"Χάσαμε την αγάπη"

Ήρθα σπίτι τρέχοντας από τα τελευταία ψώνια για τους Γιώργηδες.
Πήρα αγκαλιά τον μικρό μέχρι να ρευτεί. Μπροστά μου στο χαμηλό τραπεζάκι του καναπέ οι εφημερίδες ακόμη μες τα σελοφάν τους.
Δεν άντεξα για πολύ. Έσκισα με ήρεμες κινήσεις το περιτύλιγμα της Καθημερινής για να μην ταρακουνήσω το μικρό στον δεξί μου ώμο.
Τέχνες και Γράμματα.
Ενας υπέροχος πίνακας του Ξενοφώντα Μπήτσικα στην πρώτη σελίδα με ένα κείμενο του Νίκου Ξυδάκη γραμμένο αποκλειστικά για την Καθημερινή και το Πάσχα. Λέω ας πάω και στην Τελευταία σελίδα να δω τι γράφει και η αγαπημένη μου Ρίτσα και επανέρχομαι. Το απαλό ξεδίπλωμα της εφημερίδας και πάλι ήταν αρκετό για να μου εκφράσει την δυσαρέσκεια του με μορφασμους ο μικρός. Ακόμη δεν κοιμήθηκε... Θα ξεκινήσω από εδώ λοιπον. Και δεν θα αφήσω κανεναν να με διακόψει.
Εχω ένα χούι. Όταν διαβάζω ένα διήγημα, δεν θέλω διακοπές. Θέλω να είναι μονορούφι. Και όταν σηκώνω το κεφάλι να ταξιδεύω με τις σκέψεις μου για ώρα πολλή. Θέλω να το απολαύσω, να νιώσω τα έντονα συναισθήματα εαν αυτά μου γεννηθούν κατά την ανάγνωση.


Και αυτό το μικρό διήγημα του Ξυδάκη το κατάφερε. Σε μια καθημερινότητα που η αναγνωση όχι απλά βιβλίων ή διηγημάτων αλλά ακόμη και ποστς έχει καταντήσει πολυτέλεια, έκανε την ανάγνωση αυτής της μικρής ιστορίας μια μοναδική συγκίνηση.
Και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο δεν συνέβη μόνο σε μένα...
Όλοι όσοι διαθέσαν 10 λεπτά και διαβάσαν αυτό το κείμενο και ειδικά όσοι διαθέσαν και άλλα 10 λεπτα για να σκεφθούν, να αναλογιστούν κοινά σημεία με τους ήρωες, με τα συναισθήματα που νιώσαν, με τις εικόνες στα μάτια τους, θα ένιωσαν τα ίδια συναισθήματα με εμένα... Μπορεί και την ίδια συγκίνηση.
Ενα κείμενο απλό, σύγχρονο και συνάμα διαχρονικό. Πολύ δυνατό και με υπέροχο τέλος...

¨Εμειναν ένα φωτεινό σημάδι μονάχο στη μελανή επιφάνεια και πέρα η φωτοχυσία.¨

Ο μικρός αποκοιμήθηκε. Το γύρισμα των σελίδων δεν τον ενοχλούσε πλέον. Γύρισα στην τελευταία σελίδα. Πάνω από την αφίσα των μπαλέτων Μπολσόϊ 48 χρόνια πριν, η Ρίτσα Μασουρα έδινε και αυτή με την σειρά της τον καλύτερο εαυτό της.
Σταμάτησα εκεί την ανάγνωση.

Τωρα είναι απογευμα. Εβαλα και πάλι το μπέμπη για ύπνο μετα από αρκετή προσπάθεια. Όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται.
Και γω καταθέτω τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τα συναισθηματά μου.
Σταματώ και κοιτάζω τους υπόλοιπους που κοιμούνται.

Και νιώθω αγάπη...

Και ένα και δύο και ... τρία υπέροχα ποστ!

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρώ ή είναι απλά ιδέα μου, πάρα πολλά και ωραία posts από πολλούς bloggers. Αρκετά από αυτά φαίνονται και στο πλάι, όπου επιλέγω αυτά που με εντυπωσιάσαν και θέλω να τα προβάλω και σε άλλους.

