Αλλά αυτό το αλλοπρόσαλο χαρμάνι κόσμου που απλώνεται στο μήκος αυτού του δρόμου, τα χρώματα, οι φωνές, οι εκπλήξεις που έχει πάντα σε κάνουν να ξεχνάς έστω και για μικρά διαλλείματα το άγχος, τις έννοιες και την κουραση που κουβαλάς.
Πόσο μάλλον όταν έχεις μαζί σου ένα μικρό παιδί, που βλέπει όλους αυτους τους "παραξενους" τύπους να δίνουν το δικό τους μαγικό show ...
Την πρώτη φορά που κατεβήκαμε την Ερμού, κοντοσταθήκαμε λίγο, την προσπεράσαμε αλλα γυρνώντας το κεφάλι πίσω να την ξαναδούμε λίγο ακομη...
Στην επιστροφή όμως καθίσαμε και την κοιτάζαμε ακίνητη σαν κούκλα να περιμένει κάποιον να της βάλει ένα κέρμα και να αρχίσει να χορεύει...
Μαμα θα μου δώσεις ένα κέρμα?Και η μαγεία ξεκίνησε...
Και πραγματικά η ψηλή λυγερόκορμη κοπέλα έμοιαζε σαν ξωτικό στα μάτια του Γιωργου που κάθισε και πάλι δίπλα στην μαμά του και την παρακολουθουσε περίεργος...
Και μαζευτηκε κόσμος...
και οι μικρές γύφτισσες με τα πολύχρωμα φορεματά τους και με αυτή την ζωηράδα και πονηριά στα μάτια, κοιτούσαν και αυτές με την ίδια απορία την μαγική χορεύτρια...
... ίσως και να έπαιρναν ιδέες...
