10 δεύτερα νωριτερα...

Χθες βραδυ πήγα τον μικρό σινεμά... οι δυο μας.
Είδαμε τον Γουόλυ (wall -e), γελάσαμε, και μετα πήγαμε για σουβλάκια για να τον κρατήσω ξύπνιο λίγο παραπάνω και μετά πήραμε το δρόμο προς το σπίτι.
Στο δρόμο είχε βροχή. Ο ιδανικότερος καιρός για να γλαρώσει ο μικρός και να κοιμηθεί μια και καλή στο σπίτι.
Και όντως έτσι έγινε. Συνεχίζω χαλαρά και από "μέσα" αντί για Εθνική προκειμένου να μην ξυπνήσει και να νανουριστεί περισσότερο έτσι ώστε να τον βάλω κατευθείαν στο κρεβατάκι του, στο σπίτι.
Στους Θρακομακεδόνες έβρεχε αρκετά. Φτάνουμε στον περιφερειακό με τον δρόμο που οδηγεί προς Βαρυμπόμπη. Σταματώ στο στοπ και περιμένω να τελειώσει ένα κονβόι με αυτοκίνητα που έρχονται από Βαρυμπόμπη. Κάποιος γάμος θα τέλειωσε σκέφτομαι.
Στριβω αριστερά στην ανηφορίτσα και προχωρώντας 20-30 μέτρα αντικρίζω από απέναντι να έρχεται με ταχύτητα ένα σκούρο μικρό αυτοκίνητο που ήδη σήκωνε πίδακα νερού προς την μεριά μου. Κόβω ταχύτητα και βάζω ενστικτωδώς υαλοκαθαριστήρες στο full.
Το αυτοκίνητο περνάει από δίπλα μου και τα νερά σκεπάζουν όλο το αυτοκίνητο. Κόβω και μετα από μερικά δεύτερα καθαρίζουν τα νερά από το μπροστινό παρμπρίζ και προχωράω. Κοιτάζω από τον κεντρικό καθρέφτη πίσω σαν απο ένστικτο και βλέπω ένα μπλε αυτοκίνητο στην μέση του δρόμου στην διασταύρωση που ήμουνα. Σταμάτησα στην άκρη.
Αναρωτήθηκα αν είναι κάποιο αλλο αυτοκίνητο που σταμάτησε εκεί από άλλη κατεύθυνση ίσως φοβούμενο το αυτοκίνητο που ερχόταν προς εκείνη την κατευθυνση ή να ήταν το ίδιο αυτο αυτοκίνητο?
Η απάντηση μου δόθηκε αυτόματα, γιατί από το αυτοκίνητο βγήκε ένας άνθρωπος. Τότε ήμουν σίγουρος ότι έγινε ατύχημα. Ο μικρός κοιμόταν ακόμη. Έκανα αναστροφή και ξαναπηγα στην διασταύρωση.
Το αυτοκίνητο είχε πέσει πάνω σε κάτι κιγκλιδώματα. Μάλλον τα πολλά λιμνάζοντα νερά που είχε εκείνη την στιγμή πάνω στο σταυροδρόμι το έριξαν πάνω εκεί.
Βγήκα έξω και τότε είδα τον νέο άντρα με αίματα στο κεφάλι να βγάζει έξω μια νέα κοπέλα από την δική του πόρτα, εξίσου τραυματισμένη στο κεφάλι και κοιλιά. Βγήκα και μίλησα με κάποιους ανθρώπους που βγήκανε από το σπίτι εκεί στην γωνία. Είχανε ακούσει τον κρότο της σύγκρουσης και βγήκανε να δουνε. Την ώρα που μιλάω μαζί τους και ενώ έχουν σταματήσει και άλλα αυτοκίνητα και κόσμος να βοηθήσει, ακούω τον τύπο να ουρλιάζει στην κοπέλα.
"Τζένη μείνε εδώ μαζί μου"
Η κοπέλα παραπατωντας προχωρούσε μόνη της και ο τύπος την κράταγε να μην πέσει. Η κοπέλα λιποθυμησε. Και τότε ο νέος ξανθός άντρας πάλι της έβαζε τις φωνές με όση δύναμη είχε:
"Τζένη μη με αφήνεις"
"Τζενη μείνε μαζί μου"

Τότε μόνο κατάλαβα τι συνέβαινε...
Παγώσαμε και τρομάξαμε όλοι.

