Είδα επιτέλους χρώμα!

Εναλλακτικός τίτλος:
"A dream comes true"

Ένας χαρούμενος αγοραστής!

Περίμενε... , περίμενα την Canon ... την έβγαλα ένα χρόνο με μία απαίσια compact της Olympus, η οποία λες και έχει κηρύξει πόλεμο με το χρώμα και μιας και έπρεπε να υποδεχτούμε και το νέο μέλος της οικογενείας με μπόλικες ... φυσιολογικές φωτογραφίες, είπα να αγοράσω το ένα και μοναδικό μου όνειρο.
Μία Canon SLR.

Η αλήθεια είναι ότι θα την είχα χτυπήσει από πέρσι, αλλά περίμενα αυτό το ρημάδι το live view για να μην είμαι μονίμως με το ένα μάτι κλειστό να σημαδεύω.

Το γραφείο μου με τους όμορφους χρωματιστους μου φακέλλους!

Σήμερα πέρασα από το Σύνταγμα για κάτι δουλειές, μπήκα στο Public, είχα τσεκάρει ήδη ότι ήταν η πιο φτηνή διαθέσιμη και με ελληνική εγγύηση και την αγόρασα με συνοπτικές.

Σας αφήνω τώρα! Ξεχύνομαι έξω να πιάσω τον Μάη!

Του Αγίου Βαλεντίνου : Η γιορτή των γραμματέων!

Tέλος!
Πλέον είμαι σίγουρος ότι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου έχει οργανωθεί για να την γιορτάζουν οι γραμματείς σε μεγάλες εταιρείες.




Ήρθα νωρίς σήμερα στο γραφείο και διαπίστωσα ότι οι περισσότερες γραμματείς σήμερα - και είναι πάνω από 10 μόνο στο άμεσα γειτονικό περιβάλλον του γραφείου μου- δεν είχαν έρθει νωρίς στο γραφείο.
Δεν τις ρώτησα γιατί...
... αλλά όσο καταφθάνουν τις ακούω που καλημερίζει η μία την άλλη με Χρόνια Πολλά μωρό μου, χρυσή μου, φιλιούνται, αγκαλιάζονται και πλέουν σε πελάγη ευτυχίας.


Όλες φαίνονται να έχουν περάσει από κομμωτήριο πρωινιάτικα, από μανικιουρίστ, αποτρίχωση σε βραζιλιάνικο τύπο (αυτό το φαντάζομαι μην πέσετε να με φάτε!) , κρέμες 5 χιλιοστών απλωμένες σε κάθε σημείο του σώματος και .... με πολλά πολλά μα πάαααααρα πολλά ml αρώματος ψεκασμένα πάνω τους.
Είμαι σίγουρος ότι όποιος έρθει μετά τις 10 στο γραφείο θα έχει την αίσθηση ότι μπήκε στο Χόντο και όχι σε κατασκευαστική εταιρεία.




Τα δύο δικά μας "αστέρια" μετά τα πρωινά φιλιά και φιλοφρονήσεις παραμένουν ήσυχες μιας και όλες τις λεπτομέρειες της σημερινής βραδιάς τις έχουν κανονίσει από μέρες....

-Ζουζουνάκι μου δεν θέλω να μου στείλεις λουλούδια αύριο... όλοι το κάνουν αυτό... ναι ναι στείλε μου μια άλλη μέρα... θέλω να μου κάνεις έκπληξη, όχι να το περιμένω... ναι ναι βρήκα τραπέζι και περιμένω για επιβεβαίωση από τον μέτρ....

Αφού έδωσα και γω την δική μου γνωμάτευση που θα ήταν ωραία να πάει κάποιος μία τέτοια ημέρα πριν 2 ημέρες τελικά και μετά από δεκάδες τηλεφωνήματα οι γραμματείς μας βρήκαν που θα πάνε με τους καλούς τους σήμερα.



Μπορώ να σας πω ότι το ξέρει και όλη η υπολοιπη εταιρεία, γιατί από την αρχή της εβδομάδας δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης στα πηγαδάκια που στήνουν.


