Maradona: Larger than Life

via Yahoo news - Reuters

"I promised my daughters that I wouldn't talk about Pele, but well, I can't prevent myself — I regret it for him," Maradona said.

"If I hadn't done all the bad things that I've done in my life, Pele would never have been able to come along as No. 2 behind me, because he used to go to bed at 10 o'clock at night, whereas I was still out on the tiles until 5 o'clock in the morning.
That's the big difference between us."

(O τίτλος και το κείμενο δανεικό από το Austin360.com)

Dr Seuss' Horton Hears a Who

Χθες τυχαία ανακάλυψα ένα blog, το Character Design, με δημιουργούς φιγούρων κομικ και συνεντεύξεις τους.
Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον blog και για πολύ ψάξιμο και χάσιμο...


Εκεί πρόσεξα, μαζί με αρκετές άλλες, μερικές πολύ περίεργες φιγούρες, σαν και αυτή του όρνιου από κάτω καθώς και κάποιων άλλων περίεργων και μη πλασμάτων.



Το ένστικτο μου χτύπησε κόκκινα!
Πάτησα πάνω στο ποστ και ανακάλυψα ότι μία νέα ταινία ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες (10 Απρίλη στην Ελλάδα) βασισμένη σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε 54 χρόνια πριν.

Dr. Seuss' "Horton Hears a Who"!

Με φωνές Jim Carrey

και Steve Carell!


Μικρέ, σου έφεξε! Τρίτη ταινία θα δούμε φέτος!

Καλύτερης ανάλυσης trailer μπορείτε να δείτε και σε αυτό το site.
Για όσους ακόμη διασκεδάζουν με ωραία παραμύθια σε άλλους φανταστικούς και περίεργους κόσμους!

Τα δικά μας...

Αυτή την Κυριακή πηγαμε και είδαμε Ρατατούη.
Ο μικρός στην πρωτη του επαφή με κινηματογραφική αίθουσα και εμείς μετά από πάνω από 1 χρόνο ξαναείδαμε ταινία!
ή τουλάχιστον προσπαθήσαμε....


Η ταινία άρχιζε στις 6μμ. Στο village του Ρέντη!
Είμασταν εκεί εγκαίρως αφού ξυπνησαμε το μικρό μετα χιλίων κόπων και βασάνων και αφου του τονίσαμε πολλές φορές ότι θα πηγαίναμε σινεμα να δουμε τον αρουραίο (Rat-a-too-ee) τον Ρεμί για τον οποίο είχε ήδη ενημερωθεί καλά από περιοδικά και τηλεόραση!
Φτάσαμε γρηγορα, παρκαραμε εύκολα, και πήραμε τα εισητηρια μας στο λεπτό αφου τα είχαμε κλείσει με πιστωτική από το πρωί, χωρίς ουρές και άγχος για αναζήτηση κενων θέσεων μπροστα στο ταμείο.
Ο μικρος εκστασιασμένος κοίταζε τριγύρω με το δάχτυλο στο στόμα (δείγμα πιθανού φόβου από τον κόσμο αλλα και μιας συνεχιζόμενης υπνηλίας)
Μετα απο κανα τέταρτο αναμονης στο μπαρ για ένα χυμό και ένα ποπκορν, μπήκαμε στην αίθουσα.


Ο μικρός πηγε αθόρυβα και διακριτικά κάθισε στην θέση που του υποδείξαμε και άρχισε να μασουλάει το ποπκορν (με το οποιο δεν είχε και ιδιαίτερη σχέση παλαιότερα).
Αρχιζουν διαφημίσεις. Καγκελο ο μικρός, ακούνητος.
Αρχίζει η ταινία. Ο μικρός ουτε καν κουνιόταν. Καθηλωμενος στην μεγαλη οθόνη παρόλο που είχε δει την αρχή ξανα 5-6 φορές στο σπίτι.
Τελικά για μία ώρα κάθισε ακίνητος προσηλωμένος στην ταινία και γυρνουσε να δει μόνο αν του μετακινούσα θέση τα ποπκορν, τα οποία και καταβρόχθισε!
Ήπιε και αρκετο χυμό, πράγμα συνηθως σπάνιο για αυτόν!

