Σε είδα στην Καλυφτάκη να με προσπερνάς με 140 και το SUV σου χωρίς φλας και ο μικρός γιος σου να κοιτάζει από το πίσω παρμπρίζ!
Στο φανάρι στο πλάϊ σε κοίταζα, αλλά εσύ κοίταζες επίμονα μπροστά ενώ από πίσω συνεχιζόταν το "πάρτυ" με μοναδικό απόντα την ζώνη ασφαλείας!
Πρώτη φορά μπήκα σε σκέψεις να πάρω το 100!
Μετά βγήκαμε Εθνική και σε έχασα... μπροστά!
Ήθελα να ήξερα εσύ τι βλέπεις όταν οδηγάς;
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα parents. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα parents. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
18 Απρ 2012
20 Φεβ 2009
A tiny little thing...that made my day!!!
Την σημερινή μου ημέρα την έφτιαξε περισσότερο ένα τοσο δα μικρό πράμα...
Όχι δεν είναι τόσο το χιόνι που αντικρίσαμε με το που ανοίξαμε σήμερα τις κουρτίνες για να μας ζεστάνει ο πρωινός ήλιος και αυτό το γαλάζιο του ουρανού που σου θυμίζει πόσο χαμηλά έχει πέσει η θερμοκρασία.
Ούτε φυσικά το μόνιμο και υπέροχο χαμόγελο του μπεμπάκου μας με το οποίο μας καλημερίζει και μας αποχαιρετάει κάθε πρωινό!
Περισσότερο από όλα σήμερα την ημέρα μου έφτιαξαν αυτά τα πρώτα σκίτσα του μεγαλύτερου γιου με τις φιγούρες μας.
Μετά από συχνές προσπάθειες για πάνω από δυο μήνες, πείστηκε να αρχίσει να ζωγραφίζει στο χαρτί μόνος του.
Εδώ και καιρό είχαμε ανακαλύψει ότι ο Γιώργος που σε λίγο κλείνει τα 4, δεν ήθελε να ζωγραφίζει ή βαριότανε εύκολα ακομη και να γεμίζει τα κενά με χρώμα σε αυτά τα ειδικά τετράδια με σκίτσα.
Ο λόγος?
Τελειομανία (με ότι αυτό σημαίνει για ένα παιδί 4 ετών) με ολίγην από τεμπελίτσα!
Ο Γιώργος ξέρει ότι τα σκίτσα του δεν είναι ωραία σαν αυτά που του σχεδιάζει η μαμά ή η κάποιος άλλος μεγάλος. Του αρέσει να εκφράζεται με ζωγραφική αλλά να βάζει κάποιον άλλο να εκτελεί αυτά που φαντάζεται. Είναι άκρως απαιτητικός με τα χρώματα, σε βαθμό που δεν τον καλύπτουν οι ξυλομπογιές ή οι μαρκαδόροι. Π.χ. δεν μπορεί να βρεί ένα χρώμα που να τον καλύπτει για να το χρησιμοποιήσει για να χρωματίσει το δέρμα ενός ανθρώπου σε ένα σκίτσο.
Όταν δε, γεμίζει τα κενά και του ξεφύγει χρώμα εξω από τα όρια της γραμμής τα παρατάει και θέλει καινούριο. Ασε δε, που το γεμίζει σιγά σιγά για να είναι ομοιόμορφο και πυκνό το χρώμα, χωρίς ίχνος κενού.
... Αποτέλεσμα μετά από λίγο να παρατάει τις ζωγραφιές του.
Η γιαγιά του τα Χριστούγεννα του πήρε ένα ηλεκτρονικό καμβά που τον συνδέεις με τον υπολογιστή και έχει άπειρες δυνατότητες. Δεν έχει την ακρίβεια ενός μολυβιού, αλλά έχει την δυνατότητα να σβήνει τα λάθη του και τουλάχιστον παίζοντας μαζί μου στην αρχή εξοικιώθηκε σε μεγάλο βαθμό με το θέμα ζωγραφικής.
Αρχισα λοιπόν σιγά σιγά να του περνάω διάφορα μηνύματα, να τον χαλαρώνω όταν έκανε λάθη ή δεν αποτύπωνε στο βαθμό που ήθελε το θέμα του και έτσι άρχισε να του γίνεται καθημερινη συνήθεια η ζωγραφική έστω και με αυτό τον τρόπο.
