Αν-φάααακιγκ-μπιλίβαμπλλλλ!

Ο μόλις 1.73 ύψους Νate Robinson των NY Nicks κέρδισε (για δεύτερη φορά!) τον φετινο διαγωνισμό καρφωμάτων του All star NBA weekend 2009 με ένα εκπληκτικό κάρφωμα ΠΕΤΩΝΤΑΣ (στην κυριολεξία) ΠΑΝΩ από τον ύψους 2.12 αντιπαλό του Dwight Howard που λίγο νωριτερα είχε φορέσει την μπέρτα του Superman (επίσης στην κυριολεξία!!!) (*)

Δείτε το βίντεο από το ESPN:




I love this game!

Εναλλακτικός τίτλος: Δεν υπάρχουν περιορισμοί και εμπόδια όταν θέλουμε να πετύχουμε ένα στόχο πραγματικά πολύ.
Εδώ ταιριάζει απόλυτα το sky is the limit!
Το βίντεο αυτό το αφιερώνω στους φίλους μου που κάποτε παραπονιόντουσαν ότι δεν είναι 3-5-15 πόντους ψηλότεροι για να καρφώνουν και να παίζουν μπάσκετ σε επαγγελματική ομάδα...

(*) και έτσι ξεχασαμε τον άδικο αποκλεισμό του Ισπανού στην πρώτη φάση με ένα πολύ πρωτότυπο και δύσκολο κάρφωμα.

Ήταν απλά υπέροχος!

Ντίνος Διαμαντόπουλος ... ένας από τους κορυφαίους Έλληνες φωτογράφους τις τελευταίες δεκαετίες, έσβησε ξαφνικά χθες με ένα κλικ....

Πόσες και πόσες από τις φωτογραφίες του Ντίνου Διαμαντόπουλου, κομμένες ευλαβικά από το Κλικ, την Γυναίκα και άλλα περιοδικά, θυμάμαι που στολίζαν τα φοιτητικά μας δωμάτια στις αρχές του '90!





Τολμηρές, ερωτικές, δυναμικές ή αισθησιακές και πάντα ...







... λαμπερές ...




...αντλώντας όλη την λάμψη και την δύναμη των stars των οποίων τις μορφές αιχμαλώτιζε με το φακό του!



Ανέδειξε μια Ελλάδα με λάμψη και ... αίγλη

μια Ελλάδα ερωτεύσιμη...




Δείγμα των φωτογραφιών του μπορείτε να βρείτε στο επίσημο site από όπου και γω διάλεξα όλες τις παραπανω φωτογραφίες.



Στην μνήμη του Ντίνου Διαμαντόπουλου έγραψαν επίσης ο yatzer και η Sybilia.

Αλίμονο...

Η παρακάτω είδηση από την στήλη Πρόσωπα και Προσωπεία με αριθμούς του Χρ. Μιχαηλίδη στην Ελευθεροτυπία της 26/01/2008:

110 χρόνων έφυγε από τη ζωή ο Λουί ντε Καλενάβε, ο γηραιότερος άνδρας στη Γαλλία, βετεράνος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, από τον οποίο, πόλεμο, έχει μείνει πλέον στη Γαλλία μόνον ένας επιζών. Τις λίγες φορές που μίλησε δημόσια, με απλά και συνταρακτικά λόγια είπε για τη φρίκη των πολέμων και αρνήθηκε να παραλάβει στρατιωτικό παράσημο που του απονεμήθηκε, λέγοντας

«αλίμονο αν θα πρέπει να είναι ευγνώμων κάποιος που τιμάται επειδή αναγκάστηκε να σκοτώσει συνανθρώπους του».

Το 1999, όμως, αποδέχτηκε σεμνά την υψηλότερη διάκριση της χώρας του, που είναι το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που φαίνεται να μην αποδέχονται την "απαλλαγή" που τους δίνει μία κυβέρνηση ή η κοινωνία και ακολουθούν ακόμη την ηθική της ψυχής και του μυαλού τους.
Εύχομαι πλέον να αναπαύεται εν ειρήνη η ψυχή σου Λουί ντε Καλενάβε.

