H Κύπρος απεσώβησε ακόμη μία σοβαρή εθνική απειλή για τα εδάφη της

Απαγόρεψε την χρήση του δονητή "Love Bug 2" γιατί θεωρήθηκε ως απειλή για τον Κυπριακό Στρατό!

Διαβάστε προσεχτικά την είδηση όπως την δημοσιεύει ο Guardian!

"... a UK sex toy has been deemed a threat to Cyprus's national security. According to the company Ann Summers, the Love Bug 2 has been banned because the Cypriot military is concerned its electronic waves would disrupt the army's radio frequencies...."

Το αγαπησιάρικο ζουζουνάκι!

Την επόμενη φορά που εσείς οι κοπέλες θέλετε να χαρίσετε στον εαυτό σας κάποια λεπτά ευχαρίστησης, ξενοιασιάς και χαλάρωσης, ξανασκεφτείτε το σοβαρά....
Μπορεί αυτή η πράξη σας, να βοηθήσει τον εχθρό στα επεκτατικά του σχέδια!!!

Και δεν είμαστε πάλι για εισβολές ...

Για αυτό και η πατρίδα, σας ζητάει μία θυσία. Παρουσιαστείτε σε ένα κοντινό αστυνομικό τμήμα και τσεκάρετε αν οι δονητές σας ανήκουν στην επικίνδυνη αντιεθνική κατηγορία και ... αν ναι παραδόστε τους δονητές σας στα αρμόδια όργανα για να προχωρήσουν στην καταστροφή τους!

Ζήτω η Ελλάς.

Ζήτω η Κύπρος.

Ζήτω το Έθνος!


Και γενικότερα...
.... να προσέχουμε γιατί η χρήση ενός δονητή υπό τους ήχους ή την παρουσία εθνικών μας εμβλημάτων θεωρείται μεν από πολλούς ως τέχνη αλλά ακριβώς ως τέτοια, δηλαδή ως τέχνη δεν γνωρίζω αν επιτρέπεται στην χώρα μας και αν τελικά αντί να "βουρτσιστείτε" βρεθείτε να κάνετε παρέα στον Διευθυντή του Art Athina.

via.

Έδυσε ή ανέτειλε?

Η νέα ταινία του Κωνσταντίνου Πιλάβιου aka cpil είναι στο διαδίκτυο και στην γνωστή διεύθυνση.

Λέγεται SUNSET

Το σενάριο αυτή την φορά είναι εμπνευσμένο από το darkdays, το blog προώθησης μίας νέας ταινίας στα σινεμά.
Αλλά καμία σχέση .... με την εν λόγω ταινία.


Το sunset είναι μια αναζήτηση σε αιώνια αναπάντητα ερωτήματα.
Τι είναι η ζωή?
Τι είναι ο θάνατος?

Δείτε την προσεκτικά. Ξαναδείτε την.
Ακολουθείστε τις σκέψεις των πρωταγωνιστών της και ελευθερωστε τις δικές σας...


Απολαύστε την μουσική της.

Ακόμη ένα αριστούργημα σε μίνι συσκευασία από τον Cpil και τους συνεργάτες του.

"Ιστορία [πράγματι ?] χωρίς τέλος...?"

30 Ιαν. 2007 Η Foulianna δημοσιεύει ένα post με τίτλο "Ιστορία χωρίς τέλος...?"

01 Φεβ. 2007 Η Γωγώ ξαναβρίσκει την Foulianna της μετά από 15 χρόνια, εξαιτίας αυτού του post!

02 Φεβ. 2007 Ο Cpil (aka Constantinos Pilavios) εντυπωσιαζεται από την παραπάνω ιστορία, ... αλλά και από το ποστ!


15 Φεβ. 2007 Ο Cpil προβάλει το επεισόδιο #5 των the series, εμπνευσμένο από το παραπάνω post.



xx Xxx. 200x Πρώτη προβολή της ταινίας του Cpil στους κινηματογράφους, εμπνευσμένη από "Το πόστ της Fulianna με το μαγικό σχόλιο και το πανέμορφο ποστ της Georgia για την Fulianna"



Θα το επαναλάβω.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑ BLOGS?

Όταν η ζωή επιφέρει τέτοιες ευχάριστα απροσδόκητες εξελίξεις δεν είναι μαγική?

Δείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ την τελευταία ταινία του Cpil,

κλείστε τα φώτα για να απολαύσετε καλύτερα την εκπληκτική φωτογραφία της Ζωής Μαντά,

δυναμώστε τα ηχεία σας για να ακουσετε την ονειρική μουσική του Χρήστου Τριανταφύλλου

... και αναρωτηθείτε με τον πρωταγωνιστή της (τον Πάνο Γαρμπή) τα λόγια της Foulianna:

“ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ..."

p.s. Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν εγώ διάβασα για πρώτη φορά το post της Foulianna, δεν το ειδα με τα μάτια του Πιλάβιου...
Με την ταινία του, συνειδητοποίησα την δύναμική που μπορεί να κρύβει ένας καλλιτέχνης,
... να βλέπει πράγματα που εμείς γύρω μας τα προσπερναμε ... το λιγότερο αδιάφορα τις περισσότερες φορές.

Προς όλους τους "Παριζόπληκτους" φίλους.

Μπαίνοντας πριν λίγο στο blogger.com να εφαρμόσω κάτι scripts που βρήκα, στο template του Blog μου, εκεί στην αρχική σελίδα (που περνάνε σαν σίφουνας, τα blogs που έχουν καινούρια posts), το μάτι μου έπεσε πάνω σε μία κωδική λέξη, που πάντα με κάνει να σταματάω και να κοντοστέκομαι, όπου και να την πετύχω!

Είναι η λέξη:

Paris.

Αυτή η λέξη μου έχει κάνει τρελλή ζημιά στην ψυχική μου ηρεμία. Και μάλιστα όταν είδα δίπλα της και την λέξη breakfasts, λέω δεν μπορεί, κάτι ενδιαφέρον πρέπει να κρύβεται εκεί πέρα.

Και μπήκα, και είδα αυτό και αυτό και αυτό και ... ,

και τώρα σας αφήνω, γιατί το έπαθα το υπογλυκαιμικό σοκ και τρεχω κάτω στο εστιατόριο, μπας και βρω κάτι να με ηρεμήσει.



Αν δεν με καλύψει η ταπεινή lacta, με βλέπω να παραγγέλνω από εδώ... Έχω δοκιμάσει πολλά από τα προϊόντα τους και είναι μια πραγματικά μοναδική εμπειρία. Τολμώ να πω ανώτερα και από τα επίσης υπέροχα Godiva!
Ή μήπως να δοκιμάσω να παραγγείλω από τα chocolats-pralus, όπου στο site τους βρήκα και την εκπληκτική φωτογραφία αυτου του post.

Θα επιστρέψω σίγουρα πολλές φορές σε αυτό το υπέροχο blog!

Μια ευχάριστη καλλιτεχνική έκπληξη!

Offer from friends

Ξεφυλλίζοντας την Καθημερινή αυτή την Κυριακή, στην τρίτη σελίδα του φύλλου για τον Πολιτισμό, βλέπει κανείς μία ολοσέλιδη ασπρόμαυρη φωτογραφία μια γυναίκας ντυμένης με ένα μαύρο λιτό φόρεμα σε λευκό φόντο, με έντονη ηλεκτρονική επεξεργασία (όπως αποδεικνύουν τα μοτίβο και οι δεκάδες λεξούλες γραμμένες πάνω στο φόρεμα της), χωρίς κείμενο και ...
.... χωρίς καν μια ένδειξη της διαφημιστικής εταιρείας (πάντα γράφουν με μικρά γραμματάκια το λογότυπό τους σε μια διακριτική γωνιά της διαφήμισης) που θα πίστευε κάποιος ότι είναι υπεύθυνη για το θέμα.
Ενστικτωδώς γύρισα στις επόμενες σελίδες, ψάχνοντας για το θέμα της διαφήμισης...
Μην εντοπίζοντας κάτι, ξαναγύρισα στην σελίδα και τότε για πρώτη φορά πέρασε από το μυαλό μου, ότι μήπως είναι μια καλλιτεχνική προσφορά της εφημερίδας, η οποία δείχνει αρκετά ευαισθητοποιημένη με τα έργα τέχνης, όπως αποδεικνύεται από τις φωτογραφίες διαφόρων έργων τέχνης (πίνακες, γλυπτά, φωτογραφίες) που ανακαλύπτει κανείς διάσπαρτα σε διαφορα σημεία της εφημερίδας (όπως π.χ. στο άρθρο του Παν. Μπουκάλα).

Στην 5η σελίδα της εφημερίδας η εφημερίδα δίνει τις απαραίτητες εξηγήσεις....