Τότε πήραμε σαστισμένοι την αστυνομία και το 166. Κοιταζόμασταν όλοι οι άνθρωποι που είχαμε μαζευτεί ανήμποροι. Φωναζα αν υπάρχει κανας γιατρός. Δυο τρεις βοηθούσαν το παιδί να στηρίξει την κοπέλα όρθια και να μην λιποθυμήσει.
Από τις φωνές και την αγκαλιά του νέου και την βροχή που έπεφτε πανω τους η κοπέλα έδειχνε να αντέχει ακόμη. Δυσφορούσε από τον πόνο και κρατούσε την κοιλιά της. Την καθισε και λίγο πάλι στο αυτοκίνητο. Τότε μόλις έκλεισε την μουσική που έπαιζε δυνατά. Δεν το είχαμε προσέξει καν...
Μόλις ειδοποίησα την τροχαία, έτρεξα να αφήσω τον μικρό στο σπίτι μην τυχόν και ξυπνήσει και δει αυτό τον πανικό και να ξαναγυρίσω για να βοηθήσω. Ο νέος έπαιρνε τηλέφωνο στο σπίτι του.
Πήγα και ήρθα σε 5 λεπτά. Είχαν φύγει όλοι. Ο πατέρας του παιδιού είχε έρθει και τους πήρε.
Στο αυτοκίνητο δίπλα ήταν η μητέρα του με δύο αλλες γυναίκες.
Της είπα πως είδα το ατύχημα.
Έτρεχε της είπα.
"Ναι" μου είπε. "Χθες στην Εθνική του έκανα και γω παρατήρηση, πως τρέχεις έτσι παιδί μου." "Και δυστυχώς δεν φορούσανε ζώνες" της είπα.
"Ναι, ποτέ δεν φοράει" μου απάντησε θετικά η μητέρα του.
Της έδειξα το παρμπρίζ που σχεδόν είχε θρυμματιστεί από το κεφάλι της κοπέλας. Τότε πρόσεξα πόση ζημιά είχε πάθει το παρμπρίζ. Τότε πρέπει και η μητέρα του παιδιου να συνειδητοποίησε το πόσο σοβαρά πρέπει να τραυματίστηκε η κοπέλα. Η κοπέλα του γιου τους.
Μια άγνωστη κοπέλα. Πως θα λέγανε το γεγονός στους γονείς της?
Με ευχαριστησαν και φύγανε. Εγώ έμεινα λίγο εκεί ξαναπαίρνοντας την τροχαία, που ακόμη δεν είχε έρθει. Φοβηθηκα μην έρθει κανένας ακόμη με ταχύτητα και πέσει πάνω στο αυτοκίνητο.
Πήγα σπίτι. Μετά από 10 λεπτά με πήρε και η τροχαία που είχε φτάσει στο σημείο σχεδόν μισή ώρα μετά την κλήση μου. Για το ΕΚΑΒ ούτε λόγος...

Όλο το βράδυ σκεφτόμουν. Αν ήμουν 10 δεύτερα αργότερα στο σταυροδρόμι, αν μας χτύπούσε και αν τυχόν τραυματιζότανε ο μικρός ενώ κοιμόταν, πως να ήταν η κοπέλα εκείνη την στιγμή...
Μες το μυαλό μου άκουγα τις φωνές του νεου στην Τζένη του.
Δεν ξέρω πόσο σοβαρά έχει τραυματιστεί. Δεν θέλω να σκέφτομαι καν κάτι χειρότερο. Δεν θέλω καν να σκέφτομαι να βιώσω κάτι παρόμοιο εγώ με δικούς μου ανθρώπους.

Αλλά από την άλλη χαίρομαι που πέρασα απο εκείνο το σημείο 10 δεύτερα νωρίτερα...

Φωτιά στην Βαρυμπόμπη

Η φωτιά από την ταράτσα του σπιτιού μου

Δεν έχουν περάσει 2 ώρες από τότε που με πήρε έντρομη η γυναίκα μου και με ενημέρωσε ότι καίγεται η Βαρυμπόμπη και ότι οι φλόγες φαίνονται από το σπίτι.
Χωρίς δεύτερη σκέψη παράτησα τα πάντα στην δουλειά και έτρεξα σπίτι.
Οι καπνοί φαίνονταν από το Μαρούσι, αλλά στην εθνική οδό φάνηκε ότι η φωτιά ήταν πολύ κοντά σε αυτήν και οι καπνοί είχαν κατευθυνση προς δυτικά.