Μια απώλεια....

Δύσκολη και περιέργη η χθεσινή ημέρα.

Μέσα σε ένα κλίμα γενικής ευφορίας για την πολυπόθητη εορτή των ερωτευμένων (μήπως είναι η εορτή των γραμματέων, γιατί δεν βλέπω άλλο κομμάτι του πληθυσμου να την χαίρεται και να την προσδοκά τόσο μια τέτοια ημέρα), εγώ σε αντίθεση με τις καθημερινές μου συνήθειες, επέλεξα να φορέσω ένα σκούρο γκρί κουστούμι με σκούρα μπλε γραβάτα.

Έτσι όλη την ημέρα στην δουλειά, ήμουν στην δυσάρεστη θέση να ενημερώνω τον κάθε ένα που συναντούσα και με ρώταγε προς τι τέτοιες επισημότητες, ότι δεν ντύθηκα έτσι γιατί είχα κανονίσει με την γυναίκα μου να πάμε μετά στην Μεγάλη Βρετάνια, αλλά γιατί θα συνόδευα (και εγώ μαζί με εκατοντάδες άλλους φίλους και συγγενείς) έναν από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχω συναντήσει στην επαγγελματική μου καριέρα, στην τελευταία του κατοικια στο Κοιμητήριο Κηφισιάς ...

Ο κύριος Αλέκος, ο πρώτος δικηγόρος με τον οποίο συνεργάστηκα, δυστυχώς απεβίωσε μετά από χρόνια μάχη με την υγεία του προχθές τα ξημερώματα.

Ήταν μία αριστοκρατική φυσιογνωμία, με σπινθηροβόλο πνεύμα και βλέμμα (που διατήρησε μέχρι τέλους), ένας πολύ γλυκός συνομιλητής, που όταν του μίλαγες σε κοίταγε στα μάτια και όταν μιλούσε ή διηγείτο ιστορίες από την ζωή του ή από την καριέρα του, πραγματικά κρεμόσουν από τα χείλη του.

Ένας σπάνιος άνθρωπος, από αυτούς τους ελάχιστους που ακόμη κυκλοφορούν ανάμεσά μας, και μας θυμίζουν ότι υπήρχε μία εποχή που οι άνθρωποι ήταν ευγενείς (όχι απλά ευγενικοί), μιλούσαν με σοφία, με ηρεμία, που και στις αντιδικίες τους διατηρούσαν κανόνες ηθικής και αληθινό savoir vivre.




Για το επαγγελματικό του κύρος δεν χρειάζεται και δεν μου πρέπει -ηλικιακά και εμπειρικά - να μιλήσω. Μιλήσαν οι εκατοντάδες φίλοι του που ήρθαν από τις εταιρείες που δούλεψε και συνεργάστηκε στην 40χρονη καριέρα του. Και λέω φίλοι, γιατί όλοι όσοι ήρθαν τον θρηνύσαν σαν φίλοι και όχι σαν απλοί συνεργάτες. Ηλικιωμένοι και νέοι μαζί. Επώνυμοι και ανώνυμοι.
Όλοι με πολλές καλές στιγμές να θυμηθούν, με χιλιάδες ώρες δουλειάς μαζί του.

Έτσι και εγώ μετά την κηδεία γύρισα σπίτι με ανάμεικτα αισθήματα. Αισθήματα βαθιάς λύπης που διακοπτόντουσαν από μνήμες εύθυμες, σε Ελλάδα και Παρίσι, με τον κύριο Αλέκο στο επίκεντρο όλων αυτών των εικόνων...

Έζησε καλά, με μια όμορφη και αγαπημένη οικογένεια και εγώ μπορώ να πω ότι πραγματικά νιώθω ευγνώμων που γνώρισα έναν τέτοιον άνθρωπο, που με βοήθησε και με συμβούλευσε.