Ο δε Φέθρυ σήμερα μπήκε στο γραφείο κρατώντας δύο κλαδιά από ανθισμένη αμυγδαλιά.

Τι όμορφοοοο.....



Φταίω εγω που βλέποντας την ανθισμένη αμυγδαλιά πάνω στο γραφείο μου έρχεται μια ακατάσχετη επιθυμία για ΙΟΝ αμυγδάλου?

Να σαι καλά Φέθρυ...

Πρωί πρωί άνοιξα τηλεόραση άκουσα τα νέα για το θάνατο του Αρχιεπίσκοπου στη ΝΕΤ και αμέσως μετά έτοιμαστηκα να φύγω.

Πλάτανος στο κεφαλάρι

Την sandisk την ειχα φορτώσει από χθες με νέα ακούσματα.
Βγήκα Εθνική οδό και την βρήκα ακούνητη! Θα πάω από μέσα σκέφτηκα. Ευκαιρία να απολαύσω περισσότερη μουσική.
Parov Stellar και Jose Padilla - Bella musica 2.
Φτιάχτηκα.
Σκεφτόμουν και την είδηση και μαζί και όλους εκείνους που ίσως σήμερα ανέπνευσαν για τελευταία φορά, νικημένοι από αρρώστιες, ατυχήματα αλλά και πείνα, κακουχίες, κακοποίηση ή απλά από μια σφαίρα ...
Σκεφτηκα τα παιδιά που δίνουν αγώνα επιβίωσης σε όλο τον κόσμο. Για οποιοδήποτε λόγο. Που δεν σταθήκαν τόσο τυχερά όσο άλλα να έχουν πρόσβαση σε ένα μπουκάλι νερό και ένα πιάτο φαί. Πόσο μάλλον σε μία απλή ασπιρίνη ή σε ένα εμβόλιο....
Προσεύχομαι και εύχομαι.

Το μυαλό μου όμως το αποπροσανατολίζουν .... βασιλικές γαρίδες και χρυσά άμφια.
Μήπως νοιάζομαι πιο πολύ από όσο θα έπρεπε?
Σίγουρα νοιάζομαι πιο πολύ από άλλους που θα έπρεπε...

Παλαιό ξενοδοχείο και νυν γραφεία ομίλου επιχειρήσεων στο Κεφαλλάρι

Η μουσική εναλλάσεται. Και παράλληλα διακόπτονται οι σκέψεις μου.
Σκέφτηκα την γραμματέα στην δουλειά.
Την προηγούμενη εβδομάδα αναρωτιόταν σε κουβέντα που είχαμε αν θα είχαμε αργία επ' ευκαιρία του διαφαινόμενου θανάτου του Αρχιεπισκόπου.
- Μα βρε Μαράκι, και την προηγουμενη φορά που πέθανε ο Σεραφείμ, δεν σταμάτησε κανένας την δουλειά! Τώρα γιατί να κηρυχθεί αργία?
-Όχι ρε π... μου! Σοβαρά μιλάς? Τι χώρα είναι αυτή που ζουμε? Δεν είμαστε Χριστιανοί εμείς.
...... no comments.
Φτάνω στην δουλειά.

Περίμενα να δω τα μούτρα της!
Όντως....
-Τα έμαθες τα νέα?
- Τα έμαθα... Τελικα είδες δεν έχει αργίες που περίμενες!
- Ναι ρε γκαντέμη!!! Εσένα σκεφτόμουν που το έλεγες. Ναι αλλά στο Δημόσιο μια φίλη μου μου είπε ότι έχουν αργία την Τετάρτη λόγω Ιεραρχών και την Πέμπτη λόγω της κηδείας!
- Μαρία... μην πιστεύεις ότι σου λένε. Ποιων Ιεραρχών? Αυτό ισχύει για τα σχολεία μόνο! Αντε και για κανα Υπουργείο Παιδείας. Για την Πέμπτη δεν άκουσα τίποτα.
Αλήθεια το αφεντικουλίνι που βρίσκεται?
- Α δεν ξέρω! Ρωτα την Λ. - aka Φέθρυ, η έταιρη γραμματέας που κάθεται ακριβώς δίπλα της - μόλις έρθει. Αυτή ξέρει που πήγε!


