"H δημοκρατία είναι παρασιτική ..." ?!?!?!?

δήλωσε και πάλι η Αμάντα Μιχαλοπούλου κλείνοντας την τελευταία επιφυλλίδα της με τίτλο "Ποιητές και Γουρούνια"στην Καθημερινή αυτής της Κυριακής.

Στο τελευταίο αυτό άρθρο της, η συγγραφέας-αρθρογράφος κα. Μιχαλοπούλου επιχειρεί στο βαθμό που της επιτρέπουν τα στενά όρια μίας προκαθορισμένης στήλης εφημερίδας (να ένα ακόμη μεγάλο προσόν των blogs, που δεν περιορίζονται σε χώρο και τρόπο έκφρασης και τουλάχιστον κάποιος δεν μπορεί να επικαλεστεί την έλλειψη χώρου) να δώσει την δική της άποψη για όλα αυτά τα ποστ που γράφηκαν με αφορμή το περιβόητο στην μπλογκόσφαιρα (δες εδώ γιατί) άρθρο της πριν από μερικές εβδομάδες, με τίτλο "Ημερολόγια Νευρώσεων" και το οποίο όπως πολύ απλά διαπιστώνει και η ίδια "θεωρήθηκε ως το πρώτο «ξεκάθαρα anti blog» άρθρο".

Δεν έχω σκοπό να κρίνω τα λεγόμενά της για ακόμη μια φορά. Στο κάτω κάτω όπως και η ίδια λέει ένα απλό άρθρο έγραψε και όπως έχω ξαναπεί και εγώ, όλοι έχουμε δικαίωμα αν όχι σε μία κακή στιγμή, αλλά σε πολλές ακόμα.

Στο αρχικό της άρθρο μου κάθισε πολύ άσχημα η φράση "παρασιτικής δημοκρατίας" και την δικαιολόγησα πάνω σε κάποιον εκνευρισμό -για να μην πω λανθασμένο χειρισμό της γλώσσας - της συγγραφέως, και τώρα η επανάληψη της παραπάνω φράσης κάνοντας επίλογο στο κείμενό της, οδήγησαν την σκέψη μου ότι η κα. Μιχαλοπούλου δείχνει έντονα σημάδια ενόχλησης από την Δημοκρατία....

Τι θα πρέπει να καταλάβει ένας αναγνώστης διαβάζοντας τη φράση:
"H δημοκρατία είναι παρασιτική εξ' ορισμού, στην ιστόσφαιρα και παντού αλλού. Διαλέγουμε και παίρνουμε."

• Εξ' ορισμού? Που το είδε αυτό γραμμένο? Σε λεξικά, σε ιστορικά βιβλία ή ... πού τέλος πάντων?

• Και αν η δημοκρατία είναι παράσιτο, τότε ποιος είναι ο οργανισμός εις βάρος του οποίου παρασιτεί η δημοκρατία?

• Τι διαλέγουμε και παίρνουμε? Την δημοκρατία (το παράσιτο δηλαδή, ή ..... κάτι άλλο?)

Δεν θέλω να δώσω εγώ απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Δεν είναι δικά μου λόγια, δεν είναι δικές μου σκέψεις. Μπορώ να πω πράγματα αυθαίρετα, άσχημα και σίγουρα μη κολακευτικά.
Εύχομαι να δώσει απαντήσεις, αν ποτέ θελήσει να δώσει, η ίδια η συγγραφέας, για την οποία στο παρελθόν - όταν την αγνοούσε η πλειοψηφία της μπλογκόσφαιρας - έχω αναφερθεί με πολύ κολακευτικά σχόλια. Ξεχνάω όλες τις υπόλοιπες - υποκινούμενες από προσωπικά ή κλαδικά κριτήρια ως φαίνεται - απόψεις της περί blogging.

Ο καθένας μας είναι ελεύθερος να σκεφτεί, να υποθέσει και να εκφραστεί όπως νομίζει, για τα blogs, για έναν συνάνθρωπό του, για την δημοκρατία, για οτιδήποτε και σίγουρα για ένα δημόσιο πρόσωπο. Αυτή την ελευθερία προσωπικά θεωρώ ως κατάκτηση της δημοκρατίας.

Άλλωστε και η ίδια η συγγραφέας αναγνωρίζει το δικαίωμα στην "ελευθερία της έκφρασης" έστω και ως "Βασική αρχή της δημοσιογραφίας" (μόνο?).

Μακάρι να απαντήσει, γιατί έτσι δεν θα δώσει το δικαίωμα στον καθένα που διαβάζει τα γραπτά της, να βάλει στο μυαλό, το στόμα ή στα γραπτά του διάφορα. Πράγματα ίσως μη κολακευτικά.

Αλλά και πάλι, ποιο σχόλιο ή ποια άποψη, μπορεί να θεωρηθεί ως μη κολακευτική από κάποιον που θεωρεί την δημοκρατία παρασιτική?





p.s. Δεν άντεξα και τοποθετώ κάποιες ακόμη σκέψεις μου.