Την επόμενη αλλά και κάθε φορά που μπορεί στο μέλλον να βρεθούμε Παρίσι μαζί με το γιό του Γιάννη, εκεί στα αγαπημένα του bistrot που μας πήγαινε, θα σηκώσουμε τα ποτήρια ψηλά και θα πιούμε στη μνήμη του, στον αγαπημένο μας κύριο Αλέκο.

Το πρόσωπο της χρονιάς ΔΕΝ είμαστε εμείς,

via (bizwriter) και (i-merge)

αλλά το επιλέξαμε ΕΜΕΙΣ!
Χαρείτε λοιπόν το πρόσωπο της χρονιάς, όπως το ψηφίσαμε- όλοι εμείς - και όπως φαίνεται από το σύνολο των αναζητήσεων που κάναμε φέτος στο google.com

Το πρόσωπο της χρονιάς δεν είναι άλλη από την εθνική μας μνηστή, την Paris - den afino paparis - Hilton!

Το γεγονός που φυσικά οδήγησε το Time magazine να θεωρήσει όλους εμάς ως το πρόσωπο της Χρονιάς, είναι το γεγονός ότι φέτος εκτινάχτηκε η χρήση του Internet, με ένα άλλο πρόσωπο, με τη χρήση νέων εφαρμογών και κατάφερε να κατακτήσει ισχυρό κομμάτι της καθημερινότητάς μας, απειλώντας να ρίξει απο το βάθρο της μέχρι και την τηλεόραση!

Δείτε επίσης τα ψαξίματα που γίνανε σχετικά με το How to και το Who is!

Τέλος ως φαίνεται και όπως σωστά επισήμανε και ο κουλλητός μου Κλέαρχος σε δικό του post, ο Borat και η Hezbollah (Nasrallah) κυριάρχησαν στις αναζητήσεις σχετικά με το "Who is" και δικαίως θα δικαιόντουσαν μία θέση ως πρόσωπα της χρονιάς, αλλά ... κάτω από την Paris!

Δυστυχώς οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Αυτή ψηφίσαμε!

Κεφάλια μέσα πάλι! Μην ξετσουρτσουρεύουμε!
Πάρτε το περιοδικό του Time και βάλτε μία φωτογραφία της Hilton στην οθόνη του Mac, για να θυμόμαστε μετά από χρόνια με ποιο πρόσωπο μας άρεσε να ασχολιόμαστε το 2006!

Πάντως για να κλείσω, η άποψή μου είναι ότι το Time πολύ σοφά έπραξε με την αναφορά του σε εμάς, γιατί για πρώτη φορά φαίνεται ξεκάθαρα και με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο, η δύναμή μας, οι προτιμήσεις μας, η άποψή μας, οι δημιουργίες μας, οι ανησυχίες μας.
Η ιστορία δεν θα γραφτεί ποτέ ξανά όπως πριν...
Την ιστορία θα την γράφουμε από εδώ και πέρα ΕΜΕΙΣ, και όχι μόνο οι νικητές.
Η αλήθεια και η ιστορία είναι εκεί έξω και γράφεται τώρα και ταυτόχρονα από όλους εμάς.

"Σύντροφε, με πήδηξες, Παρασκευιάτικα!"

έγραφε η πρώτη γραμμή ενός σχόλιου ανωνύμου, στο Post που είχα κάνει για τον Καλαμίτση.
Κοντοστάθηκα και λέω, μάλλον λάθος θα έκανε ο τύπος που το έγραψε. Εγώ από που ως που σύντροφος και μάλιστα πηδηχτούλης!
Την αρχική μου απορία όμως δεν άργησε να αντικαταστήσει ένα αίσθημα έκπληξης και ιδιαίτερης χαράς όταν διαπίστωσα ότι ο αποστολέας του σχολίου ήταν ο ίδιος ο Γιάννης Καλαμίτσης.
"Κατερίνα, έλα αμέσως να δεις ποιος μου έστειλε σχόλιο" ήταν η πρώτη φράση που ξεστόμισα μόλις το είδα.

