Η επανάσταση ξεκίνησε...

ή μάλλον ποτέ δεν σταμάτησε για να ξεκινήσει πάλι.

Πάντα υπήρχαν επαναστάτες, σε κάθε εποχή και σε κάθε μήκος και πλάτος του κόσμου τούτου.

Απλά πάντα ήταν μικρή μειοψηφία ανάμεσα σε τεράστιες μάζες συμβιβασμένων ανθρώπων.

Σήμερα το πρωί, ένα στενό πριν την δουλειά μου στην Κηφισίας, συνάντησα μία από αυτούς.

via bicyclesonly

Ναι ... ζουνε δίπλα μας. Κυκλοφορούν αναμεσά μας.

Αθόρυβα, πραγματικά αθόρυβα, χωρίς να αφήνουν ίχνη,

χωρίς να μολύνουν, χωρίς να καθυστερούν τους άλλους

χωρίς άγχος

Δεν πρόλαβα δυστυχώς να βγάλω την κάμερα από την θήκη της.

Η σκηνή όμως έχει αποθανατιστεί μες τον εγκέφαλο μου σαν να έκαναν κλικ τα μάτια μου...

Η ποδηλάτρια με το ροζ γυναικείο ποδηλατο που με προσπέρασε ξαφνικά από τα δεξιά και την έβλεπα να χάνεται περνώντας χαλαρά με το ίδιο ρυθμό ανάμεσα από τα μποτιλιαρισμένα μπροστινά αυτοκίνητα και να χάνεται τελικά πίσω από τις τεράστιες σιλουέτες των μαύρων καλογυαλισμένων τζιπ.

To post αυτό κλείνει με το ποίημα του Ελύτη "Η ποδηλάτισσα¨που μας υπενθύμισε η Ελένη σε σχόλιο της:

Το δρόμο πλάι στη θάλασσα
περπάτησα που 'κανε κάθε
μέρα η ποδηλάτισσα.

Βρήκα τα φρούτα που 'χε
στο πανέρι της, το δαχτυλίδι
που 'πεσε απ' το χέρι της.

Βρήκα το κουδουνάκι και το
σάλι της, τις ρόδες,
το τιμόνι, το πεντάλι της.

Βρήκα τη ζώνη της, βρήκα σε
μιαν άκρη, μια πέτρα διάφανη
που 'μοιαζε με δάκρυ.

Τα μάζεψα ένα ένα και τα
κράτησα κι έλεγα πού 'ναι
πού 'ναι η ποδηλάτισσα.

Την είδα να περνά πάνω
απ' τα κύματα, την άλλη μέρα
πάνω από τα μνήματα.

Την τρίτη νύχτωσ' έχασα
τ' αχνάρια της, στους ουρανούς
άναψαν τα φανάρια της.

Friendly Parisian? (yes, it does exist!)

Έτσι υπογράφει ο Eric κάτω από το προφίλ του στο διάσημο blog του PDP (ParisDailyPhoto) που έχει γίνει πρότυπο για εκατοντάδες ακόμη CityDailyPhoto blogs από όλο τον κόσμο.

Και δεν είναι μόνο friendly! Είναι ευφυέστατος, αξιαγάπητος, δημιουργικός... και τέλος....

... δεν χαλάει χατίρια στους φανατικούς αναγνώστες του!

Ένας Αμερικανός αναγνώστης του τον παρακάλεσε να τον τραβήξει φωτογραφία μαζί με την κοπέλα του, όταν εκείνος θα ερχόταν Παρίσι και την στιγμή που θα της έκανε πρόταση γάμου σε μία γέφυρα κάτω από τον Πύργο του Αϊφελ και χωρίς εκείνη βέβαια να πάρει χαμπάρι την όλη σκηνή!


Και ο Eric δέχθηκε και το όμορφο αποτέλεσμα φαίνεται στο καθημερινό του ποστ, αλλά και εδώ. Μια φωτογραφία που θυμίζει τον μοναδικό Doisneau.


Ο Manu kαι η Smitha μάλιστα δεν διστάζουν να κάνουν και χιούμορ απαντώντας στην κλασσική ερώτηση των αναγνωστών του PDP αν τελικά η κοπέλα είπε το πολυπόθητο ΝΑΙ!

Σας μεταφέρω την απάντηση της Smitha και δείτε και τον υπόλοιπο διάλογό τους στα σχόλια:

"I told Manu hell no! If he couldn't afford to take me somewhere nice and warm than I doubt he can afford to keep me in the style to which I've grown accustomed."

update: Τελικά απεδείχθη ότι ο παραπάνω διάλογος ήταν λίγο fake από έναν φίλο του Eric και του blog!

