Επιτέλους το πάτησα... το publish post button!

Εναλλακτικός τίτλος... "micro ... is sooooo big!"

Εβδομάδες τώρα καθημερινά γράφω σεντόνια ολόκληρα εδώ στην δουλειά. Κείμενα, κείμενα, αναλύσεις, πίνακες με δεκάδες στήλες οριζοντίως και χιλιάδες μερικές φορές καθέτως!!! ... και με το που τελειώνω κάτι, ανακαλύπτω ότι πρέπει να προσθέσω και κάτι ακόμη για να γίνει πιο compact, πιο άτρωτο... ή ανακαλύπτοντας ένα νέο έγγραφο... ανατρέπω δουλειά ημερών ή και εβδομάδων... μια ατέρμονη αναζήτηση του τέλειου.
Το μυαλό μου προσπαθώ να το περιορίσω προς εκείνη μόνο την κατεύθυνση για να αποδώσει το καλύτερο δυνατό, στο λιγότερο δυνατό χρόνο. Γιατί το αποτέλεσμα της δουλειάς μου μου δεν θα το δω άμεσα... το πιθανότερο να το δω μετά απο μερικούς μήνες ή και μερικά ακόμη χρόνια... δυστυχώς...

Αλλά ακόμη και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια ανελλιπούς λειτουργίας του εγκεφάλου μου, δεν έχω καταφέρει να τον δαμάσω αποτελεσματικά ... με πηγαίνει αυτός εκεί που θέλει...
Έτσι σκόρπιες ιδέες, εντυπώσεις και συναισθήματα μου τα αφήνω σκόρπια εδώ και εκεί... plurk, friendfeed, twitter... και πολλές φορές τα πρωινά σε roadcasts. Μην βλέπετε που δεν ανεβάζω αυτές τις μέρες roadcast... είναι καθαρά τεχνικό το θέμα ...
Αλλά δεν περνάει μέρα που να μην μου λείπει το blogging. Δεκάδες draft συνωστίζονται στο dashboard και στο windows live... Απο μερικές λέξεις μέχρι μερικές σελίδες.

Και αυτό το κείμενο δεν ξέρω αν θα προλάβει να δει την χαρά του public post. Οι στατιστικές τον τελευταίο μήνα είναι εναντίον του!

Σήμερα προσπάθησα να έρθω νωρίς στην δουλειά. Για να γράψω λίγο και στο blog.
Αν και πλέον θα έχω και στο σπίτι αυτή την χαρά μιας και κατάφερα να στήσω το γραφείο μου, thanks to my friends Παναγιώτη και Ελένη!!! (I owe you a lot!!!)

Αλλά ξέχασα τον φορητό σπίτι! Ουδεν κακόν, πήγα τράπεζα, πέρασα starbucks και διάβασα και λίγο faq.

Αλλαζω θέμα... Αφήνω τα προσωπικά... και πάω στα ενδότερα!

Χθες βράδυ είχα και μια ευχάριστη έκπληξη, χαζεύοντας στον reader!

Το τέλος του Athens Startup Weekend βρήκε το Pettycards.com να πανηγυρίζει καθώς ήταν ο νικητής. Η ομάδα η οποία αποτελείται από τους: Νίκο Αναγνώστου, Αλέξανδρο Αργυρίου, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Παναγιώτη Ζαμάνη, Δημήτρη Μουστάκα και Σπύρο Καπετανάκη παρουσίασε μια ιδέα η οποία βασίζεται στην λογική των micropayments.

Εδώ και καιρό ήμουν σίγουρος ότι και άλλοι θα είχαν σκεφθεί την λογική του Μicropayments, αλλά μου είχε κάνει εντύπωση που δεν είχα ακούσει κάτι σχετικό ή παρόμοιο μέχρι σήμερα και στο βαθμό που παρακολουθώ τα διαφορα σχετικά blogs και εκδηλώσεις.

Εγώ δεν ήξερα καν ότι είχε και όνομα αυτή η ιδέα ή η λογική όπως χαρακτηρίζεται, όταν την πρωτοσκέφθηκα πριν μερικά χρόνια και μάλιστα στήριξα πάνω της και ένα business plan για startup! Πέραν από την συμμετοχή μου σε ένα διαγωνισμό καινοτομίας, όπου είχα την ατυχία μιας και δεν παρακολουθούσα τότε τόσο πολύ τις εξελίξεις να της δώσω της ιδέας μου το όνομα μιας άλλης ιδέας, εντελώς διαφορετικής φύσης (pay per post), δεν την είχα ξαναεμφανίσει κάπου.

