Μετα απο μερικές προσπάθειες (δεν ακουνε και εύκολα τα παιδιά όταν παίζουν...) έρχεται δίπλα μου ο Γιώργος.
- Γιώργο θες να πάμε μαζί να πάρουμε λουλούδια για την μαμά και την γιαγιά που γιορτάζουν?
- Όχι μπαμπά... στην μαμά να μην πάρουμε λουλούδια, αλλά ένα παιχνίδι... γιατί τα λουλούδια πέφτουνε, χαλάνε και τα πετάμε .... άδικα...

Προσπαθω να συνέλθω από το σοκ αυτών που ξεστόμισε ο μικρός ... και φωνάζω την μαμά μας!
- Εσύ του είπες ότι δεν θες λουλούδια για αυτό τον λόγο?
- Όχι βέβαια...
- Γιώργο εσύ τα σκέφτηκες αυτά?
- Ναι μπαμπά εγω το σκέφτηκα (με ένα χαμόγελο επιτυχίας αντιλαμβανόμενος ότι μας εξέπληξε και μας ενθουσίασε παράλληλα αυτες του οι σκέψεις)
Και εγω έμεινα να σκέφτομαι αν ο λόγος που τα είπε τα παραπάνω ήταν γιατί.
Εχει αρχίσει και συνειδητοποιεί την ματαιότητα κάποιων πραμάτων?
Είναι τόσο πανούργος που σκέφτεται πως θα πάει σε μαγαζί που έχει παιχνίδια?
Βαριόταν να έρθει στο ανθοπωλείο και έψαχνε δικαιολογία?
Συνδυασμός των παραπάνω?

Οι σκέψεις μου σταμάτησαν απότομα απο μια άλλη σκέψη.
Να είναι γερές οι μαμάδες μας και να έχουμε την ευκαιρία να τους παίρνουμε λουλούδια ή και... παιχνίδια για πολλά χρόνια ακομη τέτοια μέρα...
ps. Μετά απο λίγη ώρα επανακάμπτει ο Γιώργος....
- Μπαμπάαα να πάρουμε και στην γιαγιά ένα παιχνίδι... για μεγάλους... και να της το εξηγήσω εγω...