Χθες βράδυ τον έπεισα να ζωγραφίσει αρχικά έναν άνθρωπο σε χαρτί, γιατί καταλαβε ότι στον ηλεκτρονικό καμβά το χοντροκομμένο μολύβι που έχει δεν τον βοηθούσε καθόλου. Ήθελε στην αρχή μαζί, αλλά τον καθυσήχασα ότι είναι πολύ απλό, κάνοντας ένα πολύ πρωτόγονο σκίτσο και γω (μην νομίζετε άλλωστε ότι τα καταφέρνω καλύτερα γιατί και γω μικρός βαριομουν την ζωγραφική) και εξηγώντας του ότι κάτι παρόμοιο θέλω να σχεδιάσει και αυτός.
Και προσπάθησε...
... και ξανα και ξανα φτιάχνοντας από ένα σκιτσο όλων μας στην οικογένεια.
Εμένα με σκέπασε και με μια κουβέρτα στα πόδια στο τέλος!
Θα πει κανείς τα σκίτσα ότι είναι χάλια ακομη και για την ηλικία του και ότι τελικά είμαι εντελώς χαζομπαμπάς. Εχω δει άλλα παιδάκια στην ηλικία του να ζωγραφίζουν καλύτερα και απο μένα!
Δεν θα διαφωνήσω, αλλά με έκανε τόσο χαρουμενο το γεγονός και μόνο ότι προσπάθησε για κάτι που φοβόταν μέχρι τώρα και ότι μετά ένιωθε περήφανος που μας έδειχνε τα σκίτσα στον καθενα μας ξεχωριστά και μάλιστα λέγοντας μας ότι εκεί που του έχουν ξεφύγει οι γραμμές το "έκανε για πλάκα και για να γελάσουμε"!
Χάρηκα που άλλαξε στάση και αρχίζει και προσπαθεί χωρίς να τον νοιάζει η τελειότητα.
Του είπα θέλω κάτι δικό σου Γιώργο, μόνο δικό σου. Αυτό είναι πιο σημαντικό για μένα από κάθε λάθος που μπορεί να κάνεις. Δεν θέλω να διορθώσεις τα λάθη σου, αλλά να προσπαθείς συνέχεια και επαναλαμβάνεις έτσι ώστε να βελτιώνεσαι σιγά σιγά.
Είναι τόσο σημαντικό για ένα γονιό να νιώθει ότι το παιδί του τον ακουει και ότι μπορείς να το βελτιώσεις εκεί που χρειάζεται.
Θέλει υπομονή, χρόνο και απίστευτη επιμονή εκεί που αρχίζεις και απελπίζεσαι.
Και τα λέω όλα αυτά για να αρχίσω και γω να προετοιμάζομαι για τα επόμενα χρόνια που αρχίζει πιο έντονα η διαδικασία της μάθησης. Και δεν θέλω τα παιδιά μου να είναι τα άριστα, τα τέλεια, τα καλυτερα απο τα άλλα. Θέλω να μάθουν να προσπαθούν, να επιμένουν για να βελτιώνονται και να μην τα παρατάνε. (*)
Ζητάω πολλά?
(*) update που μου ήρθε μετά από λίγο....
Αλλωστε και γω έφτιαξα αυτό το blog φοβούμενος στην αρχή ότι δεν ξέρω να εκφράζομαι καλά, ότι θα κάνω λάθη, ότι δεν θα μου αρέσουν μετά από καιρό όλα όσα έγραφα, αλλά διαπίστωσα ότι πιο σημαντικό από όλα παραμένει ότι μου έμεινε η συνήθεια να εκφράζομαι και να μην τα παρατάω για οιοδήποτε λόγο!
Όχι δεν είναι τόσο το χιόνι που αντικρίσαμε με το που ανοίξαμε σήμερα τις κουρτίνες για να μας ζεστάνει ο πρωινός ήλιος και αυτό το γαλάζιο του ουρανού που σου θυμίζει πόσο χαμηλά έχει πέσει η θερμοκρασία.
Ούτε φυσικά το μόνιμο και υπέροχο χαμόγελο του μπεμπάκου μας με το οποίο μας καλημερίζει και μας αποχαιρετάει κάθε πρωινό!
Περισσότερο από όλα σήμερα την ημέρα μου έφτιαξαν αυτά τα πρώτα σκίτσα του μεγαλύτερου γιου με τις φιγούρες μας.
Μετά από συχνές προσπάθειες για πάνω από δυο μήνες, πείστηκε να αρχίσει να ζωγραφίζει στο χαρτί μόνος του.
Εδώ και καιρό είχαμε ανακαλύψει ότι ο Γιώργος που σε λίγο κλείνει τα 4, δεν ήθελε να ζωγραφίζει ή βαριότανε εύκολα ακομη και να γεμίζει τα κενά με χρώμα σε αυτά τα ειδικά τετράδια με σκίτσα.
