Η δική μου ημέρα!

"Σήμερα ήταν τα 7α γενέθλια του Γ. και αποφάσισα να του χαρίσω αυτή την τόσο πολύτιμη για εκείνον αλλά πιο πολύ για εμένα μέρα της κάθε χρονιάς που περνάει!

Αποφασίσαμε μυστικά με τον μπαμπά του λοιπόν να τον αφήσουμε με την δικαιολογία της "μύξας" (μην φανταστείτε... μια ιδέα ήταν και σήμερα σχεδόν είχε εξαφανιστεί) να κάνει κοπάνα από το σχολείο και να του κάνουμε όλα τα χατίρια! 

Έτσι λοιπόν, χωρίς κανένα πρόγραμμα και χωρίς τίποτα προσχεδιασμένο χτίζαμε εγώ και ο Γιώργος λεπτό προς λεπτό την "Δική του μέρα".

Μία Κερασιά και φραουλιές από κάτω! Έργο 7χρονου

Στην αρχή λοιπόν απολαύσαμε οι δυο μας βολτούλα στον ήλιο ήπιαμε μαζί καφέ και χυμό, αγοράσαμε και ξεφυλλίσαμε τον καινούριο Μίκυ Μάους και μετά αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε τούρτα αλλά κέικ...(άλλωστε ο Γ. δεν τρώει τούρτες, μόνο κέικ) αφού αυτό το τρώει και θέλει να το απολαύσει! 

Έτσι λοιπόν επιστρέψαμε στο σπίτι και φτιάξαμε μαζί το δικό του κέικ-τούρτα γενεθλίων χωρίς ίχνος στολισμού, (άλλωστε δεν "μας" αρέσει τίποτα συμβατικό πόσο μάλλον οι συμβατικοί στολισμοί και πανηγυρισμοί)! 

Το αρχικό μας πλάνο ήταν να φάμε το βράδυ απλά με παππού, γιαγιά, και ξαδερφάκια, δεδομένου όμως ότι η ξαδερφούλα μας καιγόταν στον πυρετό τα μόνα παιδάκια στο "μίνι πάρτυ" ήταν άφαντα... Έτσι λοιπόν για να μην υπάρξει τούρτα χωρίς χαρούμενα γελάκια και φωνούλες, κυριολεκτικά όμως τελευταία στιγμή, του επέτρεψα να καλέσει δύο φίλους του μόνο! 

Φυσικά η πρώτη του επιλογή ο κολλητός του και γεννημένος την ίδια ακριβώς ημέρα αλλά και την ίδια στιγμή δίπλα δίπλα στο ίδιο μαιευτήριο (ναι όσο απίστευτο και αν ακούγεται "κόλλησαν" αμέσως μόλις γνωρίστηκαν στον ίδιο παιδικό που πηγαιναν στα 3 τους!!!) κατέρρευσε γιατί φυσικά είχε και αυτουνού η μαμά του είχε κανονίσει δειπνο με τους δικούς του παππούδες, γιαγιάδες κτλ.

Έτσι καλέσαμε τις επόμενες δύο επιλογές του: τις εξίσου κολλητές "μας", 2 Εβ. (που πλέον είναι σε κάθε μας μεγάλη στιγμή και πολύ χαίρομαι που o Γ. έχει κολλητές), και το νέο "μας" κολλητό από το καινούριο μας σχολείο!

Αφού λοιπόν έριξα τα μούτρα μου απέναντι στους ανθρώπους και ήταν όλοι ευγενέστατοι που δεν με έβρισαν για την πρόσκληση της τελευταίας στιγμής (σύνηθες φαινόμενο.... δυστυχώς τα τελευταία 2-3 χρόνια όλο και χειροτερεύω) ήρθαν και κόψαμε την τούρτα (γιατί φυσικά τα φυσιολογικά παιδιά θέλουν τούρτα...) και μετά ακολούθησε πραγματικά ένα υπέροχο βράδυ!

Ομολογώ ότι σήμερα ήταν και η δική μου μέρα... μου είχε λείψει τόσο πολύ να κάνουμε μαζί βόλτα χωρίς σκοπό, να τον βλέπω τόσο χαρούμενο, τόσο λαμπερό!!! 

Ήταν μια μέρα που του έκανα όλα μα πραγματικά όλα τα χατίρια και αυτό μου είχε λείψει εξίσου... δυστυχώς όσο και να το θέλω.... πρέπει εγώ να βάζω όρια... σήμερα λοιπόν δεν είχαμε όρια σε τίποτα! Φτιάχναμε μαζί την επόμενή μας στιγμή χωρίς κανένα πρόγραμμα και χωρίς καμία προετοιμασία! Ήταν η δική του μέρα και εγώ ήμουν απλά ο "βοηθός παραγωγής" στο δικό του σενάριο... μακάρι λοιπόν πάντα να φτιάχνει ο ίδιος το σενάριό του και εγώ να είμαι πάντα εκεί να το κάνω πραγματικότητα!

