κακώς αποκαλούν τα ΜΜΕ την οικοδομή αυθαίρετη? Σαφεστατα και είναι ΛΑΘΟΣ!

Αν δεν μπορείτε να ελέγξετε την δική σας οικοδομή αν είναι ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ή όχι, κε Σουφλιά και σας φταίει μόνο ο μηχανικός σας τότε πως θα σας εμπιστευτουμε ότι μπορείτε να ελέγξετε τα χιλιάδες χτίσματα ανα την Ελλάδα αν είναι συννομα ή απλά αυθαίρετα?

Πως συνεχίζει και σας δίνει η Κυβέρνηση την δικαιοδοσία ως Υπουργός να ελέγχετε, να κρίνετε και να αποφασίζετε για εκατοντάδες Αιτήσεις Θεραπείας πολύ μεγαλύτερης δυσκολίας και πολυπλοκότητας από το θέμα μίας απλής άδειας οικοδομής, όταν δεν μπορούσατε επί δύο χρόνια να κάνετε μία απλή ερώτηση στον μηχανικό σας, και να τον ρωτήσετε αν έχει βγει η Αναθεώρηση της Αδείας, ενώ παράλληλα συνεχίσατε να τον πληρώνατε να συνεχίσει τις οικοδομικές εργασίες?
Ήμήπως τώρα βγείτε - ως άλλος Ανδρέας - και μας πείτε ότι ο μηχανικός πληρωνε μόνος του τις εκτελεσθείσες εργασίες και ότι επι δυο χρόνια δεν είχατε επισκεφθεί την οικοδομή να δείτε τι φτιάχνει και άρα δεν προσέξατε καν ότι δεν υπήρχαν καν τα αναθεωρημένα σχέδια στην αναγειρόμενη οικοδομή?

Κανατε ένα λάθος. Παραδεχτείτε το και αν είστε και μάγκας, παραιτηθείτε...
Έτσι ως απλή ένδειξη τιμιότητας απέναντι σε όλους αυτους τους ψηφοφόρους σας που σας τιμήσανε για το "γνωστό σας ήθος και ακεραιότητα".

Για να μην σας κρίνει η ιστορία ως παράνομο και ανήθικο. Να σας κρίνει απλά ως μη ικανό και επαρκή για μία τέτοια σοβαρή θέση, σαν και αυτή του Υπουργου ΠΕριβάλλοντος ΧΩροταξίας και Δημοσίων Εργων.

Αναααααπηροοοος!

Έχω άδικο που θυμήθηκα τον Φωτόπουλο στον "Αόοοομαααατοοο" από την "Κάλπικη Λίρα", βλέποντας Σαββάτο πρωί σε φανάρι της Πειραιώς, έναν επαίτη να παρατάει τα δεκανίκια του και να πηδάει πάνω στο container , προκειμένου να βοηθήσει τις άλλες δύο ομοφυλές του να κατεβάσουν τα αλουμινένια κουφώματα που είχαν σφηνώσει?

Ωραίο σπίτι, άσχημη νοοτροπία

Με την πρώτη ματιά βλέποντας από απόσταση αυτό το σπίτι στο Ναυπλιο, σου κάνουν εντύπωση τα φρέσκα και ζωντανα του χρώματα.

Όμορφο. Ξεχωρίζει από τους γκρίζους τόνους του μπετόν στην γειτονική πλατεία aka πάρκιγκ.

Πλησιάζεις κοντά να βγάλεις φωτογραφία (εδώ κάνετε κλικ στην φωτογραφία για να μεγεθύνετε) και τότε και μόνο προσέχεις τις προχειρα γραμμένες στο χέρι (να πω καλύτερα στο πόδι για να ακριβολογώ) ταμπελίτσες μία με το όνομα της Πανσιον μόνο στα Αγγλικά και μία ακόμη πιο χαμηλά που δείχνει προς τα που είναι η ρεσεψιον.

