Και θυμήθηκα τις φωτογραφίες που έβγαλα πέρσι πηγαίνοντας να παρακολουθήσω και γω την βαφτιστήρα μου να παρελαύνει με το σχολείο της.
Περάσανε δεκάδες σχολεία, χιλιάδες παιδιά, άλλα στημένα ωραία, πολλά κάνοντας αγγαρεία, κάποια λίγα βρίσκοντας ευκαιρία για χαβαλέ
και άλλα για πασαρέλα...
Σιγά το νέο.
Δεν είχα ξαναπαρακολουθήσει παρέλαση και κάθισα μέχρι τέλους.
Δεν με ενθουσιάζουν οι παρελάσεις και χωρίς να το πολυ αναλύσω πιστεύω ότι δεν πετυχαίνουν το στόχο τους να τιμήσουν όσους αγωνίστηκαν για να απελευθερώσουν αυτό το έθνος.
Πολύ δε περισσότερο η επίδειξη των στρατιωτικών μας αποκτημάτων και το ετοιμοπόλεμο των στρατιωτών της χώρας... Σπατάλη και μνήμες από χούντες και φασιστικά και σταλινικά στρατιωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου.
Ζούμε σε μια συγκλονιστική εποχή, την εποχή της επανάστασης του διαδικτύου και μύριων άλλων εξελίξεων αλλά αδυνατούμε για ακόμη μια φορά να δούμε πιο μακρυά από τις "παραδόσεις" και να βρούμε ένα σύγχρονο τρόπο να τιμήσουμε όσους αγωνιστήκανε για την ελευθερία.
Και το 1821, και το 1940 και το 1973...
Ας εγκαινιάζει το κράτος κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ένα νέο σχολείο, μια βιβλιοθήκη, ένα νοσοκομείο, ένα πάρκο...
Ας διοργανώνει με όλα αυτά τα παιδιά και τους φαντάρους μια αναδάσωση...
Ας κάνει ένα διαγωνισμό για τέχνες (λογοτεχνία, ζωγραφική, γλυπτική, θέατρο) ή για ιδέες και καινοτομίες.
Ας κάνει πανελλήνιους μαθητικούς ή και φοιτητικούς αγώνες.
(έτσι ενδεικτικά είπα κάποιες ιδέες που μου ήρθανε στα γρήγορα)
Γενικά να διοργανώνει κάτι που να κάνει τους Έλληνες, να βρίσκονται μαζί, να δημιουργούνε μαζί, να δίνει το έναυσμα να ξεπεράσουν τον εαυτό τους με τρόπο σύγχρονο, με τρόπο που πραγματικά να προσφέρουν κάτι στην ιδέα της πατρίδας και του κράτους, του κοινού καλού γενικότερα.
Και αν είναι να ξαναδώ παρέλαση...
... να δω και πάλι αυτά τα πραγματικά σπέσιαλ παιδιά να παρελαύνουν προσδοκώντας αληθινά ένα δυνατό μας χειροκρότημα...
αυτοι είναι οι σύγχρονοι ήρωες, που δίνουν καθημερινό αγώνα ενάντια σε προκαταλήψεις και νοοτροπίες που έχουν μείνει κολλημένες σε τανκ και αμαλίες...
