Ξύπνησα. Στο μυαλό μου στριφογυρνάει μια ιδέα που μου γεννήθηκε ως απόρροια σκέψεων από ένα όνειρο που έβλεπα. Δεν θυμάμαι πια το όνειρο. Θυμάμαι τις σκέψεις μου. Μπορεί και αυτές να έχουν ξεθωριάσει μέχρι να τελειώσω αυτή την ανάρτηση.
Δεν πρόλαβα να πιω την πρώτη γουλιά εσπρέσσο και στην κορυφή του google reader ήταν ένα κείμενο με τον πιασάρικο - για εμένα- τίτλο "άλγεβρα" ... από μία από τις πιο παλιές μου φίλες στο χώρο των blogs...την lemon
Έκπληξη...
Ένα ποίημα...
του Jeffrey McDaniel...
μόλις 109 λέξεις... που μετέφρασε η lemon από το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο που βλέπετε παρακάτω:
... μια απλή σκέψη, μια απλή ιδέα σαν αυτή που έκανα όταν ξύπνησα...
και μετά περιπλανήθηκα λίγο ακόμη στον reader μου... να διαβάσω κείμενα φίλων που αμέλησα το τελευταίο διάστημα που δουλεύω σαν τρελλος...
και εκεί που ενημερωνόμουν για την καθημερινότητα και τις σκέψεις μιας αγαπημένης παιδικής μου φίλης που υπογράφει τα εξαιρετικά της κείμενά (και τις ακόμη πιο εξαιρετικές συναταγές της) ως tilemetora είδα αυτό το βίντεο...
"Αυτές είναι οι παρέες που γράφουν ιστορία πραγματικά. "
Μια σκέψη-ιδέα, ένα κείμενο, ένα βίντεο, ένα πρωινό ξύπνημα με την γλυκιά φωνή και αγκαλίτσα του μικρου μου γιου, ένα σαλόνι και ένας υπολογιστής γεμάτο αποδείξεις όμορφων στιγμών του τελευταίου διήμερου...
...ενδείξεις ότι αξίζει να πιστέψω να είμαι αισιόδοξος...
Δεν είναι αυτά καθ'αυτά video-cast γιατί δεν τα δημοσιεύω αυτόνομα, ούτε έχουν feed ή αρίθμηση και το βασικότερο δεν τα έχω επεξεργαστεί σε ένα μοναδικό βίντεο λόγω έλλειψης χρόνου. Αμοντάριστα, κουνημένα, χωρίς πρόγραμμα... Αλλά το τελευταίο είναι ίσως και το ζητούμενο από μένα. Χωρίς πρόγραμμα. Δύο τρία λεπτά σκέψεων, μουσικής, εικόνας από εμένα. Τα σημερινά βιντεάκια θα τα δημοσιεύσω αύριο-μεθαύριο, όποτε βρω λίγο χρόνο τέλος πάντων. Και εκεί θα ακούσετε και άλλες σκέψεις και ... προβλέψεις μου.
Η κριτική κάθε είδους είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Ειδικά σε τέτοιου είδους πειράματα!
Το ομολογώ, ήμουν και γω ένας από τους εκατό χιλιάδες Αθηναίους που αψηφήσαν κρύο, ακριβό εισητήριο, οικογενειακές υποχρεώσεις και δώσανε το παρόν στο event της χρονιάς στην Αθήνα και στο ΟΑΚΑ.
25 χρόνια πριν την σνόμπαρα, λίγο χρόνια αργότερα κοπανιόμουν στα κλαμπ με το Like a prayer και εδώ και κάτι χρόνια την αγνοούσα παντελώς. Αλλά δεν έπαψε όλα αυτά τα χρόνια να συντηρεί το μυθο της και να καταφέρει να μένει στην κορυφή και ειδικά σε μια περίοδο που δεν παράγονται πλέον mega ποπ-σταρ.
Το βίντεο αμοντάριστο
update: To βίντεο παραμένει αμοντάριστο προς το παρόν λόγω έλλειψης χρόνου αλλά σε πολύ καλύτερη ποιότητα από το από πάνω. Διαλέγεται και παίρνετε...
Πήγα Madonna από καθαρή τύχη και επειδή ένας συνάδελφος μάζεψε πολλά περισσότερα εισητήρια από όσα ήθελε. Η γυναίκα μου ήθελε σαν τρελλή να την παρακολουθήσει. Εγώ πάλι δεν συνηθίζω να παρακολουθώ συναυλίες τελευταία και ειδικά από εξέδρα, αλλά είπα να της κάνω μια έκπληξη μετα από όλα όσα τράβηξε φέτος με τα παιδιά.
