Όχι δεν είναι τόσο το χιόνι που αντικρίσαμε με το που ανοίξαμε σήμερα τις κουρτίνες για να μας ζεστάνει ο πρωινός ήλιος και αυτό το γαλάζιο του ουρανού που σου θυμίζει πόσο χαμηλά έχει πέσει η θερμοκρασία.
Ούτε φυσικά το μόνιμο και υπέροχο χαμόγελο του μπεμπάκου μας με το οποίο μας καλημερίζει και μας αποχαιρετάει κάθε πρωινό!
Περισσότερο από όλα σήμερα την ημέρα μου έφτιαξαν αυτά τα πρώτα σκίτσα του μεγαλύτερου γιου με τις φιγούρες μας.
Μετά από συχνές προσπάθειες για πάνω από δυο μήνες, πείστηκε να αρχίσει να ζωγραφίζει στο χαρτί μόνος του.
Εδώ και καιρό είχαμε ανακαλύψει ότι ο Γιώργος που σε λίγο κλείνει τα 4, δεν ήθελε να ζωγραφίζει ή βαριότανε εύκολα ακομη και να γεμίζει τα κενά με χρώμα σε αυτά τα ειδικά τετράδια με σκίτσα.
Ο λόγος?
Τελειομανία (με ότι αυτό σημαίνει για ένα παιδί 4 ετών) με ολίγην από τεμπελίτσα!
Ο Γιώργος ξέρει ότι τα σκίτσα του δεν είναι ωραία σαν αυτά που του σχεδιάζει η μαμά ή η κάποιος άλλος μεγάλος. Του αρέσει να εκφράζεται με ζωγραφική αλλά να βάζει κάποιον άλλο να εκτελεί αυτά που φαντάζεται. Είναι άκρως απαιτητικός με τα χρώματα, σε βαθμό που δεν τον καλύπτουν οι ξυλομπογιές ή οι μαρκαδόροι. Π.χ. δεν μπορεί να βρεί ένα χρώμα που να τον καλύπτει για να το χρησιμοποιήσει για να χρωματίσει το δέρμα ενός ανθρώπου σε ένα σκίτσο.
Όταν δε, γεμίζει τα κενά και του ξεφύγει χρώμα εξω από τα όρια της γραμμής τα παρατάει και θέλει καινούριο. Ασε δε, που το γεμίζει σιγά σιγά για να είναι ομοιόμορφο και πυκνό το χρώμα, χωρίς ίχνος κενού.
... Αποτέλεσμα μετά από λίγο να παρατάει τις ζωγραφιές του.
Η γιαγιά του τα Χριστούγεννα του πήρε ένα ηλεκτρονικό καμβά που τον συνδέεις με τον υπολογιστή και έχει άπειρες δυνατότητες. Δεν έχει την ακρίβεια ενός μολυβιού, αλλά έχει την δυνατότητα να σβήνει τα λάθη του και τουλάχιστον παίζοντας μαζί μου στην αρχή εξοικιώθηκε σε μεγάλο βαθμό με το θέμα ζωγραφικής.
Αρχισα λοιπόν σιγά σιγά να του περνάω διάφορα μηνύματα, να τον χαλαρώνω όταν έκανε λάθη ή δεν αποτύπωνε στο βαθμό που ήθελε το θέμα του και έτσι άρχισε να του γίνεται καθημερινη συνήθεια η ζωγραφική έστω και με αυτό τον τρόπο.
Χθες βράδυ τον έπεισα να ζωγραφίσει αρχικά έναν άνθρωπο σε χαρτί, γιατί καταλαβε ότι στον ηλεκτρονικό καμβά το χοντροκομμένο μολύβι που έχει δεν τον βοηθούσε καθόλου. Ήθελε στην αρχή μαζί, αλλά τον καθυσήχασα ότι είναι πολύ απλό, κάνοντας ένα πολύ πρωτόγονο σκίτσο και γω (μην νομίζετε άλλωστε ότι τα καταφέρνω καλύτερα γιατί και γω μικρός βαριομουν την ζωγραφική) και εξηγώντας του ότι κάτι παρόμοιο θέλω να σχεδιάσει και αυτός.
Και προσπάθησε...
... και ξανα και ξανα φτιάχνοντας από ένα σκιτσο όλων μας στην οικογένεια.
Θα πει κανείς τα σκίτσα ότι είναι χάλια ακομη και για την ηλικία του και ότι τελικά είμαι εντελώς χαζομπαμπάς. Εχω δει άλλα παιδάκια στην ηλικία του να ζωγραφίζουν καλύτερα και απο μένα!
Δεν θα διαφωνήσω, αλλά με έκανε τόσο χαρουμενο το γεγονός και μόνο ότι προσπάθησε για κάτι που φοβόταν μέχρι τώρα και ότι μετά ένιωθε περήφανος που μας έδειχνε τα σκίτσα στον καθενα μας ξεχωριστά και μάλιστα λέγοντας μας ότι εκεί που του έχουν ξεφύγει οι γραμμές το "έκανε για πλάκα και για να γελάσουμε"!
Χάρηκα που άλλαξε στάση και αρχίζει και προσπαθεί χωρίς να τον νοιάζει η τελειότητα.
Του είπα θέλω κάτι δικό σου Γιώργο, μόνο δικό σου. Αυτό είναι πιο σημαντικό για μένα από κάθε λάθος που μπορεί να κάνεις. Δεν θέλω να διορθώσεις τα λάθη σου, αλλά να προσπαθείς συνέχεια και επαναλαμβάνεις έτσι ώστε να βελτιώνεσαι σιγά σιγά.
Είναι τόσο σημαντικό για ένα γονιό να νιώθει ότι το παιδί του τον ακουει και ότι μπορείς να το βελτιώσεις εκεί που χρειάζεται.
Θέλει υπομονή, χρόνο και απίστευτη επιμονή εκεί που αρχίζεις και απελπίζεσαι.
Και τα λέω όλα αυτά για να αρχίσω και γω να προετοιμάζομαι για τα επόμενα χρόνια που αρχίζει πιο έντονα η διαδικασία της μάθησης. Και δεν θέλω τα παιδιά μου να είναι τα άριστα, τα τέλεια, τα καλυτερα απο τα άλλα. Θέλω να μάθουν να προσπαθούν, να επιμένουν για να βελτιώνονται και να μην τα παρατάνε. (*)
Ζητάω πολλά?
(*) update που μου ήρθε μετά από λίγο....
Αλλωστε και γω έφτιαξα αυτό το blog φοβούμενος στην αρχή ότι δεν ξέρω να εκφράζομαι καλά, ότι θα κάνω λάθη, ότι δεν θα μου αρέσουν μετά από καιρό όλα όσα έγραφα, αλλά διαπίστωσα ότι πιο σημαντικό από όλα παραμένει ότι μου έμεινε η συνήθεια να εκφράζομαι και να μην τα παρατάω για οιοδήποτε λόγο!