Μπαίνω στο γραφειο μου που βρίσκεται ακριβώς απέναντί τους.

Σε λίγο έρχεται η Λ.
Μόλις κάθεται και γω ξαναβγαίνω από το γραφείο, για να ρωτήσω. Την βλέπω να βγάζει από την τσάντα μια βαφή νυχιών. Κόκκινο! Στο χρώμα που μισούσα!
- Καλημέρα Λ.
- Καλημέρα Χρήστο.
- Πρωί πρωί νύχια βάφεις?
- Ναι, είδες... Κανονικά Δημόσιο είμαστε!
- Ναι είδες... η λίμα σας λείπει! Το αφεντικό που βόσκει πάλι πρωινιάτικα?
- Έχει πάει μαζί με τον....

Εκείνη την στιγμή μας διακόπτει ένας συνάδερφος που μπαίνει ξαφνικά στο χώρο...
- Φτιάχνει κανείς σας τόστ στην κουζίνα? Μυρίζει καμμένο!
- ΑΜΑΑΑΑΝ.... το ξέχασα εγώ!


Ο Φέθρυ πετάει το μπουκαλάκι με την βαφή στο τραπέζι στην στιγμή και τρέχει προς την κουζίνα με την χάρη που την έχει κάνει διάσημη στην εταιρεία!

Εγώ με την Μαρία κοιταζόμαστε για λίγο απορημένοι....
- Δεν πάει καλά, μου λέει... Και γω θα φύγω τώρα γιατί δεν αισθάνομαι καλά! Θα καλέσω ταξί.


Εγώ γύρισα στο γραφειο.
Εβαλα λίγο Nova tunes, vol. 9 να χαλαρώσω...
Κανείς και τίποτα δεν θα μου χαλάσει την διάθεση!
Σήμερα πάω Ιασώ για να ευχηθώ σε δύο καλούς φίλους που οι γυναίκες τους έφεραν το Σάββατο στον κόσμο τα δεύτερα παιδάκια τους. Μία "δεύτερη γλυκιά γκομενίτσα" ο ένας και τον διάδοχο ο άλλος!

Και το μικρό τιγράκι χαμογέλασε και πάλι!


Οι εικόνες του Φέθρυ από εδώ και εδώ αντίστοιχα

Διάλογος στο γραφείο...

- Χρήστο τι καιρό κάνει έξω?

- Μια στιγμούλα να δω από το παράθυρο κυριε Φίλιππε...


- Κρύωσε ο καιρός σήμερα! Η γειτόνισσα ντύθηκε πάλι!
Μην ξεγελαστείτε ... Δεν είναι ο καιρός σαν τον χθεσινό που έκανε ζέστη. Έβγαλε και σύννεφα.

Το δείχνει και η γειτόνισσα!

Η γειτόνισσά μας, όπως εμφανιζόταν χθες και προχθές απέναντι από το γραφείο μας, στην προσπάθειά της να αποκτήσει μπρούτζινη επιδερμίδα και από πίσω και από μπροστά!

p.s. Ξέρετε ότι μου αρέσει να τσεκάρω την παρατηρητικότητά σας και να σας βοηθάω να οξύνετε την αντίληψή σας. Παρατηρείτε τίποτε άλλο στις δύο χθεσινές εικόνες?
Θα σας πληροφορήσω μόνο ότι η εν λόγω κυρία κάθεται εκεί όσο το μπαλκόνι (ανατολικό) έχει ήλιο , δηλαδή μέχρι και τις 12-1 μμ περίπου.

"Με τι να διαιρέσω τις ιντσες?"

