Παιδί για πάντα!

Παναγιώτηηη ... θα πιεις το γάλα σου?
ό(χ)ι μπαμπά...
(Δ)εν (θ)έλω...

Γιατί δεν θέλεις Παναγιώτη? Δεν θες να γίνεις μεγάλος και δυνατός?
Ό(χ)ιιι.... (θ)έλω ειμαι παιδί!

Πόνεσε...

Προχθές βρεθήκαμε σε κλινική για να αφαιρέσουμε κρεατάκια και αμυγδαλές στο μεγάλο μας γιο.
Η εγχείριση ρουτίνας, αλλά όσο να 'ναι κάτι το ζαβλάκωμα μετά την νάρκωση, κάτι τα πονάκια από τις ουλές, ο μικρός γκρίνιαζε.
Ο Ανδρέας, ο συγκάτοικος μας για λίγες ώρες στο δωμάτιο, ανυπομονούσε πότε θα ξυπνήσει ο Γιώργος για να παίξουνε μπάσκετ. Σαν παιδιά όμως προλάβανε σε μία ώρα όσο περιμέναμε να πάρουν τον μικρό για την εγχείριση και γίνανε φίλοι, μιλήσανε για παιδικές σειρές και ρίξανε σουτ στην μπάσκετα στο διάδρομο.
Ο Ανδρέας κέρδισε και το Γιώργο και μένα.

"Κάποιες καρδιές θέλουν ιδιαίτερη φροντίδα"

Όταν επιτέλους γυρίσαμε από την εγχείριση και μετά από κανα τρίωρο ξύπνησε ο δικός μας με τις κλασσικές δυσφορίες και γκρίνιες σε τέτοιες εγχειρίσεις, ο μικρός Ανδρέας μας ρωτούσε γιατί γκρινιάζει και δεν θέλει να φάει...

Η γυναίκα μου του εξήγησε ότι πονάει
μα εκείνος επέμενε ...

- γιατί πονάει?
- γιατί μόλις έκανε εγχείριση... και ο Γ. είναι μικρούλης και πονάει πιο πολυ... εσυ δεν πονάς...
- και εγώ πονάω... (σηκώνει την μπλούζα του και μας δείχνει τα καλώδια που ήταν κολλημένα με αυτοκόλλητα στην κοιλιά του) κοίτα αυτά τα αυτοκόλλητα... όταν τα τραβάω... με πονάνε...
- ναι αλλά αυτός ο πόνος που έχει ο Γιώργος είναι άλλος πόνος, πιο δυνατός, προσπαθούσε μάταια να του εξηγήσει η γυναίκα μου, ...για αυτό καθόμαστε στο νοσοκομείο για να ηρεμήσει και μετά να πάμε σπίτι...
- ναι αλλά εγώ θα κάτσω εδώ μέσα... έρχομαι εδώ μέσα συνέχεια από 4 μηνών....

...είπε και έφυγε έξω προς στο διάδρομο, αγκαζέ πάντα με τον φορητό του καρδιογράφο,...
... ο Ανδρέας, 9μισι ετών,
στην ΠαιδοΚαρδιοχειρουργική κλινική του Μητέρα ...

ζωγραφιά του Ανδρέα στον διάδρομο της κλινικής

... και αυτό πόνεσε και εμένα...

Ξένος Έλληνας

Πηγαίνοντας τον μικρό στο παιδικό το πρωί μου πετάχτηκε ένας σχετικά παππούς με ένα παλιό Datsun από ένα στοπ. Ευτυχώς αντιλήφθηκα έγκαιρα την πρόθεσή του και φρέναρα κάνοντας του νόημα ότι δεν πρόσεξε το στοπ.

Ο μικρός στο πίσω κάθισμα μου ακούγοντας με να λέω "Έχει στοπ εκεί" μου λέει "Ναι, το ξέρω μπαμπά... γράφει Στοπ αυτή η πινακίδα."

- Ναι Γ. δεν το είπα σε εσένα, αλλά στον κύριο στο άλλο αυτοκίνητο που πετάχτηκε μπροστά μας χωρίς να σταματήσει.

- Αυτός ο κύριος ήταν ξένος?

- Όχι παιδί μου, Έλληνας ήταν.

- Ήταν ξένος μπαμπά?

- Εφόσον σου είπα βρε Γ. ότι ήταν Έλληνας.

- Ναι, το ξέρω (κατάλαβα) ότι είναι Έλληνας, αλλά είναι ξένος?

- Τι εννοείς ξένος Γ.?

- Ότι δεν τον ξέρουμε εμείς. Άρα ξένος...

- Μα ναι έχεις δίκιο...ξένος ήταν ... δεν τον ήξερα...

Ο διάλογος έληξε και αρχίσανε οι σκέψεις μου... Ο Γ. για μια ακόμη φορά απέδειξε ότι βλέπει πιο καθαρά τα πράγματα…από ότι εμείς οι μεγάλοι.

Γιατί όμως εγώ κόλλησα με την λέξη ξένος?

Θυμάμαι και εμένα όταν ήμουν μικρός που ως ξένο εννοούσα τον κάθε άγνωστο άνθρωπο! Να μην μιλάς σε ξένους, μου λέγανε οι γονείς μου, όταν είσαι στον ηλεκτρικό.

Την σκέψη μου αυτή μου επιβεβαίωσε και το λεξικό του Τριανταφυλλίδη.

Παλιά για να βρεις ένα ξένο, έπρεπε να περπατήσεις μακριά από την γειτονιά σου, πιο παλιά ίσως μακριά από την πόλη ή το χωριό. Και τώρα ο ξένος δεν βρίσκεται πιο μακριά από μία πόρτα στο απέναντι διαμέρισμα, τον συνάδελφο στον από πάνω όροφο. Και ο ξένος που καθημερινά μου πουλάει χαρτομάντιλα ή μου σκουπίζει τα τζάμια με τον καιρό μου γίνεται γνωστός, με καλημερίζει, με χαιρετάει και όταν ακόμη έχω κλειστό το παράθυρο…

Εμείς οι Έλληνες γίναμε πρώτα ξένοι μεταξύ μας και τώρα αναζητάμε τους ξένους μόνο σε αυτούς που έρχονται να δουλέψουν εδώ…

Σήμερα εγώ κόλλησα με μια λέξη.