Στον υπέροχο σκηνοθέτη μου... ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλες τις όμορφες στιγμές που μου έχει χαρίσει!

Ήταν και η πρώτη φορά στην ζωή μου που αισθάνθηκα ότι θα ήθελα να κρατήσω αυτή την ημέρα δυνατά στην μνήμη μου και στις δικές του αναμνήσεις!!!"

Το παραπάνω κείμενο το έγραψε χθες αργα το βράδυ η μαμά του Γιώργου αμέσως μολις τέλειωσε το μίνι πάρτυ μας και έπεσε ο Γιώργος ... αλλά και ο μπαμπάς του... για ύπνο!

Εγώ απλά το μορφοποίησα λίγο και διάλεξα φωτογραφία...

Φαίνεται ότι το νέο μας "παιδί" ... το Μικροί Μεγάλοι έκανε το θαύμα του και η παρέα μας απέκτησε και νέα blogger! 

Εγώ πάλι δεν έπαψα στιγμή χθες να χαίρομαι την κάθε αγκαλιά του Γιωργου που την ακολουθούσε η φράση "εισαι ο καλύτερος μπαμπάς" και σήμερα το πρωί που μιλούσε ενθουσιασμένος για το πάρτυ, τους φίλους του και τα υπέροχα δώρα που του έφεραν οι κολλητοί του!

Σε ευχαριστούμε Γιώργο που και πάλι μια τέτοια μέρα μας έκανες το δικό σου ανεκτίμητο δώρο, βλεποντάς σε τόσο χαμογελαστό, τόσο ευτυχισμένο!

Boys!

Γυρνάς στο σπίτι βράδυ αργά και ακούς να σου διηγούνται τον παρακάτω διάλογο...

Γιωργος: Μαμά... γιατί δεν κάνουμε ακόμη ένα μωράκι;
Μαμά: Δεν είναι τόσο εύκολο Γιώργο... Τα παιδιά τα κάνουμε εμείς οι γονείς... και πρέπει να μείνω έγκυος για 9 μήνες και μετά θα γεννηθεί και θα πρέπει να το ταϊζουμε να του αλλάζουμε πάνες... άσε που δεν έχουμε και άλλο δωμάτιο....
Γιώργος: Μαμά θα το φροντίζω εγώ. Θα το ταϊζω, θα το αλλάζω... και θα κοιμάται μαζί μου στο ίδιο δωμάτιο... θα του διαβάζω....θα του δίνω του μπέμπη τα παιχνίδια μου
Μαμά: Μπράβο σου Γιώργο, αλλά δεν είναι τόσο απλό θέμα, χρειάζονται χρήματα, χρόνος και να είμαστε και υγειείς...
Γιώργος: Έλα μαμάαααα κάνε ένα μωράκι να έχουμε παρεούλα... να είμαστε τρία αγοράκια...
Μαμά: Ναι αλλά Γιώργο αμά κάνω ένα μωράκι μπορεί να μην είναι αγοράκι... μπορεί να είναι κοριτσάκι...

Γιώργος: Ε τότε ας πάρουμε ένα σκυλάκι...

It's a man's man's world!
Και ακόμη ο Γιώργος δεν έχει σκεφτεί το πως θα ήταν χωρίς κορίτσια... το θέμα είναι ότι μάλλον ο Γιώργος θέλει κάποιον να εκπαιδεύσει μιας και ο μικρός δεν δείχνει να πολυακούει (χθες τον πλάκωνε κιόλας) έχει αρχίσει να σκέφτεται νέες παρέες... Εγωιστής; Ρεαλιστής; ή απλά νιώθει ένα έντονο κενό παρέας και φιλίας;
Τα κορίτσια προς το παρόν είναι εκτός κάθε κύκλου ενδιαφέροντος!

Slow river!

Στο αυτοκίνητο... η κουβέντα του Γιώργου με τη μαμά του κάποια στιγμή το έφερε στο θέμα ότι η μία δασκάλα του είναι "πολύ αδύνατη....η πιο αδύνατη στο σχολείο και η άλλη όχι και τόσο... αλλά είναι η πιο γλυκιά!"

Μου έκανε εντύπωση που ο γιος μου τον οποίο δεν είχα ακούσει ποτέ να εκφραστεί ανοιχτά για άνθρωπο στη ζωή του, ξαφνικά άρχισε να παρατηρεί και να κρίνει τέτοιες λεπτομέρειες... γιατί για να λέει σε όλο το σχολείο... σημαίνει ότι έχει παρατηρήσει... όλο το σχολείο!
Η ερώτηση μου βγήκε αβίαστα... σωστό λάθος... δεν ξέρω:

- Και τελικά Γιώργο ποια είναι η πιο όμορφη δασκάλα;
- Από την δική μας τάξη ή και από την Δευτέρα;
- Και από τις δύο...
- ......... Η δασκάλα του Α2 και αυτή του Β1.