Τα αεροπλάνα που βλέπετε επιχειρούν εδώ 1 ώρα μετά την έναρξη της φωτιάς. Πιθανόν να είχαν ξαναρίψει και νωρίτερα.

Σε όλη την διαδρομή και στο λίγο που κάθησα σπίτι ακουγα ΣΚΑΙ και τις μαρτυρίες των πολιτών, είτε ήταν κοντά στην φωτιά... είτε όχι!


Ο ένας έβλεπε αεροπλάνα και ο άλλος όχι.


Ο ένας έβλεπε την φωτιά να πηγαίνει στους Θρακομακεδόνες και ο άλλος στην Κηφισιά.
Ο καθείς το μακρύ και το κοντό του. Άλλος πάλι πήρε να καταγγείλει που πυροσβέστες χθες βράδυ στην Βαρυμπόμπη τρώγανε σουβλάκια!

Κλασσικά έπεφτε κλάμα για το κλασσικό leit motif "ότι καίγεται ο τελευταίος πνεύμονας της Αθήνας"

Την ίδια στιγμή που κάποια παλικάρια με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθουν με την εμπειρία και την εκπαίδευσή τους να βρουν το καλύτερο τρόπο να σβήσουν την φωτιά, όλοι εμείς λέμε ότι μας καπνίσει μόλις βρούμε βήμα για φωνή και προβολή!

Αν παρατηρήσει κάποιος στο κάτω αριστερό μέρος του καπνού αυτό το λευκό σύννεφο είναι από την ρίψη νερου ενός αεροπλάνου πριν απο κάποια δευτερόλεπτα.

Και τέτοιες ώρες σκέφτομαι (αντί και γω με την σειρά μου να κάνω κάτι πιο ουσιώδες αν μπορώ για να βοηθήσω στην κατάσβεση) τελικά αν σε μερικά χρόνια μεσω των blogs και των άλλων μέσων χιλιάδες κόσμου γράφει ο καθένας την δική του οπτική και εμπειρία σε τέτοια γεγονότα πως θα μπορεί άραγε να βγάλει άκρη κάποιος που απλά θέλει να ενημερωθεί για την ακριβή κατάσταση των γεγονότων...

Αλλά τι λέω... μήπως τώρα μπορεί?



Ας ελπίσουμε να πετύχουν όλες οι ενέργειες των πυροσβεστών και με την τύχη συμμαχό τους να σβήσει σύντομα και τουτη η φωτιά...

ps. Αυτή την στιγμή παρακολουθώ τα νεότερα από την τηλεόραση του ΣΚΑΙ. Για δεύτερη φορά μετά την περσινή φωτιά της Πάρνηθας μπορώ να πω στο μέτρο που μπόρεσα να επιβεβαιώσω ο ίδιος ότι κάνουν πολύ καλή και κυρίως ψύχραιμη ανταπόκριση!

update επόμενης ημέρας
9 το πρωί και στον δρόμο από την Εθνική Οδό προς Βαρυμπόμπη είναι σε κάθε μονοπάτι προς κτήμα Τατοΐου και ένα όχημα της Πυροσβεστικής. Από το δρόμο δεν φαίνονται καμμένα, ούτε έρχεται η μυρωδιά των καμμένων που βρίσκονται μερικές δεκάδες μέτρα πιο μέσα. Ίσως λόγω του αντίθετου ανέμου μέχρι στιγμής. Ίσως το απόγευμα πάω πιο πάνω στην Εθνική Οδό να δω την έκταση των καμμένων.

Σε πείσμα όλων...

ο μπαρμπα Μήτσος αντιστέκεται ...

και με τον ταπεινό του γαιδουράκο - δεκαετίες τώρα - πηγαίνει την βόλτα για τα καθημερινά του ψώνια, αδιαφορώντας για τα δεκάδες τετράτροχα με τους εκατοντάδες ιππους, που συνεχώς και πληθαίνουν στην γειτονιά του.