Ώσπου.... κάποια στιγμή σηκώθηκε και κάθισε στο χερούλι του καθίσματος απο την πλευρα της μανας του.
Εκεί καθισε αγκαλιτσα της κανα τεταρτο. Αμίλητος αλλα με συνεχεις κινησεις που προδιδαν ότι είναι πιασμενος.
Και τότε άρχισε το τραγούδι.....


Ο μικρός άρχισε να τραγουδάει στα ακατάληπτα κάτι παιδικα τραγουδακια που εχει μάθει στον παιδικό και ενώ στην ταινία ο Ρεμί εκδιωχνόταν από τον Λιγκουίνι γιατί του προδωσε την εμπιστοσύνη!
Έτσι και γω καταλαβα ότι ήρθε η ώρα να παρω τον μικρό έξω για να μην χάσουν την ψυχραιμία τους οι υπόλοιποι θεατές της αιθουσας που μας κοιτάζαν και γελούσαν!

Βγηκαμε έξω. Τον χαλαρωσα λιγο του μίλησα και ξαναμπηκαμε.

Καθίσαμε πίσω και ορθιοι έχοντας τον αγκαλια.
Ηρεμος. Κάποια στιγμη μου λεει ασε με κατω. Κατεβαινει τα σκαλια και παει στην θέση μας. Πάει και κάθεται και πάλι ήσυχος....
Για 5 λεπτά... μεχρι που ξαναρχισε το τραγούδι....

Τότε τα μαζέψαμε! Αυτό ήταν!
Πάνω που είχε έρθει ο Ego να δοκιμάσει τις νέες συνταγές.....


Ο μικρός στην έξοδο ήταν μες την τρελλη χαρά. Χορός, τραγούδι, φωνές και τρέξιμο.... Και στο αμάξι γκρίνια....
Για να βγούμε από το σινεμα και μεχρι να βγουμε Θηβών, καναμε 30 λεπτά.
30 λεπτά για μια διαδρομη 200 μέτρων!
Όλοι μπουχτίσαμε... πόσο μάλλον ο μικρός.
Αλλα γελάσαμε, γελασαμε πολύ και μάλλον αυτή η πρώτη εμπειρία με τον μικρό στον κινηματογράφο θα μας μείνει αξέχαστη.


Φτάσαμε στο σπίτι και εκεί συνεχίστηκε το παιχνίδι και μετά η όλη διαδικασία κοιμίσματος του μικρού, δηλαδή μπανάκι, γαλατάκι και παραμυθακι.... Κατά τις 10-10:30 μας κοιμηθηκε...
Λίγα λεπτά αργότερα και ενώ εχω αράξει απλα στον καναπέ χωρίς να
κάνω τίποτα, χτυπάει το τηλεφωνο....
Ήταν ο κολλητός μου ο Πάνος...
-Ελα ρε μ... τι θες τέτοια ώρα?
-Σπασανε τα νερά πριν λίγο...
-Φωνάξατε υδραυλ.... ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ Μ.... Πήρατε τηλεφωνο τον γιατρό, την μαία?
-Ναι μόλις τώρα και μας είπανε σε καμια ωριτσα να παμε απο Μαιευτήριο.
-ΟΚ. Τα λέμε απο εκεί...

Την υπόλοιπη ιστορία την γνωρίζετε...


p.s. H ταινία δεν ήταν και κάτι σούπερ, αλλα μία καλογυρισμένη, καλα μεταγλωτισμένη, και ευχάριστη παιδική ταινία. Και με όμορφες δόσεις από Παρίσι και καλά παριζιάνικα εστιατόρια, τα οποία και λατρεύω.... Αν έχετε παιδιά να τα πάτε να την δουνε, αν όχι ειναι ιδανική για Κυριακή μεσημέρι στο βίντεο ή στο filmnet!
Και μην ξεχνάτε ποτέ το μήνυμα της ταινίας....
Anyone can cook!

Παπούκο μου....

Είναι τρέλλα κάθε φορά που ακούω τον μικρό να αποκαλεί έτσι τον παππου του... παππουκο μου! Η γιαγιά είναι η καλή μου γιαγιάκα, ενώ η ξαδερφούλα του έχει πιο ισπανικό όνομα...
Είναι η Μπέμπα μπεμπούκα Όλγα! Όλο μαζί. Και δεν βαριέται να το λέει συνέχεια!

