Δεν υπάρχουν εταιρείες, αλλά πρόσωπα και συμπεριφορές.

"Οι εργαζόμενοι που αποχωρούν δεν εγκαταλείπουν μία επιχείρηση, εγκαταλείπουν έναν Προϊστάμενο!

Αυτό το συμπέρασμα εξήγε η έρευνα της WilsonLearning που απέδειξε ότι 69% της ικανοποίησης των εργαζομένων από την εργασία τους προέρχεται από τον τρόπο διοίκησης τους από τον Προϊστάμενο τους και κυρίως από τις ηγετικές του ικανότητες. Η έλλειψη ικανοποίησης αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την απόδοση και την αφοσίωση προς την εταιρία τους."

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από ένα κείμενο στο site της Team Management Consultants.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

"Ζαχαροπλάστης είναι ο μπαμπάς σου?"

Παλαιά ατάκα - τριών και βάλε δεκαετιών τουλάχιστον - που ακούγαμε σε ελληνικές ταινίες ή και στους δρόμους από διάφορα αποτυχημένα και απλεπισμένα καμάκια.

Οι καιροί αλλάξανε.

Το καμάκι παρέμεινε.

Με διαφορετικές όμως ατάκες...

Σαν και αυτήν καλή ώρα που άκουσε η wannabe μοδέλα Μενεξέ Ευσταθίου:

Χαίρομαι που ο μπαμπάς σου ...
.... δεν τραβήχτηκε !!!

Τα σχόλια περιττεύουν!
Η μοδέλα όμως δηλώνει ότι ακόμη την πιάνουν τα γέλια με αυτό που άκουσε...

Το καμάκι πολλές εμίσησαν... το χιουμορ καμία!

Αλίμονο...

Η παρακάτω είδηση από την στήλη Πρόσωπα και Προσωπεία με αριθμούς του Χρ. Μιχαηλίδη στην Ελευθεροτυπία της 26/01/2008:

110 χρόνων έφυγε από τη ζωή ο Λουί ντε Καλενάβε, ο γηραιότερος άνδρας στη Γαλλία, βετεράνος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, από τον οποίο, πόλεμο, έχει μείνει πλέον στη Γαλλία μόνον ένας επιζών. Τις λίγες φορές που μίλησε δημόσια, με απλά και συνταρακτικά λόγια είπε για τη φρίκη των πολέμων και αρνήθηκε να παραλάβει στρατιωτικό παράσημο που του απονεμήθηκε, λέγοντας

«αλίμονο αν θα πρέπει να είναι ευγνώμων κάποιος που τιμάται επειδή αναγκάστηκε να σκοτώσει συνανθρώπους του».

Το 1999, όμως, αποδέχτηκε σεμνά την υψηλότερη διάκριση της χώρας του, που είναι το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που φαίνεται να μην αποδέχονται την "απαλλαγή" που τους δίνει μία κυβέρνηση ή η κοινωνία και ακολουθούν ακόμη την ηθική της ψυχής και του μυαλού τους.
Εύχομαι πλέον να αναπαύεται εν ειρήνη η ψυχή σου Λουί ντε Καλενάβε.

O ορισμός της Αναβλητικότητας (Procrastination)!

Και εγώ θα σας γράψω τις σκέψεις μου ... σε λίγο!



via και εμπνευσμένο από το Despair

Το "μοτό" της ημέρας!

"Ποτέ μην γίνεστε αναντικατάστατοι!

Αν δεν μπορούν να σας αντικαταστήσουν,

δεν θα πάρετε ποτέ στη ζωή σας προαγωγή!"

Το έβαλα με τεράστια γράμματα, μπας και διαβάζοντάς το συχνά, τα καταφέρω και εντυπωθεί βαθιά στο υποσυνειδητό μου (και πάρω καμιά σοβαρή προαγωγή!).

Το παραπάνω ρητό το διάβασα στο εκπληκτικό και πρωτότυπο "ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟΛΟΓΙΟ ΕΤΟΣ 1687+19%ΦΠΑ=2007" του Γιάννη Σερβετά που κυκλοφορεί μόνο από τις εκδόσεις Ιανός.

“I just found out that the brain is like a computer....

If that’s true, then there really aren’t any stupid people. Just people running DOS.”

Ανώνυμος

Εγώ το μεταφράζω ως:

"Δεν υπάρχουν ηλίθιοι άνθρωποι, γιατί.... απλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους νοιάζει να βελτιωθούν και να εξελιχθούν."

Εσεις το πιστεύετε αυτό? Εγώ σε μεγάλο βαθμό!

H ατάκα του Fender

που ακούγεται στην ταινία "The Robots" με την φωνή του Robin Williams:

"Welcome to the Robot Land.
If you can make it here you can make it everywhere.
If you can't make it here, ... welcome to the club"

Γενικά η ταινία μέσω του Fender έχει και άλλες καυστικές ατάκες, που σε κάνουν να πιστεύεις πραγματικά ότι ο φοβερός αυτός ηθοποιός δεν πρέπει να δάνεισε μόνο την φωνή του, αλλά και πολλές από τις θανατηφόρες του ατάκες που μας έχει συνηθίσει να εκτοξεύει στις ταινίες, στα stand-up comedies, στα Oscar και στις συνεντεύξεις του.

Η ταινία είναι απολαυστικότατη, όχι μόνο για μικρούς αλλά και για τους μεγάλους. Πολλοί γνωστοί ηθοποιοί δανείζουν την φωνή τους στους διάφορους ήρωες (όπως η Halle Berry , o Ewan Mc Gregor, o Paul Giammati και ο μοναδικός Mel Brooks με φωνή πoυ θυμίζει έντονα Al Patsino), ενώ μεγάλη έκπληξη προκαλεί και ένα πολύ ωραίο κομμάτι του Tom Waits, το "Underground" που ακούγεται στην ταινία. Είπατε κάτι?
Εδώ την είδε και ξετρελλάθηκε η γυναίκα μου που δεν τα πηγαίνει και πολύ καλά με τα κινούμενα σχέδια. Ας όψεται ο γιος μας που την προηγούμενη εβδομάδα που ήταν αρρωστούλης, την ανάγκασε να την δει καμιά δεκαριά φορές μαζί του, μιας και η συγκεκριμένη ταινία ήταν η μοναδική την οποία παρακολουθούσε ο μικρός χωρίς να γκρινιάξει ή να βαρεθεί.

Ατάκα Θεοπούλας:

Σοφία, πάρε μου τον Παπασωτηρίου
να μου αλλάξει τα χάπια....

... μιλάω με την βάρκα!!!!

Καλά αρχίσαμε και φέτος.