Παιδί για πάντα!

Παναγιώτηηη ... θα πιεις το γάλα σου?
ό(χ)ι μπαμπά...
(Δ)εν (θ)έλω...

Γιατί δεν θέλεις Παναγιώτη? Δεν θες να γίνεις μεγάλος και δυνατός?
Ό(χ)ιιι.... (θ)έλω ειμαι παιδί!

Οι συνονόματοι!

Πρωινός διάλογος κατά το πρωινό στην κουζίνα...

Παρευρίσκονται παππούς, μαμά και ο senior!

O παππούς έχει μυριστεί ότι η κουβέντα μεταξύ μαμάς και υιού κινείται απέξω απέξω γύρω από τα "αισθηματικά" του συνονόματου εγγονού του και δεν κρύβει την περιέργειά του και ένα πονηρό μειδίαμα να μάθει και άλλες λεπτομέρειες...

Οπότε ρίχνει και την ερώτηση...

"Και δεν μου λες Γ. για τι θέματα συζητάτε μες το σχολικό με την Α.? Την ρωτάς πως της φαίνεται ο καιρός?"

Ο Γ. τον κοιτά παραξενεμένος και με ένα μπλαζέ ύφος γυρνάει στον παππού και του λέει κουνώντας παράλληλα τα χέρια του δείχνοντας τον απαξιωτικά....

"Ποιον καιρό βρε παππού... μα τι είναι αυτά που λες... για άλλα πράγματα μιλάμε..."

"Για το σχολείο? Για τις δασκάλες?" επεμβαίνει και η μαμά μπας και σώσει την κατάσταση...

"και για αυτά μαμά... αλλά και για άλλα... πολλά..."

Στο σημείο αυτό μαζεύω από το χέρι τον παππού έξω από την κουζίνα, ο οποίος πλέον μη μπορώντας να συγκρατήσει ένα πονηρό χαμόγελο ικανοποίησης... κρύβει το στόμα του με το χέρι του ....

"Ρε πατέρα άμα τον ρωτάς έτσι δεν θα μας ξαναμιλήσει για τίποτα... μην τον πονηρεύεις..."

Μάταια βέβαια τα είπα αυτά γιατί ο παππούς ξεσπώντας σε γέλια πλέον έσπευσε στις γιαγιάδες στο σαλόνι να τους πει το συμβάν...

Ο εγγονός έκλεισε πριν λίγες μέρες τα 5 ... και ο παππούς βαδίζει αισίως στα 70... και όσο περνάει ο καιρός έχω την εντύπωση ότι θα μοιάζουν όλο και περισσότερο οι δυο συνονόματοι!

ps. Το ποστ αυτό το αφιερώνω στη μαμά μας που θα μείνει για λίγες ημέρες μακρυά από τους άντρες της... και που ήδη μας λείπει...

Στο φανάρι...

σήμερα είχε έναν Πακιστανό που πουλούσε ένα βιολί!
Ο μεγάλος μου γιος ενθουσιάστηκε βλέποντάς τον και μου ζήτησε αν μπορουμε να πάρουμε ένα.
- Αααα, του λέω, δεν έχω λεφτά σήμερα πάνω μου... δεν έχω αρκετά λεφτά δηλαδη για να το παρω...
- η μαμά έχει?
- Κοιτα, για να πάρουμε ένα καλό βιολί θέλουμε 2 χιλιάδες ευρώ (έτσι το είπα αγνοώ παντελώς τις τιμές των βιολιών) και εγώ με την μαμά έχουμε αυτά τα λεφτά αλλά δεν μας περισσεύουν για βιολί... έχουμε να αγοράσουμε αλλα πράγματα, φαγητό για να φάμε, σχολείο να πληρώσουμε, γιατρους να δουνε αν εισαστε καλά... - Εγώ μπορώ να αγοράσω με τα λεφτά μου? - Όχι Γιώργο ούτε συ έχεις τόσα λεφτά στον κουμπαρά... - Καλά αμα μεγαλώσω και γίνω μπαμπάς, θα κάνω πολλές δουλειές, και θα έχω πολλά λεφτά και θα αγοράσω βιολί! - Μπράβο Γιώργο... είναι καλό να θες να δουλεύεις ... μπράβο (για να περάσουμε και το ηθικοπλαστικό μήνυμα της ημέρας)...