Ξεχώρισα ιδιαίτερα δύο posts, γιατί τα αποσπάσματα που επέλεξα να παρουσιάσω παρακάτω, θα μπορούσαν κάλιστα να αποτελούν αποφθέγματα μεγάλων συγγραφέων ή φιλοσόφων, οχι μόνο για την ποιότητα της γλώσσας τους, αλλά κυρίως για τα νοήματα που περικλείουν. Και τα δύο προκύψανε από το παιχνίδι των 5 πραγμάτων. (Thank you Sharon!)

Διαβάστε τα αργά,
διαβάστε τα προσεκτικά... και
τέλος διαβάστε ολόκληρα τα ποστ στα blogs των συγγραφέων τους.

Από την Paraxenο aka Χριστίνα Σαββατιανού και το post της για να δούμε ;;; 5x5:

"- Πριν τρία χρόνια έφυγε η μάνα μου... και για άλλη μια φορά αλλαξα, έφτυσα πίσω μου όλα εκείνα που είχαν φανεί σημαντικά, πόσα ηλίθια δάκρυα για ανόητους λόγους! πόσες ανησυχίες για ανύπαρκτες αιτίες, μοιάζει αστείο αν δεις για τι λυπάται ο άνθρωπος... το μόνο που αξίζει είναι το τώρα είναι η ζωή που έχεις, όχι το πριν όχι το μετά, τα συναισθήματα είναι επιλογές, τα αισθήματα είναι δεσμά επιλεγμένα κι αυτά... ότι υπάρχει είναι η στιγμή... όλα τα άλλα είναι θλιβερές επιλογές για να γεμίζουμε τη δίψα της σκέψης, τη μοναξιά του εγωισμού και την ανημπόρια της βολής μας... έτσι άλλαξα και έφτυσα το πριν και το μετά..."

Από τον Antvol και το post του Περί πυραμίδων και προσωπικών αποκαλύψεων (κάλλιο έξι παρά πέντε):

"3. Μου αρέσουν οι άνθρωποι με χιούμορ. Όπως τουλάχιστον εγώ το εννοώ. Απόλυτα, δηλαδή, συνυφασμένο με ευαισθησία, γλυκό κυνισμό, διαρκή αμφισβήτηση και ανασκευή, πρώτ' απ' όλα, του ίδιου τους του εαυτού. Άνθρωποι που δεν νιώθουν ανασφαλείς, όχι γιατί δεν ξέρουν τα ελαττώματα και τις ελλείψεις τους, αλλά γιατί έχουν τη σοφία να γνωρίζουν πως αυτό είναι το υλικό από το οποίο όλοι είμαστε πλασμένοι. Που δεν ξεχνούν πως, δυστυχώς, όλα σε λίγο τελειώνουν, κι ίσως όχι τόσο όμορφα. Κι αυτό, αντί να τους κάνει επιθετικούς κι ανθρωποφάγους, τους βοηθά, αντίθετα, να είναι επιεικείς με τον άλλο, ακόμη κι όταν αυτός, βυθισμένος στην ηλίθια έπαρση της ανίκητης βλακείας του, φαντασιώνει πως είναι αθάνατος και προβάλλει τις ασημαντότητες της καθημερινότητάς του ως επικά κατορθώματα.

Άνθρωποι που πιστεύουν, τέλος, πως η ύστατη στιγμή είναι καλύτερα να έρθει μέσα σε γέλιο παρά σε κλάμα."

(οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Τυχόν σχόλιά σας θα επιθυμούσα να γραφτούν στα Blogs των δύο αυτών ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ώ ν bloggers και όχι εδώ.
Εγώ απλά ήθελα να κρατήσω αυτά τα δύο απόσπάσματα, σαν να έσκιζα και κράταγα μία σελίδα από το αγαπημένο μου βιβλίο, μαρκαρισμένη με τις επισημάνσεις μου, τονίζοντας τα σημεία που με σημάδεψαν, να τα διαβάζω συχνά και να τα συμβουλεύομαι όχι μόνο εγώ αλλά και οι άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπάνε, για χρόνια πολλά...

Αν αντέχετε και άλλη ανάγνωση διαβάστε και την υπέροχη ιστορία φαντασίας (sci-fi) της Inner Mind της Foulianna, αν δεν είστε ακόμη έτοιμοι ... ξεκουραστείτε πρώτα με τις υπέροχες φωτογραφίες του Γιώργου Τετράδη (ο γνωστός "καιρός" της Ελευθεροτυπίας), και με τις οποιες ... "μιλάει" για τα δικά του 5 πράγματα!