Δυστυχώς η αγάπη για τις λεπτομέρειες είναι που κάνει ένα εκ πρώτης όψεως όμορφο σπιτι να απέχει ελάχιστα από το συγχρονο νεοελληνικό κιτς. Παρατηρώ ότι συχνά εμείς οι Έλληνες (και συμπεριλαμβάνω και μενα για λόγους που πρέπει να εξηγήσω σε άλλο ποστ) δεν δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες. Και χαλάμε την τελική προσπάθεια...

Αν βοηθούσε και ο δήμος και η ΔΕΗ και κρύβανε τις κεραίες κατά τα πρότυπα της Πλάκας και υπογειοποιούσανε τα καλώδια του ρεύματος, αυτό το χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική σπίτι θα ξεχώριζε ακόμη περισσότερο και θα συνέβαλε στο μέγιστο στο να φύγεις από το Ναύπλιο με ακόμη περισσότερες θετικές εντυπώσεις!

Και για να μην φανώ γκρινιάρης μόνο, θα ήθελα να ξεχωρίσω αρκετά μαγαζιά στο κέντρο του Ναυπλίου που μου έκαναν πολύ όμορφη εντύπωση με την διακόσμησή τους, εσωτερική και εξωτερική, τα οποία όμως δεν καταφερα να βγάλω φωτογραφία, μιας και κουβάλαγα στα χέρια το μισοκοιμισμένο μου γιο.

Σίγουρα θα ξαναπεράσω από το Ναύπλιο, είτε στην διάρκεια αυτών των διακοπών είτε κάποιο ΣΚ μέσα στον χρόνο και γιατί όχι και να ψωνίσω ένα μοναδικό χειροποιητο t-shirt από το "Don't kiss the frog" είτε κάποιο αντικείμενο για το σπίτι από τα πολύ ενδιαφέροντα ακόμη μαγαζάκια στο ίδιο στενό, είτε κάποιο μικρό περσικό χαλί ή κιλίμι από το μαγαζί που έμοιαζε με σκηνικό από την αγορά κάποιας αραβικής πόλης στην εποχή των παραμυθιών της Χαλιμάς, και του οποίου το όνομα μου διαφεύγει τώρα (ω τι πρωτότυπο για εμένα.... αν και είμαι σίγουρος ότι ξεκινούσε από Μ... παω να πάρω βιταμίνες μπας και θυμηθώ!)

Δεν βλέπω Ελληνικό, βλέπω Λεκανοπέδιο!

Διάβασα και γω με ενδιαφέρον στην Καθημερινή, την πρόταση του Στέφανου Μάνου για τα παρκα στην Αθήνα.

Φρέσκιες ιδέες, όραμα και ρεαλισμός.
Αλλα έχω κάποιες δικές μου αντιρρήσεις, προβληματισμους αλλά και άλλες πιο ρεαλιστικές ιδέες.
Για να τα δουμε πιο αναλυτικα:

Ο Μάνος συστηνει να πουλήσει το κράτος 2.600 στρέμματα για 4 δις ευρώ. Δλδ. με 1,5 εκατομύριο το στρέμμα. Όχι κακή τιμή, αλλα ούτε και ακριβή για τέτοιο φιλέτο. O Μάνος μιλάει ότι με τέτοιες προδιαγραφές η περιοχή θα είναι πιο ελκυστική και από την Εκάλη. Στο Χαλανδρι ήδη τέτοιες τιμές παιζουν για αγορά στρέματος απο εργολαβους.

Πουλάμε λοιπόν 2600 στρεματα για να αγορασουμε 2000 στρεματα πολυκατοικιών που θα απαλλοτριωθουν.

Αν σε κάθε στρεμμα πολυκατοικιας αντιστοιχουν 4 φορές περισσότερα τετραγωνικα διαμερισματων (τουλάχιστον), τότε θέλουμε τουλάχιστον αν μιλάμε μόνο για φθηνες και υποβαθμισμενες περιοχές άλλες 4 φορές αυτά τα λεφτα, μόνο για απαλλοτρίωση. Βάλε γκρεμίσματα, μεταφορά μπάζων, δημιουργία χωματερών, και κατασκευή πάρκων....

Τουλάχιστον 20 δις ευρω έξτρα θέλουμε για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο όραμα! Πολλα λεφτά!