Ο λόγος?
Τελειομανία (με ότι αυτό σημαίνει για ένα παιδί 4 ετών) με ολίγην από τεμπελίτσα!
Ο Γιώργος ξέρει ότι τα σκίτσα του δεν είναι ωραία σαν αυτά που του σχεδιάζει η μαμά ή η κάποιος άλλος μεγάλος. Του αρέσει να εκφράζεται με ζωγραφική αλλά να βάζει κάποιον άλλο να εκτελεί αυτά που φαντάζεται. Είναι άκρως απαιτητικός με τα χρώματα, σε βαθμό που δεν τον καλύπτουν οι ξυλομπογιές ή οι μαρκαδόροι. Π.χ. δεν μπορεί να βρεί ένα χρώμα που να τον καλύπτει για να το χρησιμοποιήσει για να χρωματίσει το δέρμα ενός ανθρώπου σε ένα σκίτσο.
Όταν δε, γεμίζει τα κενά και του ξεφύγει χρώμα εξω από τα όρια της γραμμής τα παρατάει και θέλει καινούριο. Ασε δε, που το γεμίζει σιγά σιγά για να είναι ομοιόμορφο και πυκνό το χρώμα, χωρίς ίχνος κενού.
... Αποτέλεσμα μετά από λίγο να παρατάει τις ζωγραφιές του.
Η γιαγιά του τα Χριστούγεννα του πήρε ένα ηλεκτρονικό καμβά που τον συνδέεις με τον υπολογιστή και έχει άπειρες δυνατότητες. Δεν έχει την ακρίβεια ενός μολυβιού, αλλά έχει την δυνατότητα να σβήνει τα λάθη του και τουλάχιστον παίζοντας μαζί μου στην αρχή εξοικιώθηκε σε μεγάλο βαθμό με το θέμα ζωγραφικής.
Αρχισα λοιπόν σιγά σιγά να του περνάω διάφορα μηνύματα, να τον χαλαρώνω όταν έκανε λάθη ή δεν αποτύπωνε στο βαθμό που ήθελε το θέμα του και έτσι άρχισε να του γίνεται καθημερινη συνήθεια η ζωγραφική έστω και με αυτό τον τρόπο.
Χθες βράδυ τον έπεισα να ζωγραφίσει αρχικά έναν άνθρωπο σε χαρτί, γιατί καταλαβε ότι στον ηλεκτρονικό καμβά το χοντροκομμένο μολύβι που έχει δεν τον βοηθούσε καθόλου. Ήθελε στην αρχή μαζί, αλλά τον καθυσήχασα ότι είναι πολύ απλό, κάνοντας ένα πολύ πρωτόγονο σκίτσο και γω (μην νομίζετε άλλωστε ότι τα καταφέρνω καλύτερα γιατί και γω μικρός βαριομουν την ζωγραφική) και εξηγώντας του ότι κάτι παρόμοιο θέλω να σχεδιάσει και αυτός.
Και προσπάθησε...
... και ξανα και ξανα φτιάχνοντας από ένα σκιτσο όλων μας στην οικογένεια.
Θα πει κανείς τα σκίτσα ότι είναι χάλια ακομη και για την ηλικία του και ότι τελικά είμαι εντελώς χαζομπαμπάς. Εχω δει άλλα παιδάκια στην ηλικία του να ζωγραφίζουν καλύτερα και απο μένα!
Δεν θα διαφωνήσω, αλλά με έκανε τόσο χαρουμενο το γεγονός και μόνο ότι προσπάθησε για κάτι που φοβόταν μέχρι τώρα και ότι μετά ένιωθε περήφανος που μας έδειχνε τα σκίτσα στον καθενα μας ξεχωριστά και μάλιστα λέγοντας μας ότι εκεί που του έχουν ξεφύγει οι γραμμές το "έκανε για πλάκα και για να γελάσουμε"!
Χάρηκα που άλλαξε στάση και αρχίζει και προσπαθεί χωρίς να τον νοιάζει η τελειότητα.
Του είπα θέλω κάτι δικό σου Γιώργο, μόνο δικό σου. Αυτό είναι πιο σημαντικό για μένα από κάθε λάθος που μπορεί να κάνεις. Δεν θέλω να διορθώσεις τα λάθη σου, αλλά να προσπαθείς συνέχεια και επαναλαμβάνεις έτσι ώστε να βελτιώνεσαι σιγά σιγά.
Είναι τόσο σημαντικό για ένα γονιό να νιώθει ότι το παιδί του τον ακουει και ότι μπορείς να το βελτιώσεις εκεί που χρειάζεται.