Αυτόν που κατηγόρησα ότι "δεν πρέπει να έχει ανακαλύψει ακόμη τα ίδια τα Blogs", με βρήκε και έκανε και σχόλιο στο blog μου.
Μετανιώνω και δηλώνω μεταμέλεια δημοσίως! Υπήρξα άδικος κριτής!


Βέβαια η μετριοφροσύνη που τον διακρίνει ως χαρακτήρα, τον εκανε να δηλώσει τεχνολογικά αναλφάβητος. Αυτό όμως είναι κάτι που το διαψεύδω κατηγορηματικά.
Μια χαρά τα πας, Γιάννη. Ούτως ή άλλως δεν θα σου ζητηθεί ποτέ να προγραμματίσεις ή να φτιάξεις ιστοσελίδα, αλλά το να μπορείς να ψάξεις στο google και να κινηθείς με άνεση στο διαδίκτυο είναι το βασικότερο και εσύ φαίνεται να τα χειρίζεσαι άψογα και τα δύο.
Για τα υπόλοιπα υπάρχουν άλλοι ειδικοί, τους οποίους τους συμβουλευόμαστε όλοι μας.

Τέλος θέλω να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια, αλλά και να δηλώσω και πάλι, ότι υπάρχουν πολλοί μη-επαγγελματίες ή ήμι-επαγγελματίες γραφιάδες, που γράφουν πολύ καλύτερα από μένα και υποστηρίζουν με πάθος και φρέσκα αλλά πάντα δυνατά επιχειρήματα τις ιδέες τους και τις απόψεις τους.
Αναγνωρίζω όμως, και αυτό είναι και ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα ίσως στο blogging, ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να παρακολουθείς σε σταθερή βάση, όλα αυτά τα κείμενα που κυκλοφορούν καθημερινά στο διαδίκτυο.
Όποτε πετυχαίνω και εγώ τέτοια κείμενα (και με τα οποία μπορεί να μην συμφωνώ απολύτως πολλές φορές) φροντίζω και τα κάνω links στην στήλη δεξιά, κάτω από τον τίτλο "My items labeled Philos".
Και φυσικά υπάρχει και η ιστοσελίδα του monitor, η οποία και αποτελεί την μεγαλύτερη δεξαμενή αλίευσης κειμένων ελληνικών Blogs σήμερα. Αλλά προϋποθέτει αρχικά τεράστιο χρόνο για να ψάξεις και να βρεις τα κειμενα και τα blogs που θα ξεχωρίσεις.
Κάλλιστα υπάρχουν πολλά Blogs σαν το δικό μου, που γράφουν ένα σοβαρό κείμενο την εβδομάδα, και τα υπόλοιπα αναλώνονται σε σκόρπιες σκέψεις και εντυπώσεις.

Τέλος, να δηλώσω ότι για ότι όποια τεχνολογική και όχι μόνο απορία έχεις, μπορείς να ζητήσεις όποια πληροφορία θελησεις από όλους εμάς που ασχολούμαστε με τα blogs, και να είσαι σίγουρος ότι θα ανταποκριθούμε όλοι με μεγάλη μας χαρά.
Αν και από ότι ακούω και στην εκπομπή σου, έχεις ακροατές τσακάλια!

p.s.1 Να ευχαριστήσω την κοπέλα από την "ΘΡΥΛΟΣ Α.Ε." που μεσολάβησε για αυτή την επαφή με τον κ. Καλαμίτση. Αλλά πελάτης εγώ προσωπικά δεν θα γίνω. Μπορεί να σας στείλω την γυναίκα μου...
;))

p.s.2 Αντί για μια φωτογραφία του Καλαμίτση, επέλεξα να βάλω το λόγότυπο μιας αγαπημένης του ομάδας, της Προοδευτικής. Αν κάνω λάθος διορθώστε με! (έχω την αίσθηση ότι υποστηρίζει και Πανιώνιο).