Η δημοκρατία δεν είναι παρασιτική, αλλά αγαπάει τα παράσιτα. Τα παράσιτα είναι απαραίτητο και αδιάσπαστο συστατικό της δημοκρατίας. Η δημοκρατία διευκολύνει τα παράσιτα να αναπτυχθούν και τα παράσιτα από τη μεριά τους δεν είναι τόσο χαζά για να κυριαρχήσουν εις βάρος της, γιατί μετά δεν θα έχουν σε ποιον να παρασιτήσουν και άρα θα αποβιώσουν.
Αν κάτι τέτοιο εννοούσε η συγγραφέας, τότε μάλλον έχει χάσει το συγγραφικό της mojo!

Τέλος, τα blogs αν για κάτι πειράζουν πολύ, τον επώνυμο και δημόσια προβαλλόμενο κόσμο, είναι επειδή αυτοί έχουν συνηθίσει αλλιώς.
Όλα τα δημόσια πρόσωπα, ξέρανε πάντα ότι υπάρχουν αρνητικά σχόλια για αυτούς, μόνο που τώρα μπορούν με λίγο googling να βρούνε ΑΜΕΣΑ τι πιστεύει ο κόσμος για αυτούς. Δεν θα βρούνε κάτι καινούριο. Το ίδιο πίστευε πάντα ο κόσμος για αυτούς. Την ίδια γνώμη είχε. Είτε θετική, είτε αρνητική, απλά αυτοί δεν την γνώριζαν από πρώτο χέρι.
Τώρα όμως με δυο κλικ ο καθένας που δεν παρουσιάζει τάσεις στρουθοκαμηλισμού, μπορεί να μάθει από πρώτο χέρι, τι σκέψεις κάνει για αυτόν το κοινό του. Οι φίλοι και οι εχθροί του. Σαν ένα ατελείωτο reality show.

ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙΤΕ.

Δεν σας βλέπουμε καλύτερα τώρα ... πάντα σας βλέπαμε. Απλά εσείς τώρα μπορείτε να ακούτε και την φωνή μας.
Και δεν είναι η φωνή αυτή από κάποια παράσιτα, είναι η φωνή της Δημοκρατίας...

Ο δικηγόρος του Διαβόλου

Διαβάζω και εγώ σήμερα στο Monitor, για τον χαμό που γίνεται με την εισαγγελική παρέμβαση και την αυτόφωρη διαδικασία εις βάρος του υπευθύνου μιας ιστοσελίδας, με υπηρεσίες RSS.
Διαβάζω λοιπόν ότι μηνύθηκε για αυτήν ακριβώς την υπηρεσία, από κάποιο επώνυμο δημόσιο πρόσωπο. Κάτι μέσα μου δεν ικανοποιείται με αυτή την εξήγηση...
Κάνω τους παρακάτω συλλογισμούς:

• Aν σε αντιστοιχία, κάποιος μηνύσει μια εφημερίδα, γιατί περιέχει ένα άρθρο ή πιο σωστά ένα γράμμα αναγνώστη της εφημερίδας, το οποίο κάποιος μπορεί να θεωρήσει υβριστικό προς το άτομό του, θα είχε επέμβει αντίστοιχα ο Εισαγγελέας με Ένταλμα Σύλληψης στην συγκεκριμένη εφημερίδα και θα κάτεσχε όλο τον εξοπλισμό και τους σκληρούς δίσκους που θα έβρισκε εκεί πέρα?
  Υπάρχει πράγματι τέτοια δυνατότητα?
  Και αν ναι, γιατί δεν έχει εφαρμοστεί τόσα χρόνια σε μια σειρά εφημερίδες που βρίζουν και λοιδορούν πολιτικούς, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες και μετά καλούνται να τους πληρώσουν αποζημίωση?
• Από την άλλη, μήπως οι δικαστικές αρχές δεν ξέρουν την δουλειά τους και για ψύλλου πήδημα, μπουκάρουν σε σπίτια με ότι πρόσχημα τους έρθει, κάνοντας κατασχέσεις και αναστατώνοντας τον κόσμο τσάμπα? Αν και προσωπικά δεν πιστεύω ότι ισχύει κάτι τέτοιο, στην ακραία περίπτωση όμως που ισχύει, τότε ο παθών στην προκειμένη περίπτωση και ο κάθε παθών μιας τέτοιας αντίστοιχης μεταχείρισης, θα πρέπει να υποβάλλει μήνυση εναντίον του Δημοσίου για αποζημίωση και πλήρη αποκατάστασης κάθε ηθικής βλάβης που υπέστη.
• Μήπως πάλι εδώ έχουμε μια κλασσική περίπτωση που κάποιος θίχτηκε με κάτι που γράφτηκε και εκμεταλλεύτηκε κάποια παράνομη λειτουργία της εν λόγω ιστοσελίδας ή κάποιας άλλης επαγγελματικής δραστηριότητας του εναγομένου για να μπορέσει να πετύχει νομότυπα (όπως επισημαίνει και ο ίδιος ο εναγόμενος στην ιστοσελίδα του σήμερα) την κατάσχεση των μηχανημάτων του?
  