Aπίθανη η λογική των παιδιών πολλές φορές.

Ο παππους το τελευταίο μήνα φοράει κολλάρο για ένα σοβαρό πρόβλημα που έχει με τον αυχένα του. Παράλληλα απαγόρεύεται κάθε σήκωμα βάρους.
Με συνέπεια ο μικρός που πήγαινε κάθε τρεις και λίγο στον "παππουκο" του για να τον σηκώσει αγκαλιά και να του κάνει κάποιο χατίρι, πλέον να βλέπει τον παππού να του αρνείται τα χατίρια.

Συν το γεγονός ότι ο παππούς με το κολλάρο δείχνει διαφορετικός, πιο άγριος κάπως, πιο τρομαχτικός μάλλον.
Σήμερα το πρωί ο μικρός μου λεει.
"Γιαγιά γιαγιούκα αγαπάω πολύ πολύ. Παππου Γογος έχει βαβα.
Εγω αγαπαω γιαγια Ολγα... μόνο! όχι παππου γογο..."

Τελικά συνειδητοποιώ ότι τώρα που αρχίζει και μιλάει ο μικρός αρχίζω και μπαίνω σιγά σιγά στην ψυχολογία του.
Και είναι πολλά αυτά που πρέπει να μάθω....

Προχθές το πρωί ...
Βλέπω ΝΕΤ το πρωί με τον καφέ. Ξυπνάει και τον ακουμπάω στον καναπέ για να παω να ετοιμαστώ.
"Μπαμπααα, αυτο κανάλι βλέπει παππους. Εγω είμαι Γωγος. Θέλω άλλο κανάλι!"
Καθημερινή πρωί δεν είχε κάποιο αξιόλογο παιδικό πρόγραμμα στην τηλεόραση, οπότε την έκλεισα. Κάνω και γω την βλακεία και του λέω...
"Τώρα δεν έχει τηλεόραση.... Τώρα έχει "Φουζα πεινάει... Φούζα φάει και πιει γάλα!"

Οι Φούζζζααας

Καπάκι μου απαντάει: "Θέλω ταινία ... Μαγαδακασαη...."
"Δεν έχει ταινία τώρα, του λέω. Πάω να σου βάλω γάλα και θα ετοιμαστουμε να πάμε σχολείο."
"Μπαμπάαααα, θέλω Μαγασακαση...."

Εγώ απτόητος πάω στην κουζίνα να ετοιμάσω γάλα.
Τον βλέπω σηκώνεται, παει στο άλμπουμ με τις ταινίες και μέσα από τις δεκάδες σελίδες και τις περίπου 200 ταινίες που περιέχει, ΞΕΧΩΡΊΖΕΙ ΚΑΙ βγάζει την Μαγαδασκάρη.
(Να σημειώσω εδώ ότι η Μαγαδασκάρη όπως και το υπόλοιπο 95% των ταινιών που έχω δεν έχει εξώφυλλο πανω στο ντιβιντι. Απλά γράφω με τα καλλιγραφικά ιερογλυφικά μου τον τίτλο της ταινίας και τι είδος είναι.)
Περιττό να πω ότι άνοιξε το dvd player, τoποθέτησε την ταινία, άνοιξε τηλεόραση και στρογγυλοκάθισε πάλι στον καναπέ και άρχισε να απολαμβάνει τον αγαπημένο του alex!
Εχω μείνει κάγκελο...

Προχθές έκλεισε τα 2,5. Για να μην έχετε αμφιβολίες πόσο έξυπνα είναι τα παιδιά από αυτή την ηλικία ακόμη.
Και θυμήθηκα τον φίλο μου τον Νίκο που συνηθίζει να λέει επηρρεασμένος και αυτός από την εμπειρία του με την κόρη του, "...ότι μεχρι τα 3 τους, τα παιδιά έχουν αναπτύξει το 90% της ευφυίας τους. Απλά είναι γυμνά από εμπειρίες και γνώση. Προσεχέ τα!"


Προσέχω και γω
και μαθαίνω... μαθαίνω πολλά!