Στην γειτονιά του που τον βρήκαμε όλοι εμείς που ήρθαμε να ζήσουμε τα τελευταία χρόνια για να ξεφύγουμε από την βοή, την κίνηση, την πολυκοσμία και το καυσαέριο της Αθήνας, για να πιστοποιήσουμε την ανθηρή μας οικονομικη κατάσταση και που δυστυχώς φροντίσαμε να φέρουμε και όλες τις κακές μας συνήθειες από την μεγαλούπολη. Αυτοκίνητα, τσιμέντο, σκουπίδια... αποξένωση.


Ο Μπαρμπα Μήτσος αντιστέκεται.
Σε πεισμα της πλειοψηφίας των σύγχρονων συνδημοτών του που έχουν κόψει μέχρι και την καλημέρα, όταν συναντιούνται στο δρόμο, ο Μπαρμπα Μήτσος δεν κουράζεται να χαιρετάει
και να καλημερίζει.

Καλή σου ημέρα, Μπαρμπα Μήτσο!


ps. Προσπαθώ εδώ και καιρό να πετύχω τον Μπαρμπα Μήτσο για να τον βγάλω μία φωτογραφία. Κάποιες φορες τον πέτυχα από το παράθυρο, αλλά δεν βγηκανε καθαρές.
Χθες τον πέτυχα από μακρυά μες το αυτοκίνητο. Εβγαλα την μηχανή και τον τραβηξα από μακρυά. Αλλά ντράπηκα να τον βγάλω από πιο κοντά που με κατάλαβε ότι τον περίμενα να περάσει απο το στενό εκείνο σημείο.
Απλά άνοιξα το παράθυρο και τον καλημέρισα και του χαμογέλασα.
Και το δικό του χαμόγελο και η καλημέρα θα αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση της τελευταίας Κυριακής των Αποκρεών του 2008. Τότε που λογαριαζα αντί για αυτό το ποστ να δημοσιεύσω την καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ.

Δεν πειράζει...
Μπορεί να βγάλω πιο όμορφη φωτογραφία σε λίγες ημέρες από τώρα...


"Ίσως τελικά, οι σταθμοί της ζωής μας, εκείνοι που μας προσδιορίζουν, να μην είναι τα μεγάλα τρένα που τρέχουν σαν άνεμος στις ράγες του ταξιδιού μας, αλλά εκείνες οι στάσεις του λεπτού, που ανεβοκατεβαίνουν βιαστικοί και απαρατήρητοι οι συνεπιβάτες και τα μάτια τους συναντούν τυχαία (;) το βλέμμα μας ή την ψυχή μας."

Τι μπορεί να κάνει μια άμαξα μέσα σε ένα βενζινάδικο?

Σήμερα από το σπίτι βγήκα μόνο για να πάω ως το βιντεοκλαμπ, να ανανεώσω dvd για τον μικρό και να πάρω φυσικά και κυριακάτικες.

Και όμως τελευταία στιγμή είπα να πάρω την φωτογραφική μηχανή τσέπης που χω...

Ποτέ δεν ξέρεις ...
Την εχωσα στην τσέπη και ξεκίνησα.

Βγαίνοντας από το ψιλικατζίδικο αντίκρισα μία άμαξα στο αντικριστό βενζινάδικο. Χωρις δεύτερη σκέψη έβγαλα την κάμερα να αποθανατίσω την σκηνή.

Το έκανα για να έχω θέμα για ποστ?

Το έκανα γιατί εχω εθιστεί στο να τραβάω σκηνές στο δρόμο με την μηχανή?

Το έκανα γιατί κάθε φορά που τραβάω φωτογραφίες νιώθω έστω και λίγο να δημιουργώ?

Λίγο από όλα? Τίποτε από τα απαραπάνω? Μήπως επειδή είμαι απλά ψώνιο?
Κάτι άλλο που δεν έχω σκεφτεί ενσυνείδητα?

Στο δρόμο για το βιντεοκλαμπ, προσπέρασα την άμαξα και παρκάρωντας λίγο πιο κάτω έβγαλα και άλλες φωτογραφίες. Μπας και πετύχω μια πιο καλή, πιο χαρακτηριστική, μια διαφορετική ίσως?