Δεν το μετάνιωσα. Ήταν ένα όμορφο, πολύ καλοστημένο show που σε κράταγε σχεδόν στο 80% του χρόνου καθηλωμένο και στο τέλος έκανε τον περισσότερο κόσμο να σηκωθεί και να χορέψει.
Εμένα μου έκατσε να παρακολουθήσω το show στην θύρα 8 τέρμα πάνω προτελευταία σειρά. Είχαμε προνοήσει και ντυθήκαμε με τα πιο χοντρά μας αντιανεμικά. Σεπτέμβρης μήνας και είχε 13 βαθμους.
Απίστευτα εφφέ, εκπληκτικοί χορευτές, αυτοκίνητα στην εξέδρα, ένας τεράστιος κύλινδρος που ανεβοκατέβαινε και πάνω του απεικονίζονταν εκπληκτικά οπτικά εφφέ, μια Μαντόνα αεικίνητη και με κέφι για αυτό που έκανε. Πολύ δυνατός αλλά καλός ήχος. Επίσης είχε πολύ καλό μιξάρισμα κομματιών. Πολλά της παλαιά κομμάτια remixed με γνωστά κομμάτια είτε το Τικ Τακ είτε άλλων καλλιτεχνών όπως των Εurythmics, των Faithless και με αποκορύφωση το remix του La Isla Bonita με ήχους τσιγγάνικους, βιολιά και μια μαγεία που θύμιζε Γκόραν Μπρέγκοβιτς.
Λίγο πριν την έναρξη
Εκεί κάπου στο στάδιο στα πάνω διαζώματα άρχισε ο σεισμός! Οι άνω εξέδρες κουνιόντουσαν πάνω κάτω και πέρα δώθε από τον συντονισμό των χιλιάδων θεατών που χόρευαν... Στο βίντεο που έχω πιο πάνω θα δείτε την οθόνη που κουνιέται πανω κάτω σε κεινο το σημείο (γύρω στο 48-50 λεπτό) Και από τότε δεν ξανακάθισαν μέχρι που στα ματριξ έδειξε "GAME OVER".
Θα διαβάστε και αλλού ότι η Madonna έκανε και πολιτική. Μίλησε για οικολογία, πολέμους και φτώχεια. Εγώ πάντως εκείνη την στιγμή ένιωσα άβολα... Το να μιλάμε ότι νοιαζόμαστε για την φτώχεια στις υπαναπτυκτες χώρες όταν 100.000 κόσμου δώσαμε 80-100-200 ευρώ χοντρικά ο καθένας... Από την άλλη και γω που συχνά πυκνά και μέσα απο εδώ αναδεικνύω τέτοια θέματα δεν είμαι και γω ένας υποκριτής, μιας και η ζωή που κάνω δεν αποδεικνύει παρά ψήγματα κοινωνικής ευαισθητοποίησης? Από την άλλη σκέφτομαι ότι και το να μιλάμε μόνο αν όχι ότι είναι καλύτερο από την πλήρη σιωπή, είναι μια ελπίδα ότι αρχίζουμε να μην αδιαφορούμε... Τεσπα... Συνεχίζω την καταγραφή των εντυπώσεών μου.
Ο κόσμος που είδα ήταν κυρίως άνω των 30, τουλάχιστον στις εξέδρες που ήμουν και γω. Είδα πολλές γυναίκες σε μεγάλες παρέες, πολλά ζευγάρια μεμονωμένα, αρκετές παρέες αντρών με εμφανώς... χαλαρή και ανάλαφρη διάθεση και ... χιλιάδες κάμερες...
Τραγουδούσε και η Robyn... αλλά μόνο τραγουδούσε... κατα τα άλλα ακίνητη!
Είδα μέχρι και τον φίλο μου τον Ηλία, που ακόμη επιμένει και με φωνάζει cassis και ο οποίος πρέπει να είναι ένας από τους ανθρώπους στην Ελλάδα με την μεγαλύτερη συλλογή δίσκων και cd ανεξάρτητης ροκ-πανκ σκηνής. Αλλά ο Ηλίας δεν χάνει συναυλία για συναυλία στην Ελλάδα κυρίως ξένων συγκροτημάτων και μουσικών. Αν και είμαι σίγουρος ότι δεν έχει ούτε ένα δίσκο της Madonna ή άλλων ποπ σταρ, έχει προ πολλού απενοχοποιήσει την παρουσία του σε τέτοιες εκδηλώσεις.