η φωτό είναι από το George A. Papandreou's Web site

Παύση... το φανάρι πρασίνισε, και ξεκινήσαμε... και μείναμε αμίλητοι για κανα τρίλεπτο, ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του.... μέχρι... που ακουγεται η φωνή του Γιώργου απο το πίσω κάθισμα...

- Μπαμπάααα... και ένα φτηνό βιολί πόσο κάνει?

Τοσο μικρές, τόσο όμορφες στιγμές...

να ξυπνάς το πρωί... και να ξυπνάει με χαμόγελο και όρεξη για αγκαλίτσες ο μεγάλος να παει σχολείο...
και την ώρα που τον ντύνεις να γυρνάει να σου λέει ότι σήμερα θα είναι καλό παιδί...
και δεν θα ξαναπεί την λέξη σκ...,
... που τώρα τελευταία την πετάει είτε σε τραγουδάκια που φτιάχνει μόνος του, είτε όταν περιγράφει φανταστικές ιστορίες παίζοντας με τους φίλους του!!!


Και όταν το απογευμα ανοίγεις τον υπολογιστή, να ακούς ξαφνικά από πίσω σου τον μικρό να φωνάζει για πρώτη φορά ... Γωωωργο... δείχνοντας με το δάκτυλο την οθόνη την φωτογραφία του μεγάλου του αδερφού στο background.

Μνήμη α-λέφαντα!

Βλέπουμε ντοκυμαντέρ στην τηλεόραση. Κάποια στιγμή αναφέρει ότι οι ελέφαντες έχουν μεγάλη μνήμη και αυτό κινεί το ενδιαφέρον του .
- Γιατί έχουν μεγάλη μνήμη οι α-λέφαντες?
- Ε-λέφαντες, διορθώνω
- Ε...λέφαντες (διορθώνει και ο μεγάλος)... γιατι?
- Γιατί έχουν μεγάλο κεφάλι και θυμούνται τα πάντα! Θυμούνται κάτι που έγινε πριν πολλά χρόνια, ενα πρόσωπο, ενα περιστατικο...
- Και γω έχω μεγάλη μνήμη σαν α-λέφαντας (ε-λέφαντας διορθώνω)... μου λες κάτι μια φορά και γω το θυμάμαι για πάντα... και έχω και μικρό κεφάλι...

photo by mcbeth

Εγώ πάλι ωρες ώρες έχω μνήμη ελέφαντα και άλλες χρυσόψαρου!
Προσπαθούσα 3 ημέρες να θυμηθώ τι μου είχε πει ο Γιώργος. Τελικά μολις έφαγα flash όταν κατά σύμπτωση αναφέρθηκε και πάλι ένας ελέφαντας, επανέλαβα την ιστορία μέσα μου κανα 2 φορές και κάθισα να την γράψω, για να μην την ξεχάσω και αυτή όπως δεκάδες άλλους διαλόγους που καθημερινά μας εντυπωσιάζουν κατά τις κουβέντες μας με τον μεγάλο μας γιο!


Για του λόγου το αληθές...Ήθελα να βάλω ακομη ένα διάλογο που είχαμε μες το ΣΚ... αλλά έχω σπάσει το κεφάλι μου να τον θυμηθώ και τίποτα...

A tiny little thing...that made my day!!!

Την σημερινή μου ημέρα την έφτιαξε περισσότερο ένα τοσο δα μικρό πράμα...

Όχι δεν είναι τόσο το χιόνι που αντικρίσαμε με το που ανοίξαμε σήμερα τις κουρτίνες για να μας ζεστάνει ο πρωινός ήλιος και αυτό το γαλάζιο του ουρανού που σου θυμίζει πόσο χαμηλά έχει πέσει η θερμοκρασία.