Line of the day

Από το Art School Confidential:

"I am an asshole, because that is my true nature... [Maybe, we are all assholes,]... but the difference between me and you is that I've gained the freedom to express my true nature.
What can be more beautiful than truth and freedom?"




Τα παραπάνω τα λέει στην ταινία, ένας φτασμένος και trendy πλεον καλλιτεχνης σε συνέντευξη του σε μία σχολή Καλών Τεχνών.

Από τις ταινίες που αφήνουν την σκέψη να ταξιδέψει σε άλλα πιο ασυνηθιστα μονοπατια! Και δεν είναι καθόλου αυτό που δείχνει με μια πρώτη ματιά. Παίζει και ένας Μαλκοβιτς μέσα... (κανει και παραγωγή, άλλοστε αυτός είναι ο λόγος που την επελεξα στο βιντεοκλαμπ, γιατί κατα τα άλλα δεν είχα ακουσει το παραμικρό για την ταινία)
Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι την σκηνή που θέλησα να περιγραψω, την βρήκα ατόφια σε βίντεο στο youtube!

Χθες είδα τον Πληροφοριοδότη (που με απογοήτευσε οικτρα... τίποτα καινούριο, τίποτε συγκλονιστικό) και προχθες το Καζίνο Ρουαγιάλ (το οποίο ήταν η καλύτερη ταινία Τζειμς Μποντ που έχω δει με τον χειρότερο και μακραν ασχημότερο ηθοποιό στον ρόλο αυτό, το περίεργο είναι όμως ότι με καθηλώσε και με συγκινησε!).

"Das ist für mich"

via

ULRICH MÜHE (1953-2007)

Μια υπέροχη ατάκα, η τελευταία ατάκα μιας υπεροχης, μιας αριστουργηματικής ταινίας, μεσω της οποίας είχα την τύχη να γνωρίσω ένα πολύ μεγάλο ηθοποιό.
Μία φραση που για μήνες στροβιλίζεται στο μυαλό μου, γεμίζοντας με κάθε φορά με όλα εκείνα τα υπέροχα συναισθηματα που βίωσα με το τέλος της ταινίας "Οι ζωές των άλλων".


Μακάρι ο απρόσμενος θανατός του Ulrich Mühe, να αποτελέσει την ευκαιρία να γνωρίσω και γω το υπόλοιπο έργο του.

King Julien!

Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για να την δείτε σε μεγάλο μέγεθος

Πείτε μου ειλικρινά, δεν είναι απίθανη φάτσα ο Λεμούριος (lemur ή meerkat στα αγγλικά)?
Το Σαββατοκύριακο και ενώ έκανα flickr zooing (δικός μου o όρος) με τον μικρό και του έδειχνα διάφορα ζωάκια, έπεσα πάνω και σε αυτή την εκπληκτική φωτογραφία της hvh1.
Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι υπήρχανε ζωάκια με τόση σκανδαλιάρικα, πονηρά μάτια και τόσο φαρδύ χαμόγελο!
Οι σκιτσογράφοι του Madagascar σίγουρα είχαν πολύ καλό μοντέλο όταν σχεδιάζαν τον εκπληκτικό King Julien στην ταινία.

via

Συνεχίζοντας την εξερεύνηση στις υπέροχες φωτογραφίες της hvh1, πέτυχα και το μοντέλο για τον Pumbaa:


Ποιος είναι ο Pumbaa?

Δεν σας λέει τίποτε το Lion King? Το Timon & Pumbaa?

via

Μάλλον δεν μεγαλώνετε πιτσιρικια τα τελευταια χρόνια!

Έδυσε ή ανέτειλε?

Η νέα ταινία του Κωνσταντίνου Πιλάβιου aka cpil είναι στο διαδίκτυο και στην γνωστή διεύθυνση.

Λέγεται SUNSET

Το σενάριο αυτή την φορά είναι εμπνευσμένο από το darkdays, το blog προώθησης μίας νέας ταινίας στα σινεμά.
Αλλά καμία σχέση .... με την εν λόγω ταινία.


Το sunset είναι μια αναζήτηση σε αιώνια αναπάντητα ερωτήματα.
Τι είναι η ζωή?
Τι είναι ο θάνατος?