Η πανέμορφη Smitha είπε τελικά το ναι στον Manu και αναμένουμε και περισσότερες λεπτομέρειες σε λίγες ημέρες...

Μία από τις όμορφες στιγμές του Παρισιού,
μία από τις όμορφες και ξεχωριστές στιγμές στα blogs.

Merci beaucoup, Eric!

Ουρανός σαν ... πεντάγραμμο

Κυριακάτικη ραστώνη...

...και γω κάνω 40 πράματα ταυτόχρονα...

Σιγύρισμα, διάβασμα εφημερίδων, περιοδικών, μικυ μαους, ποστς, τακτοποιώ αρχεία και παίζω με φωτογραφίες σαν και την παραπάνω, ακούω νέες μουσικές που έχω βρει, ενίοτε μιλώ και στο τηλεφωνο....

Ναι...ο μικρός λείπει σήμερα το πρωί. Είναι για βόλτα στην θάλασσα με παππου και γιαγιά!

Έκλειψη σελήνης στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο

Από τον Αντώνη Αγιομαμίτη και το εξαιρετικό perseus.gr μια υπέροχη εικόνα από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο την ώρα της έκλειψης του φεγγαριού, την 21η Φεβρουαρίου!

Γκλαμουράτο ... Ρετιρέ!

Επειδή την βλέπω αυτή την ταμπέλα εδώ και κανά δίμηνο, στο τέρμα της Αμαρουσίου Χαλανδρίου, είπα να βοηθήσω και γω τον πωλητή του διαμερίσματος μπας και ενδιαφέρεται κανένας από τους ... γκλαμουράτους αναγνώστες μου!

Οτέλ Λουβρ ισι!

Τι Μεταξουργείο, τι Μονμάρτρη!

Δεν πτοούμαι από ότι βλέπετε!
Συνεχίζω να κοιτάζω ψηλά έστω και αν η εικόνα πολλές φορές όχι μόνο αισθητική δεν είναι, αλλά πιο πολύ για τραγελαφική μοιαζει!

Σηκώστε τα κεφάλια!

Γιατί καμιά φορά ακόμη και η άσχημη Αθήνα που δεν παύουμε να την κατακρίνουμε, μπορεί να κρύβει όμορφες εκπλήξεις σαν και αυτή του ανακαινισμένου Μέγαρου Πάλλη που έβγαλε επιτέλους μετά από πολύ καιρό τον βρωμικό μουσαμά που το κάλυπτε και αποκάλυψε μία διαφορετική, πιο αριστοκρατική και σίγουρα πιο καθαρή πρόσοψη...


όσο τουλάχιστον τα περιστέρια θα αφήσουν να διατηρηθεί (μην και δω όμως τίποτε μιμητές του Δημαρχείου!)

Βλέπετε η "κακιά" ιδιωτική πρωτοβουλία αλλού ανακαινίζει παλαιά κτίρια ενώ το "καλό" κράτος δεν διστάζει να προωθεί το γκρεμισμα παλαιών διατηρητέων χτισμάτων για το καλό της θέας!!!
Αθήνα εν έτει 2007!

Θέλω να πιστεύω ότι αν ολοένα και περισσότεροι Αθηναίοι μαθαίναμε να κοιτάμε ψηλά, να αναζητούμε το ωραίο παντού, δεν θα τίθετο καν θέμα για το γκρέμισμα ή μη του πανέμορφου art-deco διατηρητέου της Αρεοπαγείτου!




Απλά δεν θα τολμούσε να περάσει καν ως σκέψη από το μυαλό κανενός Αθηναίου το γκρέμισμα ενός τέτοιου κτίσματος!

Ρωτήστε αυτό το παιδί...

...τι πιστεύει ότι έχουν στην χώρα του στο Ιράκ, Κατοχή ή Δημοκρατία?

Γιατί μπορεί να γίνανε εκλογές στο Ιράκ, να έχουν δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και νόμους και σύνταγμα και αστυνομία και στρατό δικο τους,
αλλά
όταν ξένοι υπήκοοι - Αυστραλοί όπως λένε, μέλη ιδιωτικής φρουράς κάποιας Αμερικανικής κυβερνητικής υπηρεσίας με δραστηριότητα στο Ιράκ, ανοίγουν πυρ σε ένα αυτοκίνητο το οποίο έκανε το σφάλμα να μην υπακούσει στις προειδοποιήσεις που τους γίνανε (sic) και να πλησιάσει σε απόσταση λιγότερη των 50 μέτρων το προπορευόμενο κονβόϊ, σκοτώνοντας δύο απλούς πολίτες και μάλιστα χωρίς να συλλαμβάνεται κανένας, τότε καταλύεται κάθε έννοια δημοκρατίας και ισόνομης κοινωνίας. (New York Times)

Καθώς και ακυρώνεται κάθε επιχείρημα περί προσπάθειας των Δυτικων να επιβάλλουν την Δημοκρατία σε τούτη την αδιαμφισβήτητα άγρια χώρα.