Ούτε φυσικά το μόνιμο και υπέροχο χαμόγελο του μπεμπάκου μας με το οποίο μας καλημερίζει και μας αποχαιρετάει κάθε πρωινό!

Περισσότερο από όλα σήμερα την ημέρα μου έφτιαξαν αυτά τα πρώτα σκίτσα του μεγαλύτερου γιου με τις φιγούρες μας.
Μετά από συχνές προσπάθειες για πάνω από δυο μήνες, πείστηκε να αρχίσει να ζωγραφίζει στο χαρτί μόνος του.



Εδώ και καιρό είχαμε ανακαλύψει ότι ο Γιώργος που σε λίγο κλείνει τα 4, δεν ήθελε να ζωγραφίζει ή βαριότανε εύκολα ακομη και να γεμίζει τα κενά με χρώμα σε αυτά τα ειδικά τετράδια με σκίτσα.

Ο λόγος?
Τελειομανία (με ότι αυτό σημαίνει για ένα παιδί 4 ετών) με ολίγην από τεμπελίτσα!

Ο Γιώργος ξέρει ότι τα σκίτσα του δεν είναι ωραία σαν αυτά που του σχεδιάζει η μαμά ή η κάποιος άλλος μεγάλος. Του αρέσει να εκφράζεται με ζωγραφική αλλά να βάζει κάποιον άλλο να εκτελεί αυτά που φαντάζεται. Είναι άκρως απαιτητικός με τα χρώματα, σε βαθμό που δεν τον καλύπτουν οι ξυλομπογιές ή οι μαρκαδόροι. Π.χ. δεν μπορεί να βρεί ένα χρώμα που να τον καλύπτει για να το χρησιμοποιήσει για να χρωματίσει το δέρμα ενός ανθρώπου σε ένα σκίτσο.
Όταν δε, γεμίζει τα κενά και του ξεφύγει χρώμα εξω από τα όρια της γραμμής τα παρατάει και θέλει καινούριο. Ασε δε, που το γεμίζει σιγά σιγά για να είναι ομοιόμορφο και πυκνό το χρώμα, χωρίς ίχνος κενού.
... Αποτέλεσμα μετά από λίγο να παρατάει τις ζωγραφιές του.


Η γιαγιά του τα Χριστούγεννα του πήρε ένα ηλεκτρονικό καμβά που τον συνδέεις με τον υπολογιστή και έχει άπειρες δυνατότητες. Δεν έχει την ακρίβεια ενός μολυβιού, αλλά έχει την δυνατότητα να σβήνει τα λάθη του και τουλάχιστον παίζοντας μαζί μου στην αρχή εξοικιώθηκε σε μεγάλο βαθμό με το θέμα ζωγραφικής.
Αρχισα λοιπόν σιγά σιγά να του περνάω διάφορα μηνύματα, να τον χαλαρώνω όταν έκανε λάθη ή δεν αποτύπωνε στο βαθμό που ήθελε το θέμα του και έτσι άρχισε να του γίνεται καθημερινη συνήθεια η ζωγραφική έστω και με αυτό τον τρόπο.

Χθες βράδυ τον έπεισα να ζωγραφίσει αρχικά έναν άνθρωπο σε χαρτί, γιατί καταλαβε ότι στον ηλεκτρονικό καμβά το χοντροκομμένο μολύβι που έχει δεν τον βοηθούσε καθόλου. Ήθελε στην αρχή μαζί, αλλά τον καθυσήχασα ότι είναι πολύ απλό, κάνοντας ένα πολύ πρωτόγονο σκίτσο και γω (μην νομίζετε άλλωστε ότι τα καταφέρνω καλύτερα γιατί και γω μικρός βαριομουν την ζωγραφική) και εξηγώντας του ότι κάτι παρόμοιο θέλω να σχεδιάσει και αυτός.
Και προσπάθησε...
... και ξανα και ξανα φτιάχνοντας από ένα σκιτσο όλων μας στην οικογένεια.

