Κείμενα για σκέψη ...

Σας παραθέτω δύο κείμενα παρακάτω τα οποία διάβασα τις τελευταίες ημέρες και τα οποία μου γεννήσαν πολλούς προβληματισμούς και σκέψεις...

Στο blog του Antvol το κείμενo "Happy birthday sweet fifty and human rights" μιλάει για τα 50χρονα της ΕΕ που τόσο αδιάφορα πέρασαν από την Ελλάδα και για τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει από εδώ και μπρος στην προσπάθειά της να υλοποιήσει τα πιστεύω με τα οποία έχει δεσμευτεί στις Διακηρύξεις της και τα Συντάγματα των μελών της. Θα μπορέσει να ενσωματώσει ισότιμα την μουσουλμανική κουλτούρα αποκλείοντας παράλληλα τις ακραίες μορφές και εκφανσεις της? Διαθέστε 10 λεπτά και διαβάστε το όλο, καθώς και τα σχόλια από κάτω, γιατί δεν μπορεί να γίνει απλή περίληψη σε ένα τέτοιο πολύπλοκο θέμα.

από την στήλη Διαστάσεις του Μιχάλη Μήτσου στα Νέα και το ομώνυμο blog του, το κείμενο "Αλλάζει χρώματα και με σκοτώνει".

Δεν έχω σκοπό να αναλύσω πόσο και που συμφωνώ ή διαφωνώ. Δεν είναι κείμενα για κατηγορηματικές θέσεις και απόψεις όπως έυστοχα παρατηρεί τους σχολιαστές του και ο Antvol. Είναι κείμενα για σοβαρή και νηφάλια σκέψη...

Σχολιάστε στα αντίστοιχα ποστς που σας παρέθεσα... ή αν προτιμάτε απλά καθείστε και σκεφτείτε, για το μέλλον της ΕΕ, των κρατών μελών της, των νέων υπηκόοων της, των θρησκειών, των σημαιών, των ορίων των παρατάξεων, της θέσης της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη κλπ...

Εγώ θα επισημάνω από τα παραπάνω κείμενα δύο φράσεις που χαρακτηρίζουν εμένα και τον ευρωπαϊκό μου προσανατολισμό (οι εμφάσεις δικές μου):

"Κι η Ευρώπη, μετά από τον διαφωτισμό, κατάφερε, επιτέλους, να ξεχωρίσει το κοσμικό από το θείο. Να δημιουργήσει κρατικές οντότητες που κυβερνώνται από κοσμική εξουσία. Να περιορίσει, όσο το δυνατόν, τη δύναμη της εκκλησίας σε πνευματικά θέματα. Γεγονός που, για μένα, αποτελεί το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό επίτευγμα. Και να φτάσει, από τις σταυροφορίες και την ιερά εξέταση, στη σημερινή υπερδομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ό,τι πιο προηγμένο και ελπιδοφόρο έχει ποτέ γίνει πάνω σ' αυτή την ταραγμένη και καταματωμένη ήπειρο."

«Στις 14 Ιουλίου θα κρεμάσω στο μπαλκόνι μου τη γαλλική σημαία και όλες τις άλλες μέρες θα έχω την ευρωπαϊκή». (Ζερμαίν, ένας από το 47% των Γάλλων που συμφωνούν, στη Φιγκαρό).

και θα σας θυμίσω την γνώμη μου για τις σημαίες, όπως την έγραψα αναλυτικά εδώ.

Ακτίνα Ελπίδας!

Φωτεινή ημέρα, καθαρός γαλάζιος ουρανός και εγώ βρέθηκα πρωϊνιάτικα να πίνω τον καφέ μου μέσα στο καφέ της Shell στην Κηφισίας, απέναντι από το Υγεία, όση ώρα περιμενα να μου πλύνουν το αυτοκίνητο μου, χαζεύοντας την κίνηση και τον κόσμο.

Σταματάει το λεωφορείο στην στάση και κατεβαίνουν από μέσα δύο γυναικες κρατώντας η κάθε μια δύο παιδάκια από τα χέρια. Η μία κοντούλα, μελαμψή, φορούσε ένα φαρδυ μπλε παντελόνι, λευκό μακρύ μπουφάν και το πρόσωπό της καλυπτόταν από μία γαλάζια μεταξωτή μαντίλα, με τρόπο που δεν άφηνε αμφιβολία για τα θρησκευτικά της πιστεύω. Μουσουλμάνα. Η άλλη φορούσε τζιν σύνολο φούστα - μπουφάν και είχε ακάλυπτο το πρόσωπό της, αλλά και αυτηνής το πρόσωπο έμοιαζε στα Αραβικα πρότυπα.


Όταν ήρθαν προς το μέρος μου και διασχίσαν διαγώνια το βενζινάδικο τότε μόνο παρατήρησα ότι τα παιδιά της πρώτης γυναικας - αυτής με την μαντίλα - που δεν ήταν πάνω από 6-8 χρονών κρατούσε το καθένα από μία μικρή ελληνική χάρτινη σημαία, και τις ανεμίζαν με χαρά τις οποίες και κουνούσαν πέρα δώθε (ο neTpen πιο γλαφυρός το διατύπωσε καλύτερα από μένα στο buzz και τον ευχαριστώ για αυτό), κοιτάζοντας τες με την χαρά που διακρίνει κάθε παιδάκι από κάθε άκρη της γης, ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος, για το καινούριο του παιχνιδάκι!