  Έχουμε στο παρελθόν ζήσει μια σειρά περιπτώσεων ανθρώπων, που στην προσπάθειά τους να πετύχουν ασυλία για μια σειρά άλλων παράνομων δραστηριοτήτων τους, έγιναν ιδιοκτήτες ΜΜΕ, με προεξάρχουσα μορφή τον Κοσκωτά. Βουίζει δε ο τόπος -και ειδικά πάλι αυτές τις ημέρες - ότι πολλοί άνθρωποι των ΜΜΕ ανακατεύονται σε υποθέσεις εκβιασμών πολιτικών και επιχειρηματιών - για να μην ξεχνάμε και την υπόθεση Μιχαλόπουλου που τελικά επιδικάστηκε και ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στις Φυλακές.

Η ελευθερία της γνώμης και του λόγου είναι το μεγαλύτερο αγαθό σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία.

Μήπως όμως κάποιοι πίσω από το καλύμματα της Ελευθερίας του Λόγου προσπαθούν απλά να εκβιάζουν την ασυλία τους και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις να το πετυχαίνουν?
Μήπως όλοι μας πρέπει να είμαστε λίγο πιο ψιλιασμένοι και επιφυλακτικοί στις αντιδράσεις μας, να μην ενθουσιαζόμαστε εύκολα, και να περιμένουμε να διαβάσουμε όλα τα γεγονότα, όχι μόνο από την πλευρά του εναγόμενου αλλά από κάθε μεριά, για να βγάλουμε συμπεράσματα?

Αν στην περίπτωση του κ. Τσιπρόπουλου και του κάθε Τσιπρόπουλου αποδειχτούν βάσιμοι και δίκαιοι οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα του, και αν όλη αυτή η ταλαιπωρία που υπέστη, αποδειχθεί με κάποιο τρόπο ότι ήταν προϊόν κάποιων που επιθυμούν την λογοκρισία και την φίμωση του πραγματικά ελεύθερου λόγου, όπως είναι αυτός στα blogs, πρώτος θα δηλώσω συμπαράσταση και θα πάω ως μάρτυρας υπεράσπισης στην όποια δίκη γίνει. Γιατί είναι υποχρέωση όλων μας να διαφυλάττουμε αγαθά σαν την Ελευθερία του Λόγου και πόσο μάλλον όταν δικάζεται κάποιος ο οποίος δεν έχει πάρει καν θέση στην διαμάχη κάποιων άλλων, μόνο γιατί είχε την ατυχία να προβάλλει αυτόματα χωρίς την προσωπική του παρέμβαση κάποια κείμενα. (που λογικά με την ίδια αυτή δικαιολογία θα έπρεπε και το Monitor τώρα να είχε κλείσει και ο υπεύθυνος του να είχε και αυτός τα ίδια μπλεξίματα με την Δικαιοσύνη).

Αν όμως καταλάβω ότι κάποιος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί και να καταχραστεί την συμπαράσταση, αλληλεγγύη και τις καλές προθέσεις των δεκάδων, εκατοντάδων ίσως ανθρώπων που λειτουργούν πίσω από τα blogs, τότε η οργή μου θα ξεχειλίσει.

Έχω βαρεθεί να βλέπω τα τελευταία χρόνια παντού ανθρώπους που εκμεταλλευόμενοι ομάδες, πεποιθήσεις, ιδέες, αγώνες άλλων ανθρώπων, στην ουσία ψάχνουν για ασυλία σε μια χώρα που έχει κάνει νόμο το δίκιο της ομάδας. Μια χώρα που μοιράζει ασυλία σε παρανομίες όταν αυτοί που τους εκτελούν βρίσκονται ενταγμένοι σε κάποια ομάδα, σε κάποιο σύνολο ανθρώπων με συγκεκριμένη ιδιότητα.

Και μιλάω από τον τελευταίο χούλιγκαν που τα σπάει κάθε εβδομάδα στα γήπεδα, μέχρι και τον κάθε πολιτικό, δημοσιογράφο ή άλλο δημόσιο πρόσωπο που μπορεί να εκμεταλλεύεται τους ψηφοφόρους του, τους αναγνώστες της εφημερίδας του ή μια κοινωνική ή άλλη ομάδα για να συγκαλύπτει τις κάθε λογής παράνομες δραστηριότητές του.

Μέχρις αποδείξεως της ενοχής, κάθε άνθρωπος είναι αθώος. Και με αυτό το σκεπτικό και μόνο, συμπαραστέκομαι στην περιπέτεια του κ. Τσιπρόπουλου και εύχομαι πραγματικά αυτή η ιστορία να έχει αίσιο τέλος.