Ενα event ήταν, ένα show. Από τα καλύτερα αν όχι το καλύτερο του είδους του παγκοσμίως. Δεν ήταν πολιτιστικό γεγονός, δεν ήταν η συναυλία που έβγαινες μετά και ήθελες να φιλήσεις την κοπέλα σου, να πιαστείτε χέρι χέρι και να περπατάτε μέχρι το πρωί αγκαλιασμένοι. Ήταν απλά η Madonna και ήταν μισή ώρα απόσταση από το σπίτι μου.
Στην φωτογραφία από πάνω όλα αυτά τα φωτάκια που φαίνονται μες το πλήθος είναι οι οθόνες από τις φωτογραφικές μηχανές και κινητά... Σε μερικά χρόνια θα λέω στα παιδιά μου ότι κάποτε στις συναυλίες ανεμίζαμε ψηλά τα χέρια με αναμμένους αναπτήρες... ενώ σήμερα σηκώνουμε ψηλά τα κινητά και τις κάμερες...
Ασχετο: Το ΟΑΚΑ το βράδυ παραμένει πανέμορφο και μαγικό, γιατί δεν το ανοίγουν μόνιμα στο κοινό με παραστάσεις και συναυλίες και διάφορα events...
Περπατούσα στην πύλη των Εθνών και στο μυαλό μου ηχούν ακόμη οι φωνές των εθελοντών του 2004 και εκείνο το υπέροχο πολύγλωσσο και πολύχρωμο πλήθος...
ps. Στον γυρισμό με το μετρό για Κηφισιά, δυο γνωστοί χαιρετιούνται μες το βαγόνι. Απλώνουν και δίνουν τα χέρια ψηλά, αναμεσα από τον κόσμο ... - Γεια σου, τι κάνεις καλά? - Καλά, μια χαρά. ..... - στην συναυλία ήσουν? - Ναι, και ήταν καλύτερη και από το Λονδίνο... Μειδίασε ο άλλος... Δεν ξαναμιλήσανε...
Ατιμα ΒΟΥΠΟΥ... άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις...
Δείτε το παρακάτω βιντεο. Κρατάει μόλις 2,5 λεπτά. Με πολύ απλά αλλα παραστατικά γραφικά και τώρα μεταφρασμένο από το Vrypan και στα ελληνικά, εξηγεί τις υπηρεσίες του twitter και περιγράφει την απλότητα και την χρησιμότητα που το διακρίνει.
Είδα το παραπανω διαφημιστικό της Adidas και το μυαλό μου πήγε και μένα τρεις δεκαετίες πίσω, στις "Ολυμπιάδες" που διοργανώναμε παιδιά του Δημοτικού και Γυμνασίου σε αυλές και πιλωτές σε Πατήσια και Μαρούσι όπου μεγάλωσα. Στα χάρτινα μετάλλια με τα οποία γυρνούσαμε σπίτι αργά το βράδυ τα καλοκαίρια και τα επιδεικνύαμε στους γονείς και τους παπούδες και τις γιαγιάδες. Που φωνάζαμε τους μεγαλύτερους ή γονείς για να μας χρονομετρήσουν ή να μας λύσουν διαφορές περί κανονισμών και άλλα τέτοια "σοβαρά"... Και που γεμίζαμε τα γόνατα και τους αγκώνες μας και όχι μόνο με ένα σωρό μικρά και μεγάλα παράσημα, για τα οποία καμαρώναμε και τα εξιστορούσαμε στο σχολείο ώρες ατελείωτες...
Έχω την αίσθηση ότι ο αυτοσαρκασμός αυτής της διαφήμισης είναι ίσως το πιο δυνατό της σημειο που θα την κάνει γρήγορα πολύ πετυχημένη στην Ελλάδα αλλα ίσως και στα διάφορα διεθνή διαγωνιστικά φεστιβάλ που θα λάβει μέρος (σε αντίθεση με εκείνη της Nova για το Euro πριν λίγα χρόνια που πήγε άπατη λόγω του ότι ήταν πολύ ... ελληνική για τους ξένους).
update: Από την άμεση και μεγάλη ανταπόκριση που είχε η διαφήμιση της Aegean, μπορώ πλέον άφοβα να πω ότι ο Έλληνας θέλει την μούτζα του ακόμη και για να γελάσει!
update 2: Η διαφημιστική πίσω από την Aegean είναι η UPSET, όπως πληροφορήθηκα από το Adsofthegreek
... αλλα και στην Κηφισίας όπως βλέπω τώρα (16:12) στον Αντέννα έχει αρχίσει και το στρώνει μες το δρόμο στο ύψος του Παραδείσου.