Δείτε την προσεκτικά. Ξαναδείτε την.
Ακολουθείστε τις σκέψεις των πρωταγωνιστών της και ελευθερωστε τις δικές σας...


Απολαύστε την μουσική της.

Ακόμη ένα αριστούργημα σε μίνι συσκευασία από τον Cpil και τους συνεργάτες του.

Do you miss the good old cowboys movies?

Ω, ναι!

Εσάς σας αρεσε η διαφήμιση?
Θεωρείτε ότι έχει σωστή δόση χιούμορ ή την θεωρείτε λίγο ρατσιστική?

To post το αφιερώνω στον Ανδρέα, που φάνηκε να του αρέσουν πολύ οι διαφημίσεις του προηγούμενου ποστ!
via Adsofthe World

Μάαϊ φέϊβουριτ μούβιζ!

Michael Jeter στο Πράσινο Μίλι

Από ότι είδα αφορμή ψάχνουν όλοι για να μοιραστούν εμπειρίες, μυστικά, προτιμήσεις μες στην μπλογκόσφαιρα. Και δεν είναι κακό...
Άλλοστε το να γράφεις σε blog εκτός από προσωπική εκτόνωση και ψυχαναλυτική κούρα είναι και κοινωνική προσφορά. Γράφοντας κάτι προσφέρεις σε κάποιον άλλο μία γνώση που είτε την αναζητούσε είτε την μοιράστηκες μαζί του και γιατί όχι και να του άνοιξες τα μάτια για κάτι που αγνοούσε.

Για να μην με περάσετε για κανά ψώνιο επιπέδου Μπακογιαννόπουλου με τους ατελείωτους προλόγους, θα μπω στο θέμα και θα ανταποκριθω στις ευγενικές προσκλήσεις των Debby, Anatoli και Citronella (θένκ γιου μάϊ λέηντις) και θα γράψω για τις 7 αγαπημένες μου ταινίες, όπως επιτάσσει το καινούριο αυτό παιχνίδι - meme τα λένε οι αγγλόφωνοι bloggers - που εφήυρε ο κος Zouri μία ωραία πρωΐα!

Δυσκολεύτηκα πολύ να καταλήξω και είμαι σίγουρος ότι κάποια πολύ αγαπημένη μου ακόμη και τώρα και μετά από 3 ημέρες σκέψης, μου διαφέυγει. Μην σας πω ότι πέρασε και η σκεψη να γράψω για 21 ταινίες μιας και δέχτηκα 3 προσκλήσεις και έτσι να μειώσω τον πονοκέφαλο να μειώσω τις ταινίες από 50 που έχω γράψει πρόχειρα, σε 7 μόνο.

Φώτα!
Πάμε.

1. Πράσινο Μίλι. Το είδα μόνος Θεσσαλονίκη. Και δάκρυσα και ανατρίχιασα (αυτή την γλυκιά ανατριχίλα που νιώθεις όταν κάτι σου αρέσει σε ανυπέρβλητο βαθμό). Και βγαίνοντας έξω ένιωσα καλύτερος άνθρωπος.



2. La vita e bella! Αγνός, απλός, δυνατός και προπάντων ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Μα κιε μπέλλααααα! Mπορεί να μην έχω άλλες ευρωπαϊκές ταινίες εδώ, αλλά πιστέψτε με στο βίντεοκλαμπ για καινούριες ευρωπαϊκές παραγωγές ψάχνω πρώτα!


3. Closer. Μια ταινία που μιλάει για πραγματικές σχέσεις. Δεν ωραιοποιεί, δεν εξυμνεί, αλλά σου δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα και ανακαλεί μνήμες. Το κομμάτι της ταινιας συντρόφευε στον ύπνο του τον γιο μου κάθε φορά που αισθανόταν ανήσυχος και δεν είχε ύπνο όταν ήταν ακόμη μωράκι μερικών μηνών... And so it is....