... αποκρίθηκε ο γιος μου με ύφος ήρεμο, σοβαρό, αυστηρό και προπάντων... απόλυτο!

Σήμερα και αν εΞεπλάγην...

εΞεπλάγην!

Όταν είσαι γονιός πρέπει να είσαι και συ προετοιμασμένος ότι πολλές φορές το παιδί σου μπορεί να σκέφτεται λίγο διαφορετικά από τα υπόλοιπα...

Έτσι όταν όλα τα παιδιά σχεδιάζουν το σχολείο τους και σχεδιάζουν χαρούμενα παιδιά, προσόψεις, ουρανούς, ήλιους, σχολικά.... 

 το δικό σου παιδί, μπορεί να σχεδιάζει την κάτοψη όλου του σχολικού συγκροτήματος!!!

ή όταν η δασκάλα ζητάει να ζωγραφίσεις μία λέξη από Ξ - ξ το παιδί σου να σχεδιάζει μια μικρή ιστορία... 

"Ένας ... Ξερόλας Ξυλοκόπος πετάει ένα Ξύλο που το πιάνει ένας Ξιφίας (που έχει βγει στην στεριά... ο γκρι από κάτω) και πιο κάτω οι υπόλοιποι Ξυλοκόποι παίζουνε ... Ξερή σε Ξύλινο τραπέζι!"




...μήπως αύριο το πρωί να του μάθω και τους Xaxakes!?!

Ένας φανταστικός μαραθώνιος

"Μπαμπά, φαντάζεσαι να έτρεχαν όλοι...όλοι οι άνθρωποι και μαμάδες και παιδιά...... μπαμπάααα... και οι κλέφτες και οι φυλακισμένοι... και όλοι... και οι στρατιώτες και τα τανκ και τα αεροπλάνα..... και όλος ο κόσμος από τα σπίτια... να είναι όλοι στο δρόμο, εκεί σαν μια στρατιά... πάρα πολλοί... αλλά τότε ποιος θα πολέμαγε;....
... και να είναι όλοι και οι άνθρωποι και τα ζώα, και τα πουλιά, και οι καρχαρίες και τα μπαρμπούνια και τα ψάρια...
και η γή... και οι πλανήτες και ο ήλιος... όλοι...

Αν όλος ο κόσμος και ότι ονειρέυεσαι έτρεχαν.... τότε ποιον θα πολέμαγες;... τα πάντα να είναι σε εκστρατεία και τότε ποιον να πολεμάς; το τίποτα;..."

Οι φωναχτές σκέψεις ενός 6χρονου μερικά δευτερόλεπτα αφότου προβλήθηκε στην τηλεόραση η παραπάνω εικόνα τόσου κόσμου να τρέχει ταυτόχρονα...
... και μετά από 5 λεπτά επέστρεψε στα παιχνίδια του...

Στο φανάρι...

σήμερα είχε έναν Πακιστανό που πουλούσε ένα βιολί!
Ο μεγάλος μου γιος ενθουσιάστηκε βλέποντάς τον και μου ζήτησε αν μπορουμε να πάρουμε ένα.
- Αααα, του λέω, δεν έχω λεφτά σήμερα πάνω μου... δεν έχω αρκετά λεφτά δηλαδη για να το παρω...
- η μαμά έχει?
- Κοιτα, για να πάρουμε ένα καλό βιολί θέλουμε 2 χιλιάδες ευρώ (έτσι το είπα αγνοώ παντελώς τις τιμές των βιολιών) και εγώ με την μαμά έχουμε αυτά τα λεφτά αλλά δεν μας περισσεύουν για βιολί... έχουμε να αγοράσουμε αλλα πράγματα, φαγητό για να φάμε, σχολείο να πληρώσουμε, γιατρους να δουνε αν εισαστε καλά... - Εγώ μπορώ να αγοράσω με τα λεφτά μου? - Όχι Γιώργο ούτε συ έχεις τόσα λεφτά στον κουμπαρά... - Καλά αμα μεγαλώσω και γίνω μπαμπάς, θα κάνω πολλές δουλειές, και θα έχω πολλά λεφτά και θα αγοράσω βιολί! - Μπράβο Γιώργο... είναι καλό να θες να δουλεύεις ... μπράβο (για να περάσουμε και το ηθικοπλαστικό μήνυμα της ημέρας)...

η φωτό είναι από το George A. Papandreou's Web site

Παύση... το φανάρι πρασίνισε, και ξεκινήσαμε... και μείναμε αμίλητοι για κανα τρίλεπτο, ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του.... μέχρι... που ακουγεται η φωνή του Γιώργου απο το πίσω κάθισμα...

- Μπαμπάααα... και ένα φτηνό βιολί πόσο κάνει?