Θέλει υπομονή, χρόνο και απίστευτη επιμονή εκεί που αρχίζεις και απελπίζεσαι.
Και τα λέω όλα αυτά για να αρχίσω και γω να προετοιμάζομαι για τα επόμενα χρόνια που αρχίζει πιο έντονα η διαδικασία της μάθησης. Και δεν θέλω τα παιδιά μου να είναι τα άριστα, τα τέλεια, τα καλυτερα απο τα άλλα. Θέλω να μάθουν να προσπαθούν, να επιμένουν για να βελτιώνονται και να μην τα παρατάνε. (*)
Ζητάω πολλά?
(*) update που μου ήρθε μετά από λίγο....
Αλλωστε και γω έφτιαξα αυτό το blog φοβούμενος στην αρχή ότι δεν ξέρω να εκφράζομαι καλά, ότι θα κάνω λάθη, ότι δεν θα μου αρέσουν μετά από καιρό όλα όσα έγραφα, αλλά διαπίστωσα ότι πιο σημαντικό από όλα παραμένει ότι μου έμεινε η συνήθεια να εκφράζομαι και να μην τα παρατάω για οιοδήποτε λόγο!
7 Ιουλ 2008
Είναι όλα υπέροχα!
Γιατί όλοι οι μπαμπάδες και μαμάδες όταν βλέπουμε ένα μωρό, ένα μικρό παιδι γενικότερα κάνουμε συγκρίσεις?
Μεγάλο κεφάλι,
μικρή πατούσα,
εβγαλε δόντια,
δεν έβγαλε δόντια ακόμη,
περπάτησε νωρίς,
μίλησε αργά,
δεν πάει ακόμη τουαλέττα,
εμας διαβάζει από τα 4,
εμάς δεν ξέρει ακόμη να μετράει ....
Μια συνεχής σύγκριση ικανοτήτων και χαρακτηριστικών. Λίστα ολόκληρη.
Και το κάνουμε όλοι ανεξαιρέτως. Συνήθως καλοπροαίρετα και ... ενίοτες κακοπροαίρετα.
Μηπως τα αγχώνουμε ήδη από μικρή ηλικία χωρίς να το καταλαβαίνουμε?
ή μήπως αυτός ο "ατυπος" ανταγωνισμός είναι που δίνει κίνητρα σε παιδιά και γονείς να βελτιώνονται ή ακόμη και να τα "παρατάνε" όταν βλέπουν έντονες διαφορές με τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους σε κάποιο θέμα.
Πόσες φορές έχω αισθανθεί εγώ άσχημα όταν βρίσκομαι σε ένα πάρκο ή σε ένα εστιατόριο και ακούω κάποιον άλλο πατέρα ή μητέρα να επαινεί τον δικό μου γιο για κάτι και να λέει μετά στο παιδί του φράσεις υποτιθέμενης νουθεσίας τόσο κλισέ και τόσο ελληνικές του στυλ:
"το βλέπεις Δημητράκι το παιδάκι που... Εσύ γιατί δεν το κάνεις? Να να κοίτα το παιδάκι"
Όλα αυτά σκεφτόμουν χθες που ήμουν στα βαφτίσια μαζί με άλλους 4 φίλους από το σχολείο που όλοι κάναμε παιδιά τον τελευταίο χρόνο σε διάστημα μερικών μηνών ο ένας από τον άλλο.
Και από την άλλη δεν έπαυα να νιώθω περήφανος και χαρούμενος κάθε φορά που άκουγα τα επιδοκιμαστικά σχόλια για το μεγάλο μου γιο.
Τελικά αν ασχοληθείς με τα παιδιά, σε ένα κοινό συμπέρασμα θα καταλήξεις...
Είναι όλα υπέροχα! Τόσο διαφορετικά αλλά το καθένα με τα δικά του μοναδικά προτερήματα.
Θα κλείσω αυτό το ποστ με τις τόσο κοινές σκέψεις με χιλιάδες άλλους γονείς και θα πω ενα τελευταίο περιστατικό από τον μεγάλο μου γιο.
-Μαμά θέλω να πάρω μια μπάλα δώρο στο σχολείο για τους φίλους μου.
-Για όλους?
-Όχι για όλους... για τον Βίκτωρα, την Τζώρτζια, τον Νικόλα και τον Γιάννη
-Για τους άλλους?
-Όχι δεν θέλω...
-Με τους άλλους δεν παίζετε?
-Όχι ... δεν με παίζουν.... Η Ανθή και η Φιρένα μου λένε να πάω να παίξω μόνο μου... Δεν είναι φίλες μου...
