Διάβαζα χθές στο blog της Μαρίας Κ. (μιας νέας δημοσιογράφου του ΕΤ η οποία παρατηρώ ότι επιλέγει ενδιαφέροντες πολίτες και πολύ ωραία θέματα για τις συνεντεύξεις της μαζί τους), την απάντηση που της έδωσε η γνωστή Ψιλικατζού στο κλασσικό ερώτημα: "Τι θα κάνατε αν για μία μέρα ήσασταν πρωθυπουργός;"
Η Κωσταντίνα Δελημήτρου (aka x-psilikatzoy) απαντάει αποφασιστικά και ουσιαστικά μέσα σto πολύ σύντομο κειμενάκι της. Στην ουσία λέει δύο πράγματα. Θα έφερνε την αληθινή δημοκρατία και ... μαζί με αυτήν και τα ... όστρακα! Τιμωρία ή καλύτερα έλεγχος και τιμωρία λοιπόν για όλους τους Κυβερνήτες αυτής της χώρας. ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΗ! "Με λίγα λόγια, θα άφηνα τη Δημοκρατία να δουλέψει όπως γεννήθηκε: γυμνή, με κόστος. Κόστος χρειάζεται η πολιτική. Συνέπειες."
Καθώς διάβαζα το κείμενο σκέφτηκα ... Εγώ τι θα έκανα αν για μία ημέρα μόνο ήμουν Πρωθυπουργός ή για να το πω πιο ρεαλιστικά αν είχα την δύναμη του πρωθυπουργου να αλλάξω ένα πράγμα μόνο στο κράτος που ζούμε, τι θα άλλαζα ή τι θα δημιουργούσα ή τι θα παρείχα?
Χμμμμ....
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό....
Θα άλλαζα την θητεία μου από 1 ημέρα σε 8 χρόνια για να μπορώ να απολ... να κυβερνήσω με την ησυχία μου...
Εντάξει ένα αστείο είπα απλώς (θα την έκανα μόνο 2-3 μήνες να προλάβω να πάω κανα ταξιδάκι με όλες τις τιμές και τις χλιδές ενός εν ενεργεία πρωθυπουργού).
Για να σοβαρευτουμε και όπως όμως προείπε και η Ψιλικατζου και διαπιστώνει κανείς όλο και περισσότερο με όλη αυτή την κωμωδία που παίζεται τον τελευταίο καιρό, πέραν της ατιμωρησίας (η οποία δεν νομίζω ότι θα πρέπει να επιβάλλεται μόνο στους κυβερνώντες αλλά σε κάθε Δημόσιο Λειτουργό και Υπάλληλο) θα έβαζα και κάποια όρια στο πολιτεύεσθαι....
Για όλους.
Πρωθυπουργους, βουλευτες, νομαρχες, δημάρχους, συμβουλους, διοικητές οργανισμών. Απαντες να εκλέγονται και να διοικούν για το πολύ δύο εκλογικές αναμετρήσεις ΜΟΝΟ.
Όχι για 2 τετραετίες - μιας και η πράξη έχει αποδείξεί ότι ούτε καν αυτό δεν μπορούν να τηρήσουν οι επαγγελματίες πολιτικοί μας - μπας και καταφέρουμε ποτέ να τηρηθεί και να διεξάγονται οι εκλογές ανά τετραετία και μόνο!
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα τον άφηνα όσο θέλουν τα κόμματα. Ουτως ή άλλως τα κόμματα καταντήσαν εντελώς διακοσμητικό τον ρόλο του και μόνο ως αφορμή για να επισπεύδουν την εκλογική διαδικασία.
Αααα .... και κάτι σοβαρότατο ακόμη.
Οι συγγενείς α' και β΄Βαθμου να αποκλείονται από κάθε εκλογική διαδικασία για τουλάχιστον 20 χρόνια από την τελευταία φορά που άσκησε εξουσία άμεσα συγγενικό τους προσώπο.
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ. Ούτε στην πίπα που ακούμε τα τελευταία χρόνια ότι δεν υπάρχουν αντικαταστάτες και άξιοι. Οι καλύτεροι όλων πρώτα δουλεύουν, καταξιώνονται επαγγελματικά, δημιουργούν. Και κρίνονται όχι κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά καθημερινά και με πολύ αυστηρότερα κριτήρια, που δεν αφήνουν περιθώρια λάθους.
Πάντα υπήρξα Αντιβασιλικός (σε αντίθεση με την συχωρεμένη και λατρεμένη μου γιαγιά που λάτρευε καθε τι βασιλικό) και διαπιστώνω ότι αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι μία νέα μορφή Αριστοκρατίας.
.... Νέοι άνθρωποι να πιστεύουν σοβαρά και ακράδαντα ότι τους ανήκει η βουλευτική έδρα του πατέρα τους και να αναθρέφονται με αυτές τις φιλοδοξίες από μικρή ηλικία....
Νομίζω ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την ιδιάζουσα αριστοκρατία, που μας κυβερνά από τον πόλεμο και μετά. Δεν μας αξίζει.
Θα ήθελα να αλλάξω ή να φτιάξω πολλά ακόμη, όπως ένα σύστημα πραγματικά ανοιχτής δημοκρατίας, παρόμοιο με αυτό που είχε οραματιστεί και ο Σπύρος Ντόβας για το καταστατικό της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, αλλά δεν θα ήθελα να βαρύνω και να μεγαλώσω παραπάνω το κείμενο μου.
Άλλωστε σε μια ημέρα δεν θα είχα το χρόνο να κάνω και πολλά και παράλληλα να γυρίσω και να γνωρίσω όλο το Μαξίμου ...
Ακούω τώρα εσάς λοιπόν.
Αν για μία ημέρα μόνο ήσασταν Πρωθυπουργοί ή Πρωθυπουργίνες (για να το πω και λαϊκά), εσείς τι θα κάνατε?
Εγώ προτείνω αρχικά να ακούσουμε την γνώμη διαφόρων διαφορετικών ανθρώπων, που τους ενώνει όμως το πάθος τους για το blogging:
Για να δουμε τι θα έκανε μία αστείρευτη, μαχητική και πολυάσχολη blogger - αρχιτέκτονας
μία ποιητρια-ακτιβίστρια,
μία έμπειρη και με έντονες λογοτεχνικές ανησυχίες δημοσιογράφος,
ένας καταξιωμένος στιχουργός μερικών από των πιο αγαπημένων τραγουδιών μας,
ένας άνθρωπος των δικτύων,
ένας άνθρωπος του web 2.0
μία απλή κοπέλα με έντονες ανησυχίες από την Ρόδο,
μία φοιτήτρια ή ένας φοιτητής,
ένας μουσικός-γραφίστας,
ένας άνθρωπος του μαρκετιγκ,
ένας μόνιμος κάτοικος εξωτερικού,
μια παρέα με έντονες οικολογικές ανησυχίες,
ένας nanakos,
μία κοπέλλα με μεγάλη φαντασία και αγάπη για κόμιξ,
ένας μεγάλος σε όλα του OLDBOY
ο κολλητός μου και......
.... όποιος άλλος θέλει να γίνει κάτοικος του Μαξίμου για μία ημέρα. Μην ξεχνάτε ότι όλοι έχουμε το δικαίωμα του εκλεγεσθαι...
Στο κάτω κάτω όποιος δεν κάνει σωστά την δουλειά του, στο τέλος της ημέρας.... θα φάει όστρακο!