Οι φωτό παρακάτω είναι τραβηγμένες στις 15:30 και είναι φανερό ότι ο δρόμος έχει καλυφθεί πλήρως πλέον!
Ο δρόμος έξω από το σπίτι. Εμείς είμαστε στο ύψος της πλατείας στους Θρακομακεδόνες οπότε φαντάζεται κάποιος τι γίνεται πιο ψηλά που το έχει στρώσει από χθες το πρωί.
η θέα απο τον δεύτερο όροφο!
το παραθυρο της κουζίνας που βλέπει Βορρά! Κάτι παρόμοιο είχα να δω από τα χιόνια του 2004.
Το ποστ αυτό θα συνεχίζω να το κάνω update μεχρι αύριο με τυχόν νεοτερες φωτογραφίες ή άλλες πληροφορίες.
Στο σύντομο βίντεάκι ίσως αποτυπώνονται καλύτερα οι συνθήκες που επικρατουν την τελευταία ώρα εδώ.
Και συνεχίζω να κοιτάω έξω από το παράθυρο οπως με προτρέπει η φίλη μου η freedula, για να μην χάσω στιγμή!
ps. Και αυτός ο Αντέννα ακόμη να με δείξει βρε παιδί μου! Δεν πειράζει ... κανω επαναληψη το Lost!
update 18:10 Τους σωλήνες του ζεστού που είναι εξωτερικοί στο τσακ τους πρόλαβα να μην παγώσουν. Εξω έχει -7 βαθμούς. Σταμάτησε να χιονίζει όμως εδω και κανα τέταρτο. Εχουμε γίνει Must για τα δελτία των καναλιών! Απο χθες το πρωί είχανε στηθεί τα links στην Πλατεία.
Ο φοίνικας ελπίζω να αντέξει φέτος και να μην καούν τα φύλλα του όπως το 2004.
Τα φαναρια έχουν πάνω από εικοσι πόντους χιόνι πάνω τους! Πίσω στο σπιτάκι του σκύλου κρύβονται γατούλες!
Ελπίζω να μην έχει ανέβει και άλλο μέχρι το πρωί η στάθμη του χιονιού στο παράθυρο!
Όταν πρώτο-άκουσα την είδηση, γιατί είχα δουλειά και άργησα κανά 6ωρο να την πάρω χαμπάρι, είπα δεν μπορεί όνειρο θα είναι. Πως τα καταφέραμε πάλι να γίνουμε βούκινο από ένα τόσο ηλίθιο γεγονός. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι η διάσωση φάνηκε να λειτουργεί γρήγορα και αποτελεσματικά, σκέφτηκα και πάλι καλά να λέμε που αποφύγαμε τα χειρότερα. Δυστυχώς την επόμενη ημέρα, όταν είδα τα τελευταία νέα της βύθισης του πλοίου, ένιωσα ακόμη μεγαλύτερο σοκ, όπως υποθέτω θα νιώσανε και οι επιβάτες του πλοίου, συνειδητοποιώντας το τι έπαθε το πλοίο πάνω στο οποίο βρισκόντουσαν λίγες ώρες πριν.
Bίντεο από την βύθιση του πλοίου το βράδυ
Ερωτήματα πολλά. Απαντήσεις τελεσίδικες και σοβαρές - όπως πάντα - θα πάρουμε λίγες και πολλά χρόνια αργότερα. Βλέπετε συμφέροντα εκατομμυρίων διακυβεύονται πάντα μετά από κάθε τέτοιο ατύχημα. Ασφαλιστικές αγωγές, δυσφήμιση εταιρειών και μιας ολόκληρης χώρας και της τουριστικής της βιομηχανίας, ποινικά αδικήματα.... Crisis managers (λέγε με κύριο Φ.!) θα έπιασαν δουλειά μέσα στο πρώτο μισάωρο. Δυστυχώς το έχουμε ξαναδεί το έργο...
Αλλά μυαλό δεν βάζουν κάποιοι.