Παρέες στην ηλικία των τριών!
Και να φανταστείς ότι στην αρχή της χρονιάς (που ήταν όλα 2,5 ετών) τα κάναμε χρυσα όλοι οι γονείς για να παίξουν μαζί, γιατί ακόμη δεν είχαν κοινωνικοποιηθεί για να παίζουν σε παρέες...
Μεγάλο κεφάλι,
μικρή πατούσα,
εβγαλε δόντια,
δεν έβγαλε δόντια ακόμη,
περπάτησε νωρίς,
μίλησε αργά,
δεν πάει ακόμη τουαλέττα,
εμας διαβάζει από τα 4,
εμάς δεν ξέρει ακόμη να μετράει ....
Μια συνεχής σύγκριση ικανοτήτων και χαρακτηριστικών. Λίστα ολόκληρη.
Και το κάνουμε όλοι ανεξαιρέτως. Συνήθως καλοπροαίρετα και ... ενίοτες κακοπροαίρετα.
Μηπως τα αγχώνουμε ήδη από μικρή ηλικία χωρίς να το καταλαβαίνουμε?
ή μήπως αυτός ο "ατυπος" ανταγωνισμός είναι που δίνει κίνητρα σε παιδιά και γονείς να βελτιώνονται ή ακόμη και να τα "παρατάνε" όταν βλέπουν έντονες διαφορές με τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους σε κάποιο θέμα.
Πόσες φορές έχω αισθανθεί εγώ άσχημα όταν βρίσκομαι σε ένα πάρκο ή σε ένα εστιατόριο και ακούω κάποιον άλλο πατέρα ή μητέρα να επαινεί τον δικό μου γιο για κάτι και να λέει μετά στο παιδί του φράσεις υποτιθέμενης νουθεσίας τόσο κλισέ και τόσο ελληνικές του στυλ:
"το βλέπεις Δημητράκι το παιδάκι που... Εσύ γιατί δεν το κάνεις? Να να κοίτα το παιδάκι"
Όλα αυτά σκεφτόμουν χθες που ήμουν στα βαφτίσια μαζί με άλλους 4 φίλους από το σχολείο που όλοι κάναμε παιδιά τον τελευταίο χρόνο σε διάστημα μερικών μηνών ο ένας από τον άλλο.
Και από την άλλη δεν έπαυα να νιώθω περήφανος και χαρούμενος κάθε φορά που άκουγα τα επιδοκιμαστικά σχόλια για το μεγάλο μου γιο.
Τελικά αν ασχοληθείς με τα παιδιά, σε ένα κοινό συμπέρασμα θα καταλήξεις...
Είναι όλα υπέροχα! Τόσο διαφορετικά αλλά το καθένα με τα δικά του μοναδικά προτερήματα.
Θα κλείσω αυτό το ποστ με τις τόσο κοινές σκέψεις με χιλιάδες άλλους γονείς και θα πω ενα τελευταίο περιστατικό από τον μεγάλο μου γιο.
-Μαμά θέλω να πάρω μια μπάλα δώρο στο σχολείο για τους φίλους μου.
-Για όλους?
-Όχι για όλους... για τον Βίκτωρα, την Τζώρτζια, τον Νικόλα και τον Γιάννη
-Για τους άλλους?
-Όχι δεν θέλω...
-Με τους άλλους δεν παίζετε?
-Όχι ... δεν με παίζουν.... Η Ανθή και η Φιρένα μου λένε να πάω να παίξω μόνο μου... Δεν είναι φίλες μου...
Παρέες στην ηλικία των τριών!
Και να φανταστείς ότι στην αρχή της χρονιάς (που ήταν όλα 2,5 ετών) τα κάναμε χρυσα όλοι οι γονείς για να παίξουν μαζί, γιατί ακόμη δεν είχαν κοινωνικοποιηθεί για να παίζουν σε παρέες...
13 Νοε 2007
Τα παιδιά ότι βλέπουν, το κάνουν!
Καθημερινά γινόμαι και γω θεατής αυτου του απίστευτου μιμητισμού των παιδιών. Ο μικρός μου έχει μια απιστευτη ικανότητα να ξεσηκώνει ότι βλέπει και ότι ακούει!
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα, ειδικά αν δεν αλλάζουμε τις κακές μας συνήθειες μπροστά τους.
Μία διαφήμιση στην Αυστραλία αποτυπώνει τα παραπάνω με τον πιο χαρακτηριστικό και σκληρό τρόπο.
