...δεν συντηρείται από το κράτος.
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Μου έστειλαν πριν μερικές ημέρες ένα mail με το παρακάτω άρθρο από το Ποντίκι. Στο Ποντίκι δεν υπάρχει κάποιο άμεσο link πάνω στο άρθρο για αυτό και αντιγράφω παρακάτω αυτούσιο το κείμενο:
Συμπεράσματα μπορούν να βγουνε πολλά και ανάλογα με το ποια πολιτική άποψη επικρατεί στο μυαλό του καθενός μας.
Εδώ θα αναλύσω τα δικά μου συμπεράσματα.
Εγώ πιστεύω ότι η φράση κλειδί στην πράξη του Έντσο Ρόσι είναι "Με τι μυαλό μπορεί μια μάνα να δουλεύει αποδοτικά όταν αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα".
Είναι μια σκέψη καθαρά επιχειρηματική.
Ούτε αριστερής ούτε φιλελεύθερης ιδεολογίας.
Δείχνει πως πρέπει να σκέφτεται κάθε σοβαρός επιχειρηματίας που πραγματικά νοιάζεται για την επιχειρησή του και άρα και για το κέρδος του, βραχυπρόθεσμα αλλά κυρίως και μακροπρόθεσμα!
Πως οι άνθρωποι που απασχολεί ένας επιχειρηματίας θα αποδόσουν τα μέγιστα όταν δεν μπορούν να βγούνε οικονομικά? Τόσο απλό σαν σκέψη. Αλλά τόσο δύσκολο στην πράξη.
Πως μπορούν να αποδόσουν οι εργάτες και οι κάθε λογής εργαζόμενοι σε μια επιχείρηση όταν σκέφτονται μες την δουλειά τους τα οικονομικά τους ζητήματα, το δάνειο, τις κάρτες, το πως θα πάρουν δώρα στα παιδιά τους, το πως θα πάνε διακοπές.
Από το να κάθεται ένας επιχειρηματίας να αναζητεί ποιο δάνειο ή χρηματοδότηση είναι πιο συμφέρουσα, σε πολλές περιπτώσεις η λύση στην βιώσιμότητα μιας επιχείρησης συνδυάζεται με την αποδοτικότητα και είναι η αύξηση των μισθών ή ένα σοβαρό bonus επίτευξης στόχων. Το βλέπω στις κατασκευές αλλά και στις πωλήσεις.
[Παρένθεση:Ένα ενδιαφέρον στοιχείο θα ήταν να μαθαίναμε - αλλα δυστυχως δεν γνωρίζω ιταλικά για να το ψάξω - αν όντως ο Έντσο Ρόσι είδε ανάλογη αύξηση της παραγωγικότητας μετά τις αυξήσεις και αν ναι, πόσο αυτες διήρκησαν σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.]
Όπως επίσης είναι πολύ απλό κάποιος να σκεφτεί ότι αν καλομάθεις κάποιον επιχειρηματία να χρηματοδοτείται συνέχεια από το κράτος ή την Ε.Ε. αυτός δεν θα αναζητήσει άλλους τρόπους πως να αυξήσει την παραγωγικότητα και την απόδοση της επιχειρησής του, αλλα πως θα βρεί τρόπους να πάρει την μεγαλύτερη χρηματοδότηση.
Αν δηλαδή ο Έντσο Ρόσι χρηματοδοτείτο κατά κύριο λόγο από το κράτος μεσω διαφόρων προγραμμάτων ή κονδυλίων, θα νοιαζόταν πραγματικά για το μέλλον της επιχείρησής του και συνεπώς και για την οικονομική και συναισθηματική κατάσταση των υπαλλήλων του?
Μπορεί και ναι θα απαντήσει κάποιος. Το πιθανότερο, θεωρώ εγώ, πως όχι. Θα "καθόταν". Θα είχε άλλους προσανατολισμούς.
Αλλά το σίγουρο είναι ότι ο Ρόσι και ο κάθε Ρόσι με τα ίδια μυαλά δεν έχει να φοβάται τίποτα ούτε από παγκοσμιοποιήσεις, ούτε από το λιγότερο κράτος.