Σελίδες ανοιχτές στον κόσμο

Η «Καθημερινή» εκθέτει ένα έργο τέχνης στα μάτια των αναγνωστών της

"...Στο σημερινό της φύλλο, η «Καθημερινή» υπερβαίνει τα εσκαμμένα και παραχωρεί μία ολόκληρη σελίδα της σ’ ένα έργο τέχνης. Ναι, ένα έργο τέχνης. Μία «κενή», άγραφη σελίδα που παραχωρείται στην εικαστικό καλλιτέχνιδα Μαρία Οικονομοπούλου για να εκθέσει το καινούργιο της έργο, φιλοτεχνημένο αποκλειστικά για την «Καθημερινή» και τους αναγνώστες της. Το λευκό χαρτί της εφημερίδας αξιοποιείται μ’ έναν τρόπο που δεν φανταζόμαστε: αυτό που αντικρίζουμε σχεδόν απροειδοποίητα θα μπορούσαμε να το συναντήσουμε μόνο στους τοίχους ενός μουσείου ή μιας γκαλερί ή σ’ έναν κατάλογο. Κι όμως, διαβάζετε την «Καθημερινή»."

YOU with ME . 2006

"Μ’ ένα νέο έργο της Οικονομοπούλου, μία επεξεργασμένη φωτογραφία, που έχει τίτλο «YOU by ME». Μία γυναικεία φιγούρα με ονόματα ανθρώπων ζωγραφισμένα πάνω της. Οπως και στην τελευταία της δουλειά που παρουσιάζεται στην «Ιλεάνα Τούντα», η καλλιτέχνις «παίζει» με την αναπόφευκτη σχέση ανάμεσα στον εαυτό μας και στους ανθρώπους της ζωής μας."

"Ανοιχτοί στις εκπλήξεις

Το σκεπτικό της «έκθεσης» ενός νέου έργου στις σελίδες κυριακάτικης εφημερίδας συνδέεται με τους πολλαπλούς, τρόπους «ανάγνωσης» της φωτογραφίας σ’ ένα ανάλογο περιβάλλον. Για την Μαρία Οικονομοπούλου το πιο ενδιαφέρον είναι, φυσικά, η αντίδραση του ίδιου του κοινού: «Κάποιοι θα πιστέψουν ότι πρόκειται για διαφήμιση και θα πάνε στην επόμενη σελίδα προσπαθώντας να ανακαλύψουν τι ακριβώς μπορεί να διαφημίζει αυτή η ανεξήγητη φωτογραφία. Μία αγνή απορία που είναι ωστόσο το πιο σημαντικό στην όλη διαδικασία».

On the outside wall of the Multiple-XX Gallery in Rotterdam

Ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζουν και άλλες παράμετροι. Σκεφτείτε, σημειώνει η Μαρία Οικονομοπούλου, ότι σήμερα 200 χιλιάδες αναγνώστες της «Καθημερινής» θα καταστούν ακούσιοι αγοραστές ενός καλλιτεχνικού προϊόντος καταβάλλοντας ένα ή τρία ευρώ. Η ιστορία αυτή δημιουργεί μία σειρά ουσιαστικών και ερεθιστικών ανατροπών: το γεγονός ότι αγοράζεις ένα έργο τέχνης με ελάχιστα χρήματα μειώνει τη σημασία του ίδιου του έργου»;

Κι ακόμα περισσότερο: ένα έργο τέχνης «εκτεθειμένο» στις σελίδες μιας εφημερίδας μάς παρακινεί να σκεφθούμε για την ίδια τη φύση του μέσου. Η εφημερίδα γίνεται δημόσιος χώρος, τα γνωστά όρια μεταβάλλονται. Η Μαρία Οικονομοπούλου το περιγράφει με ένα παράδειγμα: «Είναι σαν να περπατάς έξω στην πόλη και το μάτι σου να πέφτει σ’ ένα γλυπτό που δεν έχεις ξαναδει ή απλά σ’ ένα καινούργιο παγκάκι. Τι συμβαίνει; Το προσέχεις; Ξαφνιάζεσαι; Κι αυτό που γίνεται σήμερα στην «Καθημερινή» δεν διαφέρει πολύ. Πώς θα λειτουργήσει η παρουσία ενός έργου τέχνης σ’ έναν αναπάντεχο χώρο. Είμαστε αγνοί και ανοιχτοί να το δεχθούμε; Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ξαφνιαστεί;

Και τελικά: βλέπουμε ή απλώς κοιτάμε;»"

Πολύ ωραία κίνηση εκ μέρους της εφημερίδας, πολύ καλό το άρθρο που την συνοδεύει και θα ήταν ακόμα πιο ολοκληρωμένη εάν το όλο θέμα το παρουσιάζε και σε ένα blog, για να μπορούν να σχολιάσουν και να απαντήσουν στις ερωτήσεις του άρθρου οι αναγνώστες της εφημερίδας ή μάλλον καλύτερα να λέμε οι αγοραστές του έργου. Γιατί μην ξεχνάμε ότι όλοι όσοι αγοράσαμε την εφημερίδα, είμαστε και οι αγοραστές του έργου.