Το σχετικό βίντεο το ανέβασα και στο χαμομηλάκι για να το δουνε περισσότεροι από τους περιορισμένους αναγνώστες αυτου του Blog.
Και να αλλάξουμε.
Τα παιδιά μας δίνουν αυτή την μοναδική δυνατότητα να αλλάξουμε προς το καλύτερο συνήθειες και συμπεριφορές. Μας δίνουν ένα πολύ δυνατό κίνητρο και είναι κρίμα να μην το εκμεταλλευτουμε για όφελος και δικό τους και δικό μας!
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα, ειδικά αν δεν αλλάζουμε τις κακές μας συνήθειες μπροστά τους.
Μία διαφήμιση στην Αυστραλία αποτυπώνει τα παραπάνω με τον πιο χαρακτηριστικό και σκληρό τρόπο.
Το σχετικό βίντεο το ανέβασα και στο χαμομηλάκι για να το δουνε περισσότεροι από τους περιορισμένους αναγνώστες αυτου του Blog.
Και να αλλάξουμε.
Τα παιδιά μας δίνουν αυτή την μοναδική δυνατότητα να αλλάξουμε προς το καλύτερο συνήθειες και συμπεριφορές. Μας δίνουν ένα πολύ δυνατό κίνητρο και είναι κρίμα να μην το εκμεταλλευτουμε για όφελος και δικό τους και δικό μας!
9 Ιουλ 2007
22 Ιουν 2007
They are too young to know you 're cheap.
Μεγάααααααλη αλήθεια!
Ας το εκμεταλλευτούμε όσο είναι ακόμη καιρός, και το κυριότερο....
... ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ!
Ας το εκμεταλλευτούμε όσο είναι ακόμη καιρός, και το κυριότερο....
... ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ!
9 Ιουν 2007
Beer academy ή la pasteria?
Τηλεφώνημα φίλου πριν δυο ώρες.
Φίλος - Πάμε Παστερία Κηφισιά?
philos - Ναι.
Φίλος - Να έρθει και ο Α. με τον μικρό?
philos - Και βέβαια κανένα πρόβλημα.
Φίλος - Οκ. Τα λέμε σε 1 ώρα.
1 ώρα μετά...
Φίλος - Ο Α. λέει να πάμε Beer Academy που είναι ανοιχτό σαν μέρος επειδή ο γιος του φωνάζει και ουρλιάζει, οπότε εκεί θα μπορεί να τον πάει μία βόλτα όταν θα βρει τα δύσκολα. Ενώ στην Παστέρια είναι πιο δύσκολο...
philos - Ρε ψηλέ, αν ο γιος του φωνάζει και ουρλιάζει και δεν μπορούν να τον τιθασεύσουν ούτε 2 χρονώ παιδί, το βρίσκεις λογικό να βγούμε βόλτα μαζί τους?
.... Ακολούθησαν λίγες γραμμές διάλογου ακόμη, που είχαν να κάνουν σχέση με το αν η επιλογή του beer academy έχει να κάνει με το γεγονός ότι βρίσκεται 100μ από το σπίτι του Α. και με το τι θα κάνουμε αν ο μικρός αρχίσει να δαιμονίζεται...
Και εδώ έρχεται το δίλημμα.
Beer Academy ή la pasteria?
Με παρέα ή μήπως τελικά μόνοι μας?
Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη.
p.s.
Ο μικρός μας τώρα πάει για ύπνο.
Πριν λίγες ώρες και μετά από μία εντονότατη ημέρα που δεν περιελάμβανε καθόλου δουλειά (μετά από σχεόν 1 μήνα!) αλλά περιλάμβανε ένα πρωινό μνημόσυνο (για την λατρεμενη μου γιαγιά Μαρία - περάσαν κιόλας 9 χρόνια), επίσκεψη για ψώνια στην νονά μου, βόλτα στο Mall με τους φίλους από Έδεσσα, ολίγον shopping, AB Mega και τέλος αγορά γιογιό για τον junior, επιστρέφοντας σπίτι ο μικρός εκδήλωσε μόνος του την επιθυμία να κάνει κακά μόνος του. Γελάσαμε στην αρχή νομίζοντας ότι θέλει απλά να χρησιμοποιήσει το καινούργιο του "παιχνίδι", αλλά όταν κατούρησε κανονικά και το επανέλαβε και μετά από μία ώρα πάλι κατόπιν δικής του και πάλι απαίτησης, ένα ΤΕΡΑΑΑΑΣΤΙΟ χαμόγελο χαράς και ευτυχίας ζωγραφίστηκε στα χείλη μας.
Την τελική μας απόφαση θα την μάθετε στις προσεχείς ώρες....