Άλλοι καθημερινά πολλοί κολλάνε με διάφορες λέξεις, με επιχειρήματα ακόμη και με ιδεολογίες. Και οι απλές έννοιες, οι αντιλήψεις και οι νοοτροπίες που μπορεί να είχαμε ως παιδιά πλέον μπλέκονται, μπερδεύονται, έχουν αλλοτριωθεί και τελικά καταλήγουμε να μιλάμε ξύλινα, σα να είμαστε μονίμως σε εκπομπή στην τηλεόραση.

Βολευόμαστε και ταμπουρωνόμαστε…

Και έτσι όταν κοντεύει να χρεοκοπήσει μια κρατικοδίαιτη χώρα γιατί επί δεκαετίες το κράτος προσλάμβανε κόσμο με αντάλλαγμα ψήφους, χωρίς να δίνει το παραμικρό κίνητρο για επενδύσεις και ανάπτυξη, χωρίς να μαζεύει φόρους, εφαρμόζοντας την ανομία, την ανισότητα και την μη ισονομία, τώρα δεν μας φταίνε οι δικοί μας ξένοι… αλλά όσοι ξένοι αρνούνται (και καλά) να μας δανείσουν για να συνεχίσουμε εμείς να ζούμε έτσι.

Πραγματικά… αυτές τις μέρες νιώθω πολλούς ξένους γύρω μου…

p.s. 24 χρόνια πριν στο Μόντρεαλ είχα βρει έναν Έλληνα μάγειρα που μου είχε πει: ότι για να σωθεί η Ελλάδα πρέπει όλοι οι Έλληνες να ζήσουν για μια δεκαετία στο εξωτερικό και να ξαναεπιστρέψουν στην χώρα μας…

Αργήσαμε!

Ή μήπως όχι?

Ίσως τελικά η μόνη σωτηρία να είναι όλοι οι Έλληνες εδώ στην Ελλάδα να αρχίσουμε να δουλεύουμε πραγματικά και να σκεφτόμαστε, απαιτούμε και καταναλώνουμε σαν να είμαστε μετανάστες στο εξωτερικό …

Είναι όλα υπέροχα!

Γιατί όλοι οι μπαμπάδες και μαμάδες όταν βλέπουμε ένα μωρό, ένα μικρό παιδι γενικότερα κάνουμε συγκρίσεις?

Μεγάλο κεφάλι,
μικρή πατούσα,
εβγαλε δόντια,
δεν έβγαλε δόντια ακόμη,
περπάτησε νωρίς,
μίλησε αργά,
δεν πάει ακόμη τουαλέττα,
εμας διαβάζει από τα 4,
εμάς δεν ξέρει ακόμη να μετράει ....

Μια συνεχής σύγκριση ικανοτήτων και χαρακτηριστικών. Λίστα ολόκληρη.
Και το κάνουμε όλοι ανεξαιρέτως. Συνήθως καλοπροαίρετα και ... ενίοτες κακοπροαίρετα.

Μηπως τα αγχώνουμε ήδη από μικρή ηλικία χωρίς να το καταλαβαίνουμε?

ή μήπως αυτός ο "ατυπος" ανταγωνισμός είναι που δίνει κίνητρα σε παιδιά και γονείς να βελτιώνονται ή ακόμη και να τα "παρατάνε" όταν βλέπουν έντονες διαφορές με τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους σε κάποιο θέμα.

Πόσες φορές έχω αισθανθεί εγώ άσχημα όταν βρίσκομαι σε ένα πάρκο ή σε ένα εστιατόριο και ακούω κάποιον άλλο πατέρα ή μητέρα να επαινεί τον δικό μου γιο για κάτι και να λέει μετά στο παιδί του φράσεις υποτιθέμενης νουθεσίας τόσο κλισέ και τόσο ελληνικές του στυλ:
"το βλέπεις Δημητράκι το παιδάκι που... Εσύ γιατί δεν το κάνεις? Να να κοίτα το παιδάκι"


Όλα αυτά σκεφτόμουν χθες που ήμουν στα βαφτίσια μαζί με άλλους 4 φίλους από το σχολείο που όλοι κάναμε παιδιά τον τελευταίο χρόνο σε διάστημα μερικών μηνών ο ένας από τον άλλο.
Και από την άλλη δεν έπαυα να νιώθω περήφανος και χαρούμενος κάθε φορά που άκουγα τα επιδοκιμαστικά σχόλια για το μεγάλο μου γιο.

Τελικά αν ασχοληθείς με τα παιδιά, σε ένα κοινό συμπέρασμα θα καταλήξεις...
Είναι όλα υπέροχα! Τόσο διαφορετικά αλλά το καθένα με τα δικά του μοναδικά προτερήματα.

Θα κλείσω αυτό το ποστ με τις τόσο κοινές σκέψεις με χιλιάδες άλλους γονείς και θα πω ενα τελευταίο περιστατικό από τον μεγάλο μου γιο.

-Μαμά θέλω να πάρω μια μπάλα δώρο στο σχολείο για τους φίλους μου.
-Για όλους?
-Όχι για όλους... για τον Βίκτωρα, την Τζώρτζια, τον Νικόλα και τον Γιάννη
-Για τους άλλους?
-Όχι δεν θέλω...
-Με τους άλλους δεν παίζετε?
-Όχι ... δεν με παίζουν.... Η Ανθή και η Φιρένα μου λένε να πάω να παίξω μόνο μου... Δεν είναι φίλες μου...

Παρέες στην ηλικία των τριών!
Και να φανταστείς ότι στην αρχή της χρονιάς (που ήταν όλα 2,5 ετών) τα κάναμε χρυσα όλοι οι γονείς για να παίξουν μαζί, γιατί ακόμη δεν είχαν κοινωνικοποιηθεί για να παίζουν σε παρέες...

Μας δουλεύουν κανονικά...

Ποιοι άλλοι?
Για τα παιδιά μας μιλάω... με τα απίστευτα καπρίτσια τους και τις συμπεριφορές τους.
Και κει που νομίζεις ότι το παιδί σου είναι μοναδικό και ότι είναι το πιο ευφάνταστο, το πιο κακομαθημένο, το πιο ζιζάνιο, ανακαλύπτεις ότι βρίσκεται στον μέσο όρο της ηλικίας του...