Αν σκεφτουμε ότι δεν υπάρχουν μόνο παλιες οικοδομες αλλα και καινούριες, καταλαβαίνει κάποιος ότι το τελικό ποσο ανεβαίνει και άλλο και ξεπερνάει τους προϋπολογισμους του κράτους. Συν όλα τα υπόλοιπα νομικά έξοδα που θα προκύψουν με τους έστω και λίγους από τους χιλιάδες ιδιοκτήτες που θα καλεστουν να πουλήσουν την περιουσία τους στο κρατος.

Και αυτοι που θα φύγουν απο εκεί? Για τους κατοίκους μιλάω και όχι για τους ιδιοκτήτες. Που θα πανε να μείνουν? Σίγουρα σε άλλες πιο υποβαθμισμενες περιοχές, που θα μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα ενοίκια.
Γιατί και στις μετεπειτα αναβαθμισμένες γειτονιές θα έχει ανεβει η αξία των ακινήτων.

Κύριε Μάνο, είμαι σίγουρος ότι ως Υπουργός Οικονομίας, δεν θα εγκρίνατε εύκολα 20 δις ευρώ για δημιουργία πάρκων... Άρα ή ζητάμε περισσότερα λεφτά από τους επίδοξους επενδυτές ή σκεφτόμαστε κάτι άλλο.

Σκεφτόμαστε λοιπόν κάτι άλλο.
Δέκα "Ολυμπιακά χωριά"φτιάχνεις με αυτά τα λεφτά. Και μετά αν τα πουλήσεις το κάθε διαμέρισμα με 2-3 χιλιάρικα το τετραγωνικό (εγώ θα τα έβαζα σε δημοπρασία), το κράτος θα βγάλει έξοδα που δεν τα έχει βγάλει με όλες μαζεμένες τις αποκρατικοποιήσεις μαζί τα τελευταία 15 χρόνια!


Έχετε παει να δείτε τι όμορφο που είναι το Ολυμπιακό χωριό? Είναι το μοναδικό μέρος στην Αθήνα που θα έδινα τα υπέρογκα ποσά που ζητάνε οι εργολάβοι οικοδομών ανα τετραγωνικό για να αγοράσω σπίτι. Γιατί αξίζει η όλη περιοχή. Φαρδιοι δρόμοι, ακόμη πιο φαρδια πεζοδρόμια, παντου πάρκα, σχολεία, νοσοκομείο, δίπλα στην Εθνική και Αττική Οδό, κάτω από το βουνό, δίπλα στο δάσος της Βαρυμπομπης.
Και υπαρχουν περιοχές ακόμη στην Αττική (και όχι μόνο!!!) που θα μπορούσαν να δεχτουν τέτοια χωριά, χωρίς να χρειαστεί μια περιουσία σε απαλλοτριώσεις.

Κλείνει η παρένθεση της δικής μου ιδέας.


Και άντε και τα καναμε τα παρκα.

Πως θα πας στο πάρκο στην Κυψέλη?
Πάλι διασχίζοντας ένα μισοσκαμμένο πεζοδρόμιο, σκεπασμενο με κάδους, κορμους δέντρων, στην ουσία μη αφήνοντας χώρο για καροτσάκια και να περπατήσει άνετα μία οικογένεια που κάνει την βόλτα της ή ένας ΑΜΕΑ.

Δεκάδες σκέψεις ξεπηδάνε, με την εφαρμογή μίας τέτοιας αν μη τι άλλο επαναστατικής σκέψης του Μάνου.

Η κάθε κίνηση ή η κάθε αλλαγή που τυχόν εφαρμοστεί στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, έχει δεκάδες παραμέτρους που πρέπει να ληφθουν υπόψη.
Ως που θέλουμε τα σύνορα της Αθήνας?
Στο Κιάτο, στο Μαραθώνα, στην Μαλακάσα?
Ή ξεχνάμε την Αθήνα και πάμε να κάνουμε μια καλύτερη αρχή κάπου αλλού στην Ελλάδα?
Το κέντρο της Αθήνας, πως το επιθυμούμε? Θέλουμε ένα κέντρο μοντέλο, που να είναι θελκτικό για τους τουρίστες. Θέλουμε να απομακρύνουμε κάθε υπηρεσία από το κέντρο.
Δεν γκρεμίζουμε για προθέρμανση, όλη την παλιατζούρα πολυκατοικίες τριγύρω από την Ομόνοια και να κάνουμε ένα όμορφο πάρκο?
Αλλα να μου πεις, εδώ δεν τολμάμε να γκρεμίσουμε το αίσχος των προσφυγικών κατοικιών στην Αλεξάνδρας...