Και έτσι με αυτά και με αυτά, γεμισα λίγο παραπάνω το αρχείο μου, τον λογαριασμό μου στο flickr και μεγάλωσα λίγο ακόμη το μέγεθος αυτού του Blog.
Και σίγουρα κάποιος από τους αναγνώστες αυτού του blog θα βρεθεί να σκεφτεί - μπορεί και να το πεί, αν δεν ντραπεί - ακόμη ένα αδιάφορο ποστ βρε philos, γιατί θα πρέπει να διαβάζω μαζί με τα καλά σου κείμενα, αυτά που με κάνανε να σε προσθέσω στα αγαπημένα μου ή στα feeds μου και ένα σωρό κείμενα ή φωτογραφίες που δεν θα μου κάνουν το παραμικρό κλικ. Που δεν θα είχα στενοχωρηθεί καθόλου αν δεν τα είχα διαβάσει. Που θα έπρεπε να είχα προσπεράσει.
Αλλά τελευταία πεθαίνει η ελπίδα.


Πάντα προσδοκούμε ότι θα βρούμε το κείμενο που αξίζει, την πληροφορία που αναζητούμε, το καινούριο, το διαφορετικό, το πρωτότυπο.

Θα μπορούσα να εγραφα ένα κείμενο το μήνα και να έλεγα αυτό το ξεχωριστό και διαφορετικό που πολλοί αναζητούνε και προσδωκούν απο εμενα. Αλλα το νιώθω, το ξέρω θα έλεγα ότι δεν θα ήταν το ίδιο.

Με τα συνεχόμενα κείμενα, λύθηκε το χέρι μου, έμαθα να μεταφέρω άμεσα τις σκέψεις μου σε γραφή. Και ας μην είναι σημαντικές και ξεχωριστές πάντα.

Και μην ξεχνάμε ότι γράφω για μένα πρώτα. Εμένα χαλαρώνω και ικανοποιώ πρώτα.

Και έτσι με γνωρίσαν αρκετοί, έκανα φίλους, έχει αλλάξει η ζωή μου... λίγο πριν τα 37 μου.

Σταματώ εδώ. Πρέπει κάποιος να κάνει το βραδινό μπάνιο στον μικρό...


Αλήθεια τι δουλειά μπορεί να έχει μία άμαξα μέσα σε ένα βενζινάδικο?

Μερικές... ακόμη φωτογραφίες από τους χιονισμένους Θρακομακεδόνες

Το ξέρω ότι οι μισοί θα λένε ότι πάει το έχασε και ο philos και κάνει σαν μικρό παιδί που έπεσε λίγο χιόνι παραπάνω ενώ οι άλλοι μισοί περιμένουν πως και πως νέες φωτογραφίες.


Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που χιονίζει οπλίζομαι με την κάμερα και τραβάω, για να εχω να θυμάμαι το σπίτι σε διάφορες χρονικές περιόδους. Πάντα έτσι έκανα, απλά τώρα ειναι ευκαιρια να τις ανεβασω και δω και να προσθεσω και κάποια σχόλια.


Ας κάνουμε τις συστάσεις.
Αυτός είναι ο Μπίλυ. Ο λύκος που μας συντροφεύει στο σπίτι αυτό από τον πρώτο καιρό που ήρθαμε να μείνουμε.
Αν και απεχθάνεται το νερό τρελλαίνεται να κυκλοφορεί και να κυλιέται στα χιόνια!
Το πρωί βγαίνοντας στο μπαλκόνι η κατάσταση ήταν όπως την βλέπετε παρακάτω:

Η ανάγκη για φτυάρισμα επιτακτική...


Έτσι και γω με τον αδερφό μου που βλέπετε στην φωτογραφία βάλαμε γαλότσες, αδιαβροχα παντελόνια, αντιανεμικά, σκουφους, γάντια και καθαρίσαμε διάδρομους, αυτοκίνητο και δρόμο.



Σπασαμε σταλακτίτες και ρίξαμε τα χιόνια από τα κλαδιά των ευαισθητων δέντρων.

Οι συνθήκες μπορεί να μοιάζανε ειδυλλιακές,

(το νέο μου background)

αλλά όταν φύσαγε...

σταματούσαμε και κουκουλωνόμασταν γιατί το χιόνι μας χτύπαγε στο πρόσωπο και έμπαινε στα ρούχα μας!

Μετα από ώριμη σκέψη, ξεκινήσαμε την βόλτα μας επιλέγοντας το αμάξι του αδερφού μου ου ήδη φόραγε αλυσίδες... και τελικά απεδείχθη σοφή κίνηση!