Μαντεύει κανένας τι κατασκέυασε ο γιος μου?

Προσπαθούμε αυτό τον καιρό να κάνουμε τον μικρό να τρώει φρούτα.
Αδύνατον. Αρνείται τα πάντα εκτός της μπανάνας και τον χυμό πορτοκάλι. Λόγω εποχής προσπαθούμε να φάει καμιά φράουλα, κανα ροδάκινο, κανα κεράσι που είναι της εποχής συν κανα ακτινίδιο, μήλο.
Όλως παραδόξως ανακαλύψαμε ότι ο μικρός πίνει ευχάριστα σχετικά τον χυμό από φράουλες. Λέμε για να δοκιμάσουμε και με άλλα φρούτα. Τζίφος.
Παράλληλα το τελευταίο διάστημα άρχισε να μας κάνει κόλπα και με τα απογευματινά του γιαουρτάκια.
"Δεν θέλω, δεν μου αρέσει, θέλω μόνο Μεβγαλίτο φράουλα" (που έχει δωράκι).
Οκ. Μεβγαλίτο...

Παίρνουμε λοιπόν Μεβγαλίτο. Παρόλο που παλαιότερα δεν το έτρωγε, γιατί η αλήθεια είναι ότι μύριζει πολύ έντονα άρωμα φραουλας, τώρα το καταφέρνει.
Η γυναίκα μου είχε μία καλή ιδέα. Παίρνει τα γιαουρτάκια που έτρωγε τόσο καιρό και τα βάζει στα κεσεδάκια του Μεβγαλίτο που τα πλένει και τα κρατάει κρυμμένα. Μία δόση γιαουρτάκι φράουλα μία απλό γιαουρτάκι. Κλείνουμε απο κατω το ασημόχαρτο και βάζουμε ξανα μέσα το δωράκι. Εχουμε απόθεμα από δωράκια μορφής Kinder έκπληξη.
Απλά το τσακίζει το γιαουρτάκι, περιμένοντας να το φάει όλο για να ανακαλύψει το δωράκι. Και φυσικά γελάμε όταν ανακαλύπτει ότι "πάλι η Ινδιάνα είναι μαμά"

Με την ίδια λογική στο χυμό φράουλας βάλαμε και λίγο μήλο και ακτινίδιο και τον τσάκισε επίσης. Πάντα όμως να επικρατεί το κόκκινο της φράουλας.

Τις παραπάνω φωτογραφίες τις αφιερώνω στην diva, που μου ζήτησε μια ζωγραφιά του μικρού αλλά επειδή ακόμη ο μικρός δεν ζωγραφίζει κάτι καλύτερο από μουντζούρες επέλεξα μια κατασκευή που δείχνει να τα πηγαίνει ήδη καλύτερα .

Προχθές σε ένα ακόμη πάρτυ του μικρού (όπου όλα εξελίχθησαν ήρεμα και ομαλά και παιδιά και μεγάλοι περάσαν εκπληκτικά, μιας και είχαν οργανωθεί όλα τέλεια - ας είχα και γω 4 νταντάδες λέει η γυναίκα μου και θα σου έλεγα!!!) ανταλλάσαμε εμπειρίες με τους άλλους γονείς.
Ανακαλύψαμε τους ίδιους προβληματισμούς και τακτικές στο θέμα του φαγητού και όχι μόνο.
Αλλά το καλύτερο ήταν αυτό που κάνουν οι γονείς ενός κοριτσιού που σταμάτησε να πίνει το γάλα της... αλλά όταν δεν την βλέπουν της αρέσει να πίνει το καφέ του μπαμπά της... από το μεγάλο ποτήρι του φραπέ...

Όπως καταλάβατε το μεγάλο ποτήρι του φραπέ του μπαμπά, αφήνεται σε εμφανές σημείο του σπιτιού περιέχοντας Μιλκο και γάλα παιδικό!

Γονείς - Παιδιά 1-1
Ισοφαρίσαμε!

Ολυμπιακοί αγώνες στην γειτονιά...

Είδα το παραπανω διαφημιστικό της Adidas και το μυαλό μου πήγε και μένα τρεις δεκαετίες πίσω, στις "Ολυμπιάδες" που διοργανώναμε παιδιά του Δημοτικού και Γυμνασίου σε αυλές και πιλωτές σε Πατήσια και Μαρούσι όπου μεγάλωσα.
Στα χάρτινα μετάλλια με τα οποία γυρνούσαμε σπίτι αργά το βράδυ τα καλοκαίρια και τα επιδεικνύαμε στους γονείς και τους παπούδες και τις γιαγιάδες.
Που φωνάζαμε τους μεγαλύτερους ή γονείς για να μας χρονομετρήσουν ή να μας λύσουν διαφορές περί κανονισμών και άλλα τέτοια "σοβαρά"...
Και που γεμίζαμε τα γόνατα και τους αγκώνες μας και όχι μόνο με ένα σωρό μικρά και μεγάλα παράσημα, για τα οποία καμαρώναμε και τα εξιστορούσαμε στο σχολείο ώρες ατελείωτες...

(Via)

Με αφορμή... «Να καταργηθεί η Βουλή των Εφήβων»

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία ένα μικρό άρθρο ενός απλού πολίτη (οι επισημάνσεις δικές μου):

Παρακολούθησα και φέτος, όπως τα τελευταία χρόνια, τη μονότονα επαναλαμβανόμενη Βουλή των Εφήβων. Με όλη τη λατρεία που τρέφω για τους νέους ανθρώπους -πατέρας κι εγώ- βρίσκω αφορμή από την ανούσια αυτή παράσταση να τους πω:
«Μη συμμετέχετε στις θεατρικές παραστάσεις της εξουσίας».

«Αναζητήστε αλλού βήμα. Εκφράστε αλλιώς τις αγωνίες σας. Αμφισβητήστε τα πράγματα μέσα στην τάξη. Πορευθείτε τους δύσκολους δρόμους της ελευθερίας».

«Τα λόγια σας είναι αγωνία, αλλά να ξέρετε ότι κανείς δεν ακούει. Μια παράσταση είναι, για τις οθόνες. Ξεκινώντας τη ζωή σας συνειδητοποιήστε ότι τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς την εναντίωση απέναντι σε κάθε τι που αποτελεί εικόνα, επιφάνεια και θέαμα. Μη συμμετέχετε σε καμία ανούσια παράσταση».