Ο Γιάννης Καλαμίτσης και πάλι σε Πρωινές Χειρηλασίες!

αλλά το πιο ενδιαφέρον της είδησης είναι ότι φαίνεται να έχει ανακαλύψει και τα κείμενα από blogs!!!
Και λέω έτσι γιατί μάλλον δεν πρέπει να έχει ανακαλύψει ακόμη τα ίδια τα Blogs.
Για να πάρουμε την ιστορία από την αρχή!

Αυτή την Τρίτη, με την θεομηνία που είχε πλήξει την Αττική, έτυχε να βρεθώ σπίτι κρεβατωμένος λόγω ίωσης και μάλιστα χωρίς ηλεκτρικό, γιατί ένα δέντρο φρόντισε να πέσει ξημερώματα πάνω σε κάτι καλώδια λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου.
Κοινώς no DSL, no TV, και όχι επαρκής φωτισμός για διάβασμα.
Πιάνω και εγώ με το που σηκώνομαι από το κρεβάτι, το πρώτο ραδιοφωνάκι που βρίσκω μπροστά, δηλαδή αυτό του γιού μου (βλέπε φωτό! Ναι με αυτό ακούω ραδιόφωνο όταν δεν έχει ρεύμα! Είναι δώρο από το Παιδί μου και εγώ!),


και ψάχνω να βρω κάποιον ενημερωτικό σταθμό για να μάθω τι γίνεται έξω.
Όταν ο δείκτης έδειξε κάπου κοντά στους 106, από το ραδιόφωνο ακούγεται η χαρακτηριστική φωνή του Καλαμίτση στον ΝΕΤ 105,8 να διαβάζει ένα κείμενο.
Δεν μου πήρε πάνω από δυο προτάσεις για να καταλάβω πιο κείμενο ήταν και από που προερχόταν.
Εγώ θα σας παραθέσω λίγο περισσότερο κείμενο:

"Είσαι γύρω στα 30 (πάνω / κάτω μία πενταετία). Έχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες. Όταν ήσουν 10 ετών, ήθελες να γίνεις πιλότος/αστυνομικός/δάσκαλος. Στα 15 σου, γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager/project manager/IT specialist. Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan. Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτε μπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι’αυτό. Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ’όσο θα ήθελες, βλέπεις Fame Story και πηγαίνεις σινεμά. Στη ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικά ξεχασμένα τεύχη του Κλικ και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μαρκές και του Ουμπέρτο Έκο. Έχεις πληθώρα cds, τα οποία σπανίως ακούς. Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το dvd) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος –αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα.
.............................................................................................................................................."

Το αναγνωρίσατε?
Αν δεν είχατε την τύχη να διαβάσατε το κείμενο αυτό με τον τίτλο "Βρε ουστ!" όταν το πρωτοέγραψε και το έκανε post ο Nik_Kit στο blog του το Tekmirio , σίγουρα θα το έχετε λάβει μέσω email στο λογαριασμό σας. Αν πάλι όχι, αφού τελειώσετε την ανάγνωση αυτού του post, μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε το εν λόγω Blog και να το διαβάσετε όλο.
(Αξίζει πραγματικά, αλλά δεν είναι στους σκοπούς αυτού του post o σχολιασμός του).

Και εγώ μέσω email έλαβα το παραπάνω κείμενο (ήδη δύο φορές), αλλά επειδή με εξέπληξε και με αγγίξανε τόσο πολύ αυτά που πραγματεύεται, έψαξα να βρω από που προέρχεται. Στην αρχή πίστεψα ότι θα ήταν από κάποιο περιοδικό, αλλά κάτι μέσα μου, μου έλεγε ότι θα βρεθώ προ ευχάριστης εκπλήξεως. Έβαλα την πρώτη φράση στο google και απεκαλύφθη ότι ο "δράστης" ήταν σεσημασμένος blogger, και μάλιστα από τους καλύτερους του είδους του.