Η Ορφέως και στις δυο φωτο (κεντρικος δρόμος που ενωνει Θρακομακεδονες με Βαρυμπομπη και Ολυμπιακο χωριό)

Δημ. Πολιορκητού λιγότερο καθαρή και πιο γλιστερή

Στα περισσότερα σημεία οι κεντρικοί δρόμοι ήταν πεντακάθαροι αλλά πάνω από την πλατεία οι μικρότεροι δρόμοι και ειδικα οι ανηφορικοί ήταν σχεδόν απροσπέλαστοι από το ύψος του χιονιού!

Κάποια στιγμή διασταυρωθηκαμε με εκχιονιστικό, με κάτι παπαδες που βοηθουσαν να απεγκλωβίσουν έναν που κόλλησε με το αμαξι του, με οικογενειες με σκυλιά και άλλους που μοχθούσαν με απλα φτυαρια να ξεκολλήσουν τα αυτοκίνητα τους από το χιόνι (μόνο τα πλαστικα μεγάλα φτυαρια κάνουν δουλειά!) αλλά δυστυχώς ξεμεινα απο μπαταρία στην μηχανή... και απο λεφτά ξεμειναμε και ξαναγυρίσαμε σπίτι!


Βεβαια τα αυτοκίνητα που είχαν παραμείνει εκτός γκαράζ σχεδόν είχαν εξαφανιστεί από το χιόνι...

Και στην πλατεία το χιόνι δεν ήταν λίγο...



Μονπαρνάς (ωρες ωρες δεν φαινόταν σημερα από τους άερηδες που σηκώναν νέφη χιονιού)

και η μυστηριώδης πολιτεία των ραντάρ

Αν και ειχε 50 πόντους χιόνι στην αυλή ο Μπίλυ λόγω κατασκευής δεν πατούσε μέχρι κάτω!



και κλείνω και πάλι με τον Μπίλυ που σήμερα χάρηκε που μας είχε τόση ώρα μες τα πόδια του!

Δεν παω πουθενα πουθενα ...

... εδώ θα μείνωωωω!

Η πρώτη πρωινή εικόνα από την γνωριμη θέση μου στον καναπέ!

Δεν είχα ξαναπετύχει το καλώδιο με τόσο χιόνι πάνω του.... μετα από λίγη ώρα έπεσε όλο μαζί!

Προσέξτε (ανοιγοντας τις φωτό σε μεγάλο μέγεθος) τα χιόνια που πέφτουν από τα δένδρα και εκείνο το κομμένο δένδρο πίσω από το καλώδιο της ΔΕΗ. Όλα τα δέντρα έχουν γείρει από το βάρος του χιονιού και τον δυνατό άνεμο.

Θυμάστε χθες πόσο λιγότερο χιόνι είχε το απογευμα το φανάρι και η μανόλια?

Ετσι όπως βλέπω τα δέντρα φορτωμένα νομίζω οτι είμαι σε χιονοδρομικό!

Στις ζαντινιερες έχει μαζέψει 40 πόντους χιόνι!

Σε λίγο θα κουκουλωθω, θα βαλω γυαλια ηλίου και θα βγω έξω για να φτυαρίσω την είσοδο, να βγαλω φωτογραφίες από την γειτονιά και ... αν τα καταφέρω να φτιαξω χιονάνθρωπο!

See you later!

Καλημέρα σε όλους και μην γκρινιάζετε όσοι είστε εκεί έξω στα χιόνια και δουλεύετε...
Ακούς Κλέαρχε?
;)


update για την Ελένη:
Το σπουργιτάκι της φωτογραφίας το έβγαλα το μεσημέρι στην Πλατεία όπου είχε πιάσει ένα σκαθαράκι και το τσίμπαγε (φαίνεται αν ανοίξεις την φωτογραφια).

Γενικά σήμερα που σταματησε το χιόνι γέμισε η γειτονιά, δεκαοχτούρες, σπουργιτια, κοκκινολαίμηδες, κοράκια, καρακάξες και περιστέρια που βγήκαν να βρουνε φαί.
Ο Γιώργος με την γιαγιά του και σήμερα γεμίσαν τα μπαλκόνια μας με ψίχουλα για να έρθουν να φάνε τα πουλάκια.

