Πρέπει να πληρωθούν όσοι δεν εργαστήκαν σήμερα και χθες?

Στο flash.gr αλίευσα την πληροφορία ότι:

"Οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν κατόρθωσαν να μεταβούν στις εργασίες τους δεν θα υποστούν κυρώσεις, τόνισε ο υπουργός Εσωτερικών. Για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που δεν κατόρθωσαν να φτάσουν στο χώρο εργασίας λόγω της χιονόπτωσης, η επιχείρηση οφείλει να τους καταβάλει το ημερομίσθιο, είτε λειτούργησε είτε παρέμεινε κλειστή, σημειώνει η ΓΣΕΕ."

Τελικά μονο η χιονόπτωση είναι σοβαρός παράγοντας μη προσέλευσης στην δουλειά? Εγω και χθες θα μπορούσα άνετα να φτάσω στην δουλειά μου μιας και χρειαζόταν να φορέσω μόνο αλυσίδες στο αυτοκίνητο. Αλλά δεν ήρθα γιατί απλούστατα δεν πάτησε άνθρωπος στην εταιρεία.

Όταν όμως το κράτος κλείνει τα σχολεία λόγω παγετού, πως είναι σίγουρο ότι οι εργαζόμενοι θα έχουν την τύχη να έχουν κάποιον στο σπίτι ή την δυνατότητα να βρούνε κάποιον να φροντίσει τα παιδιά?

Πως ελέγχεται αν τα πεζοδρόμια είναι καθαρά και ασφαλή για να περπατήσει κάποιος ως το αμάξι του και την στάση των ΜΜΕ?

Δεν θα έπρεπε ο κάθε Δήμος να έχει την εποπτεία όλων των δρόμων στην περιφέρεια του και με ανακοινώσεις του να ενημερώνει ποιοι δρόμοι είναι ανοιχτοί και που θέλει προσοχή?

Τι ζητάς τώρα θα μου πεις... Και όμως έχω την αίσθηση ότι μία τέτοια υπηρεσία είναι απλή και αν εφαρμοστεί σε ένα δυο δήμους θα συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους να την εφαρμόσουν.

Το θέμα είναι ότι στον ιδιωτικό τομέα θα βρεθούν πολλοί εργοδότες να αρνηθούν να πληρώσουν αυτά τα μεροκάματα, παρόλο που υφίσταται λόγος ανωτέρας βίας, και το κράτος εκεί που πραγματικά έχει λόγο ύπαρξης να διαφυλάσσει την ισονομία των πολιτών και να εφαρμόζει το δίκαιο, είναι χαρακτηριστικά απών.

Σημαντική Παρατήρηση:
Κάθε είδους ατύχημα κατα την διάρκεια της μετακίνησης από και προς το χώρο εργασίας θεωρείται εργατικό ατύχημα.

Εσείς θα αγοράσετε bluetooth?

Υποθέτω ότι οι περισσότεροι έχετε ακούσει ότι σύμφωνα με τον νέο ΚΟΚ κατά την οδήγηση η χρήση κινητού χωρίς bluetooth (ούτε καν με χρήση handsfree) τιμωρείται με 200 € πρόστιμο και 1 (έναν ολόκληρο!) μήνα αφαίρεση του διπλώματος!

Ούτε η γυναίκα μου το ήξερε, αλλά φρόντισε να της το μάθει ο ευγενικός πράγματι Ζητάς που την σταμάτησε την Κυριακή που μας πέρασε στην Εθνική Οδό (όταν προσπερνώντας την παρατήρησε ότι η γυναίκα μου μιλούσε στο κινητό της και της έκανε νόημα να σταματήσει στην άκρη!)
Το θέμα δεν είναι οικονομικό μόνο. Ένας μήνας αφαίρεση διπλώματος στην Αθήνα είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό, και ειδικά όταν μένεις σε μια περιοχή που δεν είναι καθόλου εύκολο να μετακινηθείς με τα ΜΜΜ, όπως η γυναίκα μου και γω.