Φίλος - Πάμε Παστερία Κηφισιά?
philos - Ναι.
Φίλος - Να έρθει και ο Α. με τον μικρό?
philos - Και βέβαια κανένα πρόβλημα.
Φίλος - Οκ. Τα λέμε σε 1 ώρα.
1 ώρα μετά...
Φίλος - Ο Α. λέει να πάμε Beer Academy που είναι ανοιχτό σαν μέρος επειδή ο γιος του φωνάζει και ουρλιάζει, οπότε εκεί θα μπορεί να τον πάει μία βόλτα όταν θα βρει τα δύσκολα. Ενώ στην Παστέρια είναι πιο δύσκολο...
philos - Ρε ψηλέ, αν ο γιος του φωνάζει και ουρλιάζει και δεν μπορούν να τον τιθασεύσουν ούτε 2 χρονώ παιδί, το βρίσκεις λογικό να βγούμε βόλτα μαζί τους?
.... Ακολούθησαν λίγες γραμμές διάλογου ακόμη, που είχαν να κάνουν σχέση με το αν η επιλογή του beer academy έχει να κάνει με το γεγονός ότι βρίσκεται 100μ από το σπίτι του Α. και με το τι θα κάνουμε αν ο μικρός αρχίσει να δαιμονίζεται...
Και εδώ έρχεται το δίλημμα.
Beer Academy ή la pasteria?
Με παρέα ή μήπως τελικά μόνοι μας?
Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη.
p.s.
Ο μικρός μας τώρα πάει για ύπνο.
Πριν λίγες ώρες και μετά από μία εντονότατη ημέρα που δεν περιελάμβανε καθόλου δουλειά (μετά από σχεόν 1 μήνα!) αλλά περιλάμβανε ένα πρωινό μνημόσυνο (για την λατρεμενη μου γιαγιά Μαρία - περάσαν κιόλας 9 χρόνια), επίσκεψη για ψώνια στην νονά μου, βόλτα στο Mall με τους φίλους από Έδεσσα, ολίγον shopping, AB Mega και τέλος αγορά γιογιό για τον junior, επιστρέφοντας σπίτι ο μικρός εκδήλωσε μόνος του την επιθυμία να κάνει κακά μόνος του. Γελάσαμε στην αρχή νομίζοντας ότι θέλει απλά να χρησιμοποιήσει το καινούργιο του "παιχνίδι", αλλά όταν κατούρησε κανονικά και το επανέλαβε και μετά από μία ώρα πάλι κατόπιν δικής του και πάλι απαίτησης, ένα ΤΕΡΑΑΑΑΣΤΙΟ χαμόγελο χαράς και ευτυχίας ζωγραφίστηκε στα χείλη μας.
Την τελική μας απόφαση θα την μάθετε στις προσεχείς ώρες....
15 Μαρ 2007
Συμβουλή προς άτεκνα - προς το παρόν - ζευγάρια!
Ξέρω με πόση ανυπομονησία πόσα πολλά ζευγάρια περιμένετε να κάνετε το πρώτο σας παιδί.
Πολλοί μπορεί και να προσπαθούν και καιρό, με το άγχος να ανεβαίνει κατακόρυφα, σχετικά με την δυνατότητά σας αν θα τα καταφέρετε ή μη. Περιττό να πω ότι με το άγχος δεν καταφέρνετε παρά μόνο να αναβαλλετε τα ευχάριστα...
Η συμβουλή μου είναι άλλη.
Όταν με το καλό μάθετε τα χαρμόσυνα, πάρτε βαθιά ανάσα, χαλαρώστε και.....
ΔΕΝ ανακοινώνουμε τα χαρμόσυνα σε γονείς έτσι άερα πατέρα! Τους αγαπάμε, μας αγαπάνε, αλλά εμείς για αυτούς είμαστε ακόμη παιδάκια και ως παιδάκια που είμαστε θέλουν να είναι συνέχεια μες στα πόδια μας. Να ντυθούμε καλά, να φάμε καλά, να κοιμηθούμε καλά και αν δεν ντρεπόσαντες θα μας έλεγαν και άλλα να κάνουμε καλά....
Κρατηθείτε και τους ανακοινώνετε τα χαρμόσυνα στο τρίμηνο. Μέχρι τότε χαμπάρι δεν θα έχουν πάρει... Και εσείς θα έχετε κερδίσει 2 ολόκληρους μήνες ηρεμίας και οικογενειακής ειρήνης.