Είμαι λοιπόν σίγουρος ότι και ο κοκκινολαίμης σου κάτι θα βρήκε και εκει στο κέντρο να φάει και να διατηρηθεί ζεστός και ζωντανός.

Μια νύχτα μαγική... μαγευτική...

...με χρώμα πορφυρό στον ουρανό που καθρεφτίζεται στο λευκό του χιονιού....


... δίνοντας μια αίσθηση μυσταγωγική

και συνάμα ερωτική...

Αυτή την παγωμένη νύχτα δεν κοιμόμαστε...

αλλα ονειρευόμαστε,

μεταφερόμαστε,

αναγεννιόμαστε!

Όσο νυχτώνει... το χιόνι εδώ (στους Θρακομακεδόνες) φουσκώνει!

... αλλα και στην Κηφισίας όπως βλέπω τώρα (16:12) στον Αντέννα έχει αρχίσει και το στρώνει μες το δρόμο στο ύψος του Παραδείσου.

Οι φωτό παρακάτω είναι τραβηγμένες στις 15:30 και είναι φανερό ότι ο δρόμος έχει καλυφθεί πλήρως πλέον!



Ο δρόμος έξω από το σπίτι. Εμείς είμαστε στο ύψος της πλατείας στους Θρακομακεδόνες οπότε φαντάζεται κάποιος τι γίνεται πιο ψηλά που το έχει στρώσει από χθες το πρωί.

η θέα απο τον δεύτερο όροφο!

το παραθυρο της κουζίνας που βλέπει Βορρά!
Κάτι παρόμοιο είχα να δω από τα χιόνια του 2004.

Το ποστ αυτό θα συνεχίζω να το κάνω update μεχρι αύριο με τυχόν νεοτερες φωτογραφίες ή άλλες πληροφορίες.

Στο σύντομο βίντεάκι ίσως αποτυπώνονται καλύτερα οι συνθήκες που επικρατουν την τελευταία ώρα εδώ.

Και συνεχίζω να κοιτάω έξω από το παράθυρο οπως με προτρέπει η φίλη μου η freedula, για να μην χάσω στιγμή!

ps. Και αυτός ο Αντέννα ακόμη να με δείξει βρε παιδί μου! Δεν πειράζει ... κανω επαναληψη το Lost!


update 18:10
Τους σωλήνες του ζεστού που είναι εξωτερικοί στο τσακ τους πρόλαβα να μην παγώσουν. Εξω έχει -7 βαθμούς.
Σταμάτησε να χιονίζει όμως εδω και κανα τέταρτο.
Εχουμε γίνει Must για τα δελτία των καναλιών! Απο χθες το πρωί είχανε στηθεί τα links στην Πλατεία.

Ο φοίνικας ελπίζω να αντέξει φέτος και να μην καούν τα φύλλα του όπως το 2004.

Τα φαναρια έχουν πάνω από εικοσι πόντους χιόνι πάνω τους! Πίσω στο σπιτάκι του σκύλου κρύβονται γατούλες!

Ελπίζω να μην έχει ανέβει και άλλο μέχρι το πρωί η στάθμη του χιονιού στο παράθυρο!

Εκαστος στο είδος του...

... και οι Θρακομακεδόνες στα χιόνια και στους σεισμούς.

Χθες από νωρίς το πρωί ήμουν στο πόδι.
Ψώνια σε μαναβη, κρεοπώλη, σουπερμάρκετ, κάλυψη με νάυλον και υφασμάτα όλων των οπορωφόρων δένδρων στον κήπο, μετακόμιση όλων των γλαστρών στο υπόγειο, καλύμματα στους ηλιακούς, ξανα έξω για ψώνια και τέλος να περιμένω 1 ώρα την shell για το πετρέλαιο - που είχαμε παραγγείλει από την Τετάρτη!!!

Τα πρώτα χιόνια

Κάθισα 15 λεπτά - όπου ο μικρός έβγαζε φωτογραφίες από τα πρώτα χιόνια που πέφτανε - και μετά μπάνιο και ετοιμασίες για να πάμε τον μικρό στο πρώτο του πάρτυ!
(Λεπτομέρειες σε επόμενο ποστ!)

