Υπάρχουν κάποιες στιγμές...

... που όλα σταματάνε γύρω σου, παγώνει το αίμα σου και από την μια στιγμή στην άλλη βρίσκεσαι να ξεχνάς τα καθημερινά σου προβλήματα ή τις τρέχουσες έννοιες και να αναλογίζεσαι πόσο ευτυχισμένος πρέπει να νιώθεις που οι άνθρωποι γύρω σου, η οικογένεια σου είναι καλά.

Σήμερα το πρωί κατέβασα τον μικρό στο εσωτερικό γκαράζ του σπιτιού, όπως κάθε μέρα για να τον βάλω στο καθισματάκι του στο αυτοκίνητο και να φύγουμε για τον παιδικό.
Σκέφτηκα να ανοίξω την πόρτα του γκαράζ με το τηλεκοντρολ για να περάσουμε πιο άνετα πίσω από το αυτοκίνητο που είναι σε απόσταση 50 πόντων από την πόρτα του αλλά ... δεν το έκανα...
Λέω θα έχει κρύο ακόμη, ας τον βάλω πρώτα στο αυτοκίνητο.
Τον έβαλα, πήγα κάθισα και γω στην θέση μου και περιμέναμε την μαμά.
Κάποια στιγμή βαρέθηκα και πάτησα ασυναίσθητα το τηλεκοντρόλ για να ανοίξει η πόρτα του γκαράζ.
Και τότε άκουσα ένα δυνατό θόρυβο καθώς ένα εξάρτημα από τον μηχανισμό της πόρτας εκτοξεύτηκε με δύναμη πάνω σε μια ξύλινη επιφάνεια που υπάρχει δίπλα στην πόρτα και ακριβώς πίσω από το αυτοκίνητο!
Το σύρμα του μηχανισμού είχε κοπεί κατά το άνοιγμα της πόρτας.

Κατόπιν και ακουγοντας τον θόρυβο κατέβηκε έντρομη και η γυναίκα μου.

Δεν ξέρω τι ακριβώς έπαθε ο μηχανισμός. Θα έρθουν οι ειδικοί από την εταιρεία να μας πουνε.
Εγώ απλά νιώθω ευτυχής που αυτό το συμβάν δεν προκάλεσε κάποιον τραυματισμό ή τίποτε χειρότερο είτε στον γιο μου ή στην έγκυο γυναίκα μου.

Μετά από αυτό όλη μου η μέρα σήμερα είναι περίεργη.
Δεν έχω ηρεμήσει ακόμη.
Αλλά είναι από τις στιγμές που νιώθω να θέλω να σφιξω δυνατά στην αγκαλιά μου το παιδί και την γυναίκα μου.

"Ιστορία [πράγματι ?] χωρίς τέλος...?"

30 Ιαν. 2007 Η Foulianna δημοσιεύει ένα post με τίτλο "Ιστορία χωρίς τέλος...?"

01 Φεβ. 2007 Η Γωγώ ξαναβρίσκει την Foulianna της μετά από 15 χρόνια, εξαιτίας αυτού του post!

02 Φεβ. 2007 Ο Cpil (aka Constantinos Pilavios) εντυπωσιαζεται από την παραπάνω ιστορία, ... αλλά και από το ποστ!


15 Φεβ. 2007 Ο Cpil προβάλει το επεισόδιο #5 των the series, εμπνευσμένο από το παραπάνω post.



xx Xxx. 200x Πρώτη προβολή της ταινίας του Cpil στους κινηματογράφους, εμπνευσμένη από "Το πόστ της Fulianna με το μαγικό σχόλιο και το πανέμορφο ποστ της Georgia για την Fulianna"



Θα το επαναλάβω.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑ BLOGS?

Όταν η ζωή επιφέρει τέτοιες ευχάριστα απροσδόκητες εξελίξεις δεν είναι μαγική?

Δείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ την τελευταία ταινία του Cpil,

κλείστε τα φώτα για να απολαύσετε καλύτερα την εκπληκτική φωτογραφία της Ζωής Μαντά,

δυναμώστε τα ηχεία σας για να ακουσετε την ονειρική μουσική του Χρήστου Τριανταφύλλου

... και αναρωτηθείτε με τον πρωταγωνιστή της (τον Πάνο Γαρμπή) τα λόγια της Foulianna:

“ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ..."

p.s. Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν εγώ διάβασα για πρώτη φορά το post της Foulianna, δεν το ειδα με τα μάτια του Πιλάβιου...
Με την ταινία του, συνειδητοποίησα την δύναμική που μπορεί να κρύβει ένας καλλιτέχνης,
... να βλέπει πράγματα που εμείς γύρω μας τα προσπερναμε ... το λιγότερο αδιάφορα τις περισσότερες φορές.

Good news!

Την τελευταια εβδομάδα, κοιμάμαι κατά μέσο όρο 3-4 ώρες και κανα σκαστό 2ωράκι κάνα απόγευμα. Τρελλή δουλειά στο γραφείο μέχρι της 5, αλλά ακόμη πιο τρελλή δουλειά στο σπίτι κάθε μέρα. Κομμένο γυμναστήριο, κάθε είδους κοινωνικές εκδηλώσεις, ακόμη και οι βόλτες του μικρού, που έχει αρχίσει να περνάει πιο πολύ χρόνο με τους παππούδες και τις γιαγιάδες του.
Ο λόγος:
DEADLINE για δύο projects η Κυριακή και η Δευτέρα.

Πριν μία ώρα, πληροφορήθηκα οτι το project για την Δευτέρα (αυτό και στο οποίο οφείλεται όλη αυτή ταλαιπωρία των τελευταίων εβδομάδων, με αποκορύφωση την τελευταία) πήρε παράταση 2 ολόκληρους μήνες: 15 Δεκεμβρίου!
Ακόμη πανηγυρίζω.
Παίρνω συνέχεια βαθιές ανάσες για να ηρεμήσω και να ξαναοργανωθώ.
Το γεγονός είναι ότι θα πάω σπίτι και θα κοιμηθώ χωρίς άγχος μετά από τόσες ημέρες και γω και η γυναίκα μου.

Απλά τέλεια!!!!


YES, YES, YES!

OUPS, YEEEEEEAAH
OUPS, YEEEEEEAAH
OUPS, YEEEEEEAAH