Και όμως τελευταία στιγμή είπα να πάρω την φωτογραφική μηχανή τσέπης που χω...
Ποτέ δεν ξέρεις ...
Την εχωσα στην τσέπη και ξεκίνησα.
Το έκανα για να έχω θέμα για ποστ?
Το έκανα γιατί εχω εθιστεί στο να τραβάω σκηνές στο δρόμο με την μηχανή?
Το έκανα γιατί κάθε φορά που τραβάω φωτογραφίες νιώθω έστω και λίγο να δημιουργώ?
Λίγο από όλα? Τίποτε από τα απαραπάνω? Μήπως επειδή είμαι απλά ψώνιο?
Κάτι άλλο που δεν έχω σκεφτεί ενσυνείδητα?
Στο δρόμο για το βιντεοκλαμπ, προσπέρασα την άμαξα και παρκάρωντας λίγο πιο κάτω έβγαλα και άλλες φωτογραφίες. Μπας και πετύχω μια πιο καλή, πιο χαρακτηριστική, μια διαφορετική ίσως?
Και έτσι με αυτά και με αυτά, γεμισα λίγο παραπάνω το αρχείο μου, τον λογαριασμό μου στο flickr και μεγάλωσα λίγο ακόμη το μέγεθος αυτού του Blog.
Και σίγουρα κάποιος από τους αναγνώστες αυτού του blog θα βρεθεί να σκεφτεί - μπορεί και να το πεί, αν δεν ντραπεί - ακόμη ένα αδιάφορο ποστ βρε philos, γιατί θα πρέπει να διαβάζω μαζί με τα καλά σου κείμενα, αυτά που με κάνανε να σε προσθέσω στα αγαπημένα μου ή στα feeds μου και ένα σωρό κείμενα ή φωτογραφίες που δεν θα μου κάνουν το παραμικρό κλικ. Που δεν θα είχα στενοχωρηθεί καθόλου αν δεν τα είχα διαβάσει. Που θα έπρεπε να είχα προσπεράσει.
Αλλά τελευταία πεθαίνει η ελπίδα.
Πάντα προσδοκούμε ότι θα βρούμε το κείμενο που αξίζει, την πληροφορία που αναζητούμε, το καινούριο, το διαφορετικό, το πρωτότυπο.
Θα μπορούσα να εγραφα ένα κείμενο το μήνα και να έλεγα αυτό το ξεχωριστό και διαφορετικό που πολλοί αναζητούνε και προσδωκούν απο εμενα. Αλλα το νιώθω, το ξέρω θα έλεγα ότι δεν θα ήταν το ίδιο.
Με τα συνεχόμενα κείμενα, λύθηκε το χέρι μου, έμαθα να μεταφέρω άμεσα τις σκέψεις μου σε γραφή. Και ας μην είναι σημαντικές και ξεχωριστές πάντα.
Και μην ξεχνάμε ότι γράφω για μένα πρώτα. Εμένα χαλαρώνω και ικανοποιώ πρώτα.
Και έτσι με γνωρίσαν αρκετοί, έκανα φίλους, έχει αλλάξει η ζωή μου... λίγο πριν τα 37 μου.
Σταματώ εδώ. Πρέπει κάποιος να κάνει το βραδινό μπάνιο στον μικρό...
Αλήθεια τι δουλειά μπορεί να έχει μία άμαξα μέσα σε ένα βενζινάδικο?