«Η κατεστημένη πολιτική τάξη θέλει κάτι από την ικμάδα της εικόνας σας και όχι κάτι από την ουσία της αγωνίας σας. Την τελευταία δεν θέλει να την ξέρει, δεν θέλει να την ακούει».

Επειδή δεν έχει μείνει τίποτα από την αρχική έμπνευση της Βουλής των Εφήβων, επειδή αποτελεί σήμερα μόνο μια ανούσια παράσταση, πρέπει να καταργηθεί.

Ας καταργηθεί λοιπόν. Ας βρει η Βουλή των Ελλήνων άλλους τρόπους να επικοινωνεί με τους νέους της Ελλάδας.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/01/2008

Αυτό το κειμενάκι με κέντρισε και μάλιστα το έκανα και buzz, όπου μου έκανε εντύπωση ότι συγκέντρωσε πολλά σχόλια.
Εγώ ήθελα να το σχολιάσω μετά από κάποιες ημέρες μιας και δεν ήθελα και γω να πιαστώ σε έναν εύκολο σχολιασμό.
Ξεκινώ:

Τι είναι η Βουλή των εφήβων?
Ξέρουμε πραγματικά? Τι στόχους έχει? Τι πετυχαίνει?
Δεσμεύεται η πολιτεία σε κάτι?
Περνάνε νόμους? Αλλάζουν νόμους?

Απλά μιλάνε, μεταφέροντας τα γραπτά τους σε ένα βήμα λόγου?
Τελικά... η Βουλή γενικότερα, είναι απλά ένα βήμα λόγου?

ή μήπως από μικρά μαθαίνουμε στα παιδιά ότι μπορείτε να μιλάτε όσο θέλετε, αλλά να ξέρετε ότι στο τέλος τίποτε δεν θα αλλάξει, τίποτε δεν θα επηρεάσετε (αφήστε δε ότι τελικά αν γράψετε στο βιογραφικό σας ότι είσασταν συντονιστές σε καταλήψεις Λυκείων έχετε και μια ελπίδα στα 32 σας να αναλάβετε και την αρχηγία ενός κόμματος).

Μιλάνε τα παιδιά,
μιλάνε οι έφηβοι,
μιλάνε οι bloggers,
μιλάνε στις παρέες,

αλλά κανένας δεν κάνει αυτό το μικρό πράγμα που του αναλογεί και να αλλάξει συνήθειες ...
.......


Εφηβοι χωρίς φαντασία.

Στην Ελλάδα η φαντασία μας εξαντλείται μες τις γραμμές μιας Έκθεσης.
Εκεί αν έχεις Πρόλογο, Κυρίως Θέμα, Επίλογο, επίκληση 5 διάσημων ρητών, όμορφες συντακτικά και λογοτεχνικά προτάσεις, μπορεί και να εμφανιστείς να μιλήσεις μπροστά στους εκλεγμένους άρχοντες του έθνους.
Να ξανα πιπιλίσεις με άλλα λόγια αυτά που έχουν ήδη πει γενεές και γενεές εφήβων...

Χωρις προτάσεις και λύσεις.
Μόνο επικλήσεις και ευαγγελισμούς.

A... και Αγωνία! Φόβο!
Πάθος! Λυρισμό!

Αυτά πουλάνε... και ειδικά αν βγαίνουν από το στόμα ενός έφηβου με φουντωτό μαλλί ή σκουλαρίκι ή allstarακι.

Η νέα γενιά εκπαιδεύεται.
Στους ίδιους ρυθμούς με τις προηγούμενες. Με ίδια πρότυπα και στανταρτς.

Χωρίς καινοτομίες.
Χωρίς πρωτοτυπία.
Χωρίς νέες ιδέες.

Φαντασία πάντα υπάρχει. Μόνο που θάβεται. Μπαίνει σε φόρμες. Και αν δεν χωράει, εξολοθρεύεται, καταδεικνύεται ως ουτοπία, ως χαζομάρα και βλακεία.

Τελικά δεν θα συμφωνήσω με τον τίτλο, με την προτροπη να καταργηθεί η "Βουλή των Εφήβων" ή αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε ως τέτοιο. Δεν είναι αυτό μια λύση.

Ας άλλαζαν τα μυαλά όλων των υπολοίπων και ας παρέμενε η Βουλή των Εφήβων ως κάτι γραφικό, ως μια εικόνα για τα Media.

Αλλά όταν βλέπω ότι υπάρχουν 30 χιλιάδες ελληνικά blogs και ζήτημα να υπάρχουν 10-20 φωνές παιδικές εφηβικές - εγώ προσωπικά δεν έχω ανακαλύψει πάνω από 5 - που να γράφουν τις σκέψεις τους έξω από τις φόρμες της έκθεσης, χωρίς απαραίτητα αυτές οι φωνές να είναι επαναστατικές.
Απλά να είναι αυθεντικές.
Να ασχολούνται με αυτά που πραγματικά καίνε τα παιδιά και τους έφηβους. Ερωτας, χαρτζιλίκι, κομπιουτερ, μουσική, φίλοι, σεξ, σπορ, ναρκωτικά, ξύλο στα σχολεία, μηχανάκια κλπ κλπ....
Και όχι αυτά που εμείς θέλουμε να ακούσουμε για να αποδείξουμε ότι η φλόγα της επανάστασης που είχαμε εμείς ως νέοι δεν σταμάτησε να καίει!

Τα παιδιά πρέπει να εκφράζονται ελεύθερα.
Να λένε ότι θέλουν, όπως θέλουν, με όποιον τρόπο θέλουν.
Με κάθε μέσο. Σε ένα blog, με ένα vidcast, σε ένα forum, με ένα sms ακόμη και με μία έκθεση ιδεών για το σχολείο ή την Βουλή ή για την ημέρα της Αποταμίευσης.
Εμείς που τους κάναμε σαν τα μούτρα μας έχουμε την υποχρέωση να τους μάθουμε να μην ωραιοποιούν τις σκέψεις τους μέσα από την φόρμα των εκθέσεων. Μπορεί να αντικασταθεί η έκθεση με κείμενα σε blogs. Χωρίς θέμα αλλά με την υποχρέωση να γράφουν κάτι τουλάχιστον μια φορά κάθε εβδομάδα?
Και να μην βαθμολογούνται αυτά τα κείμενα. Να βαθμολογείται μόνο η συνέπεια του να γράφεις κάτι. Να επικοινωνείς.
Να δεχθούμε τις χύμα σκέψεις τους και όχι αυτές μέσα σε μπουκάλι με ωραία ετικέττα κολλημένη απέξω.