Ας βρουμε κάποια όρια και να οριοθετήσουμε τις αναγκες μας και την αναπτυξη μας.

Μήπως να σκεφτόμασταν κάτι πιο δραστικό?

• Δυνατότερα κίνητρα για αποκέντρωση? ή για να γίνω πιο ρεαλιστής... Να αναζητήσουμε τα ικανά κίνητρα που θα πετύχουν την αποκέντρωση
  

• Να βάλουμε όρια ζωής στις παλαιες πολυκατοικίες και μετά φουρνέλο... Δια νόμου!
  

• Να γεμίσουμε παρκιγκ, να κλείσουμε δρόμους και να αυξησουμε τους πεζόδρομους. (Δώστε τα πάρκιγκ στην Vinci. Αυτοι ξέρουν!)
  

Αλλά και πάλι....

Πρέπει να συνηθίσουμε να περπατάμε παλι.
Είναι βασικό. Όσα παρκα και να φτιαξουμε, να μάθουμε να παίρνουμε την συγκοινωνία, να αφήνουμε το αμαξι στο γκαραζ για όλη την εβδομαδα.

Μιλάει ο Μάνος αλλα και άλλοι για παρκο στον υμηττό
Είδα και στην Παρνηθα. Πόσοι ανεβαινανε πριν την Πυρκαγιά?
Και τώρα εκεί μπροστα που δεν έχει καεί, πόσοι έρχονται? Πόσοι ξέρουν τα καταφύγια? Πόσοι έχουν περπατησει στα μονοπατια της Βαρυμπομπης? Ελάχιστοι συγκρινόμενοι με τον πληθυσμό αυτής της πόλης. Αυτή η πόλη προτιμάει να μπει στο αμάξι κάθε Σαββατοκύριακο, να μποτιλιαριστεί για ώρες στην Κακιά Σκάλα και να πάει να συνωστιστεί με χιλιάδες άλλους στις κοντινές παραλίες για μερικές ώρες και να ξαναγυρίσει πίσω.

Το κύριο πρόβλημα αυτής της πόλης, όπως και παλαιότερα έχει τονίσει ο Μάνος είναι τα πεζοδρόμια.
Και κανένας δεν προτείνει κάτι ουσιαστικό.
Σε κάποια προάστια έχουν γίνει κάποια πραγματα, αλλα πολυ πρόχειρα και χωρίς συνολικό όραμα. Ο καθένας βλέπει τον Δήμο του και όχι το Λεκανοπέδιο.

Εχουμε γεμίσει Δημους.
Ο Δήμος δεν είναι ένας χάρτης μόνο για ασκήσεις πάνω του από τον κάθε επώνυμο αθλητή, γιατρό, έμπορα, φαρμακοποιό που αποφάσισε μία ημέρα να ταϊσει την ματαιοδοξία του και με το αξίωμα του Ανωτατου Δημοτικου Αρχοντα (sic).
Οι Δήμοι θέλουν πολεοδόμους, αρχιτέκτονες, μηχανικούς και οικονομολόγους και όχι τηλεστάρς. Το ίδιοι και η Βουλή... αλλα με αυτήν θα ασχοληθουμε για τα καλά μες το προσεχές διάστημα.

Πρέπει να δουμε γενικα το πρόβλημα, αν θέλουμε κάποτε πραγματικά να αλλαξουμε την σημερινή εικόνα του Λεκανοπεδίου και αν κάποιοι πολιτικοί πραγματικά επιθυμουν να συνδέσουν το όνομά τους με σημαντικές αλλαγές στην χώρα μας.