Κάποιοι που δεν δίστασαν να κινητοποιηθούν πολύ αργά και παντελώς λάθος! Που διόρισαν ένα νέο ηλικιακά καπετάνιο με 2 χρόνια ανάλογης εμπειρίας, σε μια τόσο σοβαρή και επικίνδυνη όπως αποδείχθηκε θέση. Που άργησαν να ειδοποιήσουν τις αρχές (ναι μισή ώρα και μία ώρα είναι αργά!) Που κάνανε μόνοι τους μανούβρες αποκόλλησης σε ένα τόσο ιδιαίτερο σημείο όπως είναι η καλντέρα στην Σαντορίνη. Που οι αρχές αντί να δράσουν άμεσα, και αυτοβούλως, κινήθηκαν με μακάρια ηρεμία. Που ο Δήμαρχος Σαντορίνης, θεωρούσε ότι έκανε το καλύτερο δυνατό, μη έχοντας όχι καν δώσει απλά ένα κατάλυμα ή κουβέρτες για τους επιβαίνοντες του κρουαζιερόπλοιου, αλλά ούτε καν νεράκια και τροφή. (έχει σκεφτεί άραγε το πόσο δυσφημιστική για όλο το νησί ήταν αυτή η ολιγωρία του? Μέσα από τέτοιες καταστροφές και ατυχήματα αν έχεις γρήγορα αντανακλαστικά μπορείς να κάνεις την καλύτερη διαφήμιση, όπως και έγινε με το δυστύχημα του Σάμινα, και μέσα από το οποίο στο αντίστοιχι ντοκιμαντέρ στο Discovery Channel, διαφημιστηκε η αυτοθυσία και ο ηρωισμός πολλών Ελλήνων που έσπευσαν να βοηθήσουν αλλά και σημειώθηκε και η αποτελεσματικότητα των διασωστικών αρχών!)
"Myself and a group of 77 students from Paisley Magnet School in North Carolina were on the Sea Diamond, this is one video of life jackets being distributed."Μαρτυρία μίας κοπέλας σε βίντεοπου διεσώθη από το πλοίο. Ντροπή σε όλους τους, στην εταιρεία Louis, που για μια ακόμη φορά, κατάφερε να αμαυρώσει τον ελληνικό τουρισμό, στον καπετάνιο, στους υπεύθυνους της οργάνωσης της διάσωσης που θέλανε 4 ώρες για να αδειάσουν ένα πλοίο με ασφάλεια.
Και φυσικά ένα μεγάλο μπράβο αξίζουν όλοι όσοι βοήθησαν αφιλοκερδώς και εθελοντικά με κάθε τρόπο στην όλη επιχείρηση.
"One of the numerous ways passengers evacuated the Sea Diamond. This is the way a large majority including myself evacuated" Μαρτυρία σε βίντεο μίας κοπέλας που διεσώθη από το πλοίο.
Και μια τελευταία απορία. Τι πραγματικά έγινε με την Γαλλίδα που έχασε τον άντρα και την κόρη της? Γιατί άργησε τόσες ώρες να δηλώσει τον πνιγμό του άντρα της και άντε πες αυτόν μπορεί να μην τον αγαπούσε τόσο, αλλά ειδικά της κόρης , όταν είδε ότι δεν ήρθε από πίσω της? Δηλαδή αυτή που κολύμπησε και σώθηκε, μετά τι έκανε? Έτρεξε στο κατάστρωμα και έπαιρνε ανάσες και φόρεσε σωσίβιο μαζί με του άλλους και όταν πέρασε κάνα δίωρο αναρωτήθηκε τι κάνανε οι δικοί της? Έτσι δεν αντιδράει ο νορμάλ κόσμος. Ούτε καν ένας ψυχρόαιμος βορειοευρωπαίος. Μήπως της "βούλωσαν" το στόμα κατευθείαν για να μην πανικοβάλλει τους συνεπιβάτες της? Αν, ναι, το καταλαβαίνω σε ένα βαθμό. Αν όχι? Τότε μήπως κάτι άλλο που χρήζει εισαγγελικής έρευνας συνέβη? Και γιατί την άφησαν να φύγει από την Ελλάδα? Όχι κάτι απλά μυρίζει, αλλά κάτι βρωμοκοπάει...
Θα μου πεις τι σε νοιάζει? Η αλήθεια με νοιάζει. Πειράζει που θέλω να ξέρω την αλήθεια και να κρίνω από μόνος μου τι ήταν σωστό να γίνει και τι όχι?
Και για κερασάκι στην τούρτα σας άφησα για το τέλος ένα video από ένα άλλο ελληνικό κρουαζιερόπλοιο, το οποίο δύο χρόνια πριν στις 14.02.2005, έπεσε σε μια απίστευτη θύελλα μέσα στη Μεσόγειο. Σας επισημαίνω ότι θέλει πολύ γερα στομάχια για να το δείτε το παρακάτω βίντεο. Αλλά αποδεικνύει ότι τα πλοία πλέον βυθίζονται πολύ πολύ δύσκολα! Και σχεδόν πάντα από ανθρώπινο λάθος!
