Προσπέραση.

Ακόμη σκέφτομαι τη γιαγιά που περπατούσε το πρωί στην μέση του δρόμου στο Κεφαλλάρι και δεν σταμάτουσε κανενας από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, από όλους ΕΜΑΣ δηλαδή να βοηθήσει... (177 χαρακτηρες... δεν χωράει στο twitter... δεν χωράει καν να προσθέσω τις λέξεις ΝΤΡΟΠΗ ΜΟΥ στο τέλος.... ανοιγω το dashboard και συνεχίζω...)

Ήταν εμφανές ότι η γιαγιάκα είχε ανία και ότι κάποιος θα έπρεπε να διακόψει την κυκλοφορία στη λεωφόρο που βρισκόταν για να την περάσει στο πεζοδρόμιο πριν την διαμελίσει κανένα αυτοκίνητο αλλά και να την βοηθήσει να επιστρέψει σπίτι της.

photo by rileyroxx

Σκεφτόμαι για ώρα μετά, πόσο λάθος έκανα που δεν σταμάτησα.
Εστω και μόνο ως παράδειγματισμό στο γιο μου που καθόταν στο πίσω κάθισμα και παρατηρούσε και αυτός απορημένος.
Ουτε καν τηλεφώνησα στην αστυνομία. 100 μέτρα πιο κάτω σταμάτησα και να κοιτάζω από τον καθρέφτη να δω τι συμβαίνει...

Και τώρα δυστυχώς σκέφτομαι ότι τελικά ο γιος μου το πήρε το μάθημα του σήμερα.
Έμαθε να προσπερνάει τα προβλήματα των άλλων, των αγνώστων στους δρόμους. Αυτών που πραγματικά δεν μπορούν. Όπως έμαθα εγω. Όπως με μάθανε μάλλον...
Θα μάθει και αυτός να κοιτάει αδιάφορος από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Ένα παράλληλο κόσμο για τον οποίο δεν έχει ακούσει τίποτα ακόμη.

Και ξέρω προσωπικά άλλους γονείς που όντως θέλουν να δώσουν αντίστοιχα μάθηματα στα παιδιά τους. Να τα κάνουν "σκληρά", στην σκληρή κοινωνία που θα βγούνε.

Και δεν διαφωνώ ότι η κοινωνία είναι σκληρή.
Αλλά έχω πάψει προ πολλού να συγχέω το να σε πιάνουν κορόϊδο, το να ανέχεσαι την αδικία και την ατιμωρησία στους πραγματικούς ενόχους ή κακούς, με το να δείχνεις αλληλεγγύη και σεβασμό σε συνανθρώπους που πραγματικά δεν μπορούν (και σε καμία περίπτωση όχι σε αυτούς που δεν "θέλουν").
Έχουν υπάρξει στην ζωή μας πολλές τέτοιες στιγμές. Που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια σου και όχι στην οθόνη ή σε ένα κείμενο και εκείνη την στιγμή πρέπει να κινηθείς άμεσα. Να πράξεις και όχι να σκέφτεις ατελείωτα.

Η κοινωνία μας θέλει ανθρωπιά. Η ανθρωπιά θέλει εγρήγορση.

Γιατί αλλιώς θα συνεχίσουμε να προσπερνάμε αδιάφοροι... όχι μόνος τις γιαγιάδες αλλά ότι συμβαίνει και αλλάζει την κοινωνία γύρω μας.