Περίμενα λοιπόν και εγώ να τελειώσει ο Καλαμίτσης να τελειώσει την ανάγνωση όλου του κειμένου, για να ακούσω αν θα αναφερθεί στον συγγραφέα και την πηγή προελευσης του post. Απαντώντας σε ερώτηση ακροατή αργότερα, του απάντησε ότι είναι ανώνυμο και ότι το είχε λάβει και αυτός σε email και δεν ήξερε περισσότερα.
Απογοήτευση στο ακροατήριο!

Δυστυχώς παρατηρώ, ακόμη και σήμερα τους περισσότερους από εμάς να τους νοιάζει να αναφέρουν και να παρουσιάσουν ένα ωραίο κείμενο ή μια φωτογραφία ή ένα οποιοδήποτε δημιούργημα γιατί τους προσθέτει αναγνωσιμότητα ή ακροαματικότητα ή τηλεθέαση χωρίς όμως ποτέ να νοιάζει ποια είναι η πηγή. Και δεν το βλέπω αυτό μόνο στα mails που δέχομαι δεκάδες κάθε μέρα, αλλά και στα περισσότερα blogs. Και ειναι ντροπή μας και ασέβεια στον κάθε δημιουργό. Και πολύ περισσότερο όταν βλέπεις ακόμη και δημοσιογράφους ή και bloggers που συνηθίζουν .... να απαγορεύουν την αναδημοσίευση των κειμένων τους χωρίς προηγούμενη άδεια από τους ιδίους, να αναδημοσιευουν φωτογραφίες ή μουσικά κομμάτια χωρίς έστω την χρήση links προς τους δημιουργούς τους.
Είναι θέμα γενικότερης παιδείας και κουλτούρας.
Και δεν λέω ότι ο Καλαμίτσης δεν νοιάστηκε για το ποιος το έγραψε, αλλά ίσως και αυτός να πίστεψε ότι δεν θα μπορούσε να μάθει από που προήλθε το συγκεκριμένο κείμενο και πολύ περισσότερο να ξέρει ότι θα μπορούσε να το ψάξει στο google. Άλλωστε δεν διακρίνεται για την τεχνογνωσία του, αλλά για το μοναδικό σε οξυδέρκεια πνεύμα του, την σάτιρά του και τους εκπληκτικούς στίχους που έχει γράψει σε πολλά αγαπημένα τραγούδια. Για μένα ο Καλαμίτσης ούτως ή άλλως είναι μια μοναδική προσωπικότητα για την Ελλάδα.
Οι συνάδερφοι δημοσιογράφοι όμως που τον πλαισιώνουν? Σε αυτούς βγάζω κίτρινη κάρτα, γιατί είναι υποχρεωμένοι λόγω επαγγέλματος να ξέρουν να ψάχνουν και να ερευνούν. Και να αναδεικνύουν το καινούριο.

Τέλος πάντων, ελπίζω ότι θα θυμηθώ και θα πάρω ένα τηλέφωνο στον σταθμό αύριο, για να τους μιλήσω ή να τους εξηγήσω με ένα mail για τον συγγραφεα του κειμένου αυτού, γιατί ο nik_kit είναι ένας blogger που πραγματικά αξίζει αναγνώριση για τα ωραία και απολαυστικά κείμενα του.

p.s. Αν πάλι το ξεχάσω, μπορεί όποιος από τους αναγνώστες αυτού του Post επιθυμεί να αναλάβει αυτός, την ενημέρωση του Καλαμίτση. Τα τηλέφωνα στην εκπομπή Πρωινές Χειρηλασίες είναι τα 2106009604-5 και η εκπομπή διαρκεί από τις 6-9 κάθε πρωί.

Καιρός να αλλάξεις το post σου Κλέαρχε τώρα!!!