Ούτε ένας καλός!

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψε ο Σταύρος Θεοδωράκης στα σημερινά Νέα:

"Για μια στιγμή νόμισα ότι ο Νικοπολίδης μόλις πέτυχε το 37ο γκολ του αγώνα, θα έτρεχε να συγχαρεί τον πεσμένο αντίπαλό του. Ο Σάχα είχε αντέξει και αυτός 180 λεπτά, είχε βάλει 2 γκολ- όσα και ο Νικοπολίδης- και είχε αποκρούσει 2 πέναλτι- όσα και ο Νικοπολίδης. Για μια στιγμή το έζησα σαν φαντασίωση. Ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού ύστερα από έναν τέτοιο τελικό θα έδιναν αμέσως το χέρι στους αντιπάλους τους. Ότι όλοι μαζί οι 22 ποδοσφαιριστές- όσοι τέλος πάντων είχαν μείνει όρθιοι έπειτα από τρεις ώρες αγώνα θα γίνονταν μια μπάλα και θα έκλαιγαν και θα γελούσαν μαζί.
Και η μια εξέδρα θα χειροκροτούσε την άλλη.
Ίσως να είχα επηρεαστεί και από το κλίμα της παρέας μου. Οι μισοί ήμασταν με την ΑΕΚ και οι άλλοι μισοί με τον Ολυμπιακό. Τα πρώτα γκολ τα πανηγύριζε ο καθένας χωριστά. Στην αρχή κάποιοι φώναζαν, έβριζαν και χειρονομούσαν. Όσο περνούσαν οι ώρες, ακόμη και οι πιο σκληροί μαλάκωσαν. Μετά τα δέκα πέναλτι για κάθε ομάδα, σχεδόν πάψαμε να πανηγυρίζουμε. Και τις «αστοχίες» των «αντιπάλων» μας τις αντιμετωπίζαμε με σκυμμένο το κεφάλι. Γιατί, πώς να πανηγυρίσεις ένα στραβοπάτημα σε έναν μαραθώνιο; Αυτό όμως που έζησε η παρέα μου- και πολλές άλλες παρέες σε όλη την Ελλάδα- το βράδυ του Σαββάτου, δεν μπόρεσε να το αισθανθεί ούτε ένας από τους εκατομμυριούχους του γηπέδου. Αν το αισθανόταν και υποκλινόταν στους αντιπάλους του, θα έμενε για πάντα στην αθλητική ιστορία.
Τελικά όμως δεν υπήρξε ούτε ένας τολμηρός, για να αποδειχθεί άλλη μία φορά ότι εκτός από τους πολιτικούς που μας αξίζουν, έχουμε και τους ποδοσφαιριστές που μας αξίζουν.

ΥΓ: Δεν τρέφω καμιά ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά αν νικητής ήταν η ΑΕΚ, ο ΠΑΟ, ο Άρης ή η Λάρισα. Στην Ελλάδα, οι νικητές δεν γνωρίζουν την ύψιστη αρετή των νικητών. Την ταπεινότητα!"

Το παρακάτω κείμενο το άκουσα που το διαβάζε σήμερα το πρωί ο Γιαννούτσος στο ραδιόφωνο του Best. Και αυτός, όπως και οι υπολοιποι της παρέας του στο ραδιόφωνο, αλλά και εγω περίμενα να ζήσω την ίδια "φαντασίωση" που περιγράφει ο Σταύρος Θεοδωράκης σε αυτό το εξαιρετικό του κείμενο.
Αλλά που τέτοια τύχη...
Δεν είναι μονο θέμα ταπεινότητας.
Είναι ότι γενιές τώρα, στην συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, το γήπεδο και γενικά η παρακολούθηση ομαδικών σπορ όπου και αν αυτή λαμβανει χώρα έχει συνδεθεί με την εκτόνωση, με ευφάνταστα συνθηματα που περιέχουν μπινελίκια και μια γενικότερη ενασχόληση με τα γεννητικά όργανα και των δύο φύλων...

Και φυσικά ούτε το facebook αλλα ούτε και το twitter δεν αποκόπηκαν από τα ήθη και τα έθιμα του λαού μας...

Δυστυχώς ακομη και 37 γκολ σε ένα ματς δεν στάθηκαν αρκετά για να με πείσουν ότι αυτό ήταν ένα ματς ευρωπαϊκού επιπέδου, είτε μέσα, είτε έξω απο τον αγωνιστικό χώρο...