Άρα η λύση μοιάζει προφανής. Αγορά Bluetooth. Και όταν μάλιστα οι δυο μπακατέλες που έχουμε για κινητά δεν διαθέτουν Bluetooth, μάλλον θα πάμε και για αγορά νέου πιο σύγχρονου κινητού...

ή μήπως πάλι όχι....

Είναι σίγουρο ότι ήδη χιλιάδες συνανθρώποι μας θα κινηθούν να αποκτήσουν bluetooth, ακούγοντας τα νέα να διαδίδονται και βλέποντας πόσο πιο αυστηροι γινανε οι τροχαιοι μας το τελευταίο διάστημα.

Άρα με μια σχετική βεβαιότητα, ο τζίρος για την αγορά κινητών και εξαρτημάτων τους θα σημειώσει αξιοσημείωτη άνοδο στους προσεχείς μήνες. Και επειδή η αγορά και οι μηχανισμοί της μόνο για αγνωμοσύνη δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, σίγουρα θα ξέρουν πολύ καλά ποιος θα είναι ο ευεργέτης τους.
Το Υπουργειο Μεταφορών και το Υπουργειο Δημοσίας Τάξης.
Ή για να ακριβολογούμε οι Υπουργοί τους.
Που τυγχάνουν μες τους επόμενους μήνες να ειναι και ξανα υποψήφιοι στις Βουλευτικές Εκλογές.
Ο κ. Λιάπης και ο κ. Πολύδωρας.

Αυτάααα.

Με τι καρδιά να πας να πάρεις τώρα bluetooth?


p.s.1
Εκτός από την Debby, παρατηρώ ότι και ο Μανδραβέλης κάνει παρόμοιες σκέψεις με τις δικές μου, μόνο που θεωρεί δεδομένο ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ αγοράς και νομοθετών. Εγώ πάλι δεν το θεωρώ και τόσο δεδομένο... Σε αρκετές περιπτώσεις και σε ένα βαθμό μπορεί να είναι και απολύτως νόμιμο.

p.s.2
Σήμερα στην κίνηση παρατηρούσα ένα σωρό τύπους που είχαν το ένα χέρι στο τσιγάρο και αρκετοι έξω από το παράθυρο, λες και τους κρεμόταν, ενώ άλλοι ψάχνανε ραδιοφωνικό σταθμό. Και αναρωτιέμαι γιατί αυτές οι δύο πολύ διαδεδομένες συνήθειες δεν αποτελούν παράγοντα μη ασφαλούς οδήγησης, όπως η οδήγηση με το κινητό. Ξέρω τουλάχιστον 3 περιπτώσεις που γνωστοί μου τρακάραν επειδή ψάχνανε κάτι στο αυτοκίνητο ή οδηγούσαν με το ένα χέρι.
Λοιπόν γιατί δεν βγάζουν και οι εταιρείες ραδιοφωνα που να έχουν μόνο φωνητικές οδηγίες, έτσι ώστε να μην παίρνουμε τα χέρια καθόλου από το τιμόνι? Και στην επόμενη αναθεώρηση του ΚΟΚ, θυμηθείτε ποιος σας το πρωτοπρότεινε αγαπητές εταιρείες ηλεκτρονικών ειδών!
Για το τσιγάρο δεν μου έρχεται καμια καλύτερη ιδέα εκτός του να το κόψουν παντελώς στην οδήγηση, αλλά τότε θα τα βάζανε με τις καπνοβιομηχανίες.... Άσε που όλοι οι δρόμοι είναι τίγκα στις διαφημίσεις τσιγάρων! Γιατί αραγες?

p.s.3.
Πριν λίγο που ερχόμουν στην δουλειά άλλος Ζητάς σταμάτησε ένα αυτοκίνητο για κινητό! Προσοχή στα καθρεφτάκια λοιπόν!

και τέλος....

.... και πιο σοβαρό από όλα....