Σήμερα πρωί, και έχοντας μια πελώρια λαχτάρα για δουλειά, (ναι δεν κάνω πλάκα, όταν περνάω σούπερ το ΣΚ πάντα έχω τρελλή όρεξη για δουλειά) και βλέποντας ότι το αφεντικό λείπει (και άρα συνειδητοποιώντας ότι θα γλιτώσω και ένα χαμένο δίωρο από meetings), πήγα με ένα μόνιμο χαμόγελο στην κουζίνα για φουλάρισμα του φλιτζανιού μου με εσπρέσσο.
Γυρνώντας δέχτηκα την πρώτη ερώτηση της ημέρας:

- Χρήστο?
- Ναι? (βαριεστημενα όπως κάθε φορά ανταποκρίνομαι στον Φέθρυ. Δες εδώ να μαθεις ποιος είναι ο Φέθρυ...)
- Με τι να διαιρέσω τις ιντσες?
- ε?
- ... για να βγάλω εκατοστά?
Ο εγκέφαλος μου κατευθείαν ανταποκρίθηκε επιστημονικά στο ζήτημα:

- Δεν διαιρούμε τις ίντσες, αλλά τις πολλαπλασιάζουμε.
- Ναι, αλλά με τι?
- Με ένα νούμερο...
- 25,4?
- εξαρτάται τι θέλουμε?
- Με 25,4 πολλαπλασιάζουμε? (με ξαναρωτάει πριν προλάβω να τελειώσω την πρότασή μου)
- Ναι αν θέλουμε χιλιοστά.
- Εκατοστά θέλω (μου απευθύνθηκε δυναμικά λες και άντρα θέλω, τωρα τον εθέλω... ή μήπως κάτι τέτοιο εννοούσε?)

Η διεύθυνση του εγκεφάλου μου άρχισε να επεκτείνει τις εργασίες του και σε άλλα τμήματα του, όπως πχ αυτό που επεξεργάζεται τα σεξουαλικά ερεθίσματα...


Με ταχύτητα του φωτός πολλαπλασιασμένη επί 5, οι παρακάτω σκέψεις περασαν από μπροστά μου...
"Χρήστο, αυτή που λες, κάνει chat με κάποιον ξένο, μάλλον αγγλοσάξωνα, δηλαδή τι αγγλοσάξωνα, αμερικανός πρέπει να είναι γιατί με την διαφορά της ώρας, εκεί τώρα το Αμερικανάκι θα πληκτρογραφεί με την μαλαπέρδα απ' έξω, και μάλλον πέσανε με τα μούτρα στην δουλειά... στην γνωριμία. Κάπου εκεί μεταξύ γιωτ και Ι will fly the ocean to come and f... find you" θα της πέταξε κανα νούμερο σε ίντσες λέγοντας της ότι πόσο privileged είναι..."


- Για εκατοστά πολλαπλασίασε με δύομισι της λέω.
- Δύο κόμμα πέντε?
- Δύο κομμα πέντε.
- Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο σε εκατοστά?
- Ναι... περίμενε λίγο

Πάω στο γραφείο μου, ανοίγω συρτάρι και επιστρέφω με χάρακα στο γραφειο της.

- Και 8 ίντσες μια χαρά είναι.... να το πάρεις.... (της είπα και της έκλεισα το μάτι)

Δεν απάντησε... Άφησε πάλι μισάνοιχτο το στόμα της όπως κάνει πάντα όταν δουλεύει το μυαλό της στα κόκκινα, αλλά (ευτυχώς) δεν μίλησε όσο εγώ απομακρυνόμουν.

Μετά από ... 5 λεπτά την είδα που έπιασε δουλειά στο κομπιουτεράκι...



Μακάαααααριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, που λέει και ο φίλος μου ο ppsilos (για αυτόν θα επανέλθω λίγο αργότερα...)

Οι φωτό από το New Yorker Magazine. Η ιστορία είναι αληθινή και συνέβη όντως σήμερα το πρωί σε ένα κατα τα άλλα συνηθισμένο γραφείο κάπου στην Αθήνα...