Από τότε την αρχική μου ιδέα την εχω εξελίξει σε πάρα πολλά επίπεδα, έτσι που η αρχική μου επιχειρηματική ιδέα να φαντάζει ως ένα απειροελάχιστο τμήμα πλέον. Αλλά επειδή αυτή η ιδέα του micropayment - όταν την πρωτοσκέφθηκα πριν 4 χρόνια - μου φάνηκε πολύ επαναστατική δεν είχα μιλήσει ποτέ σε κάποιον άλλον για αυτή. Λάθος!
Τα χρόνια στην δουλειά περάσαν και οι απαιτήσεις και προτεραιότητά μου έγινε η εξελιξή μου σε αυτή και όχι η εξέλιξη των διαφόρων ιδεων μου για business...
Αυτή την εβδομάδα περιμένω να έρθουν κάποιες πολύ σημαντικές εξελίξεις στην δουλειά μου. Βέβαια όσο πλησιάζουν οι μέρες γίνομαι όλο και περισσότερο απαισιόδοξος, πράγμα που δεν είναι γενικά στην φύση μου!
Για αυτό και αποφάσισα να γίνω περισσότερο αισιόδοξος για τις ιδέες μου - είναι κανα δυο ακομη που στοιχειώνουν στο μυαλό μου έντονα τον τελευταίο χρόνο - και να ξεκινήσω να τις πραγματοποιώ. Τριγύρω μου υπάρχουν πληθώρα μυαλών με αντίστοιχες ιδέες και εμπνεύσεις και γνώσεις και βασικά όρεξη για δημιουργία και δίψα για επιτυχία.
Νομίζω ότι ωρίμασε μέσα μου η ιδέα να συνεργαστώ, να ρισκάρω, να επενδύσω... και να ανταγωνιστώ για να πετύχω και εκεί που ακόμη δεν τόλμησα!

Επιστρέφω προς το παρόν στις καθημερινές μου έγνοιες... και σταυρώνω τα δακτυλά μου να με βρει το τέλος τούτης της εβδομάδας με αρκετό ελεύθερο χρόνο...

Τέλος να πω ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ στην ομάδα που κέρδισε το βραβείο του Athens Starup Weekend με το pettycards και να τους ευχηθώ κάθε επιτυχία και ...γρήγορα!

Μαγική σφαίρα!

Μέχρι σήμερα είχα την αίσθηση ότι το google, η wikipedia και γενικότερα το διαδίκτυο, ότι είναι κάτι αντίστοιχο με το βιβλίο των μικρών εξερευνητών που χρησιμοποιούσαν τα ανιψάκια του Ντόναλντ στις διάφορες αναζητήσεις θησαυρών με τον θείο Σκρουτζ.
Λύσεις και πληροφορίες για κάθε αναζήτηση ... στην στιγμή, για κάθε είδους εγκυκλοπαιδικό ή ... μη θέμα (1)

via

Αλλά ώρες ώρες όταν χαζεύω στα στατιστικά μου τις διάφορες αναζητήσεις στο google που οδηγήσαν κόσμο στο blog μου έχω την αίσθηση ότι μερικοί βλέπουν το google σαν να είναι η μαγική σφαίρα των μεντιουμ ή κάτι σαν τον μαγικό καθρέφτη της μάγισσας στα παραμύθια...

Καθρέφτη, καθρεφτάκη πες μου:
"Ποια είναι η πιο συμφέρουσα επένδυση αυτή την στιγμή"

Αν ο τύπος ή η τύπισσα νομίζει ότι βρήκε την πιο συμφέρουσα επένδυση μέσα από αυτή του την αναζητηση , τότε τα κλαψε...

Αν ακόμη όμως ψάχνει να βρει την πιο συμφέρουσα επένδυση, έχει καλώς.

Εγώ σαν συμβουλή έχω να του/της πω, αν θέλει να περάσει από το OpenCoffee μεθαύριο Τρίτη και κάθε πρώτη Τρίτη του μήνα, μπας και βρει εκεί κάποια νέα επιχείρηση να επενδύσει... Για μένα στις startup είναι οι πιο συμφέρουσες επενδύσεις αυτή την στιγμή. Σε φρέσκιες ιδέες και φρέσκους δυναμικούς ανθρώπους!



(1). Δείτε επίσης άλλες απίστευτες αναζητήσεις στις ... κωλότριχες εδω (και εδώ) και στο εξοχικό της kwlogria!