.... θέλω να δω να παίρνουν από όλους τους άνω των 70 τα διπλώματα και σίγουρα μετά τα 60 να δίνουν εξετάσεις όλοι ανεξαιρέτως οι οδηγοί κάθε χρόνο.
Και ας τους τσεκάρουν μόνο για ένα πράγμα...
... να τσεκάρουν συνέχεια τα καθρεφτάκια τους και την πορεία τους στους δρόμους διπλής κατεύθυνσης.

Μια απώλεια....

Δύσκολη και περιέργη η χθεσινή ημέρα.

Μέσα σε ένα κλίμα γενικής ευφορίας για την πολυπόθητη εορτή των ερωτευμένων (μήπως είναι η εορτή των γραμματέων, γιατί δεν βλέπω άλλο κομμάτι του πληθυσμου να την χαίρεται και να την προσδοκά τόσο μια τέτοια ημέρα), εγώ σε αντίθεση με τις καθημερινές μου συνήθειες, επέλεξα να φορέσω ένα σκούρο γκρί κουστούμι με σκούρα μπλε γραβάτα.

Έτσι όλη την ημέρα στην δουλειά, ήμουν στην δυσάρεστη θέση να ενημερώνω τον κάθε ένα που συναντούσα και με ρώταγε προς τι τέτοιες επισημότητες, ότι δεν ντύθηκα έτσι γιατί είχα κανονίσει με την γυναίκα μου να πάμε μετά στην Μεγάλη Βρετάνια, αλλά γιατί θα συνόδευα (και εγώ μαζί με εκατοντάδες άλλους φίλους και συγγενείς) έναν από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχω συναντήσει στην επαγγελματική μου καριέρα, στην τελευταία του κατοικια στο Κοιμητήριο Κηφισιάς ...

Ο κύριος Αλέκος, ο πρώτος δικηγόρος με τον οποίο συνεργάστηκα, δυστυχώς απεβίωσε μετά από χρόνια μάχη με την υγεία του προχθές τα ξημερώματα.

Ήταν μία αριστοκρατική φυσιογνωμία, με σπινθηροβόλο πνεύμα και βλέμμα (που διατήρησε μέχρι τέλους), ένας πολύ γλυκός συνομιλητής, που όταν του μίλαγες σε κοίταγε στα μάτια και όταν μιλούσε ή διηγείτο ιστορίες από την ζωή του ή από την καριέρα του, πραγματικά κρεμόσουν από τα χείλη του.

Ένας σπάνιος άνθρωπος, από αυτούς τους ελάχιστους που ακόμη κυκλοφορούν ανάμεσά μας, και μας θυμίζουν ότι υπήρχε μία εποχή που οι άνθρωποι ήταν ευγενείς (όχι απλά ευγενικοί), μιλούσαν με σοφία, με ηρεμία, που και στις αντιδικίες τους διατηρούσαν κανόνες ηθικής και αληθινό savoir vivre.




Για το επαγγελματικό του κύρος δεν χρειάζεται και δεν μου πρέπει -ηλικιακά και εμπειρικά - να μιλήσω. Μιλήσαν οι εκατοντάδες φίλοι του που ήρθαν από τις εταιρείες που δούλεψε και συνεργάστηκε στην 40χρονη καριέρα του. Και λέω φίλοι, γιατί όλοι όσοι ήρθαν τον θρηνύσαν σαν φίλοι και όχι σαν απλοί συνεργάτες. Ηλικιωμένοι και νέοι μαζί. Επώνυμοι και ανώνυμοι.
Όλοι με πολλές καλές στιγμές να θυμηθούν, με χιλιάδες ώρες δουλειάς μαζί του.

Έτσι και εγώ μετά την κηδεία γύρισα σπίτι με ανάμεικτα αισθήματα. Αισθήματα βαθιάς λύπης που διακοπτόντουσαν από μνήμες εύθυμες, σε Ελλάδα και Παρίσι, με τον κύριο Αλέκο στο επίκεντρο όλων αυτών των εικόνων...

Έζησε καλά, με μια όμορφη και αγαπημένη οικογένεια και εγώ μπορώ να πω ότι πραγματικά νιώθω ευγνώμων που γνώρισα έναν τέτοιον άνθρωπο, που με βοήθησε και με συμβούλευσε.