Εμένα με σκέπασε και με μια κουβέρτα στα πόδια στο τέλος!

Θα πει κανείς τα σκίτσα ότι είναι χάλια ακομη και για την ηλικία του και ότι τελικά είμαι εντελώς χαζομπαμπάς. Εχω δει άλλα παιδάκια στην ηλικία του να ζωγραφίζουν καλύτερα και απο μένα!
Δεν θα διαφωνήσω, αλλά με έκανε τόσο χαρουμενο το γεγονός και μόνο ότι προσπάθησε για κάτι που φοβόταν μέχρι τώρα και ότι μετά ένιωθε περήφανος που μας έδειχνε τα σκίτσα στον καθενα μας ξεχωριστά και μάλιστα λέγοντας μας ότι εκεί που του έχουν ξεφύγει οι γραμμές το "έκανε για πλάκα και για να γελάσουμε"!

Χάρηκα που άλλαξε στάση και αρχίζει και προσπαθεί χωρίς να τον νοιάζει η τελειότητα.
Του είπα θέλω κάτι δικό σου Γιώργο, μόνο δικό σου. Αυτό είναι πιο σημαντικό για μένα από κάθε λάθος που μπορεί να κάνεις. Δεν θέλω να διορθώσεις τα λάθη σου, αλλά να προσπαθείς συνέχεια και επαναλαμβάνεις έτσι ώστε να βελτιώνεσαι σιγά σιγά.

Είναι τόσο σημαντικό για ένα γονιό να νιώθει ότι το παιδί του τον ακουει και ότι μπορείς να το βελτιώσεις εκεί που χρειάζεται.
Θέλει υπομονή, χρόνο και απίστευτη επιμονή εκεί που αρχίζεις και απελπίζεσαι.

Και τα λέω όλα αυτά για να αρχίσω και γω να προετοιμάζομαι για τα επόμενα χρόνια που αρχίζει πιο έντονα η διαδικασία της μάθησης. Και δεν θέλω τα παιδιά μου να είναι τα άριστα, τα τέλεια, τα καλυτερα απο τα άλλα. Θέλω να μάθουν να προσπαθούν, να επιμένουν για να βελτιώνονται και να μην τα παρατάνε. (*)

Ζητάω πολλά?



(*) update που μου ήρθε μετά από λίγο....
Αλλωστε και γω έφτιαξα αυτό το blog φοβούμενος στην αρχή ότι δεν ξέρω να εκφράζομαι καλά, ότι θα κάνω λάθη, ότι δεν θα μου αρέσουν μετά από καιρό όλα όσα έγραφα, αλλά διαπίστωσα ότι πιο σημαντικό από όλα παραμένει ότι μου έμεινε η συνήθεια να εκφράζομαι και να μην τα παρατάω για οιοδήποτε λόγο!

Μικροί Εξερευνητές!

Νομίζω δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να εξάψεις την φαντασία των παιδιών από το να τα κάνεις να νιώσουν για λίγο μεγάλοι!

Μία εκπληκτική διαφήμιση για μια έκθεση στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου που απευθύνεται σε παιδιά 7 ετών και άνω και με θέμα την εμπειρία της Ανταρκτικής.

Ο δικός μου ο γιός ήδη ονειρεύεται να γίνει "μπαμπας" (και όχι μεγάλος μιας και ήδη λέει ότι είναι "με-άαα-λος") για να μπορεί να ξυρίζεται (σπόντα γιατί ο μπαμπάς του και το ξυραφάκι έχουν κακές σχέσεις)!!!

Η φωτογραφία της διαφήμισης μαζί με άλλες δύο απο την συγκεκριμένη καμπάνια με μερικές ακόμη πολύ καλές φωτογραφίες από άλλες καμπάνιες στην ιστοσελίδα του Paul Thomson.

(via)