Δεν πιστεύω ότι έτσι θα έχουμε μια καλύτερη επικοινωνία με τους νέους.
Θέλω απλά να έχουμε μια πιο ειλικρινή επικοινωνία.

Και απο εκεί ξεκινάνε όλα...

Μια ψήφος για τα Παιδικά Χωριά SOS!

Το μαγαζί PUBLIC κάνει ένα διαγωνισμό μοιράζοντας διάφορα δώρα.
Εγώ επέλεξα να συμμετάσχω για να κερδίσω μια δωροεπιταγή 600€.

Όχι για μένα ή την οικογενειά μου.
Δόξα τον Θεό, δεν μας λείπει τίποτα.

via carf

Απλά σκέφτηκα ότι θα ήταν μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δοθεί το συγκεκριμένο ποσό με την μορφή δωροεπιταγής σε ένα παιδικό χωριό SOS.

Και γιατί όχι, να θυμηθούμε και να προσθέσουμε κιόλας o καθένας από εμάς και ένα ποσό πέραν των 600€ (μπορείς απλά να πληρώσεις με την πιστωτική σου κάρτα).

Αν θες να βοηθήσεις σε αυτή την προσπάθεια, απλά κάνε κλικ στην παρακάτω διεύθυνση.

http://www.publicpet.gr/philos/vote

Όσο περισσότερο διαδοθεί το μήνυμα και όσοι περισσότεροι ψηφίσουν στην διευθυνση αυτή υπάρχει η πιθανότητα το ποσό αυτό να διατεθεί για να καλυφθούν οι ανάγκες ενός παιδικού χωριου SOS, σε ότι είδος αυτά επιλέξουν. Βιβλία, υπολογιστή, cd, dvd?

Μπορούμε να ψηφίζουμε μία φορά κάθε ημέρα μέχρι και τις 20 Δεκεμβρίου που είναι το τέλος της πρώτης φάσης.

Κάνουμε που κάνουμε διαφήμιση στο νέο μαγαζί του Γερμανού, ας πάνε τουλάχιστον για μια φορά τα λεφτά για έναν καλό σκοπό, μερες που είναι!

*** ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΓΟΝΕΙΣ!!! ***

Στις 16 Νοεμβρίου κυκλοφόρησε από την Modern Times, το νέο cd στην κατηγορία ζουζούνια, με τίτλο Mazoo and the zoo και περιέχει 10 παιδικά (έτσι διαφημίζονται τουλάχιστον) τραγούδια με θέμα τα ζωάκια!
Εγώ άκουσα μόνο το ένα...την Καμήλα!
Αυτό που προβάλλει ο Alter στην εκπομπή με τα ζουζουνια κάθε Σαββατοκύριακο.

Είμαι μια καμήλαααα
είμαι μια καμήλαααα
μια καμήλα όμορφη που μασάει ... φύλλα!


(ξανα μανά)

είμαι μια καμήλα
είμαι μια καμήλα
μια καμήλα όμορφη που μασάει φύλλα!

και δύο κοπελίτσες γεμάτες τρελλά σκέρτσα και όλο νάζια να χορεύουν τσιφτεντελοειδώς και να κοιτάζουν το φακό με ματάκια και άλλα ... αθώα υπονοούμενα....


Εγώ προειδοποιώ.
Το τραγούδι αυτό - τουλάχιστον - είναι άκρως εθιστικό και σουξεδιάρικο και αρκεί να το ακούσετε μία φορά για να πιάσετε τον εαυτό σας να σιγοτραγουδάει από μέσα του για ώρα τους παραπάνω στίχους φέρνοντας παράλληλα στην μνήμη σας την εικόνα της ξανθιάς πρωταγωνίστριας του κλιπ!

Show mercy!!!

Και καλά τα παιδιά μας δεν τα σκέφτονται... εμάς τους δύσμοιρους πατεράδες που 10 η ώρα το πρωί της Κυριακής μας ξεσηκώνουν με τέτοια θεάματα δεν μας σκέφτονται? Ή μήπως περιμένουν από εμάς να πάρουμε το dvd για να το βλέπουμε όλη την ώρα?!?

Βέβαια για να πω την αμαρτία μου, τα φετινά Χριστούγεννα από το να βλέπω και να ακούω και πάλι τον "μικρό Ευαγγελάτο" να τραγουδάει την Άγια Νύχτα προτιμάω να ακούω ... Καμήλες. Άλλωστε ένα ζωάκι που παραπέμπει σε Χριστούγεννα είναι και αυτό!!!

είμαι μια καμήλα, είμαι μια καμήλα, μια καμήλα όμορφη που μασάει φύλλα!
είμαι μια καμήλα, είμαι μια καμήλα, μια καμήλα όμορφη που μασάει φύλλα!
είμαι μια καμήλα, είμαι μια καμήλα, μια καμήλα όμορφη που μασάει φύλλα!


p.s. Πέρα από την πλάκα που κάνω παραπάνω, εγώ αν είχα κοριτσάκι δεν θα ένιωθα και πολύ άνετα να την βλέπω να παρακολουθεί το εν λόγω κομμάτι.... και ειδικά αν την έπιανα να ξεσηκώνει φιγούρες και σκέρτσα!!!

Τα παιδιά ότι βλέπουν, το κάνουν!

Καθημερινά γινόμαι και γω θεατής αυτου του απίστευτου μιμητισμού των παιδιών. Ο μικρός μου έχει μια απιστευτη ικανότητα να ξεσηκώνει ότι βλέπει και ότι ακούει!
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα, ειδικά αν δεν αλλάζουμε τις κακές μας συνήθειες μπροστά τους.

Μία διαφήμιση στην Αυστραλία αποτυπώνει τα παραπάνω με τον πιο χαρακτηριστικό και σκληρό τρόπο.

Το σχετικό βίντεο το ανέβασα και στο χαμομηλάκι για να το δουνε περισσότεροι από τους περιορισμένους αναγνώστες αυτου του Blog.