Η επιχειρηματικότητα είναι καλή όταν ....

...δεν συντηρείται από το κράτος.
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Μου έστειλαν πριν μερικές ημέρες ένα mail με το παρακάτω άρθρο από το Ποντίκι. Στο Ποντίκι δεν υπάρχει κάποιο άμεσο link πάνω στο άρθρο για αυτό και αντιγράφω παρακάτω αυτούσιο το κείμενο:

Ιταλός Μακαρονάς προσπάθησε να ζήσει έναν μήνα με το μισθό που έδινε στους υπαλλήλους του. Έπειτα από 20 ημέρες ήρθε η ώρα των αποφάσεων...

Πρόκειται για τον Έντσο Ρόσι, 42 ετών, ιδιοκτήτη της ιταλικής βιομηχανίας μακαρονιών Campofilone, ο οποίος επιχείρησε για διδακτικούς λόγους, να τα βγάλει πέρα για ένα μήνα με τον μισθό που έπαιρνε το προσωπικό του - γύρω στα 900 ευρώ. Ήθελε να πείσει τις κόρες του ότι δεν μπορεί να έχει κανείς όλα όσα θέλει, κι ότι υπάρχει και μία άλλη όψη της ζωής που θα έπρεπε να γνωρίσουν.
Στην Ιταλία το 25% του πληθυσμού ζει πράγματι με λιγότερα από 1000 ευρώ το μήνα. Άρχισε να κόβει ότι μπορούσε. Το τσιγάρο, το κρασί στο γεύμα, και τις οικογενειακές εξόδους για πίτσα ενώ και τα κορίτσια σταμάτησαν να αγοράζουν dvd και cd. Παρά ταύτα, καθώς πλησίαζε το τέλος του μήνα το ταμείο χτύπησε κόκκινο, κι ο Έντσο άρχισε να νιώθει άβολα. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν κατάλαβε ότι τα λεφτά δεν του έφταναν πια ούτε για έναν εσπρέσσο στο πόδι.
Τότε αποφάσισε να αυξήσει τους μισθούς των υπαλλλήλων του κατά 200 ευρώ το μήνα.

Ο υπουργός εργασίας τον επισκέφθηκε για να τον συγχαρεί, ενώ δέχτηκε πολλές συγχαρητήριες επιστολές από όλη την Ιταλία. Τώρα ο Έντσο Ρόσι σκέφτεται να επισκεφτεί τον Πάπα για να συζητήσει μαζί του το θέμα των χαμηλών μισθών. Σε ερώτηση αν διακατέχεται από μαρξιστικές ιδέες, απάντησε ρητά όχι. Δηλώνει μάλιστα πρώην δεξιός. Πρώην με την έννοια ότι ο κεντροδεξιός συνασπισμός τον οποίο ψηφισε, δεν είναι - κατά την άποψή του- ικανός ούτε αντιπολίτευση να κάνει. Θεωρεί πάντως, ότι εφόσον η επιχείρησή του πηγαίνει καλά, μέρος της υπεραξίας πρέπει να επιστρέφεται τόσο στους αγρότες που παρέχουν την πρώτη ύλη όσο και στους εργαζόμενους του εργοστασίου του.
Η κίνηση του να αυξήσει τους μισθούς υπαγορεύεται, κατά δήλωσή του, και από εγωιστικούς λόγους. Με τι μυαλό μπορεί μια μάνα (οι περισσότερες υπαλλήλοι του είναι γυναίκες) να δουλεύει αποδοτικά όταν αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, αναρωτιέται. Πιστεύει ότι ύστερα από μια φάση κατά την οποία οι κοινωνικές διακρίσεις κάπως εξομαλύνθηκαν, με τον 21ο αιώνα επιστρέψαμε στις απάνθρωπες συνθήκες του 19ου. Περιέργως, οι άλλοι εργοστασιάρχες δεν αντέδρασαν αρνητικά. Ορισμένοι μάλιστα του τηλεφώνησαν για να ζητήσουν διευκρινήσεις (αν, για παράδειγμα έδωσε σε όλους τις ίδιες αυξήσεις) και κάποιοι δήλωσαν ότι σκέφτονται να μιμηθούν το παράδειγμά του.

Συμπεράσματα μπορούν να βγουνε πολλά και ανάλογα με το ποια πολιτική άποψη επικρατεί στο μυαλό του καθενός μας.
Εδώ θα αναλύσω τα δικά μου συμπεράσματα.