Την επόμενη αλλά και κάθε φορά που μπορεί στο μέλλον να βρεθούμε Παρίσι μαζί με το γιό του Γιάννη, εκεί στα αγαπημένα του bistrot που μας πήγαινε, θα σηκώσουμε τα ποτήρια ψηλά και θα πιούμε στη μνήμη του, στον αγαπημένο μας κύριο Αλέκο.

Ο δικηγόρος του Διαβόλου

Διαβάζω και εγώ σήμερα στο Monitor, για τον χαμό που γίνεται με την εισαγγελική παρέμβαση και την αυτόφωρη διαδικασία εις βάρος του υπευθύνου μιας ιστοσελίδας, με υπηρεσίες RSS.
Διαβάζω λοιπόν ότι μηνύθηκε για αυτήν ακριβώς την υπηρεσία, από κάποιο επώνυμο δημόσιο πρόσωπο. Κάτι μέσα μου δεν ικανοποιείται με αυτή την εξήγηση...
Κάνω τους παρακάτω συλλογισμούς:

• Aν σε αντιστοιχία, κάποιος μηνύσει μια εφημερίδα, γιατί περιέχει ένα άρθρο ή πιο σωστά ένα γράμμα αναγνώστη της εφημερίδας, το οποίο κάποιος μπορεί να θεωρήσει υβριστικό προς το άτομό του, θα είχε επέμβει αντίστοιχα ο Εισαγγελέας με Ένταλμα Σύλληψης στην συγκεκριμένη εφημερίδα και θα κάτεσχε όλο τον εξοπλισμό και τους σκληρούς δίσκους που θα έβρισκε εκεί πέρα?
  Υπάρχει πράγματι τέτοια δυνατότητα?
  Και αν ναι, γιατί δεν έχει εφαρμοστεί τόσα χρόνια σε μια σειρά εφημερίδες που βρίζουν και λοιδορούν πολιτικούς, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες και μετά καλούνται να τους πληρώσουν αποζημίωση?
• Από την άλλη, μήπως οι δικαστικές αρχές δεν ξέρουν την δουλειά τους και για ψύλλου πήδημα, μπουκάρουν σε σπίτια με ότι πρόσχημα τους έρθει, κάνοντας κατασχέσεις και αναστατώνοντας τον κόσμο τσάμπα? Αν και προσωπικά δεν πιστεύω ότι ισχύει κάτι τέτοιο, στην ακραία περίπτωση όμως που ισχύει, τότε ο παθών στην προκειμένη περίπτωση και ο κάθε παθών μιας τέτοιας αντίστοιχης μεταχείρισης, θα πρέπει να υποβάλλει μήνυση εναντίον του Δημοσίου για αποζημίωση και πλήρη αποκατάστασης κάθε ηθικής βλάβης που υπέστη.
• Μήπως πάλι εδώ έχουμε μια κλασσική περίπτωση που κάποιος θίχτηκε με κάτι που γράφτηκε και εκμεταλλεύτηκε κάποια παράνομη λειτουργία της εν λόγω ιστοσελίδας ή κάποιας άλλης επαγγελματικής δραστηριότητας του εναγομένου για να μπορέσει να πετύχει νομότυπα (όπως επισημαίνει και ο ίδιος ο εναγόμενος στην ιστοσελίδα του σήμερα) την κατάσχεση των μηχανημάτων του?
  
  Έχουμε στο παρελθόν ζήσει μια σειρά περιπτώσεων ανθρώπων, που στην προσπάθειά τους να πετύχουν ασυλία για μια σειρά άλλων παράνομων δραστηριοτήτων τους, έγιναν ιδιοκτήτες ΜΜΕ, με προεξάρχουσα μορφή τον Κοσκωτά. Βουίζει δε ο τόπος -και ειδικά πάλι αυτές τις ημέρες - ότι πολλοί άνθρωποι των ΜΜΕ ανακατεύονται σε υποθέσεις εκβιασμών πολιτικών και επιχειρηματιών - για να μην ξεχνάμε και την υπόθεση Μιχαλόπουλου που τελικά επιδικάστηκε και ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στις Φυλακές.