Μην βιαστεί κανείς και πει ότι τότε με πλημμύρισαν ρίγη εθνικής συγκίνησης, που δύο ξένα παιδιά και μάλιστα μη χριστιανάκια, παραμονές της Εθνικής μας εορτής για την απελευθέρωση απο τον Οθωμανικό ζυγό κρατουσαν χαρούμενα δύο ελληνικές σημαίες.

Όχι.

Αυτό που ένιωσα ήταν μια νότα χαράς, μια έντονη αύρα αισιοδοξίας, που μία ξένη γυναίκα, μία μουσουλμάνα, άφηνε τα παιδιά της να κρατάνε μία σημαία ενός κράτους που έχει ως έμβλημά του τον χριστιανικό σταυρό. Στις περισσότερες αραβικές χώρες μία τέτοια κίνηση θα γινόταν δεκτή στην καλύτερη, με δημόσιο λιθοβολισμό ανευ συζητήσεως!

Όμως δείχνει ότι υπάρχουν και μυαλά ανοιχτά, που αν και μπορεί να κυκλοφορούν με μαντίλα στο κεφάλι, γιατί έτσι προτάσσουν απλά τα ήθη και έθιμα της πατρίδας τους, δεν δείχνουν να υιοθετούν τις ακραίες συμπεριφορές των φανατικών που στοιχειώνουν τα κράτη από τα οποία προέρχονται.

Νιώθουν άνετα ή μάλλον δεν δείχνουν να τους πειράζει να κυκλοφορούν με την σημαία ενός αλλόθρησκου κράτους, παραμονές μιας εθνικής εορτής με έντονα θρησκευτικό χαρακτήρα.

Και ελπιζω να νιώσανε το ίδιο με μένα και όλοι όσοι τυχόν πέτυχαν την ίδια γυναίκα στον δρόμο, και ακόμη περισσότερο ελπίζω να μην ντρέπεται κανένας Έλληνας να σηκώσει μια ξένη σημαία όταν βρεθεί σε μια ξένη χώρα που εορτάζει ως ένδειξη συμμετοχης στην χαρά του κράτους και της χώρας στην οποία ζει και η οποία τον έχει αγκαλιάσει, αν όντως τον έχει αγκαλιάσει βέβαια! Δεν σε πιέζει κανένας να το κάνεις.
Αλλά αν το κάνεις αυτοβούλως, σημαίνει ότι κάτι νιώθεις.

Η σημαία είναι ένα σύμβολο. Για εμάς τους Έλληνες αλλά και για κάθε έθνος πιστεύω ότι λίγο πολύ μας θυμίζει τους αγώνες για ανεξαρτησία του έθνους, γεμίζει υπερηφάνια τους κατοίκους, είναι ένα σημείο αναφοράς.
Αλλά ταυτόχρονα και ένα σύμβολο μίσους για έθνη που πολεμήσαν εναντίον του για πολλά πολλά χρόνια στο παρελθόν. Και ως τέτοιο σύμβολο σε μια σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία θα πρέπει να ξεχαστεί. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα trademark μίας σύγχρονης κρατικής οντότητας, που καμία ομοιότητα δεν έχει με τις αντίστοιχες κρατικές οντότητες του παρελθόντος. Δείτε την Ε.Ε. που έχει γενέθλια μεθαύριο. Δεν υπάρχει ωραιότερο δειγμα της αληθινής συμφιλίωσης μεταξύ των κρατών. Και μιλάμε για έθνη που αλληλοσφάζονταν για αιώνες μέχρι και την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Εμείς πρέπει να κοιτάμε να ζουμε συμφιλιωμένοι με το σήμερα, με τους γείτονές μας, μη επιδιώκοντας πολέμους και θυσίες αίματος.

Και η πραξη της μουσουλμάνας μάνας σήμερα στην Κηφισίας, για μένα ήταν μία εξίσου συμβολική πράξη. Μια πράξη φιλίας, συναίνεσης, ειρήνης. Μία πράξη ίσως απλά τόσο φυσιολογική, αλλά και τόσο σπάνια...

Και ως τέτοια την χαιρετίζω και νιώθω υπερήφανος που η Ελλάδα μας φιλοξενεί τέτοιους ανθρώπους.


p.s. Eκείνη την στιγμή αστραπιαία πήγα να βγάλω την φωτογραφική μηχανη από την τσάντα. Αλλά σταμάτησα. Δεν ήθελα να με δουν οι δύο γυναίκες και τυχόν να νιώσουν άβολα με την κίνηση μου. Μετάνιωσα γιατί ίσως με μία τέτοια εικόνα, να πέρναγα πολύ περισσότερα απο όσα προσπάθησα τόση ώρα γραφοντας ... ίσως πάλι να ήταν και καλύτερα ...