Εγώ πιστεύω ότι η φράση κλειδί στην πράξη του Έντσο Ρόσι είναι "Με τι μυαλό μπορεί μια μάνα να δουλεύει αποδοτικά όταν αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα".

Είναι μια σκέψη καθαρά επιχειρηματική.
Ούτε αριστερής ούτε φιλελεύθερης ιδεολογίας.
Δείχνει πως πρέπει να σκέφτεται κάθε σοβαρός επιχειρηματίας που πραγματικά νοιάζεται για την επιχειρησή του και άρα και για το κέρδος του, βραχυπρόθεσμα αλλά κυρίως και μακροπρόθεσμα!

Πως οι άνθρωποι που απασχολεί ένας επιχειρηματίας θα αποδόσουν τα μέγιστα όταν δεν μπορούν να βγούνε οικονομικά? Τόσο απλό σαν σκέψη. Αλλά τόσο δύσκολο στην πράξη.
Πως μπορούν να αποδόσουν οι εργάτες και οι κάθε λογής εργαζόμενοι σε μια επιχείρηση όταν σκέφτονται μες την δουλειά τους τα οικονομικά τους ζητήματα, το δάνειο, τις κάρτες, το πως θα πάρουν δώρα στα παιδιά τους, το πως θα πάνε διακοπές.
Από το να κάθεται ένας επιχειρηματίας να αναζητεί ποιο δάνειο ή χρηματοδότηση είναι πιο συμφέρουσα, σε πολλές περιπτώσεις η λύση στην βιώσιμότητα μιας επιχείρησης συνδυάζεται με την αποδοτικότητα και είναι η αύξηση των μισθών ή ένα σοβαρό bonus επίτευξης στόχων. Το βλέπω στις κατασκευές αλλά και στις πωλήσεις.
[Παρένθεση:Ένα ενδιαφέρον στοιχείο θα ήταν να μαθαίναμε - αλλα δυστυχως δεν γνωρίζω ιταλικά για να το ψάξω - αν όντως ο Έντσο Ρόσι είδε ανάλογη αύξηση της παραγωγικότητας μετά τις αυξήσεις και αν ναι, πόσο αυτες διήρκησαν σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.]

Όπως επίσης είναι πολύ απλό κάποιος να σκεφτεί ότι αν καλομάθεις κάποιον επιχειρηματία να χρηματοδοτείται συνέχεια από το κράτος ή την Ε.Ε. αυτός δεν θα αναζητήσει άλλους τρόπους πως να αυξήσει την παραγωγικότητα και την απόδοση της επιχειρησής του, αλλα πως θα βρεί τρόπους να πάρει την μεγαλύτερη χρηματοδότηση.

Αν δηλαδή ο Έντσο Ρόσι χρηματοδοτείτο κατά κύριο λόγο από το κράτος μεσω διαφόρων προγραμμάτων ή κονδυλίων, θα νοιαζόταν πραγματικά για το μέλλον της επιχείρησής του και συνεπώς και για την οικονομική και συναισθηματική κατάσταση των υπαλλήλων του?
Μπορεί και ναι θα απαντήσει κάποιος. Το πιθανότερο, θεωρώ εγώ, πως όχι. Θα "καθόταν". Θα είχε άλλους προσανατολισμούς.

Αλλά το σίγουρο είναι ότι ο Ρόσι και ο κάθε Ρόσι με τα ίδια μυαλά δεν έχει να φοβάται τίποτα ούτε από παγκοσμιοποιήσεις, ούτε από το λιγότερο κράτος.
Το μόνο που έχει να φοβάται είναι από τον αθέσμιτο ανταγωνισμό που προκαλεί ένα κράτος που προασπίζεται συγκεκριμένα συμφέροντα και που τονώνει την επιχειρηματικότητα μόνο με κονδύλια ή επιχορηγήσεις και τις αντίστοιχες πελατειακές σχέσεις που αυτά προκαλούν μεταξύ των επιχειρηματιών και των κρατικών - περαστικών ανα 4ετία - λειτουργών.

Ακούω τις αντιρρήσεις σας!

To είπε ο Heinlein

"Progress is made by lazy men looking for easier ways to do things."

Ελπίζω στο σημερινό OpenCoffee Club, να υπήρχαν αρκετοί τέτοιοι "τεμπέληδες", αν και δεν μπορώ να έχω άποψη γιατί εφτασα κυριολεχτικά στο τέλος και δεν γνώρισα άνθρωπο!

(via Lifehacker)