Δεν μας διαβάζουν απλά, .... μας υπολογίζουν κιόλας!

Ναι, καλά καταλάβατε για τα blogs μιλάω και αναφέρομαι όχι μόνο στο γνωστό πλέον άρθρο της Αμάντας Μιχαλοπούλου, που με δυσαρέστησε αρκεστά ως φανατικό αναγνώστη της για χρόνια, γιατί διέκρινα μια φρασεολογία και επιχειρηματολογία επιθετική και αλλαζονική και με έντονα στοιχεία πανικού και πικρίας από έναν άνθρωπο που πάντα με γοήτευε η ματιά του στον κόσμο που αλλάζει.
Πιστεύω ότι όλοι έχουμε δικαίωμα σε ατυχείς ημέρες και δεν θέλω να κάνω κάποιο άλλο αρνητικό σχόλιο απέναντί της.
Το σχετικό post του JustAnotherGoneOff και πολλά από τα σχόλια εκεί με καλύπτουν πλήρως.

Η γνώμη μου απλά είναι ότι με τα προσωπικά blogs, ο καθένας μπορεί να αποδείξει σε ένα βαθμό την αξία του και την δημοφιλία του. Παράλληλα ένας εκδότης μπορεί να διευκολυνθεί στο να αποφασίσει για το κατά πόσο αξιζει να εκδόθει το βιβλίο κάποιου πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα ή να πάρει την εύκολότερη απόφαση να εκδόσει το βιβλίο ενός επώνυμου π.χ. δημοσιογράφου και γενικότερα να αναλάβει ένα μικρότερο ρίσκο από ότι θα έπαιρνε βασιζόμενος μόνο στην δική του πείρα και κριτήρια.

Ούτε είναι ώριμο και λογικό στα πρώτα βήματα των blogs κάποιοι να βγάζουν τελειωμένα συμπεράσματα. Καλό είναι να γίνεται κριτική και αυτοκριτική συνέχεια. Και να είμαστε όλοι σκεπτικοί σε κάθε σχόλιο. Και όχι κάθετα αρνητικοί και δογματικοί.

Αλλά εγώ περιμένω πρώτα κάποιος να κάνει την αυτοκριτική του για να μπορέσω να παρακολουθήσω και την κριτική που μπορεί να κάνει σε άλλους.
Δεν λέω "μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε".
Λεω κριθείτε πρώτα εσείς, κρίνετε εσείς τους εαυτούς σας πρώτα, έστω και άστοχα, για να έχετε το δικαίωμα να κρίνετε τους άλλους.


Στα καλά news τώρα!

Αυτό όμως που ειδα και με ενθουσιάσε παράλληλα είναι ότι αρκετοί άλλοι έχουν καταλάβει και αναγνωρίσει την δύναμη του blogging (και του word of mouth) και δεν διστάζουν να πλέον να χρησιμοποιούν το blogging για διαφημιστικούς λόγους.

Απλό αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Aegean.

Σε σχετική αναζήτηση ο snicolas εμφανίζεται στην δεύτερη θέση μέσω aggregator kai 14η -15η μόνος του!

Έγραψε πριν λίγο καιρό ένας συμπαθής blogger - που παρακολουθώ καιρό - o snikolas:

"Όπως έχω πει και άλλες φορές, ο Νο1 λόγος για να πετάξει κανείς με την Aegean, είναι το γαμάουα μπισκοτάκι της! Ο Νο2 λόγος, είναι γιατί είναι στην ώρα της συνήθως, αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος."

και λίγες ημέρες πριν το Πάσχα, τον επισκεφτηκε ο Αη Βασίλης να του δώσει το πασχαλιάτικο δωράκι του! Μια κούτα γεμάτη μπισκότα απο την Aegean.

Τι άλλο να πω. Μπράβο τους και που μας παρακολουθούν και μαθαίνουν τι σκεφτόμαστε εμείς οι απλοί χρήστες και καταναλωτές των υπηρεσιών τους και που δεν διστάζουν να ανταποκριθούν με μικρές ευτελούς αξίας κινήσεις, που όμως σου αφήνουν ένα χαμόγελο στο στόμα και γεμίζουν το ρεζερβουάρ σου με θετική ενέργεια!

Θα φταίω εγώ τώρα που έχω ζαχαρώσει αυτή την ρημάδα την Canon EOS 400D, να αρχίσω τα γλυκόλογα και τους διθυράμβους!

Φιλοδοξία ή ... εθνική ματαιοδοξία?

H μετάφραση ως φιλοδοξία τιτλοφορείται το τελευταίο κείμενο της Αμάντας Μιχαλοπούλου στην Καθημερινή της Κυριακής (11.03.07). Αντιγράφω την πρώτη παράγραφο:

«Γιατί γράφεις σε ποιες γλώσσες έχει μεταφραστεί το βιβλίο σου;», με ρώτησε τις προάλλες ένας Γερμανός συγγραφέας που καταλαβαίνει Ελληνικά. «Θέλω να πω, οι Ελληνες δεν θα ενδιαφέρονταν γι’ αυτήν την πληροφορία κι όλοι οι υπόλοιποι δεν θα μπορούσαν να τη διαβάσουν στα Ελληνικά». H παρατήρησή του με άφησε άφωνη. Στην Eλλάδα συνηθίζεται, πράγματι, να αναφέρεις λεπτομερώς στο αυτί του βιβλίου σου, ως τεκμήριο πολυπραγμοσύνης, τις μεταφράσεις του έργου σου. ..."

Το υπόλοιπο κείμενο εδώ ή με δικές μου επισημάνσεις εδώ.

Νομίζω οτι είναι ενα κείμενο που αξίζει να διαβαστεί από όλους μας και όχι μόνο από όλους εκείνους ή εκείνες που τυχόν τρέφουν εκδοτικές φιλοδοξίες για τα συγγραφικά τους πονήματα.

Παραθέτω τέλος την φράση: "Ωστόσο, τα εθνικά χαρακτηριστικά δε σβήνονται εύκολα: θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας."

Είναι όντως εθνικό μας χαρακτηριστικό να θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας, ή μήπως συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ιδιαιτέρως εσωστρεφής και μήπως απλά έτσι προσπαθούμε να αποδείξουμε στους γύρω συνομιλητές μας ότι δεν είμαστε και τόσο εσωστρεφής?