Και να αλλάξουμε.
Τα παιδιά μας δίνουν αυτή την μοναδική δυνατότητα να αλλάξουμε προς το καλύτερο συνήθειες και συμπεριφορές. Μας δίνουν ένα πολύ δυνατό κίνητρο και είναι κρίμα να μην το εκμεταλλευτουμε για όφελος και δικό τους και δικό μας!

22 Οκτωβρίου 2007

Αυτή η Δευτέρα ξεκίνησε με τον πιο δημιουργικό, τον πιο ευχάριστο και ελπιδοφόρο τρόπο.

Ακριβώς στις 6 και πέντε το πρωί είδα ένα μικρό πλασματάκι ύψους 52 εκατοστών και βάρους 3.300, που μόλις 15 λεπτά πριν αποχωρίστηκε για πάντα την κοιλιά της μανούλας του που τον προστατευε και τον έτρεφε για εννιά γεμάτους μήνες.

Εννιά δύσκολοι μήνες για όλους εκείνους τους λόγους που κάνουν κάθε εγκυμοσύνη δύσκολη αλλα και για κάποιους ακόμη ιδιαίτερους λόγους που υποχρεωναν την φίλη μου Νίκη, να "τρυπιεται" σε καθημερινή βάση και να αγωνιά μαζί με τον συζυγό της μέχρι τέλους.

Θα μπορουσα κοινότυπα να πω, τέλος καλό όλα καλά!
Αλλα η ζωή του μικρού, του κάθε παιδιού που γεννιέται μόλις ξεκινά και μαζί με αυτη και δεκάδες προβλήματα και δυσκολίες. Και για το παιδί, αλλα πολύ περισσότερο και για τους γονείς. Που συνεχίζουν να αγωνιούν κάθε ημέρα, σε κάθε βήμα και σταθμό αυτής της νέας ζωής που οι ίδιοι δημιούργησαν ως καρπό και αποκορύφωμα της αγάπης τους και του ερωτικού τους πάθους.

Και οι αγωνίες και το άγχος δεν σταματουνε μόνο σε θέματα υγείας που είναι και πάντα πρέπει να είναι το νουμερο ένα ζητουμενο! Συνεχίζονται με θέματα που αφορουν το μέλλον του παιδιού, την μορφωσή του, την εν γένει παιδεία του, την συμπεριφορά του, την οικονομική του άνεση, την επαγγελματική του σταδιοδρομία, μία καλή οικογένεια και άλλα κοινότυπα που λέμε πολλές φορές και ασυναίσθητα τα συνδέουμε με την ευτυχία ενός παιδιού, παρασυρόμενοι ίσως από τα ευτυχισμένα τέλη των παραμυθιών που γαλουχηθηκαμε από την παιδική μας ηλικία.

Και στον γιό του Πάνου και της Νίκης, όπως και στα δικά μου παιδιά ένα πράγμα εύχομαι να μάθουν να ζουνε ...

Να ζήσουν κάθε τους στιγμή με πάθος για αυτό που θα κάνουν,

με μυαλό,

να αγαπάνε,

να γελάνε,

να κλαίνε,

να ερωτεύονται,

να κάνουν καλούς φίλους,

να είναι δίκαιοι,

να μάθουν να μην μισούν,

να συγχωρούν,

να προχωρούν πάντα μπροστά και με ψηλά το κεφάλι,

να μην φοβούνται να κάνουν λάθη,

να μαθαίνουν από τα λάθη τους,

να κοιτάνε ψηλά όταν είναι χαμηλά και χαμηλά όταν είναι ψηλά,

να έχουν πάντα διάθεση να μάθουν και να ανακαλύψουν,

να ταξιδέψουν πολύ,

να διαβάσουν και να αναρωτηθούν πολύ,

να αμφισβητήσουν,

να μην διστάζουν να ρωτάνε αλλά και να μην διστάζουν να διδάσκουν αυτά που ξέρουν σε όσους ρωτάνε,

να αγαπάνε την φύση και ότι αυτή τους δίνει, να την προστατεύουν,

να πιστέψουν στις δυνάμεις τους, στις ικανότητές τους,στο ταλέντο τους, και να το καλλιεργήσουν,

να μην φοβηθουν την δουλειά, την σκληρή δουλειά,

να διεκδικήσουν την αξία τους,

να μάθουν το ωραίο και το όμορφο, παντού, σε κάθε τους μορφή, να το εκτιμήσουν,

να το αναζητήσουν και να το επιβραβεύσουν με την σειρά τους,

να νιώθουν πάντα ελεύθεροι!

Και μεις μια υπόσχεση τους δίνουμε....

Ότι θα τα αγαπάμε και θα τα βοηθάμε για πάντα!

Ρωτήστε αυτό το παιδί...

...τι πιστεύει ότι έχουν στην χώρα του στο Ιράκ, Κατοχή ή Δημοκρατία?

Γιατί μπορεί να γίνανε εκλογές στο Ιράκ, να έχουν δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και νόμους και σύνταγμα και αστυνομία και στρατό δικο τους,
αλλά
όταν ξένοι υπήκοοι - Αυστραλοί όπως λένε, μέλη ιδιωτικής φρουράς κάποιας Αμερικανικής κυβερνητικής υπηρεσίας με δραστηριότητα στο Ιράκ, ανοίγουν πυρ σε ένα αυτοκίνητο το οποίο έκανε το σφάλμα να μην υπακούσει στις προειδοποιήσεις που τους γίνανε (sic) και να πλησιάσει σε απόσταση λιγότερη των 50 μέτρων το προπορευόμενο κονβόϊ, σκοτώνοντας δύο απλούς πολίτες και μάλιστα χωρίς να συλλαμβάνεται κανένας, τότε καταλύεται κάθε έννοια δημοκρατίας και ισόνομης κοινωνίας. (New York Times)

Καθώς και ακυρώνεται κάθε επιχείρημα περί προσπάθειας των Δυτικων να επιβάλλουν την Δημοκρατία σε τούτη την αδιαμφισβήτητα άγρια χώρα.