Η ελευθερία της γνώμης και του λόγου είναι το μεγαλύτερο αγαθό σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία.

Μήπως όμως κάποιοι πίσω από το καλύμματα της Ελευθερίας του Λόγου προσπαθούν απλά να εκβιάζουν την ασυλία τους και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις να το πετυχαίνουν?
Μήπως όλοι μας πρέπει να είμαστε λίγο πιο ψιλιασμένοι και επιφυλακτικοί στις αντιδράσεις μας, να μην ενθουσιαζόμαστε εύκολα, και να περιμένουμε να διαβάσουμε όλα τα γεγονότα, όχι μόνο από την πλευρά του εναγόμενου αλλά από κάθε μεριά, για να βγάλουμε συμπεράσματα?

Αν στην περίπτωση του κ. Τσιπρόπουλου και του κάθε Τσιπρόπουλου αποδειχτούν βάσιμοι και δίκαιοι οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα του, και αν όλη αυτή η ταλαιπωρία που υπέστη, αποδειχθεί με κάποιο τρόπο ότι ήταν προϊόν κάποιων που επιθυμούν την λογοκρισία και την φίμωση του πραγματικά ελεύθερου λόγου, όπως είναι αυτός στα blogs, πρώτος θα δηλώσω συμπαράσταση και θα πάω ως μάρτυρας υπεράσπισης στην όποια δίκη γίνει. Γιατί είναι υποχρέωση όλων μας να διαφυλάττουμε αγαθά σαν την Ελευθερία του Λόγου και πόσο μάλλον όταν δικάζεται κάποιος ο οποίος δεν έχει πάρει καν θέση στην διαμάχη κάποιων άλλων, μόνο γιατί είχε την ατυχία να προβάλλει αυτόματα χωρίς την προσωπική του παρέμβαση κάποια κείμενα. (που λογικά με την ίδια αυτή δικαιολογία θα έπρεπε και το Monitor τώρα να είχε κλείσει και ο υπεύθυνος του να είχε και αυτός τα ίδια μπλεξίματα με την Δικαιοσύνη).

Αν όμως καταλάβω ότι κάποιος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί και να καταχραστεί την συμπαράσταση, αλληλεγγύη και τις καλές προθέσεις των δεκάδων, εκατοντάδων ίσως ανθρώπων που λειτουργούν πίσω από τα blogs, τότε η οργή μου θα ξεχειλίσει.

Έχω βαρεθεί να βλέπω τα τελευταία χρόνια παντού ανθρώπους που εκμεταλλευόμενοι ομάδες, πεποιθήσεις, ιδέες, αγώνες άλλων ανθρώπων, στην ουσία ψάχνουν για ασυλία σε μια χώρα που έχει κάνει νόμο το δίκιο της ομάδας. Μια χώρα που μοιράζει ασυλία σε παρανομίες όταν αυτοί που τους εκτελούν βρίσκονται ενταγμένοι σε κάποια ομάδα, σε κάποιο σύνολο ανθρώπων με συγκεκριμένη ιδιότητα.

Και μιλάω από τον τελευταίο χούλιγκαν που τα σπάει κάθε εβδομάδα στα γήπεδα, μέχρι και τον κάθε πολιτικό, δημοσιογράφο ή άλλο δημόσιο πρόσωπο που μπορεί να εκμεταλλεύεται τους ψηφοφόρους του, τους αναγνώστες της εφημερίδας του ή μια κοινωνική ή άλλη ομάδα για να συγκαλύπτει τις κάθε λογής παράνομες δραστηριότητές του.

Μέχρις αποδείξεως της ενοχής, κάθε άνθρωπος είναι αθώος. Και με αυτό το σκεπτικό και μόνο, συμπαραστέκομαι στην περιπέτεια του κ. Τσιπρόπουλου και εύχομαι πραγματικά αυτή η ιστορία να έχει αίσιο τέλος.