Μην ξεχνάτε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, ξεπεράστε όλα σας τα προβλήματα μονοι σας με την υποστήριξη φίλων που έχουν ήδη περάσει αντίστοιχες εμπειρίες και θα σας καθησυχάσουν. Και πάλι λέμε όχι σε φίλους που δεν έχουν περάσει από φάση εγκυμοσύνης. Αυτοί με την άγνοιά τους μπορεί να αποτελέσουν πολύ κακούς συμβούλους και στις περισσότερες περιπτωσεις και να σας τρομοκρατήσουν...
Και τέλος THINK POSITIVE.
Δείτε κωμωδίες, πολλές κωμωδίες και χαλαρώστε.
Τα ωραιότερα έρχονται....
Μία ευγενική χορηγία του philos προς όλα τα άτεκνα - προς το παρόν εύχομαι- ζευγάρια!
Το παρόν ποστ δεν θέλω να θεωρηθεί μομφή προς τυχόν φίλους ή γνωστους αλλά ειναι συμβουλές που δίνω σε όλους μου τους φίλους όταν μάθω τα ευχάριστα...
Τέλος να ευχηθώ και από εδώ ιδιαίτερα και ολόθερμα να έχει μια όμορφη και ήρεμη εγκυμοσύνη η γυναίκα του καλύτερου μου φίλου!!!
Διαβάστε το σχετικότατο ποστ του Dealsend όχι μόνο για το εν λόγω θέμα αλλά και με πολύ σοβαρές σκέψεις πάνω στο θέμα του γάμου και του συνδυασμού του με την τεκνοποιΐα!
Πολλοί μπορεί και να προσπαθούν και καιρό, με το άγχος να ανεβαίνει κατακόρυφα, σχετικά με την δυνατότητά σας αν θα τα καταφέρετε ή μη. Περιττό να πω ότι με το άγχος δεν καταφέρνετε παρά μόνο να αναβαλλετε τα ευχάριστα...
Η συμβουλή μου είναι άλλη.
Όταν με το καλό μάθετε τα χαρμόσυνα, πάρτε βαθιά ανάσα, χαλαρώστε και.....
ΜΗΝ ΠΑΡΕΤΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΑΝΕΝΑΝ!
και ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΑΣ!
και ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΑΣ!
ΔΕΝ ανακοινώνουμε τα χαρμόσυνα σε γονείς έτσι άερα πατέρα! Τους αγαπάμε, μας αγαπάνε, αλλά εμείς για αυτούς είμαστε ακόμη παιδάκια και ως παιδάκια που είμαστε θέλουν να είναι συνέχεια μες στα πόδια μας. Να ντυθούμε καλά, να φάμε καλά, να κοιμηθούμε καλά και αν δεν ντρεπόσαντες θα μας έλεγαν και άλλα να κάνουμε καλά....
Κρατηθείτε και τους ανακοινώνετε τα χαρμόσυνα στο τρίμηνο. Μέχρι τότε χαμπάρι δεν θα έχουν πάρει... Και εσείς θα έχετε κερδίσει 2 ολόκληρους μήνες ηρεμίας και οικογενειακής ειρήνης.
Μην ξεχνάτε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, ξεπεράστε όλα σας τα προβλήματα μονοι σας με την υποστήριξη φίλων που έχουν ήδη περάσει αντίστοιχες εμπειρίες και θα σας καθησυχάσουν. Και πάλι λέμε όχι σε φίλους που δεν έχουν περάσει από φάση εγκυμοσύνης. Αυτοί με την άγνοιά τους μπορεί να αποτελέσουν πολύ κακούς συμβούλους και στις περισσότερες περιπτωσεις και να σας τρομοκρατήσουν...
Και τέλος THINK POSITIVE.
Δείτε κωμωδίες, πολλές κωμωδίες και χαλαρώστε.
Τα ωραιότερα έρχονται....
Μία ευγενική χορηγία του philos προς όλα τα άτεκνα - προς το παρόν εύχομαι- ζευγάρια!
Το παρόν ποστ δεν θέλω να θεωρηθεί μομφή προς τυχόν φίλους ή γνωστους αλλά ειναι συμβουλές που δίνω σε όλους μου τους φίλους όταν μάθω τα ευχάριστα...
Τέλος να ευχηθώ και από εδώ ιδιαίτερα και ολόθερμα να έχει μια όμορφη και ήρεμη εγκυμοσύνη η γυναίκα του καλύτερου μου φίλου!!!
Διαβάστε το σχετικότατο ποστ του Dealsend όχι μόνο για το εν λόγω θέμα αλλά και με πολύ σοβαρές σκέψεις πάνω στο θέμα του γάμου και του συνδυασμού του με την τεκνοποιΐα!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)