Ίσως αυτή η φωτογραφία να είναι η φετινή φωτογραφία της χρονιάς.
Και ίσως με αφορμή αυτή την συγκλονιστική φωτογραφία, αυτό το παιδί να τύχει των καλύτερων και θετικότερων ανακλαστικών της μερίδας Δυτικών που έχουν φιλάνθρωπα και αλληλέγγυα αισθήματα, και να καταφέρει να δραπετευσει από την χώρα και το τρελλο πανηγύρι της βίας που συντελείται εκεί τα τελευταία χρόνια.
Αλλά σίγουρα ο τρόμος και οι καθημερινές φρικιαστικές εικόνες στην Βαγδάτη, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, το Νταρφούρ και αλλού έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα τις μνήμες εκατομμυρίων παιδιών, θύματα πολέμου και βίας, και έχουν θρέψει πληγές που με μαθηματική βεβαιότητα θα τροφοδοτήσουν το μίσος και θα δημιουργήσουν και καινούριες πληγές στις επόμενες νέες γενεές ...

Την φωτογραφία και την είδηση τα πληροφορηθηκα από τον Jaywalker.

Παπούκο μου....

Είναι τρέλλα κάθε φορά που ακούω τον μικρό να αποκαλεί έτσι τον παππου του... παππουκο μου! Η γιαγιά είναι η καλή μου γιαγιάκα, ενώ η ξαδερφούλα του έχει πιο ισπανικό όνομα...
Είναι η Μπέμπα μπεμπούκα Όλγα! Όλο μαζί. Και δεν βαριέται να το λέει συνέχεια!

Aπίθανη η λογική των παιδιών πολλές φορές.

Ο παππους το τελευταίο μήνα φοράει κολλάρο για ένα σοβαρό πρόβλημα που έχει με τον αυχένα του. Παράλληλα απαγόρεύεται κάθε σήκωμα βάρους.
Με συνέπεια ο μικρός που πήγαινε κάθε τρεις και λίγο στον "παππουκο" του για να τον σηκώσει αγκαλιά και να του κάνει κάποιο χατίρι, πλέον να βλέπει τον παππού να του αρνείται τα χατίρια.

Συν το γεγονός ότι ο παππούς με το κολλάρο δείχνει διαφορετικός, πιο άγριος κάπως, πιο τρομαχτικός μάλλον.
Σήμερα το πρωί ο μικρός μου λεει.
"Γιαγιά γιαγιούκα αγαπάω πολύ πολύ. Παππου Γογος έχει βαβα.
Εγω αγαπαω γιαγια Ολγα... μόνο! όχι παππου γογο..."

Τελικά συνειδητοποιώ ότι τώρα που αρχίζει και μιλάει ο μικρός αρχίζω και μπαίνω σιγά σιγά στην ψυχολογία του.
Και είναι πολλά αυτά που πρέπει να μάθω....

Προχθές το πρωί ...
Βλέπω ΝΕΤ το πρωί με τον καφέ. Ξυπνάει και τον ακουμπάω στον καναπέ για να παω να ετοιμαστώ.
"Μπαμπααα, αυτο κανάλι βλέπει παππους. Εγω είμαι Γωγος. Θέλω άλλο κανάλι!"
Καθημερινή πρωί δεν είχε κάποιο αξιόλογο παιδικό πρόγραμμα στην τηλεόραση, οπότε την έκλεισα. Κάνω και γω την βλακεία και του λέω...
"Τώρα δεν έχει τηλεόραση.... Τώρα έχει "Φουζα πεινάει... Φούζα φάει και πιει γάλα!"

Οι Φούζζζααας

Καπάκι μου απαντάει: "Θέλω ταινία ... Μαγαδακασαη...."
"Δεν έχει ταινία τώρα, του λέω. Πάω να σου βάλω γάλα και θα ετοιμαστουμε να πάμε σχολείο."
"Μπαμπάαααα, θέλω Μαγασακαση...."

Εγώ απτόητος πάω στην κουζίνα να ετοιμάσω γάλα.
Τον βλέπω σηκώνεται, παει στο άλμπουμ με τις ταινίες και μέσα από τις δεκάδες σελίδες και τις περίπου 200 ταινίες που περιέχει, ΞΕΧΩΡΊΖΕΙ ΚΑΙ βγάζει την Μαγαδασκάρη.
(Να σημειώσω εδώ ότι η Μαγαδασκάρη όπως και το υπόλοιπο 95% των ταινιών που έχω δεν έχει εξώφυλλο πανω στο ντιβιντι. Απλά γράφω με τα καλλιγραφικά ιερογλυφικά μου τον τίτλο της ταινίας και τι είδος είναι.)
Περιττό να πω ότι άνοιξε το dvd player, τoποθέτησε την ταινία, άνοιξε τηλεόραση και στρογγυλοκάθισε πάλι στον καναπέ και άρχισε να απολαμβάνει τον αγαπημένο του alex!
Εχω μείνει κάγκελο...

Προχθές έκλεισε τα 2,5. Για να μην έχετε αμφιβολίες πόσο έξυπνα είναι τα παιδιά από αυτή την ηλικία ακόμη.
Και θυμήθηκα τον φίλο μου τον Νίκο που συνηθίζει να λέει επηρρεασμένος και αυτός από την εμπειρία του με την κόρη του, "...ότι μεχρι τα 3 τους, τα παιδιά έχουν αναπτύξει το 90% της ευφυίας τους. Απλά είναι γυμνά από εμπειρίες και γνώση. Προσεχέ τα!"


Προσέχω και γω
και μαθαίνω... μαθαίνω πολλά!

They are too young to know you 're cheap.

Μεγάααααααλη αλήθεια!

Ας το εκμεταλλευτούμε όσο είναι ακόμη καιρός, και το κυριότερο....

... ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ!

via

"Αυτό πότε θα αναστηθεί;"

Από τον μοναδικό, καυστικό και δυστυχώς ... πάντα επίκαιρο Καιρό στην Ελευθεροτυπία της 08.04.07.

Δείτε και το τελευταίο του post, και αν δεν σας έχει κάτσει βαρύ το κατσικάκι περάστε και από αυτό το site, που μιλάει για την κλεμμένη παιδική ηλικία...

Τα ρέστα μας,..

... μπορεί να δώσουν τροφή σε ένα πεινασμένο παιδί.

via (how advertising spoiled me)

Απλό μήνυμα, όμορφη και αποτελεσματική (θέλω να πιστεύω) καμπάνια μίας ανθρωπιστικής οργάνωσης στην Νότια Αφρική.

