Αν στις γυναίκες το μακιγιάζ τονώνει την αυτοπεποίθηση, τις κάνει πιο προσιτές στους άνδρες και πιο συμπαθητικές στον κύκλο τους, μήπως μπορεί να πει κάποιος κάτι ανάλογο και για το βάψιμο αυτών των πολυκατοικιών κάπου στην Ρωσία (αν δεν κάνω λάθος)?
Αν κάποιος ταξιδέψει σε αυτά τα μέρη του πρωην σοσιαλιστικού - κομμουνιστικού παράδεισου, δεν θα δυσκολευτεί να δει χιλιάδες πολυκατοικίες - γκέτο - σαν και αυτές που είχα δημοσιεύσει παλαιότερα εδώ.
Και αν όντως αυτοί οι κάτοικοι νιώθουν πολύ καλύτερα όταν και οι ίδιοι ερχόμενοι στις κατοικίες τους ή κοιτώντας από τα παραθυρά τους έξω, αντικρίζουν λίγο χρώμα σε κόντραστ με την μουντάδα του ουρανού, που σε αυτές τις περιοχές αποτελεί μόνιμο σκηνικό για τους περισσότερους μήνες του χρόνου, μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι ένα παρόμοιο μακιγιάζ θα βοηθούσε να αλλάξουν διάθεση και οι εκατομμύρια Αθηναίοι που καθημερινά αντικρίζουν μία άχρωμη και βρώμικη πόλη.
Κάτι πήγε να γίνει στους Ολυμπιακούς, αλλά με το που έφυγαν οι μουσαφίρηδες εγκαταλείφθηκε το όλο σχέδιο!
Γιατί λείπει το χρώμα από αυτή την πόλη?
Μήπως τελικά το μακιγιάζ εμείς θεωρούμε το χρειαζόμαστε μόνο για να είμαστε επιφανειακά θελκτικοί στους ξένους?
Ή μήπως - ακόμη χειρότερα - έχουμε συνηθίσει την ασχήμια μας και θέλουμε να την επιβάλλουμε και στους επισκέπτες αυτής της πόλης μαζί με την Ακρόπολη και την χωριάτικη σαλάτα!
Περισσότερες φωτογραφίες από τα χρωματιστά κτίρια μπορείτε να βρείτε στο freshpics.