Maradona: Larger than Life

via Yahoo news - Reuters

"I promised my daughters that I wouldn't talk about Pele, but well, I can't prevent myself — I regret it for him," Maradona said.

"If I hadn't done all the bad things that I've done in my life, Pele would never have been able to come along as No. 2 behind me, because he used to go to bed at 10 o'clock at night, whereas I was still out on the tiles until 5 o'clock in the morning.
That's the big difference between us."

(O τίτλος και το κείμενο δανεικό από το Austin360.com)

"Iraqi players do what leaders have not"

Αλλοι σημερινοί τίτλοι από το διαδίκτυο:

Gunfire, tears as Iraqis celebrate soccer win (via Reuters)

Iraqis Unite Over a Big Soccer Win (Via Time)

Iraqis Leap at a Reason to Celebrate (via NYT)


"Ήταν μία από τις σπάνιες στιγμές τα τελευταία τέσσερα χρόνια πολέμου που οι Ιρακινοί δεν είχαν να χωρίσουν κάτι." (via in.gr)



Όταν οι αιτίες και οι αφορμές που κάνουν τους ανθρώπους να μισούνται και να αλληλοεξοντώνονται είναι τις περισσότερες φορές ηλίθιες και βασισμένες σε αρχέγονα αίτια και ένστικτα,
αλλο τόσο...

... και οι αιτίες και οι αφορμές που μπορεί να ενώσουν ένα σωρό διαφορετικούς ανθρώπους και να ξεχάσουν έστω και προς στιγμή τα μίση τους μπορεί να είναι ακόμη πιο ηλίθιες και εξίσου βασισμένες σε αρχέγονα αίτια και ένστικτα.

"...It took a beautiful arching corner kick and a textbook-perfect header to bring unadulterated joy to millions of people across this war-ravaged country."

via WashingtonPost


ο τίτλος της είδησης από το feed του CNN.

Το σηκώσανε ....

.... και BRAVO τους!



Ήθελα να σηκώσει η Λίβερπουλ την κούπα του Πρωταθλητή Ευρώπης, η ομάδα με την οποία αγάπησα το Αγγλικό ποδόσφαιρο.
Αλλά δεν στενοχωρήθηκα.

Γιατί είδα όμορφο ποδόσφαιρο, γιατί είδα για μια ακόμη φορά να μην κερδίζει κατ' ανάγκη ο καλύτερος του ματς....

.... αλλά αυτή δεν είναι και η ομορφιά του παιχνιδιού?

Χάρηκα με την όμορφη ατμόσφαιρα που είδα και έξω ....

από εδώ ψώνισα...
Ο τύπος που βλέπεται είναι Ιταλός και πωλούσε μόνο σουβενίρ της Μίλαν!

.... και μέσα στο γήπεδο.


Και τέλος χάρηκα που η φίλη μου η Νίκη είδε τον ωραίο της Paolo να σηκώνει για μια ακόμη φορά την κούπα με τα μεγάλα αυτιά.


p.s. και τέλος χάρηκα που η ΑΕΚ μου, κέρδισε την Μίλαν πριν λίγους μήνες, την φετινή Πρωταθλήτρια Ευρώπης 2007, μέσα στο ίδιο γήπεδο!

Είδηση δεν είναι,

η αποτυχία του Ολυμπιακού στα Ευρωπαϊκά κύπελλα,
όπως και ανέκδοτο δεν είναι το "Τι εκπομπή βλέπουν από σήμερα οι Ολυμπιακοί φίλαθλοι? Μένουμε Ελλάδα από την ΕΡΤ"

Το πραγματικό Ανέκδοτο είναι οι δηλώσεις του Προέδρου της Σαχτάρ ότι μπορεί να κάνουνε προτάσεις σε παίκτες του Ολυμπιακού:

«Δεν μας ενδιαφέρει πόσα χρήματα θα δώσουμε, αρκεί να φτιάξουμε μια ομάδα που θα διεκδικεί ευρωπαϊκούς τίτλους. Ο Ολυμπιακός είναι μια δυνατή ομάδα με σπουδαίους παίκτες.

» Κάποιοι μας άρεσαν και δεν αποκλείεται να κάνουμε πρόταση. Με τον καιρό θα μάθατε σε ποιους...»

Αυτά παθαίνεις Σωκράτη, όταν κάνεις μεγαλόσχημες δηλωσεις... Σου κάνουν καζούρα μέχρι και οι Ουκρανοί!

Το ανέκδοτο μου το μετέφερε χθες μεσημέρι ο Κλέαρχος. Προφητικό!