Το πιστεύω ακράδαντα ότι μπορούν να μαζευτούν πολύ περισσότερα λεφτά για τέτοιους σκοπούς, από όσα μαζεύονται σήμερα, δίνοντας περισσότεροι και συχνότερα από 20 λεπτά έως 1 ευρώ.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΗΣ UNICEF

Εάν οι δικιές σας έγνοιες είναι πιο σημαντικές από το δράμα που περνάνε αυτή την στιγμή εκατομύρια παιδιά στον κόσμο, συνεχίστε την ανάγνωσή σας αλλού.

Διάβασα την είδηση στο in.gr, μπήκα εδώ για επαλήθευση, και οδηγήθηκα στο ταμείο για να καταθέσω ένα μικρό ποσό για αυτά τα παιδιά.

via patotux

653 εκατομύρια δολάρια ή 522 εκατομύρια € ζητάει άμεσα η unicef για να προλάβει μια ακόμη ανθρωπιστική καταστροφή. 1,14€ ανά κάτοικο της Ε.Ε. μόνο

Δώστε λοιπόν 1 € ο καθένας. Το άμεσο καθήκον σας το έχετε επιτελέσει.

Μην αρχίσετε δικαιολογίες.
Δεν αρκούν απλά ευχολόγια.

Ούτως ή άλλως όλοι είμαστε υπεύθυνοι.

Από την αδιαφορία μας αντλούν δύναμη οι πιο άμεσα υπεύθυνοι.

Θα κάνω την ίδια ευχή

με την Jessica Hagy (aka Indexed).

Εύχομαι και εγώ με το νέο έτος το Α να γίνει B και κάποτε να τείνει προς το άπειρο!

Τα παιδιά του ουρανού!

World hold on!
Instead of messing with our future
Tell me no more lies
World, hold on
Wonder you will have to answer to the children of the sky

via (paolopicones)

Ημέρες που είναι, σκέφτεται κανένας εκείνα τα παιδιά που βρίσκονται πλέον ... στον ουρανό, εξαιτίας μας, εξαιτίας του κόσμου τούτου, που δεν πρόλαβε έγκαιρα να τους βρει ένα πιάτο φαί, λίγο καθαρό νερό ή να τους δωσει τα απαραίτητα φάρμακα για να επιβιώσουν...

Εγώ θέλω να πιστεύω ότι ο Bob Sinclair όταν έγραφε αυτό το εκπληκτικό κομμάτι, στο μυαλό του πρέπει να είχε καταστάσεις σαν αυτές που φαίνονται στο παρακάτω κλιπάκι που κυκλοφορεί στο youtube, σε αντίθεση με το original χαζο-clip που δείχνουν τα μουσικά κανάλια

Καλά Χριστούγεννα, με ευτυχία σε όλο τον κόσμο.

p.s. Βρήκατε το κομμάτι?
;)

Που Χριστούγεννα σημαίνει....

Η Αθήνα δειλά δειλά στολίζεται. Ξεμυτήσαν τα πρώτα έλατα στα πεζοδρόμια, τα εποχιακά μαγαζιά από τις αρχές του μήνα φωτιζουν τους δρόμους με τα εκατομύρια λαμπιόνια που είναι κρεμασμένα στις βιτρίνες τους. Και χιλιάδες πλαστικά και χάρτινα διακοσμητικά που περιμένουν μες τις κούτες όλο τον χρόνο, ετοιμαζονται να ξεχυθουν και να στολίσουν τα σπίτια, τα μπαλκόνια και τους κήπους μας.

via (max shirley)

Που Χριστούγεννα σημαίνει...
Τα Χριστούγεννα σαν κύριο χαρακτηριστικό τους trademark έχουν πάνω από όλα το έλατο και τον Αη Βασίλη, αλλά και όλα αυτά τα πλαστικά διακοσμητικά και τα χιλιάδες λαμπιονια. Χριστούγεννα ειναι όλο αυτό το θεατρικό σκηνικό που στήνουμε για μερικές εβδομάδες, θέλοντας να στείλουμε στους εαυτούς μας και τους γύρω μας, μηνύματα χαράς και αγάπης.
Και τις περισσότερες φορες τα καταφέρνουμε. Γιατί δημιουργούμε ένα σκηνικό που μας θυμίζει τις γλυκές αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα της παιδικής μας ηλικίας.
Είναι πολύ σημαντικό ένα παιδί να έχει γλυκές αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια. Και ειδικά από τα Χριστούγεννα.

Το συντροφεύουν μια ζωή.

Είναι καθήκον όλων των μεγάλων να δώσουμε την ευκαιρία σε όλα τα παιδιά να ζήσουν τέτοιες χαρούμενες στιγμές. Και όχι μόνο στα δικά μας.

via (camera rwanda)

Και σε αυτά που οι οικογένειες τους αδυνατούν να τους προσφέρουν τέτοιες στιγμές.

by PaoloPicones

Και σε αυτά που δεν έχουν πια οικογένεια.

by S. Smith Patrick via (angkorphotographyfestival)


via (Planet Love)
(σημ.: Διαβαστε την ιστορία αυτού του ορφανού παιδιού από την Ρουμανία, κανοντας click πάνω στην φωτογραφία)

Και σε αυτά που ο πόλεμος, τα έχει πληγώσει για πάντα

via (Ελευθεροτυπία) (σημ.Κοιτάξτε προσεκτικά τα μάτια αυτού του παιδιού)

Και περισσότερο ακόμη σε αυτά που ο πόνος τα έχει απομακρύνει από κάθε ευχάριστη στιγμή.

via (camera rwanda)

Χριστούγεννα είναι αγάπη.
Αγάπη είναι προσφορά.
Ας προφέρουμε ότι μπορούμε ο καθένας. Ένα βιβλίο ή ένα ρούχο. Ένα γλυκό. Ακόμη και ενα πλαστικό παιχνιδάκι ή μπιχλιμπιδάκι από την Κίνα. Δεν μετράει πόσο ακριβό ή φθηνό είναι.


Μετράει να κάνουμε τον άλλον να χαμογελάσει και να μας δώσει την πιο ζεστή του αγκαλιά.

via (Wam Mosely)

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε!

via (max shirley)