Ο δρόμος ξαναστρώθηκε από χιόνι αλλά είναι προσπελάσιμος. Αν και από την ώρα που σηκώθηκα δεν έχει περάσει ούτε ένα αυτο κίνητο.

Γυρίσαμε κατά τις 9. Μπάνιο ο μικρός, γάλα, ιστορία στο κρεβάτι και με τα χίλια ζόρια και μετά από πολλα παρακάλια και φωνές του μικρού λόγω υπερέντασης τελικά κοιμήθηκε.
Εκεί γύρω που κοιμήθηκε θυμάμαι τον εαυτό μου να κλείνουν τα μάτια μου και την επόμενη φορά που τα άνοιξα ήταν όταν άκουσα την βοή του σεισμού στις 03¨30 το πρωί.

Με μια κίνηση πεταχθηκα και πήγα να αρπάξω τον μικρό από το κρεβάτι.
Όλοι σηκωθήκανε. Μου πήρε καμιά ώρα πάλι να κοιμηθω. Ευτυχώς ο μικρός δεν πήρε χαμπάρι.
Εβγαλα τα ρουχα μου και φόρεσα πιτζάμες. Αλλά με το πρώτο φως της ημέρας σηκώθηκα. Η θέα από το παράθυρο δεν με άφηνε να ξανακλείσω μάτι.

η θέα από τον καναπέ

Το χιόνι με κάνει κάθε φορά να νιώθω παιδί.
Να συμπεριφέρομαι σαν παιδί.
Να τσεκάρω πόσο χιόνι έριξε, να βγάζω φωτογραφίες, να θέλω να βγω έξω, να περπατήσω, να παίξω, να πιω τον καφέ μου σε μεγάααααλη κούπα και να χαζεύω έξω με τις ώρες...

Προσέξτε τις πατημασιές από την γάτα... Μάλλον πηγε πίσω που έχουμε αφήσει φαί.
Ο Billy πριν λίγο έφαγε όλα τα ψωμιά και τα ψίχουλα που είχαμε αφήσει για τα πουλιά!

Φέτος είναι χρονιά χιονιού πάλι. Όπως το 2002, το 2004 (το απόλυτο ρεκόρ με συνεχόμενες χιονοπτώσεις και ύψος χιονιού - σχεδόν 1 μέτρο) και το 2006.

Δεν ξέρω αν τα καταφέρουμε την Δευτέρα να πάμε δουλειά. Λένε ότι θα επιδεινωθεί και πάλι ο χιονιάς από το μεσημέρι και μετά. Ελπίζω να έχουν έρθει οι Κυριακάτικες εφημερίδες μέχρι τότε στην πλατεία.


Περιττό να πω ότι όποιος καταφέρει να ανέβει μέχρι εδώ είναι καλοδεχουμενος για καφεδάκι και metaxa σε μεγάλο ποτήρι μπροστά στο τζάκι!!!

update 13:44
Πριν μισή ώρα περίπου μπροστά από το σπίτι και ενώ καθάριζα τον διάδρομο για να βγω να πάω για εφημερίδες στην Πλατεία Θρακομακεδόνων, με πλησίασε ένας δημοσιογράφος του Αντ1 μαζι με τον καμεραμάν και μου πηρανε μια μίνι συνέντευξη. Δεν ρώτησα ποτε θα την δείξουν αν και αποχωρώντας ο ρεπορτερ είπε στον καμεραμάν ότι "τώρα έχουν υλικό για να πάνε να "κόψουν"".

Πλατεία Θρακομακεδόνων στις 13:04

Στις 13:00 στην Πλατεία Θρακομακεδόνων πήγα χωρίς αλυσίδες. Αλλά οι στεγνοί δρόμοι ήταν μόνο οι κεντρικοί. Τωρα είναι αδύνατο να βγω χωρίς αλυσίδες έξω. Με αλυσίδες όμως κυκλοφορείς άνετα γιατί δεν έχει ύψος το χιόνι. Απο χθες έχει περάσει 3 φορές το εκχιονιστικό μόνο μπροστά από το σπίτι μου που παλαιότερα πέρναγε 1 φορα στις δύο ημέρες!
Βεβαια το γειτονικό στενάκι που δεν είναι κεντρικό παραμένει αποκλεισμένο απο χθες. Και τώρα το χιόνι κοντεύει τους 20 πόντους. Και ρίχνει πολύ χιόνι τώρα...