Ίσως αυτή η φωτογραφία να είναι η φετινή φωτογραφία της χρονιάς.
Και ίσως με αφορμή αυτή την συγκλονιστική φωτογραφία, αυτό το παιδί να τύχει των καλύτερων και θετικότερων ανακλαστικών της μερίδας Δυτικών που έχουν φιλάνθρωπα και αλληλέγγυα αισθήματα, και να καταφέρει να δραπετευσει από την χώρα και το τρελλο πανηγύρι της βίας που συντελείται εκεί τα τελευταία χρόνια.
Αλλά σίγουρα ο τρόμος και οι καθημερινές φρικιαστικές εικόνες στην Βαγδάτη, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, το Νταρφούρ και αλλού έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα τις μνήμες εκατομμυρίων παιδιών, θύματα πολέμου και βίας, και έχουν θρέψει πληγές που με μαθηματική βεβαιότητα θα τροφοδοτήσουν το μίσος και θα δημιουργήσουν και καινούριες πληγές στις επόμενες νέες γενεές ...

Την φωτογραφία και την είδηση τα πληροφορηθηκα από τον Jaywalker.

Αναααααπηροοοος!

Έχω άδικο που θυμήθηκα τον Φωτόπουλο στον "Αόοοομαααατοοο" από την "Κάλπικη Λίρα", βλέποντας Σαββάτο πρωί σε φανάρι της Πειραιώς, έναν επαίτη να παρατάει τα δεκανίκια του και να πηδάει πάνω στο container , προκειμένου να βοηθήσει τις άλλες δύο ομοφυλές του να κατεβάσουν τα αλουμινένια κουφώματα που είχαν σφηνώσει?

Η Οία παραμένει πανέμορφη ...

γιατί δεν είναι μόνο κοσμοπολίτικη...

Ο γιος και ο πατέρας έχουν τοποθετήσει το ταβλακι πάνω στο μαντράκι και παίζουν, ενώ η μάνα δίπλα τους να αγναντεύει στο πελαγος.

Από τις πιο όμορφες σκηνές που είδα στις διακοπές μου.

Ερωτευμένα ζευγάρια!

Κάθε φορά που πηγαίνω διακοπές σε νησί, θυμάμαι ένα διάλογο που είχα κάνει με ένα ρεσεψιονιστ στην Μύκονο πριν χρόνια.

Τον είχα ρωτήσει κάποτε με αφορμή ένα ζευγάρι που μόλις είχε αφιχθεί στο ξενοδοχείο και φαινόταν να είναι φουλ ερωτευμένο και σε τρελλή ευτυχία, αν μπορεί να καταλάβει αν πραγματικά ένα ζευγάρι είναι ερωτευμένο και πως?

Και μου απάντησε....

"Αν δεις το ζευγάρι με το που αφήνει τις βαλίτσες του να βάζει τα μαγιό και να πηγαίνει για μπάνιο, τότε έχει φύγει ο έρωτας προ πολλού... Πολλά ερωτευμένα ζευγάρια δεν βγαίνουν καν από το δωμάτιο την πρώτη τους ημέρα εδώ."

Και πάντα μπαίνω σε σκέψεις παρατηρώντας τα διάφορα ζευγάρια που πηγαινοέρχονται σε ένα ξενοδοχείο ...

Και αν ο έρωτας έχει φύγει? Μπορούν ακόμη αυτά τα ζευγάρια να ζήσουν ευτυχισμένα και αγαπημένα για χρόνια πολλά?


Θα συνεχίσω τις σκέψεις μου βλέποντας το σημερινό ηλιοβασίλεμα...

Γκρηκ τραντισιοναλ πικτσιουρ

Δύο σε ένα.
Γνήσια ελληνική παράδοση και νησιώτικη απλότητα σε πλήρη αρμονία!

Σταυρός - Σύμβολο ζωής!

Μες το καθαρό γαλάζιο σχηματιστηκε σταυρός...

via symi pictures

update: Δείτε εδώ την λύση στις απορίες σας για αυτό το ποστ!

Μύρισεεεεεεε!!!!

Μύρισε Καλοκαίρι,

μύρισε θάλασσα.

Και από το να αγναντευω τις ντουλάπες και τους φακέλους απέναντί μου, είπα να βάλω μια φωτογραφία που έβγαλα πέρσι στην Σκόπελο μέσα στην θάλασσα.

χωρίς via!

Άντε να ετοιμαζόμαστε ... για Ανάβυσσο!

Για να σηκωνόμαστε ...από τα βάθη του καναπέ!

Η άνοιξη είναι γύρω μας ....

... αλλά κυρίως μέσα μας.
Την φωτογραφία την έβγαλα πρωί ερχόμενος στην δουλειά, περιμένοντας στο φανάρι του Παραδείσου.
Νιώθω ώρες ώρες και ειδικά τα πρωινά που συνωστίζομαι μες στην κίνηση ότι αν δω μία όμορφη λεπτομέρεια μέσα στον τεράστιο όγκο άσχημιας που με περιβάλλει, αρκεί για να αλλάξει όλη μου η ψυχολογία προς το καλύτερο.

Καλημέρες σε όλους!

Η εικόνα της Χρονιάς?

Για μένα σίγουρα!

via

Είναι η εικόνα που αντίκρυσαν αρχαιολόγοι στην Ιταλία, στην διάρκεια ανασκαφών στην πόλη Μάντοβα, στην βόρεια Ιταλία.

Ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο έτσι όπως θάφτηκε 5-6.000 χρόνια πριν...


Δεν χωράνε άλλα λόγια πιστεύω ...

Μια υπέροχη φωτογραφία στολίζει το background μου.

Από την mlazopoulou. Στην σελίδα της έχει δεκάδες εκπληκτικές φωτογραφίες, πολύ όμορφα επεξεργασμένες, που σου χαλαρώνουν το πνεύμα και τις αισθήσεις.

Αν και οφείλω να πω ότι η παραπάνω φωτογραφία ανταγωνίστηκε έντονα στην θέση του background μία εξίσου πολύ όμορφη φωτογραφία ενός ακόμη Έλληνα του flickr, του Olympic.


Εσείς ποια θα διαλέγατε?

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Βλέπονται σε μεγάλο μέγεθος!

Βρέστε μου εσείς τίτλο!!!

Tην φωτογραφία που βλέπετε την τράβηξα χθες το βράδυ στο σαλόνι του 3ου ορόφου στο Μαιευτήριο Ιασώ.

"Ηλικιωμένος στρουμπουλός κύριος καπνίζει σε αίθουσα Μαιευτηρίου, κάτω ακριβώς από το ταμπελάκι που απαγορεύει το κάπνισμα. Αθήνα, 09-11-2006"

Δυσκολεύτηκα πολύ να βάλω τίτλο σε αυτό το Post.
Να τσαντιστώ?
Να βρίσω?
Να τα χώσω?

Ένα είναι το σίγουρο. Με γύρισε 20 χρόνια και βάλε πίσω. Τότε που ζούσαμε την δικτατορία των καπνιστών. Που σε μια χώρα θεριακλήδων το μόνο μέρος που δεν καπνίζανε στην Ελλάδα - ακόμη και μες τα νοσοκομεία - ήταν οι χώροι των χειρουργίων.

Τι να πει κανείς για αυτό τον ηλικιωμένο κυριο που ήρθε να επισκεφτεί το νεογέννητο εγγόνι του, κάπνιζε εντός του νοσοκομείου, ούτε καν κοντά σε ένα παράθυρο, σε ένα χώρο γεμάτο νεογέννητα και τις ταλαιπωρημένες μαμάδες τους.

Ο οποίος παρά την έκκληση των νοσοκόμων, ξαναγύρισε και άναψε και δεύτερο τσιγάρο μετά από μισή ώρα. Ατάραχος, χωρίς να νοιάζεται καν ότι 5 μέτρα απέναντι καθόντουσαν μικρά παιδιά και ένα σωρό κόσμος που αν δεν ένιωθε χαρούμενος λόγω των ευχάριστων μαντάτων που ο καθένας βιώνει σε ένα μαιευτήριο, θα τον είχαν λούσει με ουκ ολίγα ... κοσμητικά.

Τυπικό δείγμα προηγούμενης γενιάς, που αποδεικνύει περίτρανα, ότι είμαστε καλύτερη γενιά και ότι τα παιδιά μας και αυτά θα είναι μια ακόμη καλύτερη γενιά από εμάς.

p.s Και αυτό το Post το αφιερώνω στον μικρό Αλέξανδρο και την μαμά του... που αναπολούν τα παλιά τα χρόνια!