Spaces between us (work not finished)

Ο λόγος που μου άρεσε αυτή η κίνηση είναι ότι δίνεται η δυνατότητα, σε χιλιάδες κόσμου που παραμένουν μακρυά από τα εικαστικά, να βιώσουν μια εικαστική εμπειρία έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, όσο κρατάει το ξάφνιασμα. Να γνωριστούν με την τέχνη και να την συνηθισουν. Να διαβάσουν το στόχο ή την προοπτική του καλλιτέχνη, κάτι για το οποίο σπάνια μας δίνεται η ευκαιρία ακόμη και αν επισκεφθούμε μια γκαλερί ή ένα μουσείο.

Για όλα αυτά όμως είναι απαραίτητο να δοθεί μια συνέχεια. Και αν το άμεσο κόστος μπορεί να είναι υψηλό για την εφημερίδα, είμαι σίγουρος ότι το έμμεσο όφελος που θα έχει η εδραίωση της εφημερίδας στον κόσμο ως μίας εφημερίδας όχι μόνο σοβαρής σε άρθρα και θέματα, αλλά και φρέσκιας σε ιδέες και ανησυχίες και με έντονο καλλιτεχνικό προσανατολισμό.

Άραγε θα συνεχίστει αυτή η κίνηση, αυτό το happening κατά κάποιο τρόπο ή θα αποδειχθεί μία κίνηση marketing της καλλιτέχνιδος, με πρωτεύον σκοπό να ανεβάσει το κασέ της?

Θα το δούμε την επόμενη Κυριακή...

Spaces between us

p.s. Όλες οι φωτογραφίες αποτελούν έργα της Maria Ikonomopoulou και μπορεί να τις δειτε - μαζί με πολλά άλλα έργα της - στην προσωπική της ιστοσελίδα.

Εις το επανιδείν, κε Botero!

Όλη την εβδομάδα, σκεφτόμουν πόσο αναβλητικός ήμουν όλο αυτό το καλοκαίρι, που δεν μπόρεσα να κανονίσω μια ωρίτσα και να πεταχτούμε οικογενειακώς να δουμε την έκθεση του Botero στην Πινακοθήκη.

Botero - Cuadrilla de enanos toreros - 1988

Χθες το πρωί, μόλις ξύπνησα, μπαίνω Αθηνόραμα, τσεκάρω τι ώρες είναι ανοιχτή η έκθεση τις Κυριακές και με το που συνειδητοποιώ ότι είναι μέχρι τις 2 το μεσημέρι, ξυπνάω και μαμά και μικρό και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε.
Με τα πολλά και ξεπερνώντας μια ασυνήθιστη κίνηση Καβάλας και Πειραιώς, φτάνουμε στο φανάρι του Hilton 13:20.
Και τότε η γυναίκα μου, κοιτώντας το Banner της έκθεσης, κάνει την φρικτή διαπίστωση ότι η έκθεση είναι μέχρι της 23 Σεπτέμβρη. "Ε, και της απαντώ που είναι το προβλημα, σήμερα είναι είκοσιτε... "(παύση, ξανασκέφτομαι τι πήγα να πω, και συνειδητοποιώ, το προφανέστατο).

Botero - Ball in Colombia - 1980

Ο Botero με εκδικήθηκε για δεύτερη φορά στην ζωή μου.
Η πρώτη φορά στο Παρίσι πριν δύο χρόνια, αλλά εκεί με εμπόδισε η δουλειά μου, τώρα με εμπόδισε η ανυπέρβλητη αναβλητικότητά μου.

Botero - Dancers - 1982

Ποιος ξέρει, ίσως να μην ήμουν στο σωστό μέρος να την δω, ίσως η μοίρα μου είναι να δω τις υπέροχες χοντρές του Botero σε μια Μαδρίτη, ένα Λονδίνο, ή μια Νέα Υόρκη...
(κλασσικές δικαιολογίες αναβλητικού ατόμου!)


Όλες οι φωτό με τους πίνακες είναι από το karaart.com