Το μόνο που έχει να φοβάται είναι από τον αθέσμιτο ανταγωνισμό που προκαλεί ένα κράτος που προασπίζεται συγκεκριμένα συμφέροντα και που τονώνει την επιχειρηματικότητα μόνο με κονδύλια ή επιχορηγήσεις και τις αντίστοιχες πελατειακές σχέσεις που αυτά προκαλούν μεταξύ των επιχειρηματιών και των κρατικών - περαστικών ανα 4ετία - λειτουργών.
Ακούω τις αντιρρήσεις σας!
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Μου έστειλαν πριν μερικές ημέρες ένα mail με το παρακάτω άρθρο από το Ποντίκι. Στο Ποντίκι δεν υπάρχει κάποιο άμεσο link πάνω στο άρθρο για αυτό και αντιγράφω παρακάτω αυτούσιο το κείμενο:
Ιταλός Μακαρονάς προσπάθησε να ζήσει έναν μήνα με το μισθό που έδινε στους υπαλλήλους του. Έπειτα από 20 ημέρες ήρθε η ώρα των αποφάσεων...
Πρόκειται για τον Έντσο Ρόσι, 42 ετών, ιδιοκτήτη της ιταλικής βιομηχανίας μακαρονιών Campofilone, ο οποίος επιχείρησε για διδακτικούς λόγους, να τα βγάλει πέρα για ένα μήνα με τον μισθό που έπαιρνε το προσωπικό του - γύρω στα 900 ευρώ. Ήθελε να πείσει τις κόρες του ότι δεν μπορεί να έχει κανείς όλα όσα θέλει, κι ότι υπάρχει και μία άλλη όψη της ζωής που θα έπρεπε να γνωρίσουν.
Στην Ιταλία το 25% του πληθυσμού ζει πράγματι με λιγότερα από 1000 ευρώ το μήνα. Άρχισε να κόβει ότι μπορούσε. Το τσιγάρο, το κρασί στο γεύμα, και τις οικογενειακές εξόδους για πίτσα ενώ και τα κορίτσια σταμάτησαν να αγοράζουν dvd και cd. Παρά ταύτα, καθώς πλησίαζε το τέλος του μήνα το ταμείο χτύπησε κόκκινο, κι ο Έντσο άρχισε να νιώθει άβολα. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν κατάλαβε ότι τα λεφτά δεν του έφταναν πια ούτε για έναν εσπρέσσο στο πόδι.
Τότε αποφάσισε να αυξήσει τους μισθούς των υπαλλλήλων του κατά 200 ευρώ το μήνα.
Ο υπουργός εργασίας τον επισκέφθηκε για να τον συγχαρεί, ενώ δέχτηκε πολλές συγχαρητήριες επιστολές από όλη την Ιταλία. Τώρα ο Έντσο Ρόσι σκέφτεται να επισκεφτεί τον Πάπα για να συζητήσει μαζί του το θέμα των χαμηλών μισθών. Σε ερώτηση αν διακατέχεται από μαρξιστικές ιδέες, απάντησε ρητά όχι. Δηλώνει μάλιστα πρώην δεξιός. Πρώην με την έννοια ότι ο κεντροδεξιός συνασπισμός τον οποίο ψηφισε, δεν είναι - κατά την άποψή του- ικανός ούτε αντιπολίτευση να κάνει. Θεωρεί πάντως, ότι εφόσον η επιχείρησή του πηγαίνει καλά, μέρος της υπεραξίας πρέπει να επιστρέφεται τόσο στους αγρότες που παρέχουν την πρώτη ύλη όσο και στους εργαζόμενους του εργοστασίου του.
Η κίνηση του να αυξήσει τους μισθούς υπαγορεύεται, κατά δήλωσή του, και από εγωιστικούς λόγους. Με τι μυαλό μπορεί μια μάνα (οι περισσότερες υπαλλήλοι του είναι γυναίκες) να δουλεύει αποδοτικά όταν αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, αναρωτιέται. Πιστεύει ότι ύστερα από μια φάση κατά την οποία οι κοινωνικές διακρίσεις κάπως εξομαλύνθηκαν, με τον 21ο αιώνα επιστρέψαμε στις απάνθρωπες συνθήκες του 19ου. Περιέργως, οι άλλοι εργοστασιάρχες δεν αντέδρασαν αρνητικά. Ορισμένοι μάλιστα του τηλεφώνησαν για να ζητήσουν διευκρινήσεις (αν, για παράδειγμα έδωσε σε όλους τις ίδιες αυξήσεις) και κάποιοι δήλωσαν ότι σκέφτονται να μιμηθούν το παράδειγμά του.
Συμπεράσματα μπορούν να βγουνε πολλά και ανάλογα με το ποια πολιτική άποψη επικρατεί στο μυαλό του καθενός μας.
Εδώ θα αναλύσω τα δικά μου συμπεράσματα.
Εγώ πιστεύω ότι η φράση κλειδί στην πράξη του Έντσο Ρόσι είναι "Με τι μυαλό μπορεί μια μάνα να δουλεύει αποδοτικά όταν αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα".
Είναι μια σκέψη καθαρά επιχειρηματική.
Ούτε αριστερής ούτε φιλελεύθερης ιδεολογίας.
Δείχνει πως πρέπει να σκέφτεται κάθε σοβαρός επιχειρηματίας που πραγματικά νοιάζεται για την επιχειρησή του και άρα και για το κέρδος του, βραχυπρόθεσμα αλλά κυρίως και μακροπρόθεσμα!
Πως οι άνθρωποι που απασχολεί ένας επιχειρηματίας θα αποδόσουν τα μέγιστα όταν δεν μπορούν να βγούνε οικονομικά? Τόσο απλό σαν σκέψη. Αλλά τόσο δύσκολο στην πράξη.
Πως μπορούν να αποδόσουν οι εργάτες και οι κάθε λογής εργαζόμενοι σε μια επιχείρηση όταν σκέφτονται μες την δουλειά τους τα οικονομικά τους ζητήματα, το δάνειο, τις κάρτες, το πως θα πάρουν δώρα στα παιδιά τους, το πως θα πάνε διακοπές.
Από το να κάθεται ένας επιχειρηματίας να αναζητεί ποιο δάνειο ή χρηματοδότηση είναι πιο συμφέρουσα, σε πολλές περιπτώσεις η λύση στην βιώσιμότητα μιας επιχείρησης συνδυάζεται με την αποδοτικότητα και είναι η αύξηση των μισθών ή ένα σοβαρό bonus επίτευξης στόχων. Το βλέπω στις κατασκευές αλλά και στις πωλήσεις.
[Παρένθεση:Ένα ενδιαφέρον στοιχείο θα ήταν να μαθαίναμε - αλλα δυστυχως δεν γνωρίζω ιταλικά για να το ψάξω - αν όντως ο Έντσο Ρόσι είδε ανάλογη αύξηση της παραγωγικότητας μετά τις αυξήσεις και αν ναι, πόσο αυτες διήρκησαν σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.]
Όπως επίσης είναι πολύ απλό κάποιος να σκεφτεί ότι αν καλομάθεις κάποιον επιχειρηματία να χρηματοδοτείται συνέχεια από το κράτος ή την Ε.Ε. αυτός δεν θα αναζητήσει άλλους τρόπους πως να αυξήσει την παραγωγικότητα και την απόδοση της επιχειρησής του, αλλα πως θα βρεί τρόπους να πάρει την μεγαλύτερη χρηματοδότηση.
Αν δηλαδή ο Έντσο Ρόσι χρηματοδοτείτο κατά κύριο λόγο από το κράτος μεσω διαφόρων προγραμμάτων ή κονδυλίων, θα νοιαζόταν πραγματικά για το μέλλον της επιχείρησής του και συνεπώς και για την οικονομική και συναισθηματική κατάσταση των υπαλλήλων του?
Μπορεί και ναι θα απαντήσει κάποιος. Το πιθανότερο, θεωρώ εγώ, πως όχι. Θα "καθόταν". Θα είχε άλλους προσανατολισμούς.
Αλλά το σίγουρο είναι ότι ο Ρόσι και ο κάθε Ρόσι με τα ίδια μυαλά δεν έχει να φοβάται τίποτα ούτε από παγκοσμιοποιήσεις, ούτε από το λιγότερο κράτος.
Το μόνο που έχει να φοβάται είναι από τον αθέσμιτο ανταγωνισμό που προκαλεί ένα κράτος που προασπίζεται συγκεκριμένα συμφέροντα και που τονώνει την επιχειρηματικότητα μόνο με κονδύλια ή επιχορηγήσεις και τις αντίστοιχες πελατειακές σχέσεις που αυτά προκαλούν μεταξύ των επιχειρηματιών και των κρατικών - περαστικών ανα 4ετία - λειτουργών.
Ακούω τις αντιρρήσεις σας!