4. Goodfellas. Tαινιάρα. Τρελλαίνομαι για Ντε Νίρο, Σκορτσέζε και Ραίυ Λιότα! Χαίρομαι που πρόσφατα διάβασα ότι και ο επίσης πολύ αγαπημένος μου Dustin Hoffman έκανε πολύ θετικά σχόλια για αυτή.

via

5. Hook. Μην γελάσει κανένας. Την βλέπω άνετα δεκάδες φορές, παίζουν αγαπημένοι ηθοποιοί και μου θυμιζει την ηλικία που άφησαμε πίσω όλοι εμεις οι Peter Banning. Αγαπημένη μου φιγούρα ο κος Tootles!

6. Tim Burton και ... και.... και..... Mars Attacks! GROOOOOOOOVY! Αν και λατρεύω τις ατμοσφαιρικές του ταινίες, την συγκεκριμένη την θεωρώ ένα αριστούργημα! Και κιτς, και σατιρική, και φοβερό concept και Here is .... Jack the Nicholson!

via

Με αυτή την ταινία πάντως τον λάτρεψα:

via imdb

7. Και φτάνοντας στο τέλος θα κλείσω με τον μεγαλύτερο κωμικό ηθοποιό ΕΒΕΕΕΡ!

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb

Ανοίγουν τα φώτα. Τελειώσαμε!

Μπορείτε να εκκενώσετε την αίθουσα...

(ίσως η ωραιότερη ταινία που είδα τα τελευταία χρόνια)

Εδώ βλέπετε σκηνές από τα προσεχώς, σε άλλα παιχνίδια.... Είπαμε το ποστ τέλειωσε, εκκενώστε την αίθουσα, το μπλογκ τέλος πάντων...

Και μια ακόμη κατηγορία μόνος του...

Θανάσης Βέγγος

Τ Ε Λ Ο Σ

Παρακαλώ θερμά τις κυρίες Eleni και Χριστίνα, τους κκ. Ppsilos, Chris, Cybereddie, ipodcrates, τον Ανδρέα από τη Ναύπακτο και τον μικρό μου φίλο Βασίλη να προσέλθουν στα ταμεία και να βγάλουν εισιτήρια για τις 7 αγαπημένες τους ταινίες... και να δώσουν συνέχεια στο παιχνίδι ετούτο...

Φεύγοντας από την αίθουσα θα ήθελα να πάρετε μαζί σας και να πετάξετε τα κουτιά από τα ποπκορν που μασουλάγατε και τα αναψυκτικά που ρουφάγατε σαν τα ζώα όλη την ώρα. Νομίζετε δεν σας άκουγα?

"Ιστορία [πράγματι ?] χωρίς τέλος...?"

30 Ιαν. 2007 Η Foulianna δημοσιεύει ένα post με τίτλο "Ιστορία χωρίς τέλος...?"

01 Φεβ. 2007 Η Γωγώ ξαναβρίσκει την Foulianna της μετά από 15 χρόνια, εξαιτίας αυτού του post!

02 Φεβ. 2007 Ο Cpil (aka Constantinos Pilavios) εντυπωσιαζεται από την παραπάνω ιστορία, ... αλλά και από το ποστ!


15 Φεβ. 2007 Ο Cpil προβάλει το επεισόδιο #5 των the series, εμπνευσμένο από το παραπάνω post.



xx Xxx. 200x Πρώτη προβολή της ταινίας του Cpil στους κινηματογράφους, εμπνευσμένη από "Το πόστ της Fulianna με το μαγικό σχόλιο και το πανέμορφο ποστ της Georgia για την Fulianna"



Θα το επαναλάβω.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑ BLOGS?

Όταν η ζωή επιφέρει τέτοιες ευχάριστα απροσδόκητες εξελίξεις δεν είναι μαγική?

Δείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ την τελευταία ταινία του Cpil,

κλείστε τα φώτα για να απολαύσετε καλύτερα την εκπληκτική φωτογραφία της Ζωής Μαντά,

δυναμώστε τα ηχεία σας για να ακουσετε την ονειρική μουσική του Χρήστου Τριανταφύλλου

... και αναρωτηθείτε με τον πρωταγωνιστή της (τον Πάνο Γαρμπή) τα λόγια της Foulianna:

“ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ..."

p.s. Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν εγώ διάβασα για πρώτη φορά το post της Foulianna, δεν το ειδα με τα μάτια του Πιλάβιου...
Με την ταινία του, συνειδητοποίησα την δύναμική που μπορεί να κρύβει ένας καλλιτέχνης,
... να βλέπει πράγματα που εμείς γύρω μας τα προσπερναμε ... το λιγότερο αδιάφορα τις περισσότερες φορές.

Αυτός ο μαυρούλης

Μαριλένα Κασσίμη στην Πρώτη Γραμμή της ΝΕΤ, μιλώντας την Τετάρτη για τις υποψηφιότητες για τα όσκαρ α' ανδρικού ρόλου:

"Και τέλος υποψήφιος για όσκαρ α' ανδρικού ρόλου είναι και ο Φόρεστ Γουιτάκερ, αυτός ο μαυρούλης (?!?) που είδαμε και στην απονομή για τις Χρυσές Σφαίρες".




Σεμνάααααααααα Μαριλένα!



Ελπίζω και εύχομαι o Forest Whitaker με την τελευταία του ταινία "The last king of Scotland" να αποδείξει σε πολύ κόσμο που δεν τον γνωρίζει πόσο ΜΕΓΑΛΟΣ ηθοποιός είναι.

Στα δικά μου μάτια είναι ο μεγαλύτερος μαύρος ηθοποιός.
Ναι πιο μεγάλος και από αυτό τον Σίντνεϋ Πουατιέ ή τον εκπληκτικό Danzel Washington.



p.s Τόσο μεγάλος που δεν χρειάζεται να σηκώσει την φουστίτσα του στην φωτογραφία για να αποδείξει στην κάθε άσχετη δημοσιογράφο το ποιος είναι!!!

Επειδή στενοχώρησα μια φίλη μου

δύο φορές χθες το βράδυ, της αφιερώνω και το παρακάτω κομμάτι που άκουσα σήμερα για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο και ξετρελλάθηκα.

Από την ταινία Happy Feet, o Robin Williams τραγουδάει στα ισπανικά το θρυλικό My Way του Sinatra! Δυναμώστε και απολάυστε τον!



Είναι μια ιδανική ταινία για Χριστούγεννα μιας και έχει Robin Williams και πολύ τραγούδι και χορό!
Λέτε να είναι η πρώτη ταινία που θα δω με τον μικρό στο σινεμά? Θα το προσπαθήσω πάντως, αν όχι με τον μικρό, σιγουρα με την βαφτιστήρα μου!

H ατάκα του Fender

που ακούγεται στην ταινία "The Robots" με την φωνή του Robin Williams:

"Welcome to the Robot Land.
If you can make it here you can make it everywhere.
If you can't make it here, ... welcome to the club"

Γενικά η ταινία μέσω του Fender έχει και άλλες καυστικές ατάκες, που σε κάνουν να πιστεύεις πραγματικά ότι ο φοβερός αυτός ηθοποιός δεν πρέπει να δάνεισε μόνο την φωνή του, αλλά και πολλές από τις θανατηφόρες του ατάκες που μας έχει συνηθίσει να εκτοξεύει στις ταινίες, στα stand-up comedies, στα Oscar και στις συνεντεύξεις του.

Η ταινία είναι απολαυστικότατη, όχι μόνο για μικρούς αλλά και για τους μεγάλους. Πολλοί γνωστοί ηθοποιοί δανείζουν την φωνή τους στους διάφορους ήρωες (όπως η Halle Berry , o Ewan Mc Gregor, o Paul Giammati και ο μοναδικός Mel Brooks με φωνή πoυ θυμίζει έντονα Al Patsino), ενώ μεγάλη έκπληξη προκαλεί και ένα πολύ ωραίο κομμάτι του Tom Waits, το "Underground" που ακούγεται στην ταινία. Είπατε κάτι?
Εδώ την είδε και ξετρελλάθηκε η γυναίκα μου που δεν τα πηγαίνει και πολύ καλά με τα κινούμενα σχέδια. Ας όψεται ο γιος μας που την προηγούμενη εβδομάδα που ήταν αρρωστούλης, την ανάγκασε να την δει καμιά δεκαριά φορές μαζί του, μιας και η συγκεκριμένη ταινία ήταν η μοναδική την οποία παρακολουθούσε ο μικρός χωρίς να γκρινιάξει ή να βαρεθεί.