Διάβασα και γω με ενδιαφέρον στην
Καθημερινή, την πρόταση του Στέφανου Μάνου για τα παρκα στην Αθήνα.
Φρέσκιες ιδέες, όραμα και ρεαλισμός.
Αλλα έχω κάποιες δικές μου αντιρρήσεις, προβληματισμους αλλά και άλλες πιο ρεαλιστικές ιδέες.
Για να τα δουμε πιο αναλυτικα:
Ο Μάνος συστηνει να πουλήσει το κράτος 2.600 στρέμματα για 4 δις ευρώ. Δλδ. με 1,5 εκατομύριο το στρέμμα. Όχι κακή τιμή, αλλα ούτε και ακριβή για τέτοιο φιλέτο. O Μάνος μιλάει ότι με τέτοιες προδιαγραφές η περιοχή θα είναι πιο ελκυστική και από την Εκάλη. Στο Χαλανδρι ήδη τέτοιες τιμές παιζουν για αγορά στρέματος απο εργολαβους.
Πουλάμε λοιπόν 2600 στρεματα για να αγορασουμε 2000 στρεματα πολυκατοικιών που θα απαλλοτριωθουν.
Αν σε κάθε στρεμμα πολυκατοικιας αντιστοιχουν 4 φορές περισσότερα τετραγωνικα διαμερισματων (τουλάχιστον), τότε θέλουμε τουλάχιστον αν μιλάμε μόνο για φθηνες και υποβαθμισμενες περιοχές άλλες 4 φορές αυτά τα λεφτα, μόνο για απαλλοτρίωση. Βάλε γκρεμίσματα, μεταφορά μπάζων, δημιουργία χωματερών, και κατασκευή πάρκων....
Τουλάχιστον 20 δις ευρω έξτρα θέλουμε για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο όραμα! Πολλα λεφτά!
Αν σκεφτουμε ότι δεν υπάρχουν μόνο παλιες οικοδομες αλλα και καινούριες, καταλαβαίνει κάποιος ότι το τελικό ποσο ανεβαίνει και άλλο και ξεπερνάει τους προϋπολογισμους του κράτους.
Συν όλα τα υπόλοιπα νομικά έξοδα που θα προκύψουν με τους έστω και λίγους από τους χιλιάδες ιδιοκτήτες που θα καλεστουν να πουλήσουν την περιουσία τους στο κρατος.
Και αυτοι που θα φύγουν απο εκεί? Για τους κατοίκους μιλάω και όχι για τους ιδιοκτήτες. Που θα πανε να μείνουν? Σίγουρα σε άλλες πιο υποβαθμισμενες περιοχές, που θα μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα ενοίκια.
Γιατί και στις μετεπειτα αναβαθμισμένες γειτονιές θα έχει ανεβει η αξία των ακινήτων.
Κύριε Μάνο, είμαι σίγουρος ότι ως Υπουργός Οικονομίας, δεν θα εγκρίνατε εύκολα 20 δις ευρώ για δημιουργία πάρκων... Άρα ή ζητάμε περισσότερα λεφτά από τους επίδοξους επενδυτές ή σκεφτόμαστε κάτι άλλο.
Σκεφτόμαστε λοιπόν κάτι άλλο.Δέκα "Ολυμπιακά χωριά"φτιάχνεις με αυτά τα λεφτά. Και μετά αν τα πουλήσεις το κάθε διαμέρισμα με 2-3 χιλιάρικα το τετραγωνικό (
εγώ θα τα έβαζα σε δημοπρασία), το κράτος θα βγάλει έξοδα που δεν τα έχει βγάλει με όλες μαζεμένες τις αποκρατικοποιήσεις μαζί τα τελευταία 15 χρόνια!
Έχετε παει να δείτε τι όμορφο που είναι το Ολυμπιακό χωριό? Είναι το μοναδικό μέρος στην Αθήνα που θα έδινα τα υπέρογκα ποσά που ζητάνε οι εργολάβοι οικοδομών ανα τετραγωνικό για να αγοράσω σπίτι. Γιατί αξίζει η όλη περιοχή. Φαρδιοι δρόμοι, ακόμη πιο φαρδια πεζοδρόμια, παντου πάρκα, σχολεία, νοσοκομείο, δίπλα στην Εθνική και Αττική Οδό, κάτω από το βουνό, δίπλα στο δάσος της Βαρυμπομπης.
Και υπαρχουν περιοχές ακόμη στην Αττική
(και όχι μόνο!!!) που θα μπορούσαν να δεχτουν τέτοια χωριά, χωρίς να χρειαστεί μια περιουσία σε απαλλοτριώσεις.
Κλείνει η παρένθεση της δικής μου ιδέας.
Και άντε και τα καναμε τα παρκα.
Πως θα πας στο πάρκο στην Κυψέλη?
Πάλι διασχίζοντας ένα μισοσκαμμένο πεζοδρόμιο, σκεπασμενο με κάδους, κορμους δέντρων, στην ουσία μη αφήνοντας χώρο για καροτσάκια και να περπατήσει άνετα μία οικογένεια που κάνει την βόλτα της ή ένας ΑΜΕΑ.
Δεκάδες σκέψεις ξεπηδάνε, με την εφαρμογή μίας τέτοιας αν μη τι άλλο επαναστατικής σκέψης του Μάνου.
Η κάθε κίνηση ή η κάθε αλλαγή που τυχόν εφαρμοστεί στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, έχει δεκάδες παραμέτρους που πρέπει να ληφθουν υπόψη.
Ως που θέλουμε τα σύνορα της Αθήνας?Στο Κιάτο, στο Μαραθώνα, στην Μαλακάσα?
Ή ξεχνάμε την Αθήνα και πάμε να κάνουμε μια καλύτερη αρχή κάπου αλλού στην Ελλάδα?
Το κέντρο της Αθήνας, πως το επιθυμούμε? Θέλουμε ένα κέντρο μοντέλο, που να είναι θελκτικό για τους τουρίστες. Θέλουμε να απομακρύνουμε κάθε υπηρεσία από το κέντρο.
Δεν γκρεμίζουμε για προθέρμανση, όλη την παλιατζούρα πολυκατοικίες τριγύρω από την Ομόνοια και να κάνουμε ένα όμορφο πάρκο?
Αλλα να μου πεις, εδώ δεν τολμάμε να γκρεμίσουμε το αίσχος των προσφυγικών κατοικιών στην Αλεξάνδρας...
Ας βρουμε κάποια όρια και να οριοθετήσουμε τις αναγκες μας και την αναπτυξη μας.
Μήπως να σκεφτόμασταν κάτι πιο δραστικό?
- Δυνατότερα κίνητρα για αποκέντρωση? ή για να γίνω πιο ρεαλιστής... Να αναζητήσουμε τα ικανά κίνητρα που θα πετύχουν την αποκέντρωση
- Να βάλουμε όρια ζωής στις παλαιες πολυκατοικίες και μετά φουρνέλο... Δια νόμου!
- Να γεμίσουμε παρκιγκ, να κλείσουμε δρόμους και να αυξησουμε τους πεζόδρομους. (Δώστε τα πάρκιγκ στην Vinci. Αυτοι ξέρουν!)
Αλλά και πάλι....
Πρέπει να συνηθίσουμε να περπατάμε παλι.
Είναι βασικό. Όσα παρκα και να φτιαξουμε, να μάθουμε να παίρνουμε την συγκοινωνία, να αφήνουμε το αμαξι στο γκαραζ για όλη την εβδομαδα.
Μιλάει ο Μάνος αλλα και άλλοι για παρκο στον υμηττό
Είδα και στην Παρνηθα. Πόσοι ανεβαινανε πριν την Πυρκαγιά?
Και τώρα εκεί μπροστα που δεν έχει καεί, πόσοι έρχονται? Πόσοι ξέρουν τα καταφύγια? Πόσοι έχουν περπατησει στα μονοπατια της Βαρυμπομπης? Ελάχιστοι συγκρινόμενοι με τον πληθυσμό αυτής της πόλης. Αυτή η πόλη προτιμάει να μπει στο αμάξι κάθε Σαββατοκύριακο, να μποτιλιαριστεί για ώρες στην Κακιά Σκάλα και να πάει να συνωστιστεί με χιλιάδες άλλους στις κοντινές παραλίες για μερικές ώρες και να ξαναγυρίσει πίσω.
Το κύριο πρόβλημα αυτής της πόλης, όπως και παλαιότερα έχει τονίσει ο Μάνος είναι τα πεζοδρόμια.
Και κανένας δεν προτείνει κάτι ουσιαστικό.
Σε κάποια προάστια έχουν γίνει κάποια πραγματα, αλλα πολυ πρόχειρα και χωρίς συνολικό όραμα. Ο καθένας βλέπει τον Δήμο του και όχι το Λεκανοπέδιο.
Εχουμε γεμίσει Δημους.
Ο Δήμος δεν είναι ένας χάρτης μόνο για ασκήσεις πάνω του από τον κάθε επώνυμο αθλητή, γιατρό, έμπορα, φαρμακοποιό που αποφάσισε μία ημέρα να ταϊσει την ματαιοδοξία του και με το αξίωμα του Ανωτατου Δημοτικου Αρχοντα (sic).Οι Δήμοι θέλουν πολεοδόμους, αρχιτέκτονες, μηχανικούς και οικονομολόγους και όχι τηλεστάρς. Το ίδιοι και η Βουλή... αλλα με αυτήν θα ασχοληθουμε για τα καλά μες το προσεχές διάστημα.
Πρέπει να δουμε γενικα το πρόβλημα, αν θέλουμε κάποτε πραγματικά να αλλαξουμε την σημερινή εικόνα του Λεκανοπεδίου και αν κάποιοι πολιτικοί πραγματικά επιθυμουν να συνδέσουν το όνομά τους με σημαντικές αλλαγές στην χώρα μας.
και η ιδέα